Τηλεόραση

Eνας άγνωστός μας ματωμένος γάμος

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Τηλεόραση |

Aπότομα μπήκε ο φετινός χειμώνας. Οχι μόνο με την προβλεπόμενη από τους μετεωρολόγους μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας, αλλά και με το μακελειό στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής που κατέληξε στον τραυματισμό έξι νέων ανθρώπων – και οι έξι κάτω των 25 χρόνων. Στα παγωμένα νερά του Αιγαίου πνίγηκαν αυτή την εβδομάδα πέντε παιδιά και τρεις γυναίκες από το Αφγανιστάν, όλοι τους μετανάστες, που η βάρκα τους συνετρίβη σε μια ξέρα, λίγες δεκάδες μέτρα από την ακτή της Λέσβου. Στα παγωμένα νερά της ανεργίας ρίχτηκαν ξανά χιλιάδες νέοι, όλοι τους απασχολούμενοι στα προγράμματα stage, αφού ο μισθός των 480 ευρώ τον μήνα, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, ήταν μια κάποια λύση. Φαίνεται ότι μια υποκατηγορία του «εχθρού λαού», είναι ο «εχθρός νέος» – και η τραγική ειρωνεία είναι ότι νέοι φαίνεται να είναι εκείνοι που θέλησαν να στερήσουν τη ζωή από τους επίσης νέους αστυνομικούς τη νύχτα της περασμένης Τρίτης. Νέοι που τους σπρώχνει ένα γερασμένο, σκελετωμένο, γαγγραινιασμένο χέρι – και δεν εννοώ αυτό της «κακούργας κοινωνίας».

Πολλές ήταν οι επετειακές εκπομπές και οι σχετικές με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κινηματογραφικές ταινίες που προβλήθηκαν την 28η Οκτωβρίου. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να μη νεκρώνεται ολότελα η ιστορική μνήμη.

Οι πιο πολλοί αγνοούμε ότι το χωριό Κομμένο, στον κάμπο της Αρτας, είναι ένας μαρτυρικός τόπος. Μας το έμαθε η «Μηχανή του χρόνου» του Χρίστου Βασιλόπουλου στη ΝΕΤ, ανήμερα της επετείου.

Τον Αύγουστο του 1943, οι Γερμανοί μπήκαν στο χωριό και έσφαξαν 317 αμάχους, από τους οποίους οι 90 ήταν παιδιά και βρέφη. Σύμφωνα με περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων, οι ναζί έβαζαν μπαμπάκι βουτηγμένο στο οινόπνευμα στο στόμα των παιδιών και ύστερα τα πυρπολούσαν – κάτι που δεν έχουμε δει ούτε στις πιο άγριες ταινίες τρόμου. Δεν ξέρω αν το ολοκαύτωμα στο Κομμένο διδάσκεται στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Αν πάντως δεν διδάσκεται, που είναι και το πιθανότερο, η έρευνα της «Μηχανής του χρόνου» κάπως ξεπλένει την ντροπή.

Την παραμονή της σφαγής, όλο το χωριό συμμετείχε σ’ ένα γαμήλιο γλέντι, όμως την άλλη μέρα ο παπα-Λάμπρος, που είχε παντρέψει το νεαρό ζευγάρι, ήταν ένα από τα πρώτα θύματα της θηριωδίας. Τον «σούβλισαν» με τις ξιφολόγχες τους οι Γερμανοί για να μην ακουστούν πυροβολισμοί και εγκαταλείψουν οι κάτοικοι τα σπίτια τους. Ενας «ματωμένος γάμος» που δεν τον τραγούδησε κανείς.

Η αντιφασιστική ευαισθησία, το πατριωτικό συναίσθημα, ο ανθρωπισμός δεν διδάσκονται δείχνοντας μόνο τις πληγές του χθες – κάτι που συχνά κάνει πολύ καλά η τηλεόραση. Θα πρέπει κανείς να μην ξεχνά και τις πληγές του σήμερα, στις οποίες αυτές συγκαταλέγονται και οι ματωμένοι -και επίσης ατραγούδιστοι- γάμοι στο Αφγανιστάν που τα θύματά τους είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά. Ομως εδώ οι κάμερες συνήθως φτάνουν αφού έχουν ήδη ταφεί οι νεκροί.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γίνε, παιδί μου, μενταλιστής!

