Τσίπρας Αλέξης

Απομακρύνεται η προοπτική συνεδρίου στον ΣΥΝ

Posted on Ιουλίου 10, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

Του Σπυρου Kαραλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/7/2009

Στην ΚΠΕ που συνεδριάζει αύριο και την Κυριακή μεταφέρονται τα ανοιχτά ζητήματα που προκαλούν δονήσεις στην Κουμουνδούρου, όπως επίσης και η εκλογή νέου γραμματέα του κόμματος, μετά και τη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, στην οποία δεν στάθηκε δυνατόν να επιτευχθούν ευρείες συναινέσεις. Το ενδεχόμενο, πάντως, σύγκλησης εκτάκτου συνεδρίου τον Σεπτέμβριο, φαίνεται να υποχωρεί καθώς ο πρόεδρος του ΣΥΝ, κ. Αλ. Τσίπρας, στην ομιλία του εκδήλωσε μεν την πρόθεσή του να μεταφερθούν τα ακανθώδη θέματα σε συνεδριακές διαδικασίες, ζήτησε όμως να συμφωνήσει η πλειοψηφία της Π.Γ., κάτι που δεν έγινε τελικά. Ενδεικτικό είναι ότι τα μέλη του Αριστερού Ρεύματος που πρόσκεινται στον κ. Αλ. Αλαβάνο απέφυγαν να τοποθετηθούν στο θέμα, εκδηλώνοντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, τη διάθεσή τους να μην υποστηρίξουν την επιλογή του κ. Αλ. Τσίπρα για έκτακτο συνέδριο. Κατά της προοπτικής συνεδριακών διαδικασιών τάχθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας που ξεκαθάρισαν ότι θα συνιστούσε συνέχεια της εσωστρέφειας με δυσμενείς συνέπειες σε ενδεχόμενη πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.

«Ζήτησα να υπάρξει η μέγιστη προσπάθεια σύνθεσης καθώς αυτό είναι και το μήνυμα που στέλνει η κομματική βάση. Αλλά βλέπω ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Πρόθεσή μου είναι να επιλυθούν όλες οι εκκρεμότητες από τα μέλη του ΣΥΝ. Αμφιταλαντεύομαι όμως. Και επειδή δεν θα ήθελα να αιφνιδιάσω, θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας γνώμη» είπε ο κ. Τσίπρας, απευθυνόμενος στα μέλη της Π.Γ. Οπως προέκυψε από τις τοποθετήσεις του πρόεδρου του ΣΥΝ αλλά και των μελών και των δύο τάσεων, σε εκκρεμότητα παραμένουν τόσο τα θέματα που σχετίζονται με την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος -η Ανανεωτική Πτέρυγα κατέθεσε δικό της κείμενο- όσο και αυτό που αφορά την ακριβή διατύπωση της εναλλακτικής πολιτικής πρότασης του κόμματος που περιλαμβάνει και τη συμμετοχή ή μη σε μετεκλογικές συνεργασίες. Διαφωνίες επίσης διαπιστώθηκαν και στις προτάσεις σχετικά με τη νέα μορφή λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

O «πατέρας», o «υιός» και o ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

  • Επώδυνη η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου

Χρειάστηκαν τρία χρόνια, με έντονο όμως παρασκήνιο και συγκρούσεις, ώστε η πολιτική σχέση «πατρός και υιού», που είχαν διαμορφώσει οι κ. Αλέκος Αλαβάνος και Αλέξης Τσίπρας, να διαρραγεί πλήρως. Η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου προοιωνίζεται επώδυνη, καθώς ο κ. Αλαβάνος εμμένει στην απόφαση να παραιτηθεί από πρόεδρος της Κ.Ο., αλλά δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ.

  • Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009
ΣXETIKA ΘEMATA


Αδιέξοδα πολλών συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ
Τότε που ο Αλέκος παραδόθηκε, ο Μιχάλης προδόθηκε και ο Αλέξης προτιμήθηκε
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή»

Posted on Ιουνίου 18, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

  • Του Πασχου Mανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/6/2009

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ψυχράνθηκαν οι σχέσεις των δύο Αλέξανδρων του ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον όχι με πολιτικούς όρους. Oσοι γνωρίζουν –και κυρίως όσοι μπορούν να καταλάβουν αυτό που απέμεινε από την ανανεωτική Aριστερά– μιλούν για ψυχικό χάσμα. Εχουν και ολόκληρη θεωρία για τον γιο που δεν είχε ο πρεσβύτερος Αλέκος και τον βρήκε στο πρόσωπο του νεαρού Αλέξη. Συμπληρώνουν δε ότι κανένας πατέρας, όσο κι αν προικίσει το παιδί του, δεν πρόκειται ποτέ να το αφήσει ελεύθερο να διαχειριστεί την προίκα που του ενεχείρισε. Από την άλλη, κάθε παιδί θέλει να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς αντάξιο του πατέρα του, αλλά μπορεί και να του βάλει τα γυαλιά.

Και κάπου εκεί αρχίζει η ψυχρότητα, η οποία συνήθως καταλήγει σε ρήξη. Αυτή τη ρήξη προλόγισε προχθές ο κ. Αλαβάνος. Ερωτώμενος αν έχει μετανιώσει που στήριξε τον κ. Τσίπρα προσπάθησε να απαντήσει διπλωματικά, αλλά μάλλον του βγήκε ωμά: «Δεν έχω καταλήξει σε κανένα συμπέρασμα ότι έχω μετανιώσει. Θεωρώ όμως ότι όλοι, βλέποντας πρώτα απ’ όλα τον δικό μου ρόλο, πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή».

  • Απίστευτες συμπτώσεις

Ξανακοιτώντας τα, λοιπόν, όλα από την αρχή, πρέπει να σημειώσουμε ότι πολλές φορές η ζωή είναι πιο περίεργη από την πολιτική. Εχει απίστευτες συμπτώσεις. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας ενεφανίσθη στην πολιτική ζωή παραμερίζοντας τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Τον πρώτο επέλεξε ο κ. Αλαβάνος για υποψήφιο στη δημαρχία της Αθήνας, εκπλήσσοντας όλους και πρώτους τους συντρόφους του στον Συνασπισμό, που θεωρούσαν σίγουρο υποψήφιο τον δεύτερο. Σήμερα, ο κ. Αλαβάνος προσπαθεί να καταλήξει αν έκανε καλά που προτίμησε τον κ. Τσίπρα και άδειασε τον «επί πολλά έτη σύντροφο Μιχάλη».

Η επαπειλούμενη παραίτηση του κ. Αλαβάνου είναι το τελευταίο επεισόδιο μιας σχέσης που σημάδεψε τα αριστερά πράγματα στη χώρα μας και παρ’ ολίγον να διαμορφώσει και τα πολιτικά. Πριν από ένα χρόνο, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τις δημοσκοπήσεις στα πανιά του.

Εμφανιζόταν κυρίαρχος της αντιπολίτευσης («το μόνο κόμμα που αντιστέκεται στην κυβέρνηση», έλεγαν κάποιοι) αλλά ταυτόχρονα εμφάνιζε και μια πρώιμη αλαζονεία. Στα αιτήματα του ΠΑΣΟΚ για συνεργασία το ηγετικό δίδυμο απαντούσε απαξιωτικά: «Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε», «Κοινή κάθοδος με το ΠΑΣΟΚ, σημαίνει κάθοδος στον Αδη», «Καλώς τα παιδιά» και άλλα τέτοια ηγετικά.

Αυτό όμως που δεν είδαν στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως οι ίδιοι δημοσκοπούμενοι που του έδιναν 18% (και φούσκωναν τα όνειρα για ένα νέο 1958, τότε που η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση) ζητούσαν ταυτόχρονα και κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το μόνο χατίρι που δεν έκανε στις αριστερές μάζες η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Και το πλήρωσε, όπως πλήρωσε και τα χατίρια που έκανε στα ποικιλόμορφα και ποικιλώνυμα κινήματα. Για κάθε ανομία τα στελέχη του είχαν και μία θεωρία. Δεν καθοδηγούσαν την οργή διαφόρων ομάδων της νεολαίας (όπως ανοήτως ισχυρίστηκαν κάποιοι από δεξιά) αλλά την ακολουθούσαν.

