Τζιαντζή Mαριάννα

«Μια δουλειά για τον μπαμπά»

Posted on Ιανουαρίου 1, 2011. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Aποτυπωματα
  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 31/12/2010

«Τα παιδιά της κρίσης» θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος για το επόμενο συλλεκτικό λεύκωμα των ΕΛΤΑ με τα γράμματα που έστειλαν τα παιδιά στον Αϊ-Βασίλη το 2010, αλλά και με αυτά που θα στείλουν το 2011 ή το 2012. Καλαίσθητο και χαριτωμένο λένε ότι είναι το λεύκωμα «Γράμματα στον Αϊ-Βασίλη», που κυκλοφόρησε το 2010 με επιλεγμένα γράμματα των παλαιότερων χρόνων. Ομως τα φετινά γράμματα, τα αδημοσίευτα, έχουν γεύση πικρή, σύμφωνα με πληροφορίες που δόθηκαν από το τμήμα δημοσίων σχέσεων των Ελληνικών Ταχυδρομείων.

«Η κρίση άγγιξε τα παιδιά», σχολιάζουν τα δελτία ειδήσεων, όμως εύκολα το άγγιγμα γίνεται χαστούκι και παγερή ριπή που παίρνει και σηκώνει τις βεβαιότητες μικρών και μεγάλων αδιακρίτως. Το 2010, λοιπόν, πολλά παιδιά δεν ζήτησαν κάτι για τον εαυτό τους, ενώ συχνά παρακαλούσαν τον άγιο να φέρει δώρα στα «άλλα» παιδιά, τα πιο φτωχά.

Για κάποια, όπως ειπώθηκε, το πρωτοχρονιάτικο δώρο είναι μια δουλειά για τον μπαμπά. Τα παιδιά ίσως δεν ξέρουν από οικονομικούς δείκτες, όμως ξέρουν τι σημαίνει ένας πατέρας ή μια μητέρα που σέρνεται όλη μέρα μες στο σπίτι, περιμένοντας το τηλέφωνο να χτυπήσει και κάποιον να τους προτείνει μια δουλειά. Μια αναμονή διαρκείας, αφού η ανεργία προβλέπεται να φτάσει στο 20%, ώστε να ακολουθήσει η λεγόμενη jobless recovery, η δίχως εργασία ανάκαμψη.

Κάποτε τα παιδιά και οι έφηβοι ντρέπονταν να πουν στους φίλους τους τι δουλειά κάνει ο πατέρας, ιδίως αν αυτή η δουλειά χειρωνακτική. (Μερικές φορές ντρέπονταν και οι ενήλικες, όμως αυτό είναι άλλη ιστορία). Τώρα η δουλειά, η οποιαδήποτε δουλειά θεωρείται ευλογία, ενώ δεν είναι απαραίτητη η λεπτομερής περιγραφή των επαγγελματικών καθηκόντων. Ο μπαμπάς είναι μαθηματικός, μουσικός ή οδηγός φορτηγού ή ηχολήπτης – το «άνεργος» μπορεί να αποσιωπηθεί.

Oταν ήμουν παιδί, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία στον Αϊ-Βασίλη, ούτε κανείς μας παρότρυνε να του στείλουμε γράμμα. Δίναμε, ωστόσο, σημασία στον φύλακα άγγελο, που ήταν «ένας» για κάθε παιδί και συχνά τη νύχτα, μες στο μισοσκόταδο, αναρωτιόμαστε σε ποιο σημείο του δωματίου να φώλιαζε ο αόρατος φτερωτός μας σεκιουριτάς που σκόρπιζε τα τέρατα και όλα τα κακά.

Εχω χρόνια να ακούσω παιδί να μιλά για τον φύλακα άγγελό «του». Ωστόσο, τους τελευταίους εφτά μήνες έχουν πληθύνει οι τρικέφαλοι φύλακες άγγελοι της χώρας ή μάλλον οι σωτήρες της. Οι φτερούγες τους δεν είναι πουπουλένιες, αλλά έχουν βαφτιστεί μηχανισμός στήριξης, δάνεια, μνημόνιο 1, 2, 3 κ.ο.κ., περικοπές, απολύσεις, φοροεισπράξεις, εξυγίανση.

Kάποτε τα «καλά» παιδιά ζητούσαν από τον άγιο να φέρει την ειρήνη στον κόσμο – αν και μάλλον το έκαναν επειδή ήξεραν ότι κάποιος μεγάλος θα διάβαζε το γράμμα και θα σχημάτιζε καλή γνώμη γι’ αυτά.

Τώρα που ένας νέου τύπου πόλεμος μαίνεται γύρω τους, τα παιδιά ζητούν «μια δουλειά για τον μπαμπά» που θα φέρει την ειρήνη τουλάχιστον στο δικό τους σπίτι.

Τι θα γράφουν άραγε τα παιδικά γράμματα των επόμενων χρόνων: Αγιε Βασίλη φέρε κι άλλη επιμήκυνση, άγιε ρίξε τα επιτόκια, άγιε φέρε ανάπτυξη, άγιε μην αφήνεις τη μαμά να ψάχνει στα σκουπίδια της Λαϊκής ή, άγιε, βρες μας έναν κάδο με πολλά αποφάγια; Αβέβαιες είναι η διάρκεια, όπως και η έκταση και η δριμύτητα της κοινωνικής απορρύθμισης και, επομένως, δεν γνωρίζουμε αν τα παιδιά της κρίσης θα ενηλικιωθούν σε συνθήκες πολύ ή μετρίως χειρότερες από αυτές που γνώρισαν οι γονείς τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα συγχωρέσουν ούτε τους σωτήρες μας ούτε τον Αϊ-Βασίλη ούτε εμάς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Αδήλωτες ειδήσεις

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 30-12-10

Με ένα «ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρα στα πανιά μας» –ή μάλλον «στα λάστιχά μας»– μας αποχαιρετά το 2010. Οι «πειραγμένες αντλίες» κυριάρχησαν στην ειδησεογραφία των ημερών. Είδαμε και την «πλακέτα καταδολίευσης», δηλαδή έναν ηλεκτρονικό μηχανισμό που επιτρέπει την παράδοση ελλειμματικής ποσότητας καυσίμων. Εδώ η καταδολίευση έχει υλική μορφή, όμως γι’ άλλες μορφές καταδολίευσης, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

Μάταια γυρεύουμε μια καλή είδηση για να υποδεχτούμε χαρωποί το 2011. Iσως καλή είδηση να θεωρείται το ότι εκατομμύρια τηλεθεατές μιλούν αυτές τις μέρες για τον Ακη, όχι τον κ. Τσοχατζόπουλο, που το νεοκλασικό του ακίνητο στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου είχε έρθει στην επικαιρότητα το καλοκαίρι, αλλά τον Ακη Πετρετζίκη, τον πρώτο Ελληνα master chef.

Ο νέος χρόνος φέρνει νέα λουκέτα, νέες απολύσεις, καθώς και αυξήσεις στο ΦΠΑ, στα τιμολόγια της ΔΕΗ και στις τιμές των εισιτηρίων. Φέτος τα Χριστούγεννα, οι νεκροί της ασφάλτου ήταν διπλάσιοι από πέρυσι, παρά τη μειωμένη έξοδο των Αθηναίων, γεγονός που ίσως οφείλεται στην «ανεβασμένη ψυχολογία» του Ελληνα οδηγού, που «φουλαριστός τραβά ντουγρού» στη λεωφόρο του μέλλοντος, έχοντας γεμίσει τα λάστιχά του με πληρωμένο αέρα κοπανιστό.

Φουλαριστός έπεσε την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου από τον τρίτο όροφο ενός κτιρίου του υπουργείου Εργασίας ένας Αιγύπτιος μετανάστης, ο Εμάντ Αζίζ, που καθάριζε τα τζάμια χωρίς κανένα μέτρο προστασίας. Η είδηση είδε πρώτα το φως στο Διαδίκτυο, προχθές εμφανίστηκαν δημοσιεύματα σε ελάχιστες εφημερίδες (η «Καθημερινή» και η «Αυγή» έσωσαν την τιμή του ημερήσιου Τύπου), ενώ προχθές το απόγευμα, εννέα μέρες μετά το θανατηφόρο ατύχημα και κατόπιν δημοσιογραφικής εορτής, εκδόθηκε επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας. Αναλυτικά ρεπορτάζ προβλήθηκαν χθες, τουλάχιστον σε δύο πρωινές ενημερωτικές εκπομπές (Mega και ΑΝΤ1). Και να αναλογιστεί κανείς ότι ζούμε στην εποχή της ταχύτητας ως προς τη μετάδοση της είδησης – αν και εδώ την ευθύνη για την καθυστέρηση φέρει κυρίως το υπουργείο. Αδήλωτος μισθωτός ήταν ο Αζίζ, εννέα μέρες έμεινε αδήλωτος ο θάνατός του από το υπουργείο, αδήλωτη έγινε και η είδηση.

Στον Ουμπέρτο Εκο ανήκει το απόφθεγμα «δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο», όμως φαίνεται ότι η Ελλάδα είναι η χώρα όπου, για τα εργατικά ατυχήματα, ισχύει το «Ποτέ την Κυριακή», ποτέ τις ημέρες που η πόλη φωταγωγείται περιμένοντας τα Χριστούγεννα.

Στην «Πρέβεζα» ο αστυνόμος «διπλώνει, για να ζυγίσει, μια “ελλιπή μερίδα”» (φαγητού στο εστιατόριο). Δυστυχώς, φαίνεται ότι χρειάζεται να πεθάνει άνθρωπος, να χυθεί αίμα (ή βιτριόλι, όπως στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα), για να ζυγίσουμε τις παραβιάσεις στην εργατική νομοθεσία, να ζυγίσουμε την ελλιπή προστασία των εργαζομένων στις εταιρείες καθαρισμού, για να θυμηθούμε την εργασιακή ζώνη του λυκόφωτος, την παρατεταμένη καταδολίευση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Eνας ξεχωριστός Μαραθώνιος

Posted on Νοέμβριος 3, 2010. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 02-11-10

Ο προχθεσινός Κλασικός Μαραθώνιος, τον οποίο μετέδωσε απευθείας ο ΣΚΑΪ, δεν ήταν μόνο μια εκδήλωση με ιδιαίτερη αθλητική, πολιτιστική και οικονομική σημασία, αλλά κι ένα τηλεοπτικό γεγονός πρώτης γραμμής. Μέρα ηλιόλουστη και δροσερή, η λεωφόρος Μαραθώνος και η Μεσογείων χωρίς αυτοκίνητα – και η Αττική φαινόταν στο γυαλί πιο όμορφη απ’ ό, τι είναι στην πραγματικότητα. Αμεση και ανεπιτήδευτη, όπως πάντα, η Πόπη Τσαπανίδου μετέφερε τη γιορταστική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Καλλιμάρμαρο κατά τον τερματισμό.

Στο πρόσωπο, στο σώμα, στις κινήσεις των μαραθωνοδρόμων, ακόμα και των πιο κατάκοπων, αυτών που έτρεξαν τα τελευταία μέτρα με την ψυχή στο στόμα, διάβαζε κανείς τη χαρά, τη βαθιά ικανοποίηση -όχι την αυταρέσκεια- και την περηφάνια. Και μάλιστα μια περηφάνια που δεν την ένιωθαν μόνο οι Ελληνες, ως αποκλειστικοί αντιπρόσωποι του αρχαίου κλέους, αλλά και οι άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο που ήρθαν στην Αθήνα με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 2.500 χρόνων από εκείνη τη μεγάλη μάχη και τη θρυλική διαδρομή του Φειδιππίδη.

Η πνοή της Ιστορίας από τη μια και ο απροσδόκητα υψηλός αριθμός των συμμετοχών ήταν τα δύο χαρακτηριστικά που καθιστούν τον προχθεσινό Μαραθώνιο μοναδικό. Συγκινητικό ήταν το πάθος των ανωνύμων, όμως το ενδιαφέρον αρκετών εκπομπών στράφηκε κυρίως στους «επώνυμους» δρομείς, δηλαδή στον κ. πρωθυπουργό και, δευτερευόντως, στην Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιό και παρουσιάστρια Μαρία Μενούνος. Την προσοχή δεν τράβηξε η δήλωση του Γ. Παπανδρέου μετά τον τερματισμό (η οποία δεν ήταν υπόδειγμα σαφήνειας), αλλά η αθλητική περιβολή του, τα μαύρα γυαλιά, το μαύρο κολάν και το μαύρο μπλουζάκι. Αρχικά κάποιοι είπαν ότι τους θύμιζε ασκεπή Φαντομά που η στολή του μπήκε στο πλύσιμο, όμως σύντομα μάθαμε ότι τίποτα απ’ όσα έφερε πάνω του ο κ. Παπανδρέου δεν ήταν τυχαίο και ότι τα μαύρα ρούχα δεν έκρυβαν κανένα συμβολισμό.

Ποιος ξέρει, ίσως η αθλητική αυτή στολή να αποκτήσει συλλεκτική αξία (κάτι που αποκλείεται να συμβεί στο κοστούμι που φορούσε ο Γ. Παπανδρέου το βράδυ της διακαναλικής). Ας θυμηθούμε ότι τον Ιανουάριο του 2005, στη δημοπρασία που είχε οργανώσει η ΕΡΤ στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» για τα θύματα από το τσουνάμι στη ΝΑ Ασία, δημοπρατήθηκαν πολλά αντικείμενα με ιδιαίτερη εθνική, αθλητική και καλλιτεχνική αξία – ανάμεσά τους, η μπάλα του Euro 2004 και η φανέλα των ποδοσφαιριστών της Εθνικής με τις υπογραφές τους, καθώς και τα παπούτσια του Ντέμη Νικολαΐδη (όλο το πακέτο 50.000 ευρώ). Τα 22.000 ευρώ έφτασε η στολή που φορούσε ο Νίκος Γκάλης στον τελικό του Eurobasket το 1987. Επομένως, σε μια μελλοντική δημοπρασία για κάποιους άγνωστης ταυτότητας αναξιοπαθούντες, η τιμή εκκίνησης για τα παπούτσια και τη στολή που φορούσε ο Ελληνας πρωθυπουργός, δυόμισι χιλιετίες μετά τη μάχη του Μαραθώνα, στην εποχή της οικονομικής κρίσης και του Μνημονίου, δεν μπορεί να είναι κατώτερη από τα πιο πάνω ποσά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ιδιωτικές αλήθειες, δημόσια μυστικά

Posted on Οκτώβριος 25, 2010. Filed under: Διαδίκτυο, Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Aποτυπωματα
  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 24/10/2010

Mία από τις λέξεις–καραμέλες των ημερών είναι η «ανάρτηση», η μέσω Διαδικτύου δημοσιοποίηση των φορολογικών στοιχείων των ελεύθερων επαγγελματιών και των επιχειρήσεων, την οποία προωθεί το υπουργείο Οικονομικών, ενώ, όπως διαδίδεται, πιθανόν το μέτρο αυτό να επεκταθεί και σε όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα, σε κάθε νιο και κάθε γέρο. Τρέμουν οι φοροφυγάδες, όμως οι σωστοί πολίτες γνωρίζουν ότι καθαρός φορολογικός ουρανός αναρτήσεις δεν φοβάται.

Πριν από δέκα χρόνια, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, ο ιστορικός των πόλεων Μάικ Ντέιβις είχε γράψει ότι λαμπρές μέρες ξημερώνουν για τη βιομηχανία της ασφάλειας. Αεροδρόμια, δημόσια μέσα μεταφοράς, δημόσια κτίρια, καταστήματα, κατοικίες, πάρκα και σχολεία, όλα πια έχουν ανάγκη από θωράκιση και διαρκή επιτήρηση. Ομως, στην Ελλάδα του 2010, λαμπρές μέρες ξημερώνουν και για τον κλάδο της λογιστικής, αφού ο φοροτεχνικός θα μας είναι πολύ πιο απαραίτητος από τον οικογενειακό γιατρό.

Πλήγμα θα δεχτούν τα γραφεία συνοικεσίων που συχνά, στις μικρές αγγελίες τους, περιγράφουν εκπάγλου καλλονής υποψήφιες νύφες και γαμπρούς με πολλά ακίνητα και πενταψήφιο μηνιαίο εισόδημα. Ομως τώρα, όσοι επιδιώκουν γνωριμία και ό,τι ήθελε προκύψει δεν θα μπορούν να παρουσιάζουν πειραγμένη ηλικία και εισόδημα. Πλήγμα επίσης θα δεχτεί ο ερασιτεχνικός χαφιεδισμός, ενώ παράλληλα θα μειωθούν και οι δημόσιες δαπάνες: ας αναλογιστούμε πόσες δημοσιοϋπαλληλικές εργατοώρες ξοδεύτηκαν για την εξέταση των 1 καταγγελιών που έχουν μέχρι τώρα κατατεθεί στο υπουργείο Οικονομικών από γείτονες, συγγενείς και συναδέλφους (φερόμενων ως) φοροφυγάδων.

Με την ανάρτηση καταρρέουν παγιωμένες στάσεις, αντιλήψεις, συμπεριφορές. Οπως μετά το κινητό τηλέφωνο θα μπορούσε να ξαναγραφτεί η αστυνομική λογοτεχνία του 20ού και του 19ου αιώνα, έτσι και με τη δημοσιοποίηση των φορολογικών στοιχείων θα μπορούσαν να ξαναγραφτούν τα λαϊκά ρομάντζα με ήρωες απατεώνες, μυστηριώδεις τυχοδιώκτες και femmes fatales. Τώρα πια εύκολα θα μαθαίνουμε ποιος είναι ο «ευάλωτος» και ποιος ο καλοστεκούμενος, ο «μπενεστάντε», ποιος πραγματικά ανήκει στις «αδύναμες κοινωνικές ομάδες» και ποιος στα δυναμικά κοινωνικά στρώματα, θα ξέρουμε ποιον να εμπιστευόμαστε και ποιον να αποφεύγουμε. Ισως το επόμενο μέτρο να είναι η δημόσια ανάρτηση των ιατρικών μας φακέλων, ώστε να επιταχυνθεί ο κοινωνικός δαρβινισμός.

Σε ένα πέλαγος διαφάνειας, στα κρυστάλλινα νερά της «όπεν-γκοβ» θα πλέουμε με «φαστ τρακ» κίνηση, με απλωμένα τα πανιά της διαφάνειας; Με περισσότερο ή λιγότερο κράτος; Πάντως, με ένα κράτος που απεμπολεί τις ευθύνες του για την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόνοια και πρόθυμα μετατρέπεται σε εισπράκτορα, παιδονόμο, νυχτοφύλακα (σε επιλεγμένες περιοχές φύλαξης) και τροχονόμο ο οποίος επιβλέπει την τήρηση του ΚΟΚ που τα ευμετάβλητα σήματά του ορίζει το Αόρατο Χέρι της αγοράς.

Η υπόσχεση της φορο-διαφάνειας συνυπάρχει με την καλπάζουσα μυστικοποίηση των οικονομικών του κράτους και των τραπεζών, καθώς όλο και πιο δύσκολη γίνεται η ανάγνωση των ιερογλυφικών της ελληνικής και της παγκόσμιας οικονομίας. Εύκολα ο καθένας θα ελέγχει αν το οικόπεδο του παππού μας στο χωριό είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, όμως λαϊκίστικα και αναπάντητα θα χαρακτηρίζονται τα ερωτήματα «πού πήγαν τα λεφτά;» ή «ποια είναι η αλήθεια για το έλλειμμα;».

Απεριόριστη μοιάζει η πρόσβαση στα ιδιωτικά μυστικά, όμως δύσβατος και σκοτεινός γίνεται ο δρόμος για την παλιομοδίτικη «λαϊκή συμμετοχή» και τον δημοκρατικό έλεγχο στις δημόσιες υποθέσεις.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ξύλινη γλώσσα και ξύλινη τομάτα

Posted on Σεπτεμβρίου 16, 2010. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Νέοι όροι έχουν εισαχθεί τους τελευταίους μήνες στο καθημερινό πολιτικό μας λεξιλόγιο, όπως διαπιστώνουμε παρακολουθώντας τα δελτία. Η τρόικα και οι τροϊκανοί, το Μνημόνιο και οι αντιμνημονιακοί (η λέξη «φιλομνημονιακός» δεν έχει μέχρι στιγμής ακουστεί). «Αυτοδιοικητικοί» έχουν βαφτιστεί οι ανεξάρτητοι (ή φερόμενοι ως ανεξάρτητοι) υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές. «Δεν υποστηρίζουμε κομματικά στελέχη, αλλά αυτοδιοικητικές προσωπικότητες με κύρος», λένε κάποιοι. («Τι θα γίνεις, παιδάκι μου, όταν μεγαλώσεις;» «Aυτοδιοικητικός, μπαμπάκο».)

Πώς να μη μας προκαλεί αλλεργία αυτή η γλώσσα; Ολοι κατανοούμε την πολιτική σημασία αυτής της αναμέτρησης, όμως ταυτόχρονα έχουμε την αίσθηση ότι οι εκλογές αυτές διεξάγονται σε μια άλλη χώρα, όχι στη δική μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας ανησυχούν για το πετρέλαιο του χειμώνα, για τα δίδακτρα των παιδικών σταθμών και των φροντιστηρίων, ενώ αρκετοί καθυστερούν την εγγραφή των παιδιών τους καθώς ακόμα δεν έχουν εξοφλήσει την περσινή σχολική χρονιά! Ανησυχούν για την ακρίβεια που θα φέρει η αύξηση του ΦΠΑ, ανησυχούν για τις θέσεις εργασίας που χάνονται ή θα χαθούν και όχι για το ποιο κόμμα θα βγάλει τους περισσότερους δημάρχους και περιφερειάρχες.

Η «μετρολογία» και η «μνημονιολογία» είναι τα νέα γλωσσικά μας αποκτήματα. Ο κ. πρωθυπουργός, στην πρόσφατη ομιλία του στη ΔΕΘ, ζήτησε από τα ΜΜΕ να σταματήσουν τη «μετρολογία», δηλαδή να μη μιλούν για «νέα» μέτρα. Η «μνημονιολογία», σύμφωνα με την προχθεσινή ομιλία του κ. Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, είναι εκείνο πίσω από το οποίο κρύβονται οι δυνάμεις που παλεύουν για να κρατήσουν την Ελλάδα καθηλωμένη στο χθες.

«Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα», τραγουδάει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Ο στίχος θα μπορούσε να συμπληρωθεί με τη φράση «μας αρκούν τα παλιά» ή «ήδη μας έχουν τρομάξει τα παλιά» – αυτό τουλάχιστον δείχνει η καθημερινή εμπειρία μας.

Πώς να γοητεύσει αυτή η πολιτική τους νέους ανθρώπους; Ποιος να αναθαρρήσει ακούγοντας περί «πολυεπίπεδης ενεργοποίησης» στην εξωτερική μας πολιτική;

Φέτος το καλοκαίρι δεν κυριάρχησε μόνο η ξύλινη τομάτα (απ’ έξω κόκκινη και μέσα ένα κίτρινο και ξυλώδες στέλεχος), αλλά και ο ξύλινος πολιτικός λόγος των λίγων και η ξύλινη βουβαμάρα των πολλών.

Το Σαββατοκύριακο, στο κεντρικό δελτίο του Star, εμφανίστηκαν τρεις καλλίγραμμες νεαρές τραγουδίστριες, η Βαλεντίνη, η Ναταλία και η Γεωργία, αγνώστων λοιπών στοιχείων, που δήλωσαν είτε ότι δεν ξέρουν τίποτα περί δημοτικών εκλογών είτε ότι κάτι έχει πάρει το αυτί τους, αλλά δεν έχουν την πρόθεση ούτε να μάθουν για τις εκλογές ούτε να ψηφίσουν. «Να περνάμε καλά, να διασκεδάζουμε», είπαν όλες. Ναι μεν το σχόλιο του ρεπόρτερ για την άγνοια των δεσποινίδων ήταν ειρωνικό, όμως η εντύπωση που μένει στον τηλεθεατή είναι ότι νέοι και πολιτική ή χαρά της ζωής και ενδιαφέρον για τα κοινά είναι πράγματα ασύμβατα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η πρώτη μέρα του πολέμου

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

Aποτυπωματα
  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Δίχως εμβατήρια, δίχως στολές και λάβαρα, δίχως το δάκρυ και το φιλί της μάνας στον γιο που τραβάει για το μέτωπο, κύλησε η πρώτη Κυριακή του Μάη, η μέρα της κήρυξης του νέου πολέμου, που άλλοι τον λένε κοινωνικό, άλλοι οικονομικό και άλλοι πόλεμο κατά του κακού εαυτού μας. Ηταν η μέρα της ανακοίνωσης των νέων, όχι όμως και των τελευταίων, μέτρων που θα σφραγίσουν γι’ αρκετά χρόνια τη ζωή μας. Η μέρα που, σύμφωνα με αρκετές φωνές μέσα και γύρω από τα κέντρα εξουσίας, το χρέος προς την πατρίδα και το χρέος προς τους διεθνείς τοκογλύφους γίνονται συνώνυμα.

Πολλά είναι τα ηχητικά και οπτικά τεκμήρια για την πρώτη μέρα της γερμανικής κατοχής, την πρώτη μέρα της δικτατορίας, την πρώτη μέρα της κυπριακής τραγωδίας, την πρώτη μέρα της μεταπολίτευσης, την πρώτη μέρα των πολέμων των τελευταίων δεκαετιών. Δύσκολο να μας αφήσει αδιάφορους η φωνή του ιστορικού εκφωνητή Κώστα Σταυρόπουλου («Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Ελληνες μην τον ακούτε»), δύσκολο να ξεχάσουμε τον κόκκινο από τις ανταύγειες των πυρκαγιών ουρανό της Βαγδάτης την πρώτη νύχτα των βομβαρδισμών, όμως δίχως εικονογράφηση, δίχως ραψωδούς και δίχως μουσικές, ήταν η δική μας η πρώτη μέρα του πιο σφοδρού μετασχηματισμού που έχει συντελεστεί μεταπολεμικά στη χώρα μας.

Η Μεγάλη Αλλαγή είναι εδώ. Μια αλλαγή που θα έχει νικητές και ηττημένους και, επιπλέον μια αλλαγή που χρειάζεται εχθρούς, είτε υπαρκτούς είτε επινοημένους. Κι επειδή ο εξωτερικός εχθρός είναι πολύ ισχυρός και μακρινός για να τον αγγίξουμε, χρειαζόμαστε επειγόντως τον εσωτερικό. Ο καθένας μας πρέπει να διεξαγάγει μια ατομική επιχείρηση αρετής με στόχο κυρίως τον πλησίον, τον οκνηρό δημόσιο υπάλληλο, τον φοροφυγά γείτονα, τον νέο που έχει το θράσος να ζητάει μόνιμη ή σχετικά σταθερή εργασία, τον μεσήλικα που κρίθηκε πλεονάζων και που νιώθει σαν το έρμα, τη σαβούρα που πρέπει να πεταχτεί στη θάλασσα για να μη βυθιστεί ολόκληρο το βαρυφορτωμένο από χρέη πλοίο.

Το τεντωμένο δάχτυλο είναι της μόδας. Αυτό που καταδικάζει όλους τους άλλους και αθωώνει τον ομιλούντα ή τον γράφοντα. Η ταπεινοφροσύνη, η σεμνότητα, η συμπόνια δεν έχουν σήμερα αντίκρισμα στην αγορά των ιδεών. Ολοι τους άχρηστοι ή διεφθαρμένοι ή αιθεροβάμονες εκτός από εμένα, τον αποκλειστικό αντιπρόσωπο της αλήθειας, της σωτηρίας και του συμφέροντος της πατρίδας. Επομένως, ζητούνται επειγόντως σωτήρες, άτομα εκλεκτά και υπεράνω, που δεν τα έχει αγγίξει η σκόνη της Ιστορίας.

Πυκνώνουν οι ιδιωτικοί εφιάλτες που παίρνουν τη θέση του συλλογικού ονείρου, καθώς οι περισσότεροι φοβούνται, και όχι αδικαιολόγητα, ότι θα χάσουν το σπίτι, τη δουλειά, τη ζωή τους. Ισως κάποιοι μπουν στον πειρασμό να κάνουν κλικ στην ιστοσελίδα του κυβερνώντος κόμματος, στην ενότητα «Οι αξίες μας», η οποία μόνον αρχαιολογικό χαρακτήρα έχει σήμερα. Εδώ μπορεί κανείς να μάθει ότι «κοινωνική απελευθέρωση είναι η απελευθέρωση από την ανασφάλεια που δημιουργεί η κοινωνική αδικία, η απελευθέρωση του ανθρώπου από τον φόβο. Το φόβο της αδυναμίας κάλυψης βασικών του αναγκών. Ο φόβος για το αν θα βγάλει τον μήνα, αν τα παιδιά του θα έχουν καλή εκπαίδευση, αν θα βρει δουλειά, αν οι κόποι μιας ζωής θα ανταμειφθούν με μια καλή σύνταξη. […] Αυτή η ανασφάλεια κρατάει τους πολίτες αιχμαλώτους».

Ηδη από την πρώτη μέρα του πολέμου, πολλοί νιώθουν αιχμάλωτοι, χωρίς να έχουν ακούσει «κρότον κτιστών» ή όπλων κλαγγή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα ο πολίτης ή πρώτα ο τηλεθεατής;

Posted on Οκτώβριος 10, 2009. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

Τηλεοπτικά πλούσια ήταν η πρώτη μετεκλογική εβδομάδα: με αρκετές πρεμιέρες, με νέα κυβέρνηση, νέα πρόσωπα, ορκωμοσίες, άρωμα γυναίκας, χαίτες ξανθές και πυρόξανθες, το φούξια και το ροζ ανάμεσα στα σκούρα ανδρικά κοστούμια.

Από αισθητική άποψη, η σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου θυμίζει τη δημοφιλή σειρά του Μega «Μυστικά της Εδέμ»: πιο φρέσκα πρόσωπα, πιο casual chic εμφάνιση, πιο εκλεπτυσμένα γούστα, πιο βιολογική διατροφή. Κάτι στο πιο έντεχνο. Υπάρχουν, όμως, και κάποια ίχνη του παλιού ΠΑΣΟΚ που θύμιζε τη φωσκολική «Λάμψη», όμως το χασαποταβερνέ στυλ ανήκει στο παρελθόν, αντίο «Ιστορία μου, αμαρτία μου», αντίο ξανά, Ρίτα Σακελλαρίου.

Η εβδομάδα του σηκωμένου μανικιού. Δεν έχουμε ούτε μέρα για χάσιμο. Δουλειά, σκληρή δουλειά, λένε διαρκώς τα στελέχη της νέας κυβέρνησης. Αυτό όμως σημαίνει και λιγότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις και, επομένως, είναι δικαιολογημένη η απορία που μας γεννιέται: όταν με το «καλημέρα σας» βλέπουμε υφυπουργούς και υπουργούς στα παράθυρα, αναρωτιόμαστε πώς οι άνθρωποι αυτοί θα βρουν το χρόνο να εργαστούν στα υπουργεία τους. Εκτός και αν, πλην του «Πρώτα ο πολίτης», ισχύει σιωπηρά και το σύνθημα «Πρώτα ο τηλεθεατής».

Τι να κάνουν και αυτοί; Αν δεν βγουν στο γυαλί, τα παράθυρα θα τα μονοπωλούν οι «άλλοι». Η επικοινωνιακή μάχη είναι αέναη, δεν περιορίζεται στην προεκλογική περίοδο.

Οχι παιδονόμο, αλλά «υπουργονόμο» χαρακτήρισε μια φίλη μου τον Θεόδωρο Πάγκαλο, για τον οποίο κάποιοι τηλεοπτικοί σχολιαστές είπαν ότι θα είναι ο Κέρβερος που δεν θα συντονίζει απλώς, αλλά θα ασκεί αυστηρό καθημερινό έλεγχο στους υπουργούς και υφυπουργούς της κυβέρνησης. Αντί όμως ο κ. αντιπρόεδρος να μετράει τις αδικαιολόγητες απουσίες τους από τα υπουργεία τους, θα μπορούσε να μετράει τις τηλεοπτικές παρουσίες τους: πόσες ώρες μίλησαν αυτόν το μήνα στην τηλεόραση, σε πόσες εκπομπές, πόσα απίδια ή νόυμερα τηλεθέασης έπιασε ο σάκος τους.

Δυναμικό «παρών» φαίνεται ότι θα δίνουν στα κανάλια οι δελφίνοι ή οι εκπρόσωποί τους έως ότου διεξαχθεί το συνέδριο της Ν. Δ. Πλάι όμως στους «ορίτζιναλ» διαφωνούντες, εμφανίζονται και κάποιοι που φαίνεται ότι ήταν γαλάζιοι αντάρτες εν υπνώσει. Μέχρι χθες οι άνθρωποι αυτοί ούτε που διανοούνταν να ασκήσουν κριτική στην ηγεσία τους, ενώ το σήμα της ενεργοποίησής τους το έδωσε η εκλογική ήττα του κόμματός τους, όπως συνέβαινε στις κατασκοπευτικές ταινίες της ψυχροπολεμικής περιόδου, όταν μια συνθηματική φράση ζωντάνευε τον αδρανή, τον εν υπνώσει πράκτορα των Κόκκινων.

«Πυρήνες της μαμάς». Αυτός ο τίτλος στην «Ελληνοφρένεια» (7/10, ΣΚΑΪ) συνόδευε το βίντεο που έδειχνε το νέο υπουργικό συμβούλιο στα πρώτα του βήματα. Η αφορμή γι’ αυτόν το χαρακτηρισμό δόθηκε από τη δήλωση του κ. πρωθυπουργού «είμαστε αντιεξουσιαστές της εξουσίας». Να που και στην τηλεόραση, στο βασίλειο της εικόνας, επιβεβαιώνεται πως ο λόγος κόκαλα δεν έχει και κόκαλα (μπορεί να) τσακίζει. Τρεις λέξεις, μια φράση λιτή, εύστοχη, επίκαιρη και καυστική χωρίς να είναι κακόβουλη.

  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 10/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...