Τρομοκρατία

Μεταξύ δημοσιότητας και δικαιοσύνης

Posted on Απρίλιος 18, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

  • Yποθεσεις
  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

Πολλά από τα βιβλία που εμφανίζονταν επί ημέρες στη μικρή πλην μεγίστης ισχύος οθόνη μας σαν τεκμήρια συμμετοχής των συλληφθέντων έξι σε τρομοκρατική δράση, τα έχω κι εγώ στις φορτωμένες βιβλιοθήκες μου, όπως και κάμποσοι φίλοι μου και πάμπολλοι παντελώς άγνωστοί μου. Η αλήθεια πάντως είναι ότι δεν είχα υποθέσει ποτέ πως η λέξη «Σύγκρουση» στον τίτλο κάποιου τόμου θα μπορούσε να πυροδοτήσει τόσες πονηρές σκέψεις στις διωκτικές αρχές ή στους ρεπόρτερ και να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την εκτόξευση αιχμηρών υπονοουμένων, ιδίως όταν η λέξη αυτή συναπαρτίζει τον τίτλο «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Αντίθετα, υπέθετα (λαθεμένα όπως αποδεικνύεται) ότι το τελευταίο για το οποίο θα έψεγε τον Σάμιουελ Χάντιγκτον ακόμα και ο υαλινότερος αναλυτής της γυάλινης οθόνης (υπό την προϋπόθεση ότι, μέσα στις τόσες βαριές υποχρεώσεις του, κάτι πρόλαβε να πάρει το αυτί του για ένα βιβλίο κατά κόρον αναφερθέν τα τελευταία χρόνια και για έναν συγγραφέα κατά κόρον κριθέντα) είναι οι αντιεξουσιαστικές του τάσεις ή οι κρυφοκομμουνιστικές ιδέες του. Αλλά, όπως και να το κάνεις, αυτή η «σύγκρουση» με τις ευανάγνωστες συνδηλώσεις της φωνάζει από μακριά για το ποιόν όποιου διαθέτει ένα βιβλίο με τη λέξη αυτή στον τίτλο του. Τι δουλειά έχουν με συγκρούσεις οι φιλήσυχοι πολίτες; Ε, πώς να μην πάει στο κακό ο νους των ξεσκολισμένων;

Δεν λέω πως η Ασφάλεια δεν διαθέτει και άλλα, βαρύτερα στοιχεία· άλλωστε, για να παρακολουθεί στενά επί δεκαπενταετία έναν άνθρωπο κι αυτός, παρά τον κλοιό, να καταφέρνει να δρα σαν αρχηγός δύο τρομοκρατικών οργανώσεων και σαν κηδεμόνας μιας τρίτης, αποδεικνύει αναμφισβήτητα ότι έκανε λαμπρά τη δουλειά της. Δεν είδα ωστόσο στα παρουσιασθέντα βιβλία-πειστήρια τον «Τσελεμεντέ του αναρχικού», ένα μπεστ σέλερ σε μια εποχή προ μπεστ σέλερ. Σε κάποια γωνιά, σε κάποια πίσω σειρά κάποιας βιβλιοθήκης μου θα μάχεται τώρα κι αυτός με το σαράκι, αφότου τον απέσυρα για να μην μπερδεύεται με τους υπόλοιπους τσελεμεντέδες, τους νομοταγείς. Αλλά ποιος να χρειάζεται τη σήμερον ημέραν ένα τέτοιον τσελεμεντέ όταν το Ιντερνετ σου δίνει συνταγές για τα πάντα, από μπακαλιαράκια σκορδαλιά μέχρι μολότοφ δίχως καύσιμο, δίχως μπουκάλι και δίχως στουπί (αυτό το τελευταίο, για να μην μπαίνετε στον κόπο του γκουγκλαρίσματος, το βρίσκει κανείς ετοιμοπαράδοτο στο σάιτ www. taparamythiatisxalimas. gr).

Ενα πάντως από τα βιβλία-αποδεικτικά στοιχεία δεν το έχω, δεν θέλησα ποτέ να το απoκτήσω. Μιλάω για τον τόμο με τις προκηρύξεις της «17 Ν». Δεν λέω, κι εγώ μια φορά κι έναν καιρό έμπαινα στον πειρασμό, όπως πολλοί, να διαβάζω τις προκηρύξεις τους, τότε που δημοσιεύονταν από τις εφημερίδες (πριν τεθεί ζήτημα απαγόρευσής τους), μήπως και ανακαλύψω κάποιον ειρμό, κάποια λογική. Αρκετά γρήγορα πήρα την απόφαση, όπως πολλοί, ότι το σαρανταπεντάρι είναι απλώς φονικό όπλο και όχι σύνεργο της γραφής, και ότι το αίμα, των δολοφονημένων το αίμα, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει μελάνι· με αίμα, αλλά το δικό τους αίμα, έγραφαν το τελευταίο τους μήνυμα πάνω στον τοίχο της φυλακής οι προς εκτέλεση κρατούμενοι των Γερμανών (καθώς και ελληνικών κυβερνήσεων ή ανελεύθερων καθεστώτων σε άλλες χώρες). Το κλεμμένο, το σκοτωμένο αίμα ενός τρίτου, κι ας τον βαραίνουν του κόσμου τα αμαρτήματα (ή κι ας λέμε εμείς, σαν ανέλεγκτοι υπερδικαστές, σχεδόν θεοί, ότι τον βαραίνουν), δεν δίνει άλλο νόημα σε όποιον το χρησιμοποιεί για να γράψει παρά το νόημα του φόνου. Ο, τι αξίζει να μάθουμε στη μικρή και ατελή ζωή μας, και να το διδάξουμε, είναι ότι ποτέ κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, όση πλανερή ρητορική κι αν δοκιμάζει να εξυψώσει το σκοπό αυτό με το ζόρι, επιχειρώντας μάταια να τον παραστήσει σαν ιδεώδες, να τον εξιδανικεύσει.

