Τρομοκρατία

Τα νέα περί τρομοκρατίας

Posted on 5 Σεπτεμβρίου, 2009. Filed under: Τρομοκρατία |

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η Καθημερινή, 04/09/2009

Λίγη ώρα μετά τις δυο βομβιστικές επιθέσεις, τα ξημερώματα της Τετάρτης, στο χρηματιστήριο Αθηνών και το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, ένας Φινλανδός καθηγητής της Θεολογίας δέχτηκε στο κινητό του ένα SMS. Βρισκόταν στην Ουρανούπολη της Χαλκιδικής και κατευθυνόταν προς το Αγιον Ορος όπου τα τελευταία χρόνια πραγματοποιεί έρευνες εκκλησιαστικού περιεχομένου.

Ο αποστολέας ανησυχούσε για την τύχη του, έχοντας πληροφορηθεί πρωί πρωί ότι στην Ελλάδα, στις δυο μεγαλύτερες πόλεις της σημειώθηκαν τρομοκρατικά χτυπήματα και τον καλούσε να επικοινωνήσει αμέσως μαζί του μόλις πάρει το μήνυμα. Αυτό που λογικά θα υποθέσει κανείς είναι ότι το μήνυμα εστάλη από την οικογένειά του ή κάποιο άλλο κοντινό του πρόσωπο. Δεν έγινε έτσι. Το SMS προερχόταν από το ταξιδιωτικό γραφείο που του είχε κλείσει τα εισιτήρια και είχε κάνει την κράτηση του ξενοδοχείου στη Χαλκιδική. Τον ενημέρωνε για τις εκρήξεις και του έδινε ένα τηλεφωνικό νούμερο στη Φινλανδία, στο οποίο έπρεπε να απευθυνθεί και να ζητήσει οδηγίες εάν παρίστατο ανάγκη.

Το ίδιο μήνυμα έφτασε στα κινητά τηλέφωνα όλων των Φινλανδών, τουριστών μερικών εκατοντάδων ίσως και χιλιάδων δηλαδή, που παραθερίζουν στην Ελλάδα με το ίδιο πρακτορείο.

Το πρώτο που εντυπωσιάζει είναι η ακαριαία αντίδραση της επιχείρησης για την τύχη και την ενημέρωση των πελατών, κάτι που εμείς εδώ στην ελλαδίτσα μας δεν έχουμε συνηθίσει. Μη μου πείτε ότι βρεθήκατε στο Κάιρο, τη νύχτα έγινε μια έκρηξη στην πόλη και με το χάραμα σας κάλεσαν από το πρακτορείο που οργάνωσε το ταξίδι για να μάθουν εάν ζείτε, αν είστε καλά και να σας ενημερώσουν για το γεγονός. Οι «κουτόφραγκοι» διδάχτηκαν από το τσουνάμι της Ινδονησίας και ενεργοποιούν αμέσως μηχανισμούς ενημέρωσης των πελατών τους όπου και αν ταξιδεύουν, σε περίπτωση που εκτιμήσουν ότι μπορεί να κινδυνεύσουν έστω και στο ελάχιστο.

Ομως αυτό πους επίσης αναδεικνύεται από τα SMS των Φινλανδών είναι η ζημιά που γίνεται για τον τουρισμό και την οικονομία μας γενικότερα στο εξωτερικό από τις κατά καιρούς τρομοκρατικές επιθέσεις.

Κάθε φορά που σκάει μια βόμβα ή εκρήγνυνται κάποια γκαζάκια η εικόνα της Αθήνας, γενικότερα, που κάνει τον γύρο του κόσμου από τα ΜΜΕ είναι περίπου όμοια με αυτήν της Βαγδάτης, της Καμπούλ ή και της Βηρυτού. Ο Ευρωπαίος υποψήφιος τουρίστας που βλέπει στο CNN, το SKY News ή διαβάζει στην Bild για τις βομβιστικές επιθέσεις καθόλου δεν ενδιαφέρεται εάν η μηχανισμός ήταν μικρής ή μεγάλης ισχύος, ή ποιος ανέλαβε την ευθύνη. Γι’ αυτόν εκείνο που μένει είναι ότι η Ελλάδα έχει πανέμορφες θάλασσες και υπέροχο ήλιο, αλλά εκεί βάζουν και βόμβες όπως στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Σομαλία. Οσο και αν αρνούμαστε να το παραδεχθούμε, η χώρα μας δεν θεωρείται από τις πιο ασφαλείς για την παγκόσμια τουριστική βιομηχανία και η αδυναμία πάταξης της τρομοκρατίας παραμένει ένας από τους βασικούς λόγους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενα ακόμη ανεξιχνίαστο φονικό;

Posted on 18 Ιουνίου, 2009. Filed under: Τρομοκρατία |

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/6/2009

Tο δεύτερο χειρότερο μετά τη δολοφονία του αστυνομικού στα Πατήσια ήταν το κλίμα που διαμορφώθηκε και αποτυπώθηκε χθες το πρωί στα ραδιόφωνα. Υπήρχε μια αίσθηση παραίτησης. Ακόμη και οι συνήθεις φωνακλάδες δεν εκστόμισαν κραυγές· δεν ζήτησαν καρατομήσεις, δεν έψεξαν κανένα για το φονικό. Ηταν μια ξαφνική έκλαμψη ψύχραιμης και δεοντολογικά ορθής δημοσιογραφίας; Οχι, μάλλον επρόκειτο για την αντανάκλαση μιας παραιτημένης κοινωνίας. Ενός κόσμου που πιστεύει πλέον ότι τα φονικά είναι κάτι σαν τα καιρικά φαινόμενα. Απλώς έρχονται και έχουν κάποιες παράπλευρες απώλειες.

Προ ημερών έγινε μια άλλη μαφιόζικη εκτέλεση στο Γαλάτσι. Ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, παρ’ ότι φρουρούμενος και με θωρακισμένο αυτοκίνητο, δολοφονήθηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια δεκάδων θαμώνων μιας καφετέριας. Δεν κουνήθηκε φύλλο. Μπορεί να υπάρχουν τα στερεότυπα σχετικά με τους «ανθρώπους της νύχτας που ξεκαθαρίζουν μόνοι τους λογαριασμούς τους», αλλά μοιάζει να μην ενοχλείται κανείς για το γεγονός ότι το κάνουν μπροστά στα μάτια ανυπεράσπιστων παιδιών που εκείνη την ώρα έπιναν τον καφέ τους. Φαντάζει αδιάφορο, ότι σε τέτοιου τύπου «επιχειρήσεις» κινδυνεύουν όλοι. Και το φονικό στο Γαλάτσι δεν ήταν το μόνο ξεκαθάρισμα. Υπήρξαν κι άλλες -πολλές- δολοφονίες στο παρελθόν, βόμβες που τοποθετήθηκαν σε αυτοκίνητα, μαγαζιά που κάηκαν και δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Τα «ατυχή αυτά συμβάντα» μοιάζουν πλέον με ταινία που ελπίζουμε ότι θα έχει «χάπι εντ».

Ευτυχώς μετά τη μαφιόζικη επίθεση της κ. Κούνεβα υπήρξε η κινητοποίηση ορισμένων πολιτών και δημοσιογράφων και επιχειρήθηκε η διερεύνησή της. Η καθυστέρηση όμως στην έναρξη της έρευνας δείχνει ότι, ένα φριχτό γεγονός -της επίθεσης, δηλαδή, με βιτριόλι- θα περνούσε στα ψιλά του αστυνομικού δελτίου. Είναι απίστευτο, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν λειτούργησε η περιέργεια, ούτε καν το φιλότιμο των αστυνομικών: πώς μπορεί κάποιος να κάνει μια τόσο φριχτή πράξη και να μην αναστατώνουν τον κόσμο για να βρεθεί ο ένοχος; Στην περίπτωση της άτυχης εργάτριας λειτούργησε ένα άλλο στερεότυπο: «μια Βουλγάρα καθαρίστρια ήταν! Ποιος μπλέκει τώρα με τη βουλγάρικη μαφία;»

Με κάθε συμβάν όμως αποδεικνύεται ότι στη χώρα δεν θάλλει μόνο η χαμηλή εγκληματικότητα που κυρίευσε το κέντρο της Αθήνας. Αν μαζέψουμε όλα τα περιστατικά θα διαπιστώσουμε ότι ζούμε σε μια ταινία του Ταραντίνο. Το χειρότερο είναι ότι αρχίζουμε να το συνηθίζουμε. Είμαστε σίγουροι ότι η αστυνομία αδυνατεί να βρει τον ένοχο της υπόθεσης Κούνεβα και απλώς σηκώνουμε τους ώμους. Είμαστε σίγουροι ότι δεν θα ασχοληθεί με τα κυκλώματα της νύχτας και μια μαφιόζικη εκτέλεση στο Γαλάτσι περνά στα ψιλά.

Πολλοί είπαν ότι το χτύπημα στα Πατήσια ήταν απρόσμενο και δεν μπορούν να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες στην διοικητική και πολιτική ιεραρχία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Αυτό είναι αληθές. Δυστυχώς, αστυνομικοί δολοφονούνται παντού. Αν κοιτάξουμε όμως τη συνολική εικόνα οι ευθύνες είναι τεράστιες. Η Ελληνική Αστυνομία μοιάζει με διαλυμένη εταιρεία υπό εκκαθάριση. Κανείς δεν κοιτά να κάνει τη δουλειά του, απλώς όλοι μεταθέτουν ευθύνες για τη χρεοκοπία της επιχείρησης. Κι αυτό γίνεται πλέον εξαιρετικά επικίνδυνο για όλους μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Θλιβερή πραγματικότητα…

Posted on 18 Ιουνίου, 2009. Filed under: Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/6/2009

Σίγουρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έχει διαβάσει σχόλια και αναλύσεις στις εφημερίδες, αλλά θα ’χει ακούσει και απόψεις σε τηλεοπτικά πάνελ, ακόμη και από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, που αναφέρονται στη «νέα γενιά τρομοκρατίας» (με την έννοια «μετά την εξάρθρωση της 17 Ν») στη χώρα μας, αλλά και για «κύμα τρομοκρατικών χτυπημάτων». Κάθε άλλο παρά… ευχάριστη ή αισιόδοξη η περίπτωση, ιδίως σε μια χώρα που επί δεκαετίες δοκιμάστηκε πολύ σοβαρά από αυτό το απεχθές είδος εγκλήματος. Και υπό αυτό το πρίσμα, ξενίζει τουλάχιστον η χθεσινή του αντίδραση στις ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Μια αντίδραση που θυμίζει την τακτική της στρουθοκαμήλου όταν αισθάνεται ότι απειλείται…

Πέραν των πιθανών προθέσεων των αδίστακτων κουμπουροφόρων, εκ των πραγμάτων η χθεσινή δολοφονική ενέργεια στα Πατήσια θα συνδεόταν με τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και της επικείμενης προσέλευσης προσωπικοτήτων διεθνούς κύρους. Αντιλαμβανόμαστε την απόπειρα του κ. Αντώναρου να αποσυνδέσει τα δύο γεγονότα (μικρής έτσι κι αλλιώς αποτελεσματικότητας: τα ξένα πρακτορεία ήδη τα συνδέουν, σημειώνοντας πως η χώρα μας υφίσταται πλήγμα, τη στιγμή μάλιστα που ήθελε να συγκεντρώσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον σε αυτό το μοναδικό πολιτιστικό γεγονός…) να επιμένει πως «δεν υπάρχει καμιά απολύτως σύνδεση» (ξαναλέμε: που έγινε ήδη) και να μιλάει για «μεμονωμένο, συγκεκριμένο περιστατικό». Αν μη τι άλλο, δεν πείθει. Το να χώνει κανείς το κεφάλι του στην άμμο, δεν σημαίνει πως κατορθώνει να ξεφύγει από την πραγματικότητα…

Πέραν της πραγματικότητας και η διάψευσή του ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα «νέο κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων». Και σωστά οι δημοσιογράφοι τού θύμισαν τις τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις εναντίον τραπεζών, την προκλητική επίθεση σε τηλεοπτικό σταθμό (κατά την οποία, ευτυχώς, δεν θρηνήσαμε θύματα), την αποφυγή, την τελευταία στιγμή, έκρηξης τεράστιας ποσότητας εκρηκτικού υλικού στη Σίτι Μπανκ, που αν είχε συμβεί, δεν αποκλείεται να είχε τιναχθεί στον αέρα… ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο – αλλά και τις προκλητικές επιθέσεις με όπλα και χειροβομβίδες εναντίον του αστυνομικού τμήματος στον Κορυδαλλό, τις ριπές που ρίχθηκαν στην Πανεπιστημιούπολη εναντίον διερχόμενου λεωφορείου της αστυνομίας, τη συντονισμένη επίθεση με αυτόματα εναντίον των αστυνομικών φρουρών του υπουργείου Πολιτισμού, κατά την οποία μάλιστα τραυματίστηκε βαριά και ένας αστυνομικός…

Ακόμη, πώς μπορεί να αποφαίνεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πως τα «περιστατικά» δεν συνδέονται κατ’ ανάγκην το ένα με το άλλο και λίγη μόνο ώρα μετά να ανακοινώνεται η «ταυτοποίηση» ενός εκ των όπλων (ενός πιστολιού των 9 χιλ.) που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη χθεσινή τρομοκρατική επίθεση και τη δολοφονία του αστυνομικού Νεκταρίου Σάββα, με εκείνο που είχε πρόσφατα χρησιμοποιηθεί για άλλη τρομοκρατική επίθεση την ευθύνη της οποίας έχει αναλάβει η οργάνωση «Σέχτα των Επαναστατών»; Η τρομοκρατία (το έχουμε νιώσει και στο πετσί μας…) είναι ένα εγκληματικό φαινόμενο πολύ σοβαρό και πολύπλοκο, για να αντιμετωπίζεται «επικαιρικά» με επικοινωνιακούς όρους.

Φυσικά και πλήττει τη χώρα μας η αναβίωση τρομοκρατικών ενεργειών. Το καταλάβαμε στο παρελθόν, το φοβόμαστε και τώρα. Αλλά με διακηρύξεις του τύπου «η Ελλάδα είναι μια χώρα ασφαλής για τους επισκέπτες» (για τους μόνιμους κατοίκους της, για τους ένστολους φύλακες της έννομης τάξης;) δεν ξορκίζεις το κακό ούτε «κοροϊδεύεις» τους ξένους δυνάμει επισκέπτες. Πάλι με εφόδιο τα διδάγματα του παρελθόντος, οργανώνεις τον ερευνητικό και διωκτικό μηχανισμό κατά της τρομοκρατίας, συνεργάζεσαι με ειδικούς, φροντίζεις να αποκτήσεις και εσύ απολύτως εξειδικευμένο στον συγκεκριμένο τομέα προσωπικό…

Εχουν διατυπωθεί, και από επίσημα χείλη, κατηγορίες στη σημερινή κυβέρνηση, ότι με τις επιλογές και τους χειρισμούς της συνέβαλε –ασύγγνωστα βεβαίως– στην αποδιοργάνωση της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας που «παρέλαβε» μετά τις εκλογές του 2004, μιας υπηρεσίας που, με τη βοήθεια ξένων αλλά και την αλλαγή μεθόδων και τρόπων προσέγγισης του προβλήματος, κατόρθωσε (της τύχης βοηθούσης, αναμφίβολα…) την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Ν», που καταταλαιπώρησε και αιματόβαψε τον τόπο σχεδόν επί δύο δεκαετίες.

Δεν θα ισχυριστεί κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι η αναβίωση των τρομοκρατικών φαινομένων στη χώρα οφείλεται αποκλειστικά στα λάθη και τις ολιγωρίες της «διαχείρισης» της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Το δίχως άλλο, πάντως, ένα αποδιοργανωμένο (για τον όποιο λόγο) ή έστω σε φάση αναδιοργάνωσης «σύστημα» έρευνας, πρόληψης και καταστολής, «βοηθάει». Και είναι ανώφελο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να μιλάει για «χιλιοειπωμένους ισχυρισμούς», που όπως αποδεικνύεται δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα… Τον διαψεύδει η ίδια η πραγματικότητα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ποιους απειλούν οι λίστες της Ελληνικής Αστυνομίας

Posted on 14 Μαρτίου, 2009. Filed under: Τρομοκρατία |

  • Οι προγραφές έπαιζαν πάντα διπλό ρόλο στην Ιστορία: Eκλαΐκευαν το κλίμα τρομοκρατίας με την προσωποποίηση των στόχων αλλά και καθιστούσαν αδιαμφισβήτητη την εξουσία αυτών που συνέτασσαν τις σχετικές λίστες. Γι’ αυτό και η πολιτική χρήση κάθε μορφής λίστας ουδέποτε συνδέθηκε θετικά με τη Δημοκρατία (παρά μόνο με συγκεκριμένες παθογένειές της. Για παράδειγμα, οι λίστες δημοσιογράφων που εργάζονταν στην ΚΥΠ την περίοδο της χούντας).

Με την ενίσχυση της δημοκρατίας (όχι ως το τέλειο, αλλά ως το καλύτερο των γνωστών πολιτευμάτων) κάποιες λίστες χαρακτηρίζουν χώρους και πρακτικές που είτε βρίσκονται είτε επιβάλλεται να βρίσκονται σε συνθήκες παρανομίας. (Για παράδειγμα τα περίφημα κρυφά payroll – οι αμοιβές ομάδων επαγγελματιών από οικονομικά ή άλλα συμφέροντα.)