Posted on Οκτώβριος 28, 2009. Filed under: Τηλεόραση |

Aν το αγοράκι σας στον ελεύθερο χρόνο του κυνηγάει νυχτερίδες, μην το μαλώσετε. Αυτό το χόμπι είναι σημάδι ότι το παιδί σας το έχει το χάρισμα και ίσως κάποτε γίνει «mentalist», κάτι πιο προχωρημένο από τον σκέτο «πνευματιστή».

Ο 63χρονος Γιούρι Γκέλερ, που τον πρωτοείδαμε να λυγίζει κουτάλια στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα, επιστρέφει για να κρίνει τους διεκδικητές του μενταλιστικού θρόνου στη νέα εκπομπή του ΑΝΤ1 «Ο διάδοχος του Γιούρι Γκέλερ», ένα τάλεντ σόου με στοιχεία ριάλιτι. Στενοί συγγενείς του κάθε δελφίνου περιγράφουν πώς πρωτοεκδηλώθηκε το υπερφυσικό χάρισμά του. Ενας υποψήφιος, λοιπόν, είχε ως παιδί τη συνήθεια να κυνηγάει νυχτερίδες – τρανό σημάδι όχι του ποιητή, αλλά του μενταλιστή.

Ο mentalist δεν είναι ένας ταλαίπωρος μάγος ή ταχυδακτυλουργός, αλλά «περφόρμερ» που, αντί να κάνει τρικ με περιστέρια και κουνέλια, προσπαθεί να μας πείσει ότι διαθέτει ασυνήθιστες πνευματικές δυνάμεις. Ετσι, επιχειρεί να απαγχονιστεί επί σκηνής, έχοντας όμως διαλέξει τη σωστή θηλιά που την κρίσιμη στιγμή θα κοπεί. Σε κάθε επεισόδιο οι μενταλιστές κάνουν επίδειξη των ικανοτήτων τους (ανάγνωση σκέψης, τηλεκίνηση κ. λπ.) με όρους σόου. Κάποιος βάζει τη γροθιά σε έναν κύλινδρο που μπορεί να κρύβει ένα κοφτερό μαχαίρι. Αλλος είναι μασκαρεμένος σε πρίγκιπα του σκότους ή σε Νότη Σφακιανάκη επί της πίστας. Ολα αυτά δεν είναι νούμερα, μας λένε, αλλά «πειράματα». Ομως αυτό που ξεχωρίζει το επιστημονικό πείραμα από τον τσαρλατανισμό είναι μια απλή αρχή: οι ίδιες ελεγχόμενες και μετρήσιμες συνθήκες οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα – κάτι που δεν συμβαίνει εδώ.

«Παλιά ρούχα, παλιά χαλκώματα αγοράζω», φώναζε κάποτε ο παλιατζής. «Παλιά ρολόγια, παλιά ραδιόφωνα επισκευάζω», υπόσχεται σήμερα ο Γιούρι Γκέλερ που κάλεσε τους τηλεθεατές να μαζέψουν ό, τι ξεχαρβαλωμένο ρολόι ή ραδιόφωνο έχουν στο σπίτι και να το φέρουν μπροστά στην τηλεόραση, γιατί αν θα ενώνονταν όλες οι θετικές ενέργειες, οι χαλασμένες συσκευές θα άρχιζαν να λειτουργούν ξανά.

Θρίαμβος, μας ανακοινώνουν έπειτα από λίγο. Σε όλη την Ελλάδα, χιλιάδες σταματημένα ρολόγια άρχισαν να κάνουν τικ τακ, σκουριασμένες μηχανές του κιμά άρχισαν να αλέθουν φανταστικά κρέατα, σκονισμένα πτερύγια ανεμιστήρων να γυρίζουν δαιμονικά. Ακόμα και τα μηχανάκια της AGB επηρεάστηκαν και εξακόντισαν την τηλεθέαση της εκπομπής στα ύψη, ενώ τρελές ανακατατάξεις σημειώθηκαν και στα γκάλοπ που μετρούν τις πιθανότητες επιτυχίας των τεσσάρων υποψηφίων για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας.