Eν πάση περιπτώσει, τα βιβλία ετούτα των φερομένων ως τρομοκρατών τα είδαμε στη μικρή οθόνη μας σε πανομοιότυπα ρεπορτάζ, στα μισά (τουλάχιστον) από τα οποία η λέξη «φερόμενοι» έπαψε γρήγορα να χρησιμοποιείται. Ιδια η απαίδευτη βουλιμία της κάμερας, ίδιες οι εικόνες, και σχεδόν ίδιες οι λέξεις των περιγραφέων, οι οποίοι προφανώς μπήκαν στις αποκαλούμενες γιάφκες με τη σειρά (αλφαβητικά, σύμφωνα με την τηλεθέαση κάθε καναλιού ή όποια άλλη διαδοχή προτεραιότητας κρίθηκε λογική), για να καταγράψουν το υλικό και να αναμεταδώσουν σαν βεβαιότητες πια και σαν ακραδάντως αποδεδειγμένη αλήθεια τις αστυνομικές υποψίες και υποθέσεις. Τα ίδια σερλοκχολμικά ακούσαμε για τις καλαμωτές («δεν ήθελαν να τους βλέπουν, χμ! χμ!», λες και ο βίος στη Ελλάδα δεν είναι πια κλειστός, κλειστότατος και καχύποπτος), τα ίδια α λα μανιέρ ντε Πουαρό για τα ύποπτα «φτηνά κινέζικα ρολόγια», τα ίδια, τύφλα να ’χει ο Γιώργος Μπέκας του Γιάννη Μαρή, για τα σκοτεινής χρήσεως κατσαρολικά. Τίποτα και κανείς δεν διδάχτηκε από την εποχή της εξάρθρωσης της «17Ν» και του ΕΛΑ, όταν μιας κάποιας τάξεως δημοσιογραφία και ο συναφής γυάλινος ή έντυπος σχολιασμός είχαν δώσει σε πολλούς τη δυνατότητα να υποθέσουν ότι, για ορισμένους τουλάχιστον δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες, το «αστυνομικό ρεπορτάζ» δεν μπορεί παρά να είναι ταυτόσημο με το «ρεπορτάζ της Αστυνομίας», οι δε «ασφαλείς πληροφορίες» δεν μπορεί παρά να είναι οι ασφαλίτικες.

Ακούσαμε, ας πούμε, σχεδόν σε όλα τα κανάλια, τους ρεπόρτερ να λένε πως «έψαξαν στο αρχείο τους και βρήκαν ότι…» και διαπιστώναμε, όχι και τόσο έκπληκτοι είναι η αλήθεια, ότι είχαν βρει το ίδιο, μα απολύτως το ίδιο πραγματάκι, ίσως επειδή τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται, ίσως πάλι επειδή έχουν τον ίδιο προμηθευτή σεναριακού υλικού. Αλλά ακόμα και όταν ο εν λόγω προμηθευτής αναιρούσε όσα προηγουμένως είχε διοχετεύσει (όπως στην περίπτωση των «κυνικών» τηλεφωνημάτων από «τρομοκράτες-αυτόπτες μάρτυρες» του θανάτου του Αφγανόπουλου από τη βόμβα στα Πατήσια), οι «έγκυροι» καναλικοί επέμεναν στο στόρι τους, βασιλικότεροι του βασιλέως και αστυνομικότεροι των αστυνομικών.

Σαν ν’ ακούω τη μομφή: Δηλαδή τι, συντάσσεσαι με τους καταληψίες της ΕΣΗΕΑ; Συντάσσομαι, προσπαθώ να συντάσσομαι, με την οιονεί ιδρυτική διακήρυξη του Μάγερ, «η δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης», γραμμένη με μεγάλα κι ωστόσο δυσδιάκριτα γράμματα στην αίθουσα συνεδριάσεων της Ενωσης Συντακτών. Ο φόβος μήπως και, λέγοντας όσα πιστεύεις για τη συντεχνία σου, για την κοινωνία σου, για τον κόσμο εν γένει, βρεθείς καταγγελλόμενος πως «είσαι αντικειμενικά συνοδοιπόρος» των μεν ή των δε (από το «μη μιλάς για τους Αμερικάνους, τα λέει και η “17Ν”» ή «γίνεσαι συνοδοιπόρος του Σαντάμ» στο «μη μιλάς για τη δοτή ή ενδοτική δημοσιογραφία, τα λένε και οι καταληψίες»), μόνο να παραλύσει τη σκέψη και τη γλώσσα μπορεί, νομιμοποιώντας έτσι την κάθε λογής τρομοκρατία. Οι αυτοτρομοκρατούμενοι πολίτες καταντούν είτε αυτίτες και μονώτες κατά Αριστοτέλη είτε αχρείοι κατά Θουκυδίδη. Εχουν να διαλέξουν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υπό καθεστώς πολέμων

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Γουσέτης Διονύσης, Τρομοκρατία |

  • Tου Διονυση Γουσετη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Στην Ελλάδα ζούμε υπό καθεστώς διαφόρων πολέμων που διεξάγονται με σφοδρότητα. Ενας τέτοιος πόλεμος είναι ο «ταξικός». Για «ταξικό μίσος» γράφει ο «Ριζοσπάστης», όπως και το βιβλίο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλιοπωλείο των Εξαρχείων, λίγο πριν από την επέμβαση της αστυνομίας. Σύνηθες πεδίο μάχης είναι τα υπό άσυλο τελούντα πανεπιστήμια, όπου το «ταξικό μίσος» κοσμεί τους τοίχους. Ο πόλεμος εκδηλώνεται με βίαιες πράξεις, όπως καταλήψεις ή χτίσιμο γραφείων καθηγητών. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων έχουν συμμάχους μέρος του Τύπου και τον εισαγγελέα που τους αθωώνει, φοβούμενος ίσως για τη ζωή και την ακεραιότητά του.