Ενα άλλο –σημαντικό– μέρος του προβλήματος δεν αφορά αυτές καθαυτές τις λίστες, αλλά τη χρήση τους. Θα είναι αφελής όποιος πιστεύει, λ. χ., ότι οι τράπεζες δεν πρέπει να έχουν συγκεντρωτικό κατάλογο με τους κακοπληρωτές. Αλλά στην περίπτωση αυτή επιβάλλεται, πρώτον, η λίστα να μη δημοσιοποιείται και, δεύτερον, απαιτείται η επαρκής αιτιολόγηση και ενημέρωση του άμεσα ενδιαφερόμενου.

Η αίσθηση ευθύνης

Ακριβώς για την προστασία του πολίτη από τη συγκεκριμένης μορφής εξουσία δημόσιου ή ιδιωτικού φορέα προβλέφθηκε η λειτουργία ανεξάρτητων αρχών με ελεγκτικές (και όχι μόνον) αρμοδιότητες. Είναι προφανές πως το απόλυτο δεν έχει θέση στη δημοκρατία γι’ αυτό και η γοητεία της έχει να κάνει με την πολυπλοκότητα των προβλημάτων που καλείται να επιλύσει. Δικλείδα ασφαλείας δεν υπάρχει άλλη από την αίσθηση ευθύνης που απαιτείται από τους βασικούς παίκτες του συστήματος.

Στην περίπτωση του προχθεσινού δημοσιεύματος της εφημερίδας «ΒΗΜΑ», η κοινοποίηση της λίστας της ΕΛ.ΑΣ. με τους «82 πιθανούς στόχους της τρομοκρατίας», τα ζητήματα που απασχόλησαν –ή μένει να απασχολήσουν– είναι δύο.

Το πρώτο –και σημαντικότερο– έχει να κάνει με την ίδια τη λίστα. Αραγε με ποιο κριτήριο θεωρήθηκαν από τους «αρμόδιους» ως «πιθανοί» οι «82 στόχοι της τρομοκρατίας»;

Η υπογραφή στο τέλος της λίστας, του υποστρατήγου –και υπαρχηγού με τις πρόσφατες κρίσεις– Ιωάννη Μπούτσικα και όχι κάποιου μεσαίου στελέχους δείχνει τον βαθμό αξιολόγησής της από την ΕΛ. ΑΣ. Εύλογο λοιπόν το πρώτο συμπέρασμα: Η λίστα καταρτίστηκε με βάση τις εκτιμήσεις της Αντιτρομοκρατικής. Και επειδή ακόμη και το πιο βαρύ think tank στηρίζεται πρωτίστως στις έρευνες, το ερώτημα γίνεται πιο συγκεκριμένο: Με βάση ποιες έρευνες τα ονόματα και οι στόχοι είναι αυτοί οι «82» και όχι άλλοι «82»; Και αν εξαιρέσουμε την κουτοπονηριά του συντάκτη της λίστας (να συμπεριλάβει όλες τις εφημερίδες και όλα τα κανάλια – οπότε στη συγκεκριμένη περίπτωση μαζί με τη λογική ακυρώνεται και κάθε άλλη έννοια), οι υπόλοιποι «54» πώς προέκυψαν; Ποιες έρευνες έδειξαν για παράδειγμα τον «α» δημοσιογράφο και όχι τον «β»;

Οταν φθάνεις να συγκεκριμενοποιείς κάποιους στόχους (άρα να αποκλείεις κάποιους επίσης πιθανούς), αυτό σημαίνει είτε ότι έχεις διεισδύσει στις τρομοκρατικές οργανώσεις και επομένως οι πληροφορίες είναι από πρώτο χέρι, είτε ότι υπήρξαν άλλα στοιχεία που ετέθησαν σε γνώση της ΕΛ. ΑΣ.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να αποκλείσουμε την πιθανότητα της διείσδυσης. Μόλις πριν από δέκα μέρες αποφασίστηκε σε ευρεία σύσκεψη (όπως γράφτηκε στην «Κ») η επαναδημιουργία δικτύου πληροφοριών της ΕΛ. ΑΣ. προσανατολισμένου στις νέες συνθήκες της τρομοκρατίας.

Κουτοπονηριά

Επομένως; Υπήρξαν άραγε νέα στοιχεία που ετέθησαν στις Αρχές – και μάλιστα όχι από τον χώρο της τρομοκρατίας; Ποια θα μπορούσαν να είναι αυτά; Η απάντηση είναι μάλλον προφανής:

Οι μηχανισμοί της ΕΛ. ΑΣ. έχουν εθιστεί και σε τρύπες στο νερό αλλά και σε δημόσιες σχέσεις. Η χωροφυλακίστικη κουτοπονηριά φθάνει πλέον στο απόγειό της, αφού με δυο–τρεις φρουρούς σε κάποιον επώνυμο, και τις προσωπικές δημόσιες σχέσεις του κάνει ο «ανώτερος» (ιδίως όταν η πολιτική ηγεσία δεν είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την προσωπική ανέλιξη), αλλά και έχει και ένα μάτι στα επαγγελματικά ραντεβού αυτού που προστατεύει.

Το επόμενο ερώτημα έχει να κάνει με τον λόγο της διαρροής. Η πιο απλή απάντηση είναι και η πιο δύσκολη. Σε μια περίοδο που ένα μέρος της ΕΛ. ΑΣ. ζητάει πιο ορθολογική αξιοποίηση των αστυνομικών, η λίστα βάζει τέλος σ’ αυτή την πιθανότητα, αλλά με τον χειρότερο τρόπο: Στοχοποιώντας 54 πολίτες.

Μια δεύτερη, επίσης πιθανή, απάντηση είναι η εσκεμμένη τρικλοποδιά: είθισται στις παιδικές χαρές. Οντως, στη συγκεκριμένη λίστα περιλαμβάνονται πολίτες που αποδεδειγμένα χρήζουν προστασίας. Κάποιοι έχουν υποδειχθεί από τρομοκρατικές οργανώσεις και κάποιοι έχουν δεχθεί επιθέσεις. Ωστόσο, είναι περίεργο που δεν περιλαμβάνονται άλλοι που επίσης έχουν ονομαστεί ή φωτογραφηθεί μέσα από προκηρύξεις. Και αυτό επίσης είναι ενδεικτικό της σοβαρότητας μιας λίστας με την υπογραφή του υπαρχηγού.

Το τελευταίο ζήτημα έχει να κάνει με την απόφαση της δημοσίευσης της συγκεκριμένης λίστας. Αλλά αυτό εμπίπτει στην αίσθηση ευθύνης των παικτών του συστήματος που λέγαμε στην αρχή… [Του Τακη Kαμπυλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/03/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ολα βαίνουν καλώς, διαλυόμενα…

Posted on 13 Μαρτίου, 2009. Filed under: Ανασφάλεια, Οικονομία, Πολιτική, Τρομοκρατία |

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θα κάνει τα πράγματα καλύτερα. Ομως, κατά έναν παράξενο τρόπο, χειροτερεύουν συνεχώς. Σύμφωνοι, να μη γίνουν εκλογές! Αλλά σε τι χάλι πρέπει να φτάσουμε για να πούμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει;

Η επικαιρότητα, δυστυχώς, στέλνει συνεχώς μηνύματα κυβερνητικής διάλυσης. Λόγου χάρη, οι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού ήσαν απλήρωτοι… 6 μήνες! Εκτός από το «μυστήριο» του χαρακτήρα της εργασιακής τους σχέσης με το υπουργείο, ήταν αδύνατον να βρεθεί τρόπος να πληρωθούν τα… δεδουλευμένα τους! Μόλις όμως έκλεισαν την Ακρόπολη, βρέθηκε τρόπος… Υπάρχει άραγε χειρότερο «μήνυμα» προς τους πολίτες, από ένα (υποτίθεται) ευρωπαϊκό κράτος δικαίου; Και τι αξία έχουν, άραγε, οι δικαιολογημένες εκκλήσεις να παραμείνει η Ακρόπολη ανοιχτή, όταν μόνο όταν «κλείνει» βρίσκει λύσεις το κράτος στους πολίτες του; Προφανώς η Ακρόπολη ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και ο τουρισμός μας είναι η «βαριά βιομηχανία της χώρας» και οφείλουμε σεβασμό στους τουρίστες που έρχονται απ όλον τον κόσμο κ.ο.κ.

Μόνο που η Ακρόπολη, ευτυχώς, εξακολουθεί ανά τους αιώνες να μην είναι «κοινωνικά αποστειρωμένη». Και δεν είναι δυνατόν να «κρύβουμε» τις πολιτικές ευθύνες πίσω από ένα μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού. Αν πραγματικά το σεβόμαστε, άλλη συμπεριφορά οφείλουμε στους ανθρώπους, τελικά δηλαδή στη λειτουργία του ίδιου του μνημείου.

Αλλο παράδειγμα είναι η ακρίβεια. Το λίτρο λ.χ. της αμόλυβδης στην Ελλάδα είναι ακριβότερο σε σχέση με τη Γερμανία κατά δέκα λεπτά! Σύμφωνα με τους αρμόδιους υπουργούς, για όλη αυτή την κατάσταση, κατά μία εκδοχή, φταίει το ότι η χώρα μας είναι στην άκρη της Ευρώπης και έχει πολλά… βουνά! Κατ άλλη, εκβιάζεται η κυβέρνηση από (άγνωστους) επιχειρηματίες που την… απειλούν ότι αν ελεγχθούν θα κάνουν απολύσεις εργαζομένων!

Και κατά τρίτη εκδοχή, (συνήθης), φταίνε τα ΜΜΕ που κρύβουν τις… μειώσεις των τιμών! Το μόνο που δεν σκέφτονται είναι να εφαρμόσουν τους νόμους και ως κυβέρνηση να ελέγξουν τις αγορές… Ολα τα σκέφτονται οι «μπαγάσηδες», ακόμα και να κάνει… απεργία η κυβέρνηση, εκτός από το να κυβερνήσουν και να αναλάβουν το σχετικό κόστος.

Τελευταίο παράδειγμα η… διαρροή λίστας με πιθανούς (ή απίθανους) στόχους της τρομοκρατίας, από το πιο κλειστό υποτίθεται «υπηρεσιακό σύστημα» της ΕΛ.ΑΣ., την Αντιτρομοκρατική!

Βέβαια, τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος… Επισημαίνουν τη διάλυση στη λειτουργία του πολιτικού, κρατικού και θεσμικού συστήματος. Η κυβέρνηση λέει συνεχώς ότι θα κάνει τα πράγματα καλύτερα, αλλά κατά έναν παράξενο τρόπο, όλο και πιο χειρότερα γίνονται…

Σύμφωνοι, να μη γίνουν εκλογές! Ναι, αλλά σε τι χάλι πρέπει να φτάσουμε για να πούμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει; Κι αν δεν μπορούν αυτοί, να δοκιμάσουμε τους άλλους…

Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 13/03/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μπροστά σε νέα γενιά τρομοκρατών

Posted on 22 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Τρομοκρατία |

«Aυτή τη φορά δεν ξέρουμε το παραμικρό γι’ αυτούς», δήλωνε στην «Κ» ανώτατη αστυνομική πηγή αμέσως μετά την απόπειρα ανατίναξης των γραφείων της Citibank, ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης στην Κηφισιά. Ηταν η δεύτερη ενέργεια, σε διάστημα μικρότερο από 12 ώρες, τού, κατά κάποιους, «ένοπλου κόμματος», μετά δηλαδή την «επίσκεψη» της «Σέχτας των Eπαναστατών» στα γραφεία του τηλεοπτικού σταθμού ALTER. Oρισμένοι έσπευσαν την επομένη να μιλήσουν για πρωτοφανή σε αριθμό συσσώρευση τρομοκρατικών χτυπημάτων μέσα σε ένα δίμηνο αλλά η διαπίστωση αυτή δεν ανταποκρίνεται στα «ιστορικά» δεδομένα:

– Από τις 17 Νοεμβρίου του 1979 έως τις 16 Ιανουαρίου του 1980, δηλαδή σε διάστημα δύο μηνών, έγιναν 7 τρομοκρατικές επιθέσεις με δύο νεκρούς αστυνομικούς, τους Πέτρου και Σταμούλη που είχαν δολοφονηθεί από την «ΕΟ 17Ν».

– Από τις 9 Μαΐου του 1980 έως τις 10 Ιουνίου του 1980, δηλαδή σε διάστημα μόλις ενός μήνα, έγιναν 28 τρομοκρατικές επιθέσεις.

– Από το Μάρτιο έως τον Μάιο του 1981, λίγο πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου, έγιναν πάνω από 40 τρομοκρατικές επιθέσεις ενώ μετά τη λήξη της «ανακωχής» από τους τρομοκράτες του ΕΛΑ, της «17Ν» και της «Αντικρατικής Πάλης» (Ομάδα Τσουτσουβή), το Μάρτιο του 1982, ακολούθησε πραγματικό κρεσέντο επιθέσεων με εκρήξεις, δολοφονίες, εμπρησμούς αλλά και επιθέσεις για λογαριασμό ξένων χωρών (π.χ. επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας).

  • Τι έγινε τον Δεκέμβριο

Σε γενικές γραμμές, η έξαρση των επιθέσεων στατιστικά συνέπιπτε με προεκλογικές περιόδους. Εκείνο που «ξενίζει» τη σημερινή πολιτική ηγεσία, είναι απόλυτα κατανοητό στους πλέον έμπειρους αστυνομικούς αλλά και συναδέλφους τους που έχουν αποστρατευτεί: Πρόκειται για την αναβίωση της τρομοκρατίας μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, με τα οποία την συνδέουν «ευθέως».

«Δεν καταλάβατε τι συνέβη τον Δεκέμβριο. Οι ομάδες που υπήρχαν έλαβαν ένα «σήμα» ότι το κράτος διαπραγματεύεται το μονοπώλιο της βίας, ότι η θέλησή του είναι αδύνατη, ότι σπρώχνoντας τον «τοίχο» αυτός όλο και υποχωρεί», λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» πρώην ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.

«Ετσι, ξεπήδησε μια δεύτερη ομάδα τρομοκρατών πιθανόν από διαφωνούντες και «παιδιά» -πρέπει να είναι λίγο πάνω από 20 ετών- που είχαν «διακριθεί» στα γεγονότα του Δεκεμβρίου…», συμπληρώνει ο ίδιος. Οι άνθρωποι της «Σέχτας» υπολογίζεται ότι είναι μεταξύ 20 – 30 ετών. Αυτό το νέο δυναμικό δεν πρέπει να αναζητηθεί στον αναρχικό χώρο αλλά στον χώρο της άκρας αριστεράς, λένε αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. Παλαιότεροι αξιωματικοί αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό αυτές τις «ταξινομήσεις» που θεωρούν ότι είναι προϊόν της εμπειρίας που αποκόμισε το κράτος από τη σύγκρουσή του με τις οργανώσεις.

«Αυτοί», επισημαίνουν ο ίδιες πηγές, «δεν προετοιμάζουν επί μέρες τις ενέργειές τους, τις αποφασίζουν μετά μια στοιχειώδη συλλογή πληροφοριών, όπως έκανε τη δεκαετία του ’90 η «17Ν» που δεν γνώριζε όταν δολοφονούσε τον Σόντερς με ποιον ακριβώς είχε να κάνει…». Στόχοι και κτίρια δεν παρακολουθούνται επί εβδομάδες, οι δράστες είναι μάλλον… free lancers, σχολιάζουν οι ίδιοι αξιωματικοί.

Η αλήθεια είναι ότι, παρά την δυναμική εμφάνιση των δύο οργανώσεων μετά τον Δεκέμβριο του 2008, οι ειδικοί της αστυνομίας έχουν εντυπωσιαστεί από ένα στοιχείο: Την «αδυναμία» των δραστών να σκοτώσουν, αν και σαφώς αυτό επιδιώκουν.

Δεν είναι εύκολο, λένε, να αποφασίσεις να δολοφονήσεις έναν άνθρωπο έστω και από κοντά, έστω και με πιστόλι. Θέλει μια ειδική προετοιμασία, μια διαμορφωμένη εσωτερική πεποίθηση και εξοικείωση που έρχεται με την «εξάσκηση». Οι πάνω από 40 άστοχοι πυροβολισμοί που έχουν ριχθεί -με εξαίρεση τις σφαίρες που βρήκαν τον Διαμαντή Μαντζούνη- δείχνουν ανθρώπους που ευκολότερα μπορούν να σκοτώσουν ανθρώπους που δεν σημαδεύουν, άτομα που βρίσκονται «εκτός στόχου». Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο, σχολιάζει στην «Κ» πρώην αξιωματικός της αστυνομίας με μεγάλη επιχειρησιακή εμπειρία. Τα ίδια στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. δεν αποκλείουν τα μέλη του «Επαναστατικού Αγώνα» να έχουν βοήθεια στα εκρηκτικά από ανθρώπους με εμπειρία στη Μ. Ανατολή (Κούρδους, Παλαιστίνιους), θεωρούν όμως επικρατέστερο οι επιλογές όπλων και εκρηκτικών να γίνονται κυρίως από χρήση πληροφοριών του διαδικτύου και από τη συσσωρευμένη πείρα παλαιότερων μελών που είχαν θητεύσει στον ΕΛΑ.

  • «Συμβολική» και μη

Σε αυτό ακριβώς το συμπέρασμα καταλήγουν, για άλλους λόγους, όσοι από τους ανθρώπους του «χώρου» θεωρούν «προβοκατόρικη» τη δράση των ενόπλων ομάδων. Ο Δημήτρης (σ.σ.: δεν θέλει να κατονομαστεί), 25 ετών, φοιτητής του Πολυτεχνείου, εκτιμά ότι «οι ένοπλοι συμπεριφέρονται ακριβώς όπως επιτάσσουν τα ΜΜΕ, ειδικά τα ηλεκτρονικά, προκειμένου να πετύχουν τη μέγιστη δημοσιότητα από ένα σύστημα που υποτίθεται ότι επιδιώκει την καταστροφή τους. Το κείμενο του «Επαναστατικού Αγώνα» μετά την επίθεση στο υπ. Πολιτισμού μιλούσε για ένα κίνημα το οποίο πια δεν υπήρχε, για την «Σέχτα» δεν μιλάω, αυτοί ούτε προκήρυξη δεν μπορούν να γράψουν, τους αρκούν τα όπλα». «Η βία», συνεχίζει o Δημήτρης, «εναντίον συνεδρίων όπως εκείνου για την επανένταξη των φυλακισμένων, που χρηματοδοτήθηκε από δύο τράπεζες, είναι άλλο πράγμα, συμβολικό». Ο συνομιλητής μας πάντως, δυσκολεύεται να εξηγήσει πόσο αυτά τα δύο ζητήματα των ενόπλων ομάδων και της ανοχής της καθημερινής βίας, ειδικά μέσα στα πανεπιστήμια, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Σε ένα από τα «ντου» που έγιναν την εβδομάδα που μας πέρασε, ένας φύλακας παρατήρησε ότι ο επικεφαλής των κουκουλοφόρων οπλοφορούσε μέσα από το φούτερ του. Είναι ο ίδιος που μεσολάβησε για να αποτραπεί ο ξυλοδαρμός ενός εργαζομένου στον ίδιο χώρο που έγινε η επίθεση.

Την ώρα που πληθαίνουν όλο και περισσότερο τα ερωτήματα για τη νέα γενιά τρομοκρατών, την «ταυτότητα» και τους στόχους τους, οι έρευνες βρίσκονται στο σκοτάδι, επιτείνοντας τους φόβους για νέα χτυπήματα.

Πάντως, οι διωκτικές αρχές θεωρούν περίπου βέβαιο πως τα μέλη της «Σέχτας Επαναστατών» είναι νεαρής ηλικίας (αυτό όπως -λένε- προκύπτει και από την προκήρυξή τους) ενώ δεν αποκλείουν να προέρχονται και από άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις από τις οποίες αποχώρησαν. Εντονος προβληματισμός εκφράζεται και για την τελευταία βομβιστική απόπειρα στην τράπεζα Citibank στην Κηφισιά, κυρίως λόγω της ευκολίας με την οποία προμηθεύτηκαν τα μέλη τού (θεωρείται σχεδόν βέβαιο) «Επαναστατικού Αγώνα» μεγάλες ποσότητες υλικών. Αυτό υποδηλώνει την αναποτελεσματικότητα των σχετικών ελέγχων στην αγορά και επομένως τις «επιχειρησιακές» δυνατότητες των τρομοκρατών για τέτοιου μεγέθους χτυπήματα.

Παράλληλα, ανησυχία προκαλεί η διαφαινόμενη «απειρία» της νέας γενιάς τρομοκρατών, κι αυτό διότι έτσι, όπως λένε έμπειροι αξιωματικοί, πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες «λαθών» με ενδεχόμενο αποτέλεσμα την ύπαρξη παράπλευρων θυμάτων από τυφλά χτυπήματα.

Του Τασου Τελλογλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κουκουλοφόροι χούλιγκανς και αδέσποτοι κουμπουροφόροι

Posted on 20 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Κουκουλοφόροι, Πανούσης Γιάννης, Τρομοκρατία |

Πυκνώνουν γεγονότα που, αν και διαφορετικής έντασης, έχουν ως κοινό παρονομαστή τους τη διάχυση της βίας στην κοινωνία εν ονόματι δήθεν πολιτικών επιδιώξεων. Κουκουλοφόροι αντιεξουσιαστές εισβάλλουν σε πανεπιστημιακούς χώρους, διαλύουν εκδηλώσεις, ξυλοκοπούν μάλιστα και καθηγητές, όπως συνέβη χθες με την επίθεση εναντίον του καθηγητή Γιάννη Πανούση.

Συμβαίνει μάλιστα ο καθηγητής Πανούσης, μέλος της διακομματικής επιτροπής για την κατάσταση στις φυλακές, να μιλούσε χθες υπέρ των δικαιωμάτων των αποφυλακιζομένων να επανεντάσσονται στην κοινωνία. Εν ονόματι ποιων αρχών οι μασκοφόροι προβαίνουν σε τραμπουκισμούς και πλήττουν το πανεπιστημιακό άσυλο, σε μια περίοδο μάλιστα που η κυβέρνηση και κατεστημένες δυνάμεις επιχειρούν τη συρρίκνωσή του με άλλοθι τις πράξεις βίας;

Το πιθανότερο είναι οι μασκοφόροι δράστες τέτοιων επιθέσεων να φαντασιώνουν εαυτούς ως  «Ζορό» της κοινωνικής εκδίκησης και «αυθεντικούς εκφραστές» της εξέγερσης του Δεκέμβρη.  Πρόκειται για λαθρεπιβάτες της εξέγερσης. Παρεμποδίζουν τη δημοκρατική λειτουργία και τον διάλογο. Προσφέρουν άλλοθι για την κρατική καταστολή και την αστυνομική αυθαιρεσία. Πρόκειται για φαινόμενο χουλιγκάνων με κουκούλες.

Την ίδια ώρα, ολοένα και συχνότερα καταγράφονται επιθέσεις από νεοπαγείς τρομοκρατικές οργανώσεις. Αιφνιδιασμένη η αστυνομία, έρχεται αντιμέτωπη με το φαινόμενο της «νέας γενιάς τρομοκρατών», που ήδη από την προηγούμενη δεκαετία έχει κάνει την εμφάνισή του στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εγχώριοι νέοι τρομοκράτες δίνουν την εντύπωση κουμπουροφόρων που πυροβολούν αδέσποτα διάφορους στόχους, κυρίως αστυνομικούς. Η εγκληματική δραστηριότητά τους επενδύεται με έναν λόγο τηλεοπτικής κατανάλωσης και αποϊδεολογικοποιημένο, ενώ η δράση τους ολοένα και περισσότερο εντάσσεται στον φαύλο κύκλο του παιχνιδιού «κλέφτες κι αστυνόμοι».

Προχθές υπήρξε η επίθεση στο κανάλι Alter, χθες ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή η σχεδιασθείσα έκρηξη στα γραφεία της Citibank στο Μαρούσι. Η σημειολογία είναι σαφής. Μετά την αστυνομία, τα μέσα ενημέρωσης και οι τράπεζες αναδεικνύονται ως «η καρδιά του συστήματος», «που πρέπει να χτυπηθεί». Απλοϊκότητες που ούτε κατά το παρελθόν ούτε και τώρα έχουν κατορθώσει να αποτρέψουν την κακοήθη δραστηριότητα των διαφόρων μηχανισμών. Απεναντίας, οι απλοϊκότητες αυτές ιστορικά έχουν κατορθώσει να εκφοβίσουν μεγάλο αριθμό πολιτών, ο οποίος στην παρούσα φάση νιώθει ανασφαλής μπροστά στην οικονομική κρίση.

Η τρομοκρατική δράση εξ ορισμού υπεξαιρεί την πολιτική από τους πολίτες, μετατρέποντάς την σε θέαμα. Δηλαδή ό,τι χειρότερο σε στιγμές βαθιάς κρίσης, που το επείγον είναι να εκφραστούν οι δημοκρατικές αντιστάσεις των πληττομένων κοινωνικών ομάδων. Η ΑΥΓΗ, 19/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καθαρά λόγια

Posted on 11 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Tου Aλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να πάρει μία ξεκάθαρη θέση σε ορισμένα κρίσιμα θέματα, όπως για παράδειγμα στο θέμα του ασύλου και της Παιδείας γενικότερα αλλά και στο θέμα της νέας τρομοκρατίας. Ακούω και διαβάζω τις δηλώσεις του και είναι σαφές πως θέλει να στρογγυλέψει όσα δεν στρογγυλεύονται. Κάποιοι τον έχουν ενδεχομένως πείσει πως υπάρχει μια άνευ προηγουμένου αριστερή στροφή της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα της νεολαίας. Γι’ αυτό και ζύγιζε για ώρες και μέρες το αν έπρεπε να περπατήσει στους εμπορικούς δρόμους μετά τη μεγάλη καταστροφή του Δεκεμβρίου ή αν ακόμη έπρεπε να επισκεφθεί τον τραυματία αστυνομικό που έπεσε θύμα τρομοκρατικής επίθεσης. Οι δηλώσεις του μοιάζουν με κινήσεις πολιτικού που νομίζει ότι περπατάει πάνω σε σπασμένα γυαλιά.