Δικαιολόγησαν με περίτεχνα θεωρητικά σχήματα τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια, ύμνησαν με πολύ λυρισμό την «ανυπακοή της νεολαίας» (ασχέτως αν αυτή πολλάκις κατέληγε σε βανδαλισμούς και πετροπόλεμο με την αστυνομία) κι έτσι μετέτρεψαν σε προφήτη τον κ. Πάγκαλο ο οποίος ένα χρόνο πριν από τα «Δεκεμβριανά της νεολαίας» είχε πει: «Ακουσα τον κ. Τσίπρα να επαναλαμβάνει τη φράση του Μάο “πολλή φασαρία, θαυμάσια κατάσταση”, που παραπέμπει στην επανάσταση. Οι νοικοκυραίοι, λοιπόν, του ΣΥΝ ας σκεφτούν ότι όταν ο κ. Τσίπρας θα έχει υλοποιήσει το πρόγραμμά του και θα έχει δημιουργήσει “πολλή φασαρία και μια θαυμάσια κατάσταση”, θα πρέπει να διασχίζουν δρόμους με οδοφράγματα και να πηδούν καμένα αυτοκίνητα για να πάνε καθημερινά στις δουλειές τους. Για να σοβαρευτούμε: ο κ. Τσίπρας έχει ημερομηνία λήξεως διότι είναι μια ωραία επικοινωνιακή ιδέα. Θα κρατήσει όσο κρατούν οι επικοινωνιακές ιδέες…». («Καθημερινή», 27.1.2008)

  • Η δημοσκοπική φθορά

Τον Δεκέμβριο του 2008, η δημοσκοπική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ έγινε κατάρρευση. Τον Ιούνιο, οι «νοικοκυραίοι» του κ. Πάγκαλου θυμήθηκαν ότι έξι μήνες πριν «διέσχιζαν τους δρόμους με οδοφράγματα και πηδούσαν καμένα αυτοκίνητα» και τιμώρησαν το κόμμα, το οποίο δεν έδειχνε να οργίζεται από τις εκτεταμένες καταστροφές.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πέρυσι έφτασε στη βρύση και αντί να πιει νερό, θρυμμάτισε το κανάτι. Αυτό ίσως να έχει να κάνει με το γεγονός ότι μια Αριστερά των κινημάτων βολεύεται με την γκρίνια και κάνει ό, τι μπορεί για να παραμείνει μακριά από την εξουσία (μερικοί κακεντρεχείς θα συμπλήρωναν: «Και από δύσκολες αποφάσεις που αυτή απαιτεί»). Δεν είναι σχήμα λόγου. Το είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο κ. Αλαβάνος: «Εγώ πιστεύω ότι η Αριστερά δεν πρέπει να είναι δύναμη εξουσίας… Πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να είναι δύναμη εναλλαγής. Μια δύναμη του απραγματοποίητου, με την έννοια ότι σπρώχνει την πραγματικότητα να πάρει κατευθύνσεις οι οποίες “λογιστικά” δεν βγαίνουν κι όμως, είναι αναγκαίες για την άνθηση του ανθρώπινου πολιτισμού». (Περιοδικό «Κ», 30.11.2003) Το μόνο που απομένει στον κ. Αλαβάνο είναι να απαντήσει σε ένα κλασικό ερώτημα του συντρόφου του Γιάννη Πανούση. «Αν κάποιος σας πει ότι είναι αριστερά, ρωτήστε τον: αριστερά μπαίνοντας ή αριστερά βγαίνοντας;». Η απάντηση την ερχόμενη Δευτέρα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Την παραίτηση Κακλαμάνη ζητά ο Αλέξης Τσίπρας

Posted on Φεβρουαρίου 2, 2009. Filed under: Δήμος Αθηναίων, Κακλαμάνης Νικήτας, Περιβάλλον, Τσίπρας Αλέξης |

Εάν δεν αλλάξει ρητά στρατηγική

Την παραίτηση του δημάρχου Αθηναίων, εάν δεν αλλάξει πολιτική απέναντι στο περιβάλλον, ζητά με ανακοίνωσή του, ο Αλέξης Τσίπρας.