Πόλεμο έχουν κηρύξει εναντίον των αστυνομικών σέχτες, συνωμοσίες, ΟΠΛΑ και άλλες επαναστατικές οργανώσεις που απαιτούν την απελευθέρωση των Εξαρχείων και ολόκληρης της χώρας από την αστυνομική κατοχή. Στα θύματα του πολέμου, μέχρι τώρα, μετρούνται 2 – 3 νεκροί και αρκετοί τραυματίες αστυνομικοί, όπως και καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες.

Οι απώλειες της άλλης πλευράς είναι τέσσερις συλλήψεις, για τις οποίες κινητοποιήθηκε άμεσα η «πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων». Στους συμμάχους συγκαταλέγεται μερίδα της Αριστεράς, υπό τον κ. Τσίπρα, που παρομοίασε τα Εξάρχεια με τη Λωρίδα της Γάζας.

Ενας τρίτος πόλεμος είναι εκείνος που διεξάγεται για τη σωτηρία του έθνους από τους Τούρκους, τους Βούλγαρους, τους Αλβανούς, τους Γυφτοσκοπιανούς, όλους δηλαδή τους γείτονες που μας επιβουλεύονται, καθώς και τον ιμπεριαλισμό, τον διεθνή σιωνισμό και την Ε.Ε. που τους καθοδηγούν. Σ’ αυτό τον πόλεμο συσπειρώνονται στρατιωτικοί εν αποστρατεία, ιερείς και υπερπατριώτες πολιτικοί απ’ όλα τα κόμματα. Σημαντική θέση κατέχει ο διεκδικητής της αρχηγίας της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς.

Ενας τέταρτος πόλεμος έχει εκραγεί εναντίον των μεταναστών, που καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, που φτιάχνουν συμμορίες και αποκλείουν περιοχές της Αθήνας τρομοκρατώντας τους περαστικούς, που μας βρωμίζουν. Στον Αγιο Παντελεήμονα Αχαρνών συχνά διεξάγονται μάχες μεταξύ Χρυσής Αυγής και αντιεξουσιαστών.

Υπάρχει και ένας πόλεμος που διαφέρει από αυτούς. Είναι ο πόλεμος για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Σ’ αυτόν τον πόλεμο είναι συσπειρωμένοι στο ίδιο στρατόπεδο σχεδόν όλα τα εμπόλεμα μέρη των παραπάνω πολέμων. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων, οι οργανώσεις των επαναστατών, οι υπερπατριώτες στρατιωτικοί και πολιτικοί, η Χρυσή Αυγή, οι αντιεξουσιαστές, οι μετανάστες, αγωνίζονται όλοι μαζί για την καθήλωση της χώρας στην κακομοιριά και την υπανάπτυξη. Στο ίδιο χαράκωμα βρίσκονται οι εργατοπατέρες του Δημοσίου, που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα παχυλά «κεκτημένα». Αντίπαλοί τους είναι η μειοψηφία της κοινωνίας, η υβριζόμενη ως πράκτορες των Αμερικανών, του Σόρος, της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και άλλων φαντασμάτων της ελληνικής παράνοιας. Σ’ αυτή τη μειοψηφία ήρθε εσχάτως να προστεθεί μια αξιόλογη προσπάθεια. Το ανεξάρτητο περιοδικό The Athens Review of Books. Μακάρι να υπάρξουν κι άλλα τέτοια.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο δρόμος για το «χωριό του Ποτέμκιν» οδηγεί στην… οικονομία

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

  • Tου Γιωργου Mαντελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Ο μύθος λέει πως όταν η τσαρίνα Αικατερίνη αποφάσισε να δει ιδίοις όμμασι πώς περνούν οι μουζίκοι στη ρωσική ενδοχώρα, συναγερμός σήμανε στο επιτελείο της (που προφανώς γνώριζε πώς… περνούν). Τότε ήταν λοιπόν που ο στρατηγός Ποτέμκιν συνέλαβε το σχέδιο. Εδωσε διαταγή και κατά μήκος του δρόμου που θα ακολουθούσε η τσαρική συνοδεία στήθηκαν χωριά – μακέτες. Δηλαδή, προσόψεις σπιτιών και καταστημάτων, που πίσω στηρίζονταν σε απλά δοκάρια. «Ευτυχισμένοι» μουζίκοι, μπροστά από τα όμορφα «σπίτια», χαιρετούσαν την τσαρίνα, η οποία επέστρεψε ενθουσιασμένη στη Μόσχα.

– «Μ’ αγαπάν, έτσι όμορφα που περνάν» θα σκέφτηκε.

– «Σας λατρεύουν» θα της απάντησαν οι αυλικοί και κάπου εκεί θα τελείωσαν όλα.

Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, που έμεινε στην ιστορία ως «τα χωριά του Ποτέμκιν». Δηλαδή, τα χωριά της εικονικής πραγματικότητας.

Μια τέτοια υπερπαραγωγή, produced and directed in Greece, έστησαν τα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων τα τελευταία 30 χρόνια. Με μικρές χρονικές εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαίωναν τον κανόνα. Τρικ, λογιστικές αλχημείες και κάθε είδους «δοκάρια» στήριξαν κατά καιρούς τα «θαύματα» της οικονομίας, που ως συνήθως κράτησαν δύο – τρεις μέρες. Τόσο δεν κρατούν γενικότερα τα «θαύματα» στην Ελλάδα; Το bad end το ζούμε τους τελευταίους μήνες, αλλά το κακό είναι πώς αυτές οι φθηνές παραγωγές, που παραπέμπουν σε Μπόλιγουντ της κακιάς ώρας, «γυρίζονται» πλέον στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Για παράδειγμα, η ιστορία αυτή θα πρέπει να έρχεται και να εφαρμόζει στο μυαλό κάθε άντρα, που υπηρέτησε στον δαπανηρό ελληνικό στρατό. Υποδομές, εξοπλισμοί, παραγγελίες, δισεκατομμύρια «μπροστά», κανονική υπερπαραγωγή δηλαδή, και πίσω απλώς… δοκάρια. Χειριστές «ΠΑΟ», που δεν τα έχουν δει ούτε σε αναμνηστική φωτογραφία, και δεινοί σκοπευτές, σύμφωνα με τα «πέιμπουκς», που δεν πρέπει να ξέρουν πού βρίσκεται το κάνιστρο. Αποβάσεις σε βραχονησίδες, με γραφικά ονόματα, όπως «Σαμιοπούλα», που για τους μάχιμους χρονομετρούνται με το… ηλιακό ρολόι και για τα βύσματα το πολύ – πολύ να παραπέμπουν σε… συγγενική σχέση «με μια Σάμο».

Οι σκέψεις αυτές έρχονται στο μυαλό κι όταν ακούς την είδηση για το τελευταίο τρομοκρατικό χτύπημα, που γάζωσε κυριολεκτικά ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα και απείλησε με ξεκλήρισμα έναν λόχο αστυνομικών. Με μια κρίσιμη λεπτομέρεια: Χωρίς οι τελευταίοι να προλάβουν να ρίξουν τη ριπή της τιμής. Κι εύλογα γεννάται το ερώτημα: Μήπως και η ΕΛ.ΑΣ. είναι ένα «χωριό του Ποτέμκιν»;

Οι τρομοκράτες έριξαν 100 σφαίρες σε 60΄ αλλά ευτυχώς το μόνο που κατάφεραν ήταν να τραυματίσουν έξι αστυνομικούς. Οι υπόλοιπες έπεσαν στο «γάμο του Καραγκιόζη» (ευτυχώς, ξανά λέμε). Στον ίδιο «γάμο» είχαν πέσει και οι σφαίρες των τρομοκρατών που σημάδευαν περιπολία αστυνομικών στα Εξάρχεια πέρυσι τον χειμώνα, λίγο μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ευτυχώς σημάδευαν σαν «Γρύλος».

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι γιατί οι αστυνομικοί δεν βγάζουν καν το όπλο από τη θήκη. Δεν προλαβαίνουν; Δεν ξέρουν πώς βγαίνει; Ξέρουν πώς βγαίνει αλλά δεν ξέρουν τι κάνουν μετά; Και πριν ξεκινήσουν τις έρευνες οι αρμόδιοι για το τι συμβαίνει, δεν ρίχνουν μια ματιά καλού – κακού πίσω από την πρόσοψη του αστυνομικού τμήματος; Μήπως υπάρχουν σκέτα… δοκάρια; Οπως αυτά της οικονομίας;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διαφθορά και τρομοκρατία

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Διαφθορά, Νικολόπουλος Γρηγόρης, Τρομοκρατία |

Η τυφλή βία που εκδηλώθηκε για μία ακόμη φορά με την επίθεση στο Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής δεν έχει προηγούμενο στην Ευρώπη. Οι επαναστατικές ομάδες της Ευρώπης ιστορικά είχαν μια σαφή ιδεολογία και ξεκάθαρους κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους. Οι επιθέσεις που γίνονται σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουν ούτε σαφή ιδεολογία ούτε ξεκάθαρους στόχους, είναι απλώς επιθέσεις οργής και «τσαμπουκά». Ο ρόλος του αρμόδιου υπουργού κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη είναι δύσκολος. Ο ίδιος προσπαθεί επικοινωνιακά να εμφανιστεί ότι ελέγχει την κατάσταση, χρησιμοποιεί την τακτική του καλού και του κακού μπάτσου, μία μιλάει σκληρά, μία λέει ότι θα είναι επιεικής. Κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν προσπαθεί, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Και κυρίως το γνωρίζουν οι τρομοκράτες και το οργανωμένο έγκλημα, οι οποίοι ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα συλληφθούν και έτσι συνεχίζουν να δρουν, ανενόχλητοι από τις αστυνομικές αρχές.

Η πλήρης διάλυση της Αστυνομίας ευνοεί την τρομοκρατία. Διότι όταν ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι δεν θα συλληφθεί ακόμη και αν πάρει ένα Καλάσνικοφ και θερίσει ένα αστυνομικό τμήμα, αν τινάξει στον αέρα μια τράπεζα ή μια Εφορία ή ακόμη και αν θελήσει να σκοτώσει τον γείτονά του, η χώρα θα μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη. Και αυτό είναι που προσπαθούν να κάνουν οι τρομοκράτες με τις επιθέσεις τους. Να μετατρέψουν την Αθήνα σε λωρίδα της Γάζας με μοναδικό στόχο την πλήρη διάλυση του κράτους. Ο κ. Χρυσοχοΐδης πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου πρέπει να σταθεί δίπλα του, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικής τοποθέτησης. Και για να σταθεί δίπλα του ο κάθε πολιτικός δεν αρκεί να δηλώσει την αγανάκτησή του για τις επιθέσεις αυτές. Πρέπει να αλλάξει το δικό του προφίλ ώστε συνολικά να αλλάξει η εικόνα που έχουν οι πολίτες για τους πολιτικούς.