Ο κ. Παπανδρέου έχει και στο παρελθόν απογοητεύσει την κρίσιμη μάζα των κεντρώων, μετακινούμενων, ψηφοφόρων με την ερμαφρόδιτη στάση του σε θέματα όπως η Παιδεία. Η κοινή γνώμη θέλει έναν πρωθυπουργό που να μπορεί να απαντά με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ σε μια κρίσιμη περίσταση. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει κατοχυρώσει τον ρόλο του ευαίσθητου πολιτικού της νέας εποχής. Ο κόσμος όμως συνεχίζει να αναρωτιέται αν μπορεί να διοικήσει ένα προβληματικό κράτος και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης. Είναι γεγονός πως στο παρελθόν είχε επιδείξει πολιτικό θάρρος, και με την επιμονή του στα μη κρατικά πανεπιστήμια και ηλεκτρονικά ΜΜΕ και στη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από τότε όμως που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται να μιλήσει εξίσου καθαρά. Το παράδοξο είναι πως ενίοτε πιστεύει ότι το κάνει και ότι απλώς δεν γίνεται αντιληπτός, όπως όταν (επιτέλους!) μίλησε για την ανάγκη να σταματήσουν οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Προφανώς όμως υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο πότε, πώς και πόσο καθαρά μιλάει.

Ας μην ψάχνει κανείς λοιπόν στο ΠΑΣΟΚ να ανακαλύψει κάποια συνωμοσία αμφισβήτησης του κ. Παπανδρέου. Η κοινή γνώμη, η «αγορά», όλοι ξέρουν πως η χώρα μπαίνει σε μια δύσκολη περίοδο. Οταν ο ψηφοφόρος του μεσαίου χώρου ακούει τον κ. Χρυσοχοΐδη να υποστηρίζει πως τα μαγαζιά πρέπει να μείνουν μία ακόμη Κυριακή ανοικτά, την κ. Διαμαντοπούλου να εξηγεί πόσο έχει καταπατηθεί η έννοια του ασύλου, τον κ. Παπαδόπουλο να μιλάει για την ανάγκη οικονομικής επιτήρησης, νιώθει πως έχει απέναντί τους ανθρώπους που μπορούν να κυβερνήσουν αύριο το πρωί αν χρειασθεί. Δεν μπορεί όμως να θυμηθεί μία τέτοια καθαρή θέση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ.

Ο κ. Καραμανλής έδειξε, με μεγάλη καθυστέρηση αλλά όχι χωρίς να πάρει ρίσκα, ότι διαθέτει πολιτικά ρεφλέξ. Σχημάτισε μια κυβέρνηση με κοινό νου, η οποία θα ήταν τέλεια για το 2004 αλλά είναι και ό,τι καλύτερο μπορούσε να κάνει τώρα.

Είναι εξαιρετικά πιθανό πως μετά το συναισθηματικό «αριστερόστροφο» ξέσπασμα του Δεκεμβρίου θα εκδηλωθεί μία «δεξιόστροφη» κίνηση της μεσαίας τάξης που έχει θορυβηθεί από τις συνεχείς ταραχές, τη νέα τρομοκρατία αλλά και την επικείμενη οικονομική κρίση. Και το ζήτημα είναι ποιος θα καρπωθεί τα οφέλη από τη νέα μετακίνηση του εκκρεμούς, η κυβέρνηση ή το ΠΑΣΟΚ; Ο κ. Παπανδρέου χάνει συνεχώς ευκαιρίες και δεν αντιλαμβάνεται πως ο Ελληνας ψηφοφόρος δεν τον θέλει ως… κοσμοπολίτη Αλαβάνο με γραβάτα αλλά ως τον άνθρωπο που θα παίρνει κρίσιμες αποφάσεις. Και γι’ αυτό τον κρίνει αυστηρά και τον ζυγίζει προσεκτικά, ειδικά όταν τα πράγματα σοβαρεύουν και ο κ. Καραμανλής είναι πάλι παρών. Για τον ένα έχει αμφιβολίες αν μπορεί να φτιάξει ομελέτα, για τον άλλον αν μπορεί καν να σπάσει τα αυγά…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η «νεοτρομοκρατία», πρώτο μέλημα της κυβερνήσεως

Posted on 11 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Ανασχηματισμός, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Τρομοκρατία, Ταραχές | Ετικέτες: |

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Ο ανασχηματισμός της κυβερνήσεως, όπως προδικάζαμε από τη θέση αυτή την περασμένη Κυριακή, δεν προκάλεσε ούτε ενθουσιασμό ούτε εντυπωσιασμό ούτε απογοήτευση. (Με εξαίρεση τους νεοεισελθόντες και τους απελθόντες υπουργούς και την προαποφασισμένη, όπως συμβαίνει παγίως, αποδοκιμασία του από την αντιπολίτευση.) Οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα θα κριθούν στην πράξη κατά τους αμέσως επόμενους μήνες και κυρίως σε δύο πεδία: την αντιμετώπιση της νεόκοπης τρομοκρατίας και του οικονομικού προβλήματος. Προτάσσουμε το θέμα της τρομοκρατίας, διότι αποτελεί μια νέα απειλή, με άγνωστο, ακόμη, το μέγεθος και τις επιπτώσεις της. Αλλωστε, οποιαδήποτε προσπάθεια περιστολής της οικονομικής κρίσεως προϋποθέτει κοινωνική συνοχή και ηρεμία· απαιτεί στοιχειώδη, έστω, πολιτική συναίνεση και επιβάλλει αίσθημα αυξημένης ευθύνης εκ μέρους όλων των παραγόντων ή εταίρων της δημόσιας ζωής του τόπου. Ακριβώς, εναντίον των προϋποθέσεων αυτών στρέφεται το νέο κύμα τρομοκρατίας, επιδιώκοντας να τις δυναμιτίσει και να τις ακυρώσει.

Εχει κάθε λόγο, λοιπόν, η «νέα» κυβέρνηση να δώσει άμεση προτεραιότητα στην εξάρθρωση του νέου κύματος τρομοκρατίας, προτού αυτό οργανωθεί και δράσει, με τα πρότυπα της «17 Νοέμβρη», η οποία ταλάνισε τη χώρα επί περίπου 30 χρόνια. Με την πρόσθετη επισήμανση ότι η παραπάνω οργάνωση, στην περίοδο που έδρασε, ουδέποτε προσέλαβε τις διαστάσεις άμεσης απειλής για την πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας, την κατάρρευση της οικονομίας και την πρόκληση κοινωνικού χάους. Οχι διότι δεν το επεδίωκε, αλλά γιατί οι συνθήκες δεν την ευνοούσαν, όπως συμβαίνει σήμερα με τους «άπειρους και ανοργάνωτους» νεοτρομοκράτες. Ταυτόχρονα, η επίδειξη τόλμης και αποφασιστικότητος εκ μέρους της «νέας» κυβερνήσεως στο ζήτημα αυτό, θα υποχρεώσει και τα άλλα κόμματα, εκτός των θεωρητικών και κατά περίπτωση καταγγελιών τους «κατά της βίας», να λάβουν σαφή θέση, ως προς τον τρόπο και τα μέτρα που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της. (Εβλεπα, π.χ. τον κ. Αλέξη Τσίπρα και τον κ. Αλέκο Αλαβάνο «να καταδικάζουν» την δολοφονική επίθεση κατά του 20χρονου αστυνομικού και η έκφρασή τους μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια. Οταν η μάνα μου με ανάγκαζε να πιω ένα κουταλάκι της κατάπικρης, τότε, σκόνης κινίνου ή εκείνο το εμετικό μουρουνέλαιο.)