Τι και αν καταργήθηκαν τα stage στο Δημόσιο; Μια πόρτα κλείνει, άλλες μας ανοίγει ο ΑΝΤ1. Επομένως, το παιδάκι σας μπορεί να γίνει το επόμενο «next top model» ή ο διάδοχος του Γιούρι Γκέλερ ή του Σάκη Ρουβά (βλ. «Χ-Factor»). Αφήστε το λοιπόν να κυνηγήσει νυχτερίδες ή, έστω, μαύρες γάτες γιατί αλλιώς υπάρχει περίπτωση, όταν μεγαλώσει, οι άλλοι να του λένε: «Πού πας χωρίς θετική ενέργεια, ρε Καραμήτρο;»

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 27/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η φαντασίωση της τηλεθέασης

Posted on Φεβρουαρίου 9, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Τηλεόραση, Τηλεθέαση |

«Δεν θα γίνουμε εμείς γκαρσόνια τση Ευρώπης» έλεγε ένας νέος Κρητικός από τα χαρακώματα του λιμανιού του Πειραιά, εκεί όπου συνεθλίβη το κομψό πόδι μιας βουλευτού και «ψεκάστηκε» ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αναρωτήθηκα αν αυτός ο νεαρός Κρητικός προερχόταν από κάποια άλλη Κρήτη, μια Κρήτη φαντασιακή, ή αν ήταν «καρφωμένος» στη δεκαετία του ΄70, τότε που τα συνθήματα για τα γκαρσόνια πήγαιναν κι έρχονταν, ενώ η χώρα μετατρεπόταν σε μια απέραντη καφετέρια.

Αλλά σήμερα «γκαρσόνια τση Ευρώπης», και μάλιστα σε μια Κρήτη που έχει παραδοθεί ολόκληρη στον τουρισμό- όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο, αν λάβουμε υπόψη πόσο αμετάκλητα έχουν αλλοιωθεί το τοπίο και το περιβάλλον της βόρειας ακτής του νησιού-, ακούγεται σαν σύνθημα-ανέκδοτο. Είναι κενή διαμαρτυρία, κούφιο νταηλίκι, συντονισμένο όμως με τις ώρες της υψηλής θεαματικότητας- που για να είναι υψηλή επιδιώκει κυρίως τη διέγερση. Ας υπάρχει οργή, ανεξαρτήτως του υποβάθρου της, ανεξαρτήτως του τι την προκαλεί, αρκεί να καταναλώνεται από τα ΜΜΕ.

Πριν από μερικές ημέρες αγρότες της περιοχής του Προμαχώνα εισέβαλαν με τα τρακτέρ τους στη Βουλγαρία, την ώρα του prime time. Ξέρουμε ότι δεν έγινε διπλωματικό επεισόδιο ούτε αναδύθηκαν συνδηλώσεις βαλκανικών πολέμων. Αλλωστε, όπως γράφτηκε στις εφημερίδες, οι περισσότεροι οδηγοί των τρακτέρ ήταν γνωστοί στους Βουλγάρους των συνόρων λόγω της… πυκνής τους σχέσης με τα βουλγαρικά καζίνα της παραμεθορίου. Ο στόχος όμως επιτεύχθηκε, το γεγονός καταναλώθηκε από τα δελτία της υψηλής θεαματικότητας, έστω κι αν σε αυτά τα τρακτέρ δεν επέβαινε η… Εφη Θώδη (είχε ανεβεί σε άλλα).

Μαθαίνω ότι σε μια κατάληψη δημόσιου χώρου στο κέντρο της Αθήνας το πρόβλημα των καταληψιών είναι ότι η πράξη τους περνάει απαρατήρητη από τα μέσα ενημέρωσης. Οτι κανείς δεν ασχολείται με αυτούς, παρ΄ όλο που έχουν επιστρατεύσει όλο το μελοδραματικό τους οπλοστάσιο και το παρέχουν απλόχερα και απλοϊκά. Ετσι, ελλείψει κάλυψης, η κατάληψη φυλλορροεί και εκφυλίζεται. Οπως υπάρχει δημοσιογραφία της επικοινωνίας, που λειτουργεί κυρίως ως εκφραστής μιας ομάδας συμφερόντων, υπάρχει και διαμαρτυρία της επικοινωνίας. Ενα μεγάλο μέρος του σύγχρονου ακτιβισμού (όποιου είδους) συνδέεται με τα μέσα ενημέρωσης και έχει στόχο του να προκαλέσει την προσοχή τους. Είναι ένας ακτιβισμός σκηνοθετημένος, με όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακά στοιχεία, πιο ακραία, πιο θεαματικά, που θα μπορέσουν να γίνουν μέρος των δελτίων ειδήσεων της τηλεόρασης.

Εγείρεται όμως ένα μείζον ερώτημα. Μήπως αυτή η κοινωνική διαμαρτυρία και ο ακτιβισμός εκφυλίζονται και εκτονώνονται μέσα στη φαντασμαγορία του τηλεοπτικού θεάματος; Μήπως δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι η κοινωνική διαμαρτυρία και η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι προϊόντα μετρήσιμα από την ΑGΒ; Μήπως τελικά αναιρείται η ίδια η ουσία της κοινωνικής διαμαρτυρίας καθώς αυτή μετατρέπεται σε θέαμα;

  • Νίκος Μπακουνάκης | Το Βήμα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρίχες για όλα τα γούστα

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ηθική, Κοινωνία, ΜΜΕ, Σάτιρα, Τηλεόραση |

Εξι εκατομμύρια ευρώ και 12μηνη προσωποκράτηση του Λάκη Λαζόπουλου ζητά με αγωγή του ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ εξαιτίας της σατιρικής εκπομπής «Οταν ο Λάκης δεν είναι εδώ» (Alpha). Eδώ εμφανίστηκε ένα ψηφιακά πειραγμένο πορτρέτο του Γιώργου Καρατζαφέρη με «χιτλερικό μουστάκι» και υπόκρουση ένα γερμανικό εμβατήριο. Παλαιότερα, ένα βίντεο του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» απεικόνισε τον κ. Καρατζαφέρη σαν Τσε Γκεβάρα, με γένια και μπερέ, όπως μας υπενθύμισε το προηγούμενο επεισόδιο του «Οταν ο Λάκης…», γεγονός που δεν ενόχλησε τον ενάγοντα, ο οποίος, εξάλλου, είχε δηλώσει ότι ένα κάδρο με τον Τσε κοσμούσε το ευρωβουλευτικό γραφείο του.

Μα το μουστάκι του Αδόλφου ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, αφού εκατομμύρια τέτοια μουστάκια έχουν φυτρώσει πάνω από ανδρικά χείλη χωρίς να προκληθούν δυσάρεστοι ιστορικοί συνειρμοί. Από την άλλη, η φωτογραφία του μυστακιοφόρου προέδρου περισσότερο θύμιζε τον Ολιβερ Χάρντι του διάσημου κωμικού διδύμου παρά τον δικτάτορα.

Ωστόσο, η αγωγή αυτή δεν έχει τίποτα το κωμικό. Τα πολυσυζητημένα «όρια της σάτιρας» δεν τα ορίζουν τα δικαστήρια, αλλά το καλό γούστο, η φαντασία, η πρωτοτυπία του σατιρικού καλλιτέχνη, εφόσον αυτός διαθέτει αυτές τις ιδιότητες. Αν το συγκεκριμένο βίντεο θεωρηθεί προσβλητικό, τότε η ίδια η πολιτική σάτιρα θα έπρεπε να εξαφανιστεί από την τηλεόραση. Προσωπικά, το θεώρησα απλώς εύκολο, σχεδόν μαθητικό, γι’ αυτό δεν με ενόχλησε αλλά με άφησε αδιάφορη. Σήμερα η τεχνολογία μάς επιτρέπει να μετατρέψουμε το οποιοδήποτε δημόσιο πρόσωπο σε χορεύτρια, λαγουδάκι, καουμπόι ή Δράκουλα (π.χ., πρόσφατα, με αφορμή την κοπή των δέντρων, μια αφίσα των κατοίκων της Κυψέλης εμφάνισε τον δήμαρχο της Αθήνας σαν «Ομέρ Πριόνι») – και αλίμονο αν κάθε τέτοια απεικόνιση οδηγούσε σε αγωγές.

Το πιο κωμικό σόου της εβδομάδας το πρόσφερε ο Ανδρέας Μικρούτσικος που εδώ και καιρό πρωταγωνιστεί στο σίριαλ «Ανδρέας-Δήμητρα, χωρίζουν δεν χωρίζουν;». Βλέποντάς τον επανειλημμένα να αγορεύει για την εξέλιξη της σχέσης τους, νομίζει κανείς ότι πρόκειται για τις συνήθεις εθιμοτυπικές δηλώσεις έπειτα από μια συνάντηση κορυφής των κυρίων Χριστόφια και Ταλάτ ή Τσίπρα και Βαρδινογιάννη, αλλά στο πολύ πιο φλύαρο: «Το κλίμα ήταν θετικό, ναι μεν εμμένουμε στις θέσεις μας, ανοίχτηκε ένας δίαυλος επικοινωνίας, βρέθηκαν σημεία επαφής, θα ακολουθήσει νέος κύκλος συζητήσεων…». Ο κ. Μικρούτσικος δεν περιορίζεται στα τηλεοπτικά λόγια, αλλά προχωρά και σε τολμηρά τηλεοπτικά έργα, όπως στη «λάιβ» αρπαγή της Δήμητρας από το πλατό του «Super Star».

Να, λοιπόν, που ο όρος «no script drama» (δρώμενα χωρίς σενάριο) δεν χαρακτηρίζει μόνο τα κλασικά ριάλιτι. Ο κ. Μικρούτσικος, που ταυτίστηκε με τον «Big Brother», το πρώτο ριάλιτι στην ελληνική τηλεόραση, τώρα μετατρέπει σε σόου την προσωπική του ζωή, όμως ήδη τον έχει ξεπεράσει ένα δικό του δημιούργημα, η κυρία Ρούλα του σίριαλ «Γύρνα πίσω, Αλβανάκο μου».

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρόλοι κομμένοι στο γυαλί

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Δημοσιογράφοι, Διαφθορά, Επικοινωνία, Κοινωνία, Πολιτική, Τηλεόραση | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Την υποψία την είχα από καιρό, τη συζήτησα και με άλλους καταναλωτές τηλεειδήσεων, κι αυτοί την ίδια εντύπωση είχαν, μπα, είπαμε, δεν γίνονται τέτοια πράματα, δεν πρέπει να γίνονται, άρα δεν γίνονται. Τις φορτισμένες μέρες μετά το φονικό στα Εξάρχεια όμως η υποψία έγινε δυσάρεστη βεβαιότητα: Στα κανάλια με τα μονοθεματικά δελτία και τα παράθυρα με τους θρονιασμένους σχολιαστές (τους δημοσιογράφους εννοώ, όχι τους επισκέπτες) συνηθίζουν να βάζουν υποτιτλάκια που αποδίδουν συνοπτικά όσα λέει κάθε σχολιαστής. Ε λοιπόν, πριν στρογγυλέψει την πρώτη του φράση ο δημοσιογράφος, πριν διατυπώσει μια πλήρη σκέψη, το τιτλάκι προφταίνει να δώσει γραπτό το σχόλιό του συνοπτικά διατυπωμένο. Μα, λες, ποιος πρόλαβε να διαβάσει τη σκέψη του σχολιάζοντος, ποιος κατάλαβε από τις τρεις πρώτες λέξεις τι θέλει να πει και μας το δίνει έτοιμο, στρογγυλεμένο, για να το καταπιούμε αμάσητο, χωρίς να χρειαστεί να ακούσουμε όσα ενδεχομένως έχει να πει;

Δεν ξέρω ποιος βάζει τα τιτλάκια στο γυαλί, φαντάζομαι όμως τα εξής: Πριν αρχίσουν οι ειδήσεις, παρουσιαστές και σχολιαστές κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και μοιράζουν ρόλους: εσύ θα παίξεις τον ολίγον δεξιό, εσύ τον μετριοπαθώς αριστερό, εσύ τον ανένδοτο φίλο του λαού, εσύ τον υπερασπιστή της αστυνομίας (αυτή άλλωστε διαθέτει μπόλικα παπαγαλάκια), εσύ τον αντάρτη πόλεων (ή μάλλον τον αντάρτη του στούντιο). Αφού μοιραστούν οι ρόλοι, ώστε να βγαίνει κάποια αντίθεση στο δελτίο και να τσιμπάει ο τηλεθεατής, να ταυτίζεται με τον έναν ή τον άλλον, γράφει ο καθένας (ή τα γράφει κάποιος αριχσυντάκτης) τα σλόγκαν βάσει των οποίων θα μιλήσει. Κι έτσι εμείς οι ευτυχείς διαβάζουμε τι υποστηρίζει κάθε σχολιαστής πριν καν αρχίσει να το λέει, πριν καν αρχίσει να παίζει τον ρόλο του.

Κάπως έτσι καταντάει θεατρικό σκετσάκι η δημοσιογραφία. Ενα μελόδραμα που παίζεται μόνο μία φορά, γιατί την επομένη θα ανεβεί άλλο στη γυάλινη σκηνή, με τους ίδιους ρόλους ή και με νέους. Κι ύστερα απορούμε γιατί η αξιοπιστία μιας κάποιας δημοσιογραφίας συναγωνίζεται την αξιοπιστία της πολιτικής ή της καλογερικής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολίτες του καναπέ και πολίτες της δράσης;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Διαδηλώσεις, Κινήματα, Κοινωνία, Τηλεόραση | Ετικέτες: |

Tης Mαριάννας Tζιαντζή, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Aυτή την εβδομάδα έγιναν τρεις «αντιτηλεοπτικές» εκδηλώσεις. Στο Μοναστηράκι, στην πλατεία, κάποιοι έσπασαν μερικές παλιές τηλεοράσεις, ενώ κάποιοι άλλοι στη Θεσσαλονίκη απομάκρυναν από τη φάτνη του χριστουγεννιάτικου δέντρου του δήμου το πλαστικό θείο βρέφος και στη θέση του τοποθέτησαν μια τηλεοπτική συσκευή.

Όμως, η πιο θεαματική ενέργεια ήταν η σύντομη κατάληψη του στούντιο ειδήσεων της ΝΕΤ. Ανεξάρτητα από το αν μας βρίσκει σύμφωνους ή όχι, η επιχείρηση ήταν καλοσχεδιασμένη και επιτυχημένη, αφού οι άγνωστοί μας νέοι πέτυχαν τον στόχο τους, κοινοποίησαν το μήνυμά τους.

Ας δούμε τα γεγονότα με ψυχραιμία, αποφεύγοντας τα βαριά επίθετα. Δεν πιστεύω ότι από τον ακτιβισμό αυτού του είδους τραυματίζεται η δημοκρατία ή κλονίζεται το σύστημα της κυριαρχίας των ΜΜΕ. Π.χ., περισσότερο έχει σοκάρει την κοινή γνώμη ο τραυματισμός από σφαίρα του μαθητή στο Περιστέρι, παρά τα τρία πανό που υψώθηκαν στο στούντιο της ΝΕΤ. Δεν ήταν «ύπουλη εισβολή», αλλά μάλλον μια βαθμιαία διείσδυση, αφού η εισβολή, σύμφωνα με το λεξικό, σημαίνει «βίαιη και ορμητική είσοδος», ενώ την κατάληψη αποφάσισε μια παρέα άγνωστων (όχι όμως κουκουλοφόρων) νέων και όχι μια «επώνυμη» οργάνωση ή συλλογικότητα. Η ομάδα αυτή πήρε ένα ρίσκο και θα μπορούσε να πληρώσει ακριβά το τίμημα των επιλογών της.

Οι περισσότεροι πολίτες δεν αγανακτούν επειδή το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ δεν έχει μετατραπεί σε φρούριο ούτε ανησυχούν εξαιτίας των ακτιβιστών που διέκοψαν επί 85 δευτερόλεπτα τη ροή του προγράμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους θεωρούν παράδειγμα προς μίμηση. Η ίδια ροή της ζωής μας και κυρίως του κοντινού μέλλοντός μας δεν μοιάζει ομαλή – και αυτό κυρίως μας ανησυχεί.

Το σύνθημα που αντίκρισαν οι τηλεθεατές («Σταματήστε να κοιτάτε, βγείτε στους δρόμους») έχει μια πατερναλιστική χροιά, όπως και η χρήση της προστακτικής που θυμίζει διαφημιστικό σλόγκαν («λουστείτε» με το Χ σαμπουάν, «πιείτε» την Ψ μπίρα). Η κύρια αντίθεση στην κοινωνία μας σήμερα δεν είναι ανάμεσα στον καναπέ και τον δρόμο. Πολλοί «καναπεδάτοι» τηλεθεατές βλέπουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις με συμπάθεια και ας μη συμμετέχουν οι ίδιοι. Στην απάθεια δεν μας οδηγεί η υπνωτική σαγήνη της τηλεόρασης, αλλά η απογοήτευση από τους πολιτικούς και τα κόμματα, καθώς και ο φόβος, τον οποίο δεν καλλιεργεί μόνο η τηλεόραση, αλλά κυρίως ο σκοτεινός οικονομικός ορίζοντας.

Αυτές τις μέρες η τηλεόραση δεν έδειξε το πιο άσχημο πρόσωπό της, παρά τα τόσα κύματα φλυαρίας, μελοδραματισμού και λαϊκισμού που, εξάλλου, τα συναντάμε όλο τον χρόνο. Η ταύτιση του «εχθρού» με την τηλεόραση είναι κάτι σαν το βουντού, καθώς τρυπάμε με καρφίτσες το κέρινο ομοίωμα γιατί δεν μπορούμε να τα βάλουμε με όσους και όσα πραγματικά μας εξουθενώνουν και μας καταπιέζουν. Παράλληλα, άφθονα παραδείγματα δείχνουν ότι η ίδια η τηλεόραση άνετα αφομοιώνει και τα χάπενινγκ και την κριτική στην τηλεόραση, ακόμη και την πιο ανελέητη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...