Οι πολίτες πιστεύουν ότι το κράτος είναι διεφθαρμένο. Και έχουν δίκιο. Η διαφθορά είναι κατά βάθος η γενεσιουργός αιτία της τρομοκρατίας. Η διαφθορά και η αδικία την οποία υφίστανται καθημερινά οι πολίτες. Οταν το κράτος – Αστυνομία και Δικαιοσύνη- δεν είναι σε θέση να εξαρθρώσουν τις σπείρες των εμπόρων ναρκωτικών, της εκμετάλλευσης μεταναστών, της πορνείας, των νονών της νύχτας, όταν οι μίζες έχουν βυθίσει τον προϋπολογισμό και οδηγούν στη διαρκή φορολογική επιβάρυνση των πολιτών, όταν η αυθαίρετη δόμηση αποτελεί τη βασική ατμομηχανή του οικοδομικού κλάδου, όταν ο καθένας κάνει ό,τι του έρθει και δεν τιμωρείται, όταν κανένας νόμος δεν τηρείται, τότε όλοι αγανακτούν και κάποιοι παίρνουν τα όπλα. Το ότι αντιλαμβανόμαστε τις αιτίες που οδηγούν στις ένοπλες επιθέσεις όμως δεν σημαίνει και ότι τις δικαιολογούμε ή ότι τις ανεχόμαστε. Δυστυχώς η ανοχή της κοινωνίας στην παρανομία είναι καθολική. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει ο πολιτικός κόσμος συνολικά να το αντιμετωπίσει. Και πρέπει να το αντιμετωπίσει με σκληρή αυτοκριτική και αλλαγή προσωπικής πορείας. Διότι, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με θάρρος

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Τρομοκρατία |


Ορισμένες εμμονές και ιδεοληψίες κοστίζουν ακριβά στη χώρα. Κλασικό παράδειγμα ο δισταγμός προηγούμενων κυβερνήσεων στην τοποθέτηση καμερών ασφαλείας έξω από αστυνομικά τμήματα και άλλες εγκαταστάσεις παρόμοιου χαρακτήρα. Οι κάμερες υπάρχουν στις αποθήκες της ΕΛ.ΑΣ., όσες τουλάχιστον δεν έχουν καταστραφεί από βανδάλους τα τελευταία χρόνια. Είναι καιρός να τοποθετηθούν σε καίρια σημεία, όπου είναι απαραίτητες για την προστασία ζωών και δημόσιας περιουσίας. Κανείς δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από μια τέτοια απόφαση, εφ’ όσον βεβαίως ισχύσουν αυστηροί κανόνες διαφύλαξης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών. Το πρόβλημα της τρομοκρατίας είναι πλέον υπαρκτό και μεγάλο στη χώρα μας και για να αντιμετωπισθεί απαιτείται θάρρος και αποφασιστικότητα από την πλευρά της πολιτείας.

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μυστρί και η δημοκρατία

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος, Τρομοκρατία |

Είναι προφανές ότι, όταν συλληφθούν οι ψυχασθενείς με τα καλάσνικοφ, μπορούν να ζητήσουν την αθώωσή τους ισχυριζόμενοι ότι «τελούσαν υπό νομική πλάνη, θεωρώντας ότι στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας αντίστοιχες ενέργειες καταγράφονται συχνά». Δεν είναι καλαμπούρι, είναι το σκεπτικό του εισαγγελέα Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης, με το οποίο αθώωσε έξι νεαρούς, οι οποίοι «έχτισαν» εντός του γραφείου τον αντιπρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου κ. Θανάση Καραμπίνη. Ο εισαγγελέας της έδρας διαπίστωσε ότι «τα αδικήματα της άσκησης βίας και της διατάραξης οικιακής ειρήνης φαίνεται από τις καταθέσεις και τα στοιχεία της δικογραφίας ότι έχουν αντικειμενικά διαπραχθεί». Παρ’ όλα αυτά, οι έξι «χτίστες» αθωώθηκαν διότι νόμιζαν ότι «νόμος είναι το δίκιο του φοιτητή να χτίζει εντός των γραφείων του τους πρυτάνεις».

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του βουλευτή του Συνασπισμού κ. Τάσου Κουράκη, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι την Ξάνθη για να υπερασπιστεί το δίκιο των χουλιγκάνων να διαμαρτύρονται όπως γουστάρουν, ακόμη και με μυστρί, λάσπη και τούβλα (η λάσπη κυριολεκτικά και μεταφορικά). Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Συνασπισμού, «ο Τάσος Κουράκης επαίνεσε τη στάση των φοιτητών, οι οποίοι υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, και καταφέρθηκε κατά του εισαγγελέα, ο οποίος στοχοποίησε τους έξι φοιτητές, που υλοποιούσαν απόφαση του συλλόγου τους, στρεφόμενος εμμέσως κατά του πανεπιστημιακού ασύλου».

Με άλλα λόγια, ο κ. Κουράκης –έχοντας και τις ευλογίες του Συνασπισμού– επαίνεσε την παρανομία των φοιτητών βαφτίζοντας τη φθορά δημόσιας περιουσίας και τον τραμπουκισμό στο πρόσωπο ενός καθηγητή και εκλεγμένου αντιπρύτανη ως «εύρυθμη λειτουργία του ασύλου». Με άλλα λόγια, εκεί που οι χούλιγκαν μας χρωστούσαν, ο Συνασπισμός ζητάει και το βόδι, διότι «στοχοποιήθηκαν» οι χτίστες!

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «επαναστατικού παραλογισμού», που δέρνει εσχάτως τον ΣΥΝ, και αφού κατά τον κ. Κουράκη το χτίσιμο καθηγητών ή πρυτάνεων εντός των γραφείων είναι καλό πράγμα – «υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου» –, να νομιμοποιηθεί. Να μπορεί, όποιος διαφωνεί με κάποιον, να χτίζει συμβολικά την είσοδο του γραφείου του. Ετσι, αφενός θα έχουμε οικονομικό όφελος (η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας κι εσχάτως έχει κάμψη) και αφετέρου θα έχουμε καθημερινά χάπενινγκ. Οι φοιτητές θα χτίζουν τους πρυτάνεις, οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου θα μπορούν να χτίζουν την είσοδο της ΓΑΔΑ, ο ΛΑΟΣ θα μπορεί να χτίζει τα γραφεία του ΣΥΝ στην Κουμουνδούρου…

Γιατί όχι; Αφού το χτίσιμο των γραφείων είναι απλώς συμβολική πράξη, η οποία δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν και αποσκοπεί σε ιερούς σκοπούς, γιατί να μη διευρυνθεί; Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους; Οι ακροδεξιοί να χτίζουν τα γραφεία των «επαναστατών», οι επαναστάτες των ρεφορμιστών, οι ρεφορμιστές των δεξιών κ. ο. κ. Είναι σίγουρο ότι ο καλός δημοκράτης κ. Κουράκης θα τρέξει να υπερασπιστεί το δικαίωμα κάθε ομάδας πολιτών να χτίζει τους αντιπάλους της· πάντα «συμβολικά» και φυσικά υλοποιώντας αποφάσεις συλλογικών οργάνων.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο νέος κύκλος του αίματος

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Λυγερός Σταύρος, Τρομοκρατία |

Η αιματηρή επίθεση εναντίον του Αστυνομικού Τμήματος της Αγίας Παρασκευής επιβεβαίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι οι ορίζουσες του τρομοκρατικού φαινομένου έχουν αλλάξει. Η «17 Νοέμβρη» ήταν μία κλειστή και σχεδόν επαγγελματική οργάνωση με ιδεολογικοπολιτικές αναφορές και με κάποιους κώδικες συμπεριφοράς. Οι σημερινές τρομοκρατικές ομάδες επιχειρούν να στήσουν ένα «αντάρτικο πόλης», που παραπέμπει περισσότερο στο διάσπαρτο ένοπλο κίνημα της Αυτονομίας στην Ιταλία του ’70. Εχουν διαφορετική ρητορική και διαφορετικό τρόπο δράσης. Οι επιθέσεις τους είναι πολύ πιο συχνές, έχουν ποικιλία και είναι σε μεγάλο βαθμό «τυφλές».

Οταν το εξεγερσιακό κύμα του περασμένου Δεκεμβρίου υποχώρησε, η φαντασίωση μιας δυναμικής συνέχειας τροφοδότησε τη δεξαμενή απ’ όπου αντλεί ο χώρος των «κουκουλοφόρων», δίνοντας ώθηση στις επιδρομικές επιχειρήσεις. Το κλίμα που έχει διαμορφωθεί ωθεί τα πιο ακραία στοιχεία αυτού του χώρου στην ένοπλη δράση. Είναι πολύ πιθανόν να δημιουργηθούν διάσπαρτες ένοπλες ομάδες, οι οποίες θα λειτουργούν σχεδόν στοιχειακά, ενίοτε στο όριο μεταξύ πολιτικού και ποινικού. Ο ερασιτεχνισμός τέτοιων ομάδων θα τις καταστήσει σχετικά ευάλωτες, αλλά και πολύ περισσότερο απρόβλεπτες.

Η «νέα τρομοκρατία» δεν έχει τις όποιες ιδεολογικές αναστολές είχε η παραδοσιακή «αριστερή τρομοκρατία» αναφορικά με το είδος των στόχων και τον κίνδυνο πρόκλησης «παράπλευρων» απωλειών. Είναι μάλλον μηδενιστική, στόχος της είναι να σκοτώσει, αδιαφορώντας για το πώς την βλέπει η κοινή γνώμη. Γι’ αυτό και ο νέος κύκλος επιθέσεων πιθανότατα θα είναι πιο αιματηρός από τον προηγούμενο.

Η τελευταία επίθεση επιβεβαιώνει την προτίμηση σε αστυνομικούς στόχους. Η παραδοσιακή «αριστερή τρομοκρατία» πάντα αντιπαθούσε την αστυνομία, αλλά δεν τη θεωρούσε ποτέ κύριο στόχο. Αντιλαμβανόταν ότι η αστυνομία είναι κατασταλτικός μηχανισμός στα χέρια της εξουσίας κι όχι η αιτία των προβλημάτων. Αντιλαμβανόταν, επίσης, ότι οι εξουσιαστικές ελίτ βολεύονται όταν οι ίδιες μένουν εκτός πλάνου. Το αίμα που χύθηκε στην Αγία Παρασκευή παροξύνει το κλίμα προσωπικής ανασφάλειας των αστυνομικών. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ελλιπή εκπαίδευση, αυξάνει κατακόρυφα τις πιθανότητες να προκύψουν προσεχώς επικίνδυνες παρενέργειες.

  • Του Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Επαγρύπνηση και ετοιμότητα

Posted on Οκτώβριος 30, 2009. Filed under: Βία, Ελληνική Αστυνομία, Τρομοκρατία |

Η επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής είναι μία ακόμα προβοκατόρικη πράξη, που, μάλιστα, έρχεται λίγες μέρες μετά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για την ανάγκη να παρθούν κατασταλτικά μέτρα στο όνομα – δήθεν – της προστασίας του πολίτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά την επίθεση, η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός έκαναν λόγο για «πολύ επικίνδυνα πράγματα», πως «δεν χωρούν ιδεοληψίες και στερεότυπα, γιατί έτσι δεν αντιμετωπίζεται η κατάσταση», και για «νέα αντιτρομοκρατική πολιτική». Με άλλα λόγια, στο όνομα της αντιμετώπισης της δράσης προβοκατόρικων ομάδων, που είτε δημιουργούνται είτε χρησιμοποιούνται από διάφορες κρατικές και ιμπεριαλιστικές υπηρεσίες, θα στηθεί ένας τεράστιος κατασταλτικός κλοιός. Τα σχέδια είναι ήδη έτοιμα ακόμα και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτό που χρειάζονται οι μηχανισμοί του αστικού κράτους είναι να γίνει …δουλειά ώστε να διαμορφωθεί κοινωνική συνείδηση ότι αυτά τα μέτρα είναι αναγκαία και να γίνουν αποδεκτά από το λαό.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η δράση ομάδων κουκουλοφόρων τον περασμένο Δεκέμβρη, η δολοφονία αστυνομικού στο υπουργείο Πολιτισμού, η επίθεση στην κλούβα των ΜΑΤ και μια σειρά άλλες προβοκατόρικες δράσεις οδήγησαν στο να παρθούν μέτρα εκτεταμένης παρακολούθησης μέσω των κινητών, στη δημιουργία τράπεζας DNA και άλλα αντίστοιχα μέτρα. Επίσης δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στην τότε χρονική συγκυρία, πάρθηκαν και άλλα μέτρα από την αστική Δικαιοσύνη. Οπως: Παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου υπέρ της χρήσης χειροβομβίδων που εκτοξεύουν θραύσματα καουτσούκ κατά διαδηλωτών. Παρέμβαση του ίδιου υπέρ της πολυεθνικής «Τζάμπο» που με έγγραφο – εντολή προς τους εισαγγελείς χαρακτήριζε «εγκλήματα» τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και ζητούσε την ποινικοποίησή τους. Παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για χτύπημα του πανεπιστημιακού ασύλου.
Μήπως, όλα τα παραπάνω δεν έγιναν δήθεν στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας; Μήπως, όλη η αστική προπαγάνδα, με αφορμή προβοκατόρικες ενέργειες, δεν επιχειρηματολογεί για τη διασύνδεση «τρομοκρατίας» και των κυκλωμάτων οργανωμένου εγκλήματος, προετοιμάζοντας το έδαφος για να συνδέει αργότερα την πολιτική δράση με το κοινό ποινικό έγκλημα; Ηδη, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να καλλιεργήσει στο λαό μια αντίληψη όχι μόνο ανοχής, αλλά και συμφωνίας με τα κατασταλτικά μέτρα που έχει εξαγγείλει ότι θα πάρει. Η προπαγάνδα που προβάλλεται ότι για να υπάρχει «ασφάλεια του πολίτη» πρέπει να περισταλούν λαϊκές ελευθερίες και δικαιώματα, είναι επικίνδυνη. Ο σκοπός τους είναι να υποταχτεί ο λαός καλλιεργώντας ψυχολογία τρόμου με τη δράση προβοκατόρων. Και στο όνομα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, της δράσης μηχανισμών να απεμπολήσουν το δικαίωμα να διεκδικούν την ικανοποίηση των αναγκών τους. Και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης και ολομέτωπης επίθεσης ενάντιά τους από την πλουτοκρατία.
Το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Τα σχέδια της άρχουσας τάξης τα περιλαμβάνουν όλα. Και είναι σχέδια αδίστακτα. Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να τσακίσουν την οργάνωση του λαού στην κατεύθυνση της διεκδίκησης λύσεων στα προβλήματά τους που συνδέεται με την αντιμονοπωλιακή πολιτική του οργανωμένου λαού σε σύγκρουση με τη βάρβαρη εξουσία του κεφαλαίου. Για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης. Οπου ο πλούτος που θα παράγουν οι εργαζόμενοι θα ανήκει σε όλη την κοινωνία. Προκειμένου λοιπόν να ανακόψουν την οργάνωση του λαού σε αυτή την κατεύθυνση δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 30/10/2009

14/1/2009– Η κρατική τρομοκρατία

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η βία

Posted on Οκτώβριος 29, 2009. Filed under: Βία, Ελληνική Αστυνομία, Τρομοκρατία |

Η επίθεση κατά του Αστυνομικού Τμήματος της Αγίας Παρασκευής ήρθε να επιβεβαιώσει για μια ακόμα φορά ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια καινούργια, πολύ πιο σκληρή γενιά τρομοκρατών που υιοθετούν τη λογική της τυφλής βίας.

ΕΙΝΑΙ φανερό ότι στόχος τους ήταν να υπάρξουν νεκροί αστυνομικοί και ταυτόχρονα να κάνουν μια επίδειξη δύναμης- να προκαλέσουν ανοικτά την ΕΛ.ΑΣ. και τη νέα κυβέρνηση.

ΑΣΦΑΛΩΣ δεν πρόκειται να πετύχουν τους στόχους τους. Η δράση τους ωστόσο οφείλει να μας προβληματίσει. ΣΤΟ καθαρά επιχειρησιακό επίπεδο είναι φανερό ότι η αδράνεια μιας ολόκληρης πενταετίας- με εξαίρεση ίσως τους τελευταίους μήνες μετά το μπαράζ των τρομοκρατικών επιθέσεων τη χρονιά που μας πέρασε- σημαίνει ότι οι προσπάθειες για τον περιορισμό του προβλήματος αρχίζουν σχεδόν από το μηδέν.

ΕΙΝΑΙ όμως επίσης ανάγκη να απομονωθούν πολιτικά και κοινωνικά οι τρομοκράτες. Αυτό κατ΄ αρχάς προϋποθέτει ότι η Αστυνομία θα ξεχάσει τις σκούπες και τις υπερβολές και θα κινηθεί αυστηρά στα πλαίσια της νομιμότητας.

ΤΑ κρούσματα αυθαιρεσίας τύπου ζαρντινιέρας έδωσαν τα καλύτερα επιχειρήματα σε όσους ονειρεύονται να δημιουργήσουν έναν ζωτικό χώρο ανοχής της τρομοκρατίας.

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ωστόσο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το κλίμα ανομίας που τείνει να επικρατήσει σε πολλούς χώρους. Γιατί βέβαια κι αυτό με τη σειρά του εκτρέφει κάθε είδους παράνομων δραστηριοτήτων και έχει αποτελέσει και τον καταλύτη για τη σύνδεση των τρομοκρατών με το κοινό έγκλημα.

ΔΕΝ θα είναι εύκολη υπόθεση να ικανοποιηθούν όλες αυτές οι προϋποθέσεις. Όπως πάντα όμως η απάντηση τελικώς είναι απλή: θα πρέπει να ενισχυθεί ο επαγγελματισμός της Αστυνομίας και να προστατευτεί από κάθε είδους πολιτικές παρεμβάσεις και σκοπιμότητες.

ΑΚΡΙΒΩΣ ό,τι δεν έγινε δηλαδή επί Νέας Δημοκρατίας!

  • ΤΑ ΝΕΑ: 29 Οκτωβρίου 2009

//

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η απάντηση στην πρόκληση

Posted on Οκτώβριος 29, 2009. Filed under: Βία, Ελληνική Αστυνομία, Τρομοκρατία |

  • Η ΕΝΟΠΛΗ επίθεση, με καταιγισμό σφαιρών εναντίον αστυνομικών στο Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, από ομάδα 6 δραστών με ανθρωποκτόνο πρόθεση, εντάσσεται σε μια σειρά πράξεων ένοπλης βίας, που αναπαράγεται και εντείνεται.

ΧΤΥΠΗΣΑΝ στο ψαχνό και αυτή τη φορά οι δράστες, τραυματίζοντας στον θώρακα και την κοιλιά τους αστυνομικούς, ένας μάλιστα δέχτηκε τέσσερις σφαίρες και είναι σοβαρή η κατάστασή του. Μια άλλη είναι στην εντατική. Ολα δείχνουν ότι οι επιτιθέντες ενήργησαν χωρίς κανέναν δισταγμό και είχαν προετοιμαστεί πολύ καλά για την πρόκληση. Αυτό σημαίνει, ότι υπάρχει οργάνωση, που διαθέτει και μέσα. Στολές χτυπούσαν αλλά ανθρώπους ήθελαν να σκοτώσουν.

ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ αναμενόμενο, όλος ο πολιτικός κόσμος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και τα κόμματα, καταδίκασαν την επίθεση και εκδήλωσαν τη συμπάθειά τους στα θύματα, εκφράζοντας και την κοινή γνώμη, η οποία, ωστόσο, έχει πολλά ερωτήματα για το φαινόμενο της ένοπλης βίας και την αντιμετώπισή του.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ κοινωνικό φαινόμενο με ιδεολογικές ρίζες και κίνητρα ή μια εγκληματική δραστηριότητα; Πού αποσκοπούν τα τυφλά χτυπήματα σε αστυνομικούς; Σίγουρα, να προκαλέσουν. Τι όμως; Μια γενικότερη εξέγερση ή την ένταση της κρατικής καταστολής, ώστε να πάψει κάθε πολιτική αντίσταση; Στην πρώτη περίπτωση, η πρόκληση είναι μάταιη, στη δεύτερη μεταφράζεται σε προβοκάτσια.

ΑΥΤΑ ΚΑΙ πολλά άλλα ερωτήματα παραμένουν επί χρόνια αναπάντητα, αλλά, παράλληλα, δεν υπάρχει και συγκροτημένη πρόταση για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Εχουν γραφεί πολλά και αντιφατικά, αλλά όλα σταματούν σε γενικότητες και αφορισμούς. Ο Αλμπέρ Καμύ το είχε πει πιο απλά. Το ζήτημα είναι να μη νομιμοποιούμε τον ξένο.

ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ και αυτή τη φορά από την πλευρά της κυβέρνησης, διά στόματος του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδη, αφορισμοί, όπως: «Είμαστε εδώ παρόντες, η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται. Η απάντησή μας θα είναι άμεση και αποφασιστική».

ΑΣΦΑΛΩΣ, η Δημοκρατία δεν τρομοκρατείται, ούτε και πρέπει να τρομοκρατείται και να υποχωρεί, δηλαδή να νοθεύεται. Ποια, όμως, μπορεί να είναι η άμεση και αποφασιστική απάντηση στη δολοφονική επίθεση; Και στις άλλες; Η Δημοκρατία, πάντως, δεν πρέπει να τρομοκρατεί.

ΜΗΠΩΣ, ΔΗΛΑΔΗ, όπως ακούγεται, η άμεση και αποφασιστική απάντηση θα δοθεί με έναν νέο τρομονόμο, που θα λύσει τα χέρια της αστυνομίας για να ενεργεί αδιακρίτως κατά υπόπτων; Και να στήνει ενόχους;

ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΩΜΑ αδιαπραγμάτευτο το ότι η Δημοκρατία προστατεύεται με περισσότερη και όχι με λιγότερη δημοκρατία. Η λιγότερη δημοκρατία των όποιων τρομονόμων θα ενισχύσει την αντίδραση και δεν θα την αντιμετωπίσει. Και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν θα αποδειχθεί απλώς ευφημισμός. Θα μας γυρίσει πίσω στον Τζορτζ Οργουελ.

  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...