Συνεπώς, δεν αρκούν οι μεμονωμένες φωνές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως π.χ. η σαφής καταδίκη της τρομοκρατίας από τον κ. Φώτη Κουβέλη και η διαβεβαίωσή του ότι «και άλλα μέλη του ΣΥΝ, έχουν την ίδια θέση». Σημασία έχει το τι δηλώνει και πώς ενεργεί, διαχρονικά, η ηγεσία του. Αίφνης την ίδια στιγμή, που ο κ. Κουβέλης, προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στο κόμμα του, κυκλοφορούσε το ημερολόγιο της «Αυγής» με 70 φωτογραφίες, προβάλλοντας τη δράση των κουκουλοφόρων· δηλαδή την καταστροφή και τη διαρπαγή καταστημάτων, φλεγόμενους αστυφύλακες, το κάψιμο και το χάος της Αθήνας. Αν αυτό δεν σημαίνει στήριξη και ενθάρρυνση των «ταραξιών», οι οποίοι –κατά την ευμενέστερη εκδοχή– βρίσκονται ακόμη σήμερα στον προθάλαμο της νεοτρομοκρατίας, η ενέργεια αυτή πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί; Αν μη τι άλλο, ένα ημερολόγιο τοίχου, με την 12μηνη ανάρτησή σε κάποιο σπίτι, αποβλέπει στο να εκπέμψει την ελπίδα και την αισιοδοξία. Οχι να μεταδώσει το έρεβος και την αποκαρδίωση ή –ακόμη πιο γελοίο– να λειτουργήσει ως μανιφέστο μιας απροσδιορίστων στόχων, ακαθοδήγητης και άναρχης «επανάστασης». (Αλλά με τα ίδια μυαλά οι εμπνευστές του ημερολογίου πάλι καλά που δεν ζήτησαν από το αρμόδιο υπουργείο να το εντάξει στην διαφημιστική εκστρατεία του τουρισμού μας στο εξωτερικό…)

Σε μικρότερη κλίμακα, αλλά με βαρύτερη πολιτική σημασία, εκδηλώθηκε, με αφορμή την δολοφονική επίθεση εναντίον του νεαρού αστυνομικού, ανάλογη διχοστασία και στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό προκύπτει από τις εσωκομματικές αντιδράσεις, που προκάλεσε η δήλωση του αρμοδίου για θέματα δημοσίας τάξεως κ. Χάρη Καστανίδη, οποίος θεώρησε «ενδεχόμενο» η επίθεση «να συνδέεται με το παρακράτος». Οπως μέγα δίλημμα προκάλεσε στην Χαριλάου Τρικούπη το αν ο κ. Παπανδρέου όφειλε να επισκεφθεί τον χαροπαλαίοντα αστυφύλακα την ίδια μέρα, όπως έπραξε ο πρωθυπουργός, ή την επομένη, ώστε να μετριασθούν οι εντυπώσεις, «λόγω του κλίματος που επικρατεί στη νεολαία» (!). Τέτοιου είδους «διλήμματα εντυπώσεων», από ένα κόμμα, που αδημονεί να επανέλθει στην εξουσία και πιθανώς να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο κάποιο νέο κύμα τρομοκρατίας, όπως υποχρεώθηκε να πράξει επί περίπου μια 20ετία με την «17 Νοέμβρη», δεν είναι απλώς απαράδεκτα –αλλά πρωτίστως– εξαιρετικά δυσοίωνα. Επιπλέον, όταν η ατολμία, η αμφισημία ή –ακόμη χειρότερα– η νοοτροπία του κομματικού ωφελιμισμού σε ένα τέτοιο ζήτημα εκδηλώνονται από τον μνηστήρα της εξουσίας, κατά ποία λογική μπορούμε να απαιτήσουμε από συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές, επαγγελματικές ή επιστημονικές οργανώσεις, κ.λπ., να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και «να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων»;

Για όλους αυτούς τους λόγους, η «νέα» κυβέρνηση οφείλει πρώτη, αμέσως και αποφασιστικά, να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Αρχίζοντας από το «πανεπιστημιακό άσυλο». Το οποίο, από χώρος «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών» –που παρεμπιπτόντως– δεν απειλείται ούτε πλέον «προστατεύεται» πουθενά στις δημοκρατικές χώρες, έχει μεταβληθεί (κατά την μετριοπαθέστερη εκδοχή) σε άντρο χρήσεως και διακινήσεως ναρκωτικών. Αυτό, όμως, θα ήταν ένα απλό και, ίσως, συγχωρητέο πταίσμα, χάριν της διατηρήσεως του «αγαθού» του ασύλου. Αμφισβητεί, όμως, κανείς ότι η πρόσφατη επίθεση εναντίον λεωφορείου της Αστυνομίας διενεργήθηκε με καλάσνικοφ (!) μέσα από τον χώρο της Πανεπιστημιουπόλεως; Αγνοεί κανείς το γεγονός ότι πολλοί πανεπιστημιακοί χώροι τελούν επί χρόνια «υπό κατάληψη» από «άγνωστα» άτομα, χρησιμοποιούμενοι ως γιάφκες, για την κατασκευή εμπρηστικών όπλων· ότι λειτουργούν ως ορμητήρια και καταφύγια των «κουκουλοφόρων»; Μπορεί να εθελοτυφλεί κανείς στο αυταπόδεικτο ότι «οι μειοψηφίες» αυτές έχουν επιβάλει, βιαίως και καταναγκαστικώς, την δεσποτεία τους στην πλειοψηφία της σπουδάζουσας νεολαίας; Οτι πρωτοστατούν όχι μόνον για την πλήρη υποταγή, αλλά και στον κατευτελισμό των πανεπιστημιακών δασκάλων; Οτι, τέλος, απεργάζονται την πλήρη απαξίωση και την διάλυση της Παιδείας;

Ιδού, λοιπόν, το πρώτο βήμα, το οποίο οφείλει να κάνει η ανασχηματισθείσα κυβέρνηση. Να καλέσει, αύριο κιόλας, τις ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων, προκειμένου, με δική της εισήγηση, να συναποφασισθεί η αντιμετώπιση του προβλήματος του «πανεπιστημιακού ασύλου». Η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών έχει προ πολλού αντιληφθεί την ουσία, τη σημασία και την κρισιμότητα του «προβλήματος». Η ευθύνη για το «διά ταύτα» εναπόκειται στα κόμματα και σε όλους τους «συναρμόδιους» φορείς…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δρόμοι ολισθηροί και επικίνδυνοι

Posted on 11 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Ελληνική Αστυνομία, Εξάρχεια, Πολιτική, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Μιλούν τώρα, άπαντες σχεδόν, για τη «νέα γενιά τρομοκρατίας» που ανδρώνεται και απειλεί τη δημοκρατία στη χώρα – και συνάμα και τις επιμέρους «παραμέτρους» της, όπως τη διεθνή της παρουσία, την προοπτική επενδύσεων για την αναγκαία οικονομική ανάπτυξη, τη διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εκ των πραγμάτων (το ’χουμε δει να συμβαίνει και σε άλλες χώρες…) περιορίζονται εν ονόματι της «αποτελεσματικότητος» των διωκτικών αρχών κ.λπ. Με ειλικρίνεια που προκαλεί, ο αρχηγός της αστυνομίας εξήγησε πως το «ξαφνικό» ξέσπασμα τρομοκρατικών χτυπμάτων του τελευταίου μήνα (πυροβολισμοί κατά της «κλούβας» των ΜΑΤ, δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αστυνομικού στο υπουργείο Πολιτισμού) δεν είναι το αποτέλεσμα ενός «ξυπνήματος» μιας ομάδας επικίνδυνων αφρόνων να χτυπήσουν και να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές, αλλά μια συστηματικά προετοιμαζόμενη «επιχείρηση» που «απλώς» βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και το κοινωνικό κλίμα για να εκδηλωθεί…

Με άλλα λόγια, τα προμηνύματα υπήρχαν, οι υπεύθυνοι άνθρωποι στις υπεύθυνες θέσεις «ψυλλιασμένοι» (τουλάχιστον…) περίμεναν την εκδήλωση συγκεκριμένης τρομοκρατικής δράσης. Και το ερώτημα είναι: και τι έκαναν; Πώς οργάνωναν τις υπηρεσίες τους, τόσο στον τομέα της ανάλυσης των πληροφοριών, αλλά και των κρουσμάτων που είχαν στη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών (το 2003 είχε «χτυπήσει» εντυπωσιακά ο «Επαναστατικός Αγώνας», μετά την πολυδιαφημισμένη εξάρθρωση της 17Ν…) όσο και στον τομέα της ερευνητικής επιχειρησιακής δράσης; Υπήρξε η αναγκαία μόνιμη εγρήγορση, ιδίως μάλιστα όταν η διεθνής εμπειρία έχει διδάξει πως μετά τις εξαρθρώσεις μεγάλων τρομοκρατικών πυρήνων, παραμένουν περιφερειακά «παράκεντρα», τα οποία σε κάποια στιγμή και υπό συγκεκριμένες κοινωνικές προϋποθέσεις ενεργοποιούνται ή οι μηχανισμοί ατόνησαν και στο κλίμα «ευφορίας» για την εξάρθρωση της 17Ν έπαψαν να κάνουν τη δουλειά τους, να ανησυχούν, να ερευνούν, να αναλύουν, να συνθέτουν πληροφορίες και ενδείξεις, με αποτέλεσμα να επιτραπεί εκ των πραγμάτων η απρόσκοπτη «εξέλιξη» και οργάνωση των όποιων υπολειμμάτων της κύριας τρομοκρατικής οργάνωσης που δεν εξουδετερώθηκαν.

Τα τρομοκρατικά κρούσματα, μετά την εξάρθρωση της 17Ν, μέσα στα τελευταία έξι χρόνια, μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακά, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν αρκετά και «αξιόλογα», ώστε να θορυβήσουν τις αρμόδιες αρχές και να τις διατηρήσουν στον ίδιο βαθμό εγρήγορσης. Θα περίμενε, μάλιστα, κανείς πως με τη σωρευμένη εμπειρία και τις αποτελεσματικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν (με τη βοήθεια ξένων υπηρεσιών, τις ειδικές εκπαιδεύσεις μελών της «αντιτρομοκρατικής» και για την 17Ν αλλά και για τις έκτακτες ανάγκες της διοργάνωσης της Ολυμπιάδας του 2004) και το «αρχείο» που είχε δημιουργηθεί, να υπήρχαν συγκεκριμένα και ουσιαστικά αποτελέσματα στις έρευνες γι’ αυτά τα «υπολείμματα», έτσι ώστε η αναβίωση της οργανωμένης τρομοκρατίας να είναι δύσκολη, έως αδύνατη.

  • Προαναγγελθεισα εξελιξη…

Δυστυχώς, δεν υπήρξε τέτοια εξέλιξη. «Ερασιτεχνικά», στην αρχή τα πρώτα «μετατρομοκρατικά» χτυπήματα, άρχισαν να «αναβαθμίζονται» με την πάροδο του χρόνου, με οργανωμένες ένοπλες επιθέσεις με αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες εναντίον αστυνομικών τμημάτων, την επίθεση με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας (τον καλύτερα φυλασσόμενο «στόχο» στην Αθήνα!), δεκάδες επιθέσεις εναντίον στόχων με «χρώμα» τρομοκρατικής οργάνωσης, μέχρι τις «επιχειρήσεις» εναντίον φρουρών, την κλοπή αυτόματων όπλων και πολύ πρόσφατα τις ριπές εναντίον της «κλούβας» στην πανεπιστημιούπολη και την οργανωμένη δολοφονική απόπειρα εναντίον αστυνομικών στο υπουργείο Πολιτισμού. Χωρίς στο μεσοδιάστημα να υπάρξει έστω και μία επιτυχής «ανταπάντηση» των υπηρεσιών ασφαλείας, στους διαμορφούμενους νέους τρομοκρατικούς πυρήνες…

Στην πραγματικότητα, η επιτυχής σύνθεση της «αντιτρομοκρατικής» διαλύθηκε δυστυχώς με καθαρά μικροκομματικά κριτήρια (η μόνιμη ασθένεια του μικρόψυχου και «αόμματου» πολιτικού μας συστήματος…) κατά τρόπο που να προκαλεί εύλογα ερωτήματα ως προς τη σοβαρότητα τών μετά τις εκλογές του 2004 πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Η λογική των «δικών μας παιδιών», δυστυχώς λειτούργησε με καταστροφικά αποτελέσματα και σε έναν τομέα της αντιτρομοκρατίας ειδικά, της Αστυνομίας γενικότερα) που θα ’πρεπε η λειτουργία του να διέπεται από καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια και υπερκομματικές αξιολογήσεις, με μόνο γνώμονα τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητά του… Στις τόσες σαφείς ενδείξεις ότι μια «νέα γενιά» τρομοκρατών πάει ν’ ανδρωθεί, οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο «αρμόδιοι» ή δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή, αξιολογώντας επιφανειακά και αποσπασματικά τις ενδείξεις και τις πληροφορίες ή οι υπηρεσίες αποδείχθηκαν ανίκανες να κινηθούν και να δράσουν αποτελεσματικά.

Στην εικόνα αναποτελεσματικότητας και αναξιοπιστίας των αρχών ασφαλείας, έδωσαν το δικό τους «χρώμα» παθογένειες χρόνων της Ελληνικής Αστυνομίας, με διαφθορά στο εσωτερικό της, πυκνές εκδηλώσεις κατάχρησης εξουσίας και αναιτιολόγητης βίας που αμαύρωσαν την κοινωνική «προβολή» της με χαρακτηριστική ατιμωρησία των υπευθύνων, αδυναμία πρόληψης και καταστολής όχι μόνο των «περιφερειακών» τρομοκρατικών κρουσμάτων, αλλά ακόμη και των αδικημάτων του κοινού ποινικού δικαίου, με τους «νονούς» της νύχτας να δρουν ανεξέλεγκτα, τις συμμορίες ληστών να «ενεργούν» με τρόπο προκλητικό, γενικά το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών να βρίσκεται στα «ιστορικά» χαμηλότερά του, όπως καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις.

  • Ισορροπημενη, επαγγελματικη αντιδραση

Μια τέτοια Αστυνομία, είναι αναμενόμενο ν’ απαξιώνεεται στη συνείδηση της κοινωνίας και ταυτόχρονα να «στοχοποιείται» από τους εγκληματίες οπλοφόρους, σε μια σχεδόν εύκολη «ενοχοποίηση» για τα διογκούμενα και διευρυνόμενα κοινωνικά οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι πολίτες, μέσα στο ασταθές και άναρχο «τοπίο» που σε διεθνές πεδίο (και πολλαπλασιαστικά σε χώρες με χωλαίνουσα ικανότητα ανάπτυξης και αντίδρασης, όπως η Ελλάδα) έχει περιγράψει η παγκοσμιοποίηση. Πόσω μάλλον, όταν οι διάφορες ελίτ της εξουσίας, σε όλες τις βαθμίδες, υστερόβουλα και για ν’ αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες στη διαμορφωμένη πραγματικότητα διευκόλυναν αν δεν πριμοδότησαν κιόλας αυτή τη στοχοποίηση…

Ασφαλώς και τα διογκούμενα κοινωνικά προβλήματα (και μάλιστα: δίχως την ένδειξη καν πως η πολιτική τάξη και οι άλλες ελίτ της εξουσίας έχουν έγνοια να τα αντιμετωπίσουν σοβαρά αδιαφορώντας για το όποιο δικό τους κόστος) δημιουργούν γόνιμες συνθήκες για ν’ αναπτυχθούν δυναμικές κοινωνικές αντιδράσεις για τις οποίες αρκεί η όποια, τυχαία ή και προβοκατόρικη, αφορμή για να μεταλλαχθούν, κατά τρόπο ανεξέλεγκτο, σε βίαιες ακόμη και σε ακρότατο σημείο, όπως δυστυχώς βιώσαμε από τον φόνο του 15χρονου και μετά. Και σε τέτοιες συνθήκες αυτονόητο είναι πως διευκολύνονται οι ετερογενείς «οσμώσεις» ομάδων και ατόμων, οι «επαγγελματικές» διεισδύσεις του ενός χώρου στον άλλο, οι ευκαιριακές «στρατολογήσεις» και οι έστω και «πρόχειρες» και για συγκεκριμένες ενέργειες «συμμαχίες» θυμωμένων πολιτών, αντιεξουσιαστών, ποινικών και τρομοκρατών. Με ό,τι το επικίνδυνο ένα τέτοιο μείγμα μπορεί να συνιστά…

Στις σοβαρές χώρες, τέτοιοι κίνδυνοι είναι εκ των προτέρων «επεξεργασμένοι» και έχουν εκπονηθεί και τα μέτρα αντίδρασης και προστασίας της κοινωνίας από τις εντεταλμένες, επαγγελματικές, αξιόπιστες και επαρκείς δυνάμεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προλαμβάνονται πάντα και σε όλο το εύρος τους οι αρνητικές εξελίξεις. Πόσω μάλλον σε χώρες σαν τη δική μας, με αποδιοργανωμένες δυνάμεις ασφαλείας, αναξιόπιστες και εκ του πονηρού «στοχοποιημένες» που δυστυχώς σημαίνει πως ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος στην έξαρση, να αντιδράσουν κατά τρόπο υπερβολικό, αντιδημοκρατικό και γενεσιουργό άλλων κλιμακούμενων ανεπιθύμητων καταστάσεων…

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει όλες τις «προδιαγραφές» να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη – απ’ όλες τις πλευρές και των παράφρονων ενόπλων, αλλά και της ίδιας της πολιτείας, που εύκολα μπορεί να διολισθήσει σε τακτικές και μεθόδους αυταρχισμού και περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δρόμοι δυνάμει άκρως ολισθηροί. Αυτό που απαιτείται είναι κατ’ αρχήν η πλήρης και άνευ όρων πολιτική απομόνωση των τρομοκρατών, απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις δίχως… συνυπολογισμούς πολιτικού κόστους και οφέλους. Το απαραίτητο μέτρο για να ακολουθήσει με ασφάλεια (και ύστερα από πρόγραμμα και οργάνωση) η επιχειρησιακή εξάρθρωση, που θα πρέπει να επιδιωχθεί επαγγελματικά, με μελέτη του φαινομένου και αξιολόγηση πληροφοριών και συνθηκών και όχι με τα «εύκολα» και επικοινωνιακά κυνήγια μαγισσών…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις Επόμενες Καταχωρήσεις »

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...