Σκληρή κριτική ασκεί ο Αλέξης Τσίπρας στον δήμαρχο Αθηναίων, Νικήτα Κακλαμάνη, για την πολιτική του στο ζήτημα της ανάπλασης του Βοτανικού αλλά και τις «πραξικοπηματικές κινήσεις» στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων. Στην τοποθέτησή του, ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορεί τον δήμαρχο Αθηναίων για «αντιδημοκρατική και αυταρχική συμπεριφορά, καθώς και ασυμβατότητα λόγων και πράξεων».

«Κύριε Δήμαρχε από το Δήμο Αθηναίων έχουν περάσει αρκετοί δήμαρχοι άλλοι με σημαντικό έργο κι άλλοι όχι. Είστε ο πρώτος Δήμαρχος που θα συνδέσετε το όνομά σας με το μίσος για το πράσινο και με το τσιμέντο», δηλώνει ο επικεφαλής της «Ανοιχτής Πόλης. » Οι προκάτοχοί σας κρίθηκαν για το αν φύτεψαν πολλά ή λίγα. Εσείς επικρίνεστε γιατί τα ξεριζώσατε μετά μανίας», συμπληρώνει, ενώ για το θέμα του Βοτανικού υποστηρίζει ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει προσδέσει την πολιτική του δήμου με τα συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών και εργολάβων.

Ο Αλέξης Τσίπρας καταλήγει, «είστε ήδη έκπτωτος ηθικά και πολιτικά στην συνείδηση των Αθηναίων πολιτών. Διευκολύνετε τους δημότες της Αθηνάς: Ή αλλάξτε ρητά στρατηγική ή παραιτηθείτε τιμίως.».

  • enet.gr, 19:47 Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 2 Σχόλια )

Σε καθεστώς ομηρίας η χώρα

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Εργασία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κινήματα, Μπλόκα, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπαρήγα Αλέκα, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Τσίπρας Αλέξης |

Ανυποχώρητοι οι αγρότες παρά τα μέτρα
Προτροπή του πρωθυπουργού να ανοίξουν οι δρόμοι

Στα άκρα εμφανίζονται αποφασισμένοι να εξωθήσουν τη σύγκρουση με την κυβέρνηση οι αγρότες, διατηρώντας τη χώρα «κομμένη στα δύο», παρά την εξειδίκευση του πακέτου ενισχύσεων ύψους 500 εκατ. ευρώ από την κυβέρνηση.

Η συνεχιζόμενη αναταραχή προκάλεσε την παρέμβαση του κ. Κώστα Καραμανλή. Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω ενίσχυσης των αγροτών και τους κάλεσε να αποσύρουν τα μπλόκα, ώστε «να μην είναι αιχμάλωτη ολόκληρη η κοινωνία».

Νωρίτερα, χθες, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σωτήρης Χατζηγάκης είχε συνάντηση με τη συντονιστική επιτροπή 18 μπλόκων, η οποία όμως απέβη άκαρπη, καθώς οι αγροτοσυνδικαλιστές διεμήνυσαν πως συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις. Μάλιστα, καθώς με βάση το κυβερνητικό σχέδιο τα περισσότερα κονδύλια κατευθύνονται σε προϊόντα της Θεσσαλίας, όπως το βαμβάκι, το σιτάρι και το καλαμπόκι, δημιουργείται κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερης έντασης στην Πελοπόννησο, όπου παράγεται κυρίως ελαιόλαδο.

Παρά την αδιάλλακτη στάση των αγροτοσυνδικαλιστών, κυβερνητικά στελέχη εκφράζουν την ελπίδα ότι τα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα οι αγρότες θα αντιληφθούν πως η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια παροχών και θα αποχωρήσουν. Κατά τις ίδιες πηγές, η κυβέρνηση δεν εξετάζει, επί του παρόντος τουλάχιστον, εναλλακτικό σενάριο δυναμικής παρέμβασης προς άρση του αποκλεισμού στους βασικούς οδικούς άξονες της χώρας.

ΣXETIKA ΘEMATA


Τα 500 εκατ. ευρώ δεν άνοιξαν τα μπλόκα
Οι επιπτώσεις ολοένα και πιο αισθητές…
Χάσαμε τεράστια ποσά από ποινές
Εχθρες με ρίζες παλαιές, μεταξύ των αγροτών και των συνδικαλιστών εκπροσώπων τους
Καραμανλής: «Οροφή» τα 500 εκατ.
Στα μπλόκα Παπαρήγα, Τσίπρας
«Ηξεις αφήξεις» από ΠΑΣΟΚ απέναντι στο κλείσιμο δρόμων
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο κ. Τσίπρας και η Δημοκρατία

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: Δημοκρατία, Τσίπρας Αλέξης | Ετικέτες: |

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 23/12/2008

Είπε ο πρόεδρος του ΣΥΝ, ο κ. Α. Τσίπρας: Δεν θα ζητήσουμε από κανέναν πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης. Αν εννοεί το πιστοποιητικό υποταγής, έχει δίκαιο. Να μη ζητήσει, αλλά και να μη του το ζητήσουν. Γιατί αν φτάσουμε πάλι στο σημείο να του το ζητήσουν, δεν αμφιβάλλω ότι ο ίδιος θα αντισταθεί ηρωικά, αλλά για να παραφράσω τον Μπρεχτ, αλίμονο στις κοινωνίες που έχουν ανάγκη από ήρωες.

Για να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο, θα μπορούσε κανείς να ζητήσει από τον κ. Τσίπρα ένα και μόνο πιστοποιητικό: νομιμοφροσύνης και υποταγής στη Δημοκρατία, στους κανόνες και στους θεσμούς της, όπως τουλάχιστον καταγράφηκαν από τη μεταπολίτευση και μετά. Οχι μόνο στους κανόνες και στους θεσμούς. Περισσότερο στο πνεύμα και στην ιδεολογία της, να θεωρούμε αυτονόητο ότι μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα, να σκεφτόμαστε ελεύθερα, να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Ξέρω ότι αυτό το ελάχιστο και αυτονόητο, αλλά ταυτόχρονα και μέγιστο, ακούγεται πολύ συντηρητικό, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες.

Θα υπενθυμίσω, παρεμπιπτόντως και θεωρητικά, ότι αυτό το ελάχιστο, αυτονόητο και μέγιστο το στερηθήκαμε επί πολλά χρόνια στο παρελθόν και είπαμε μέσα μας ότι αυτό πρέπει να το ξανακατακτήσουμε και να το περιφρουρήσουμε. Οχι σαν ένα μεταβατικό στάδιο για άλλες επιδιώξεις πιο ουσιαστικές, αλλά σαν μια εσαεί κατάκτηση, βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε ουσιαστικότερη επιδίωξη. Πολύ περισσότερο όταν πια γνωρίζουμε ότι η καταπάτηση και η ιδεολογική περιφρόνηση αυτού του ελάχιστου και μέγιστου οδηγεί αναπότρεπτα στη στρέβλωση και τον εκφυλισμό τα πιο τολμηρά και τα πιο ταπεινά όνειρα για το μέλλον.

Ο κ. Α. Τσίπρας δεν στερήθηκε, δεν νοστάλγησε και δεν χρειάσθηκε να αγωνισθεί για το ελάχιστο και αυτονόητο και ταυτόχρονα μέγιστο. Είναι πολύ τυχερός και πραγματικά προνομιούχος που μπήκε στην πολιτική και αναδείχθηκε πρόεδρος ιστορικού κόμματος με αυτό «το ένα το κρατούμενο» στο χέρι. Είναι αυτό που χαρακτηρίζει τον ίδιο και τη γενιά του και τη νεότητά τους. Είναι η γενιά της Δημοκρατίας.

Ποια είναι αυτή η Δημοκρατία; Παρακολουθώντας προχθές τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό (υποτίθεται κορυφαία κοινοβουλευτική συζήτηση) ένιωσα βαθιά θλίψη για τον ψεύτικο και προσχηματικό λόγο από όλες τις πολιτικές πτέρυγες. Κανείς δεν μίλησε με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα. Και ακόμη περισσότερο θλιβερά ήταν τα διατεταγμένα, τα υστερόβουλα και υποκριτικά χειροκροτήματα. Παρόμοια ήταν τα συναισθήματα και από τις συζητήσεις της Εξεταστικής Επιτροπής. Και στις δύο περιπτώσεις κανείς δεν έλεγε την αλήθεια, ούτε καν η Αριστερά που, θεωρητικά τουλάχιστον, δεν έχει λόγο να λέει ψέματα.

Και ενώ αισθανόμουν αυτή τη θλίψη από τον ψεύτικο λόγο, αυτόν που ονομάζουμε ξύλινο, από μέσα μου έλεγα ότι καλά που υπάρχει και αυτός και ακόμα καλύτερα που έχουμε αυτόν τον «άθλιο» Τύπο και την πολύ αθλιέστερη τηλεόραση και μπορούμε, υπερβάλλοντας συχνά και ψευδολογώντας, να κρίνουμε και να ελέγχουμε. Αυτή είναι η Δημοκρατία μας, στην πιο σχηματική και αγοραία μορφή της και οφείλουμε να τη διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού και της οφείλουμε κυρίως ομολογία πίστεως, ανοιχτόκαρδης εμπιστοσύνης και ανυστερόβουλης.

Η Δημοκρατία μας έχει και πολλά άλλα, πολύ πιο σημαντικά, ελαττώματα. Νομιμοποιεί τις κοινωνικές αδικίες και ανισότητες, επιτρέπει την προκλητική επίδειξη πλούτου, επιτρέπει τις συντεχνιακές ομαδοποιήσεις, ακριβέστερα τον συντεχνιακό καταμερισμό και πολλά άλλα. Μπορούμε όμως να τα διαπιστώνουμε, να καταγγέλλουμε, να εξοργιζόμαστε και να διαμαρτυρόμαστε. Πεδίο πολιτικής μάχης είναι η δημοκρατία, δεν είναι προσφορά.

Η Αριστερά έχει προβληματική σχέση με την «αστική» (όπως την αποκαλεί) Δημοκρατία. Ο κ. Τσίπρας είναι νέος, θα έλεγα συντριπτικά νέος, και είναι πραγματικά κρίμα να αποδειχθεί ότι συνεχίζει αυτή την παράδοση…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παπαρήγα – Τσίπρας, δέκα μήνες φαγούρα

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αριστερά, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Αλαβάνος Αλέκος, Διαδηλώσεις, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης | Ετικέτες: |

Της Μαριλης Μαργωμενου, Η Καθημερινή, 17/12/2008

Υπάρχει ένα ψάρι το οποίο λέγεται «rumble fish» ή κατά το ελληνικότερον «ψάρι μονομάχος». Το συμπαθές αυτό πλάσμα πήρε το όνομά του απ’ τη μία και μοναδική του ιδιαιτερότητα: Οσο είναι μόνο στη γυάλα ή με κάποιο ψάρι άλλου είδους, συμπεριφέρεται ως υποβρύχιος ειρηνιστής. Αν όμως του ρίξεις μες στο ενυδρείο ένα δεύτερο μονομάχο, εξαγριώνεται! Κανείς μονομάχος δεν υπάρχει πιθανότητα να υποχωρήσει αν δεν μείνει μόνος στη γυάλα ή αν δεν πεθάνει προσπαθώντας.

Αν αντιμετωπίσουμε την ελληνική Βουλή σαν γυάλα, και αναζητήσουμε στην πανίδα της το ισοδύναμο του εν λόγω είδους, θα μας διευκολύνει το σύνηθες χρώμα του «μονομάχου»: Το κόκκινο. Οι αψιμαχίες, λοιπόν, ξεκίνησαν με το που απέκτησε αρχηγικές τάσεις ο νεότερος των δύο «κόκκινων» μονομάχων – ο Αλέξης Τσίπρας. Η παλαιά, κυρίαρχη μονομάχος, η Αλέκα Παπαρήγα, ποτέ δεν τον είδε με καλό μάτι. «Αν είναι να ψηφίζουμε για λόγους ομορφιάς να κάνουμε κι εμείς μετεγγραφή την Κάρλα Μπρούνι!» τον πρόγκηξε επί της υποδοχής. Με ένα «η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν έγινε επειδή ο Λένιν ήταν όμορφος!», η μάχη ξεκίνησε. Βεβαίως, οι αναγνωριστικές βολές είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα με εκείνο το μνημειώδες Παπαρηγικό «το σχέδιο του Συνασπισμού είναι πασπαλισμένο με πολλά αριστερά συνθήματα, αλλά άμα βγάλεις την άχνη ζάχαρη, από μέσα μένει το ζυμάρι – ο κουραμπιές δηλαδή!».

Προτού ο κ. Τσίπρας προλάβει να συνειδητοποιήσει αν τον είπαν «κουραμπιέ», κι ενώ ακόμη αναρωτιόταν πού ήταν κρυμμένο το χιούμορ της γραμματέως του ΚΚΕ τόσα χρόνια, ο παλαιότερος συνασπιστής μονομάχος, ο Αλ. Αλαβάνος, βγήκε στην αντεπίθεση: «Ευχαριστούμε την κυρία Παπαρήγα που μας παρομοίασε με ένα γλυκό που έχει πέραση αυτή την εποχή, και αρέσει και πολύ στη νεολαία!», απάντησε υπομειδιών. Από τότε, η συχνότητα και η σφοδρότητα των εκατέρωθεν επιθέσεων είναι τέτοια, που οι βουλευτές των άλλων κομμάτων έχουν εφεύρει τη λέξη… «παπατσίπρα» για να αναφερθούν σε κάθε νέα αψιμαχία.

«Παπατσίπρα»

Η τελευταία «παπατσίπρα», λοιπόν, εκδηλώθηκε την Τετάρτη που μας πέρασε. Ο κ. Τσίπρας πέταξε ένα «την κουκούλα την έχω αφήσει απ’ έξω!» εισερχόμενος στο στούντιο πρωινής εκπομπής. Επρόκειτο για δηλητηριώδη σπόντα προς απάντησιν της γραμματέως του ΚΚΕ, η οποία του καταλόγισε ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων με τα μάτια στην κάλπη». Η τσίπρειος επέλαση συνεχίστηκε με το «η κυρία Παπαρήγα φοράει στολή… Πολύδωρα». Η φράση, εκτός του ότι παραπέμπει στη διασκεδαστική εικόνα της βυρωνίζουσας Αλέκας, αποτελεί και την τελευταία μιας σειράς από συλλεκτικές ατάκες. Βλέπετε, δεν πρόκειται για καινούργια ιστορία. Απ’ το 1991 και τούδε που το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός διαπλέουν παραλλήλως την κόκκινη θάλασσα, οι κανονιοβολισμοί μεταξύ τους μόνο σπάνιοι δεν είναι.

Το νέο στοιχείο είναι οι φαρμακερές ατάκες, οι οποίες και αποδεικνύουν το προφανές: Το «φιζίκ» του κ. Νίκου Κωνσταντόπουλου –και της κυρίας Μαρίας Δαμανάκη παλαιότερα– απέτυχε να «τσιγκλήσει» αρκούντως την κυρία Παπαρήγα. Στον ρόλο αυτό, ο κ. Τσίπρας μοιάζει να είναι αναντικατάστατος. Πράγμα που εμμέσως και ο ίδιος αναγνωρίζει, εξ ου και προ ολίγων μηνών επισήμανε πως «η κυρία Παπαρήγα έχει σπάσει κάθε ρεκόρ εφευρετικότητας μ’ αυτά που λέει για μας!».

Παραδοσιακά, το «σόου» ξεκινά με τον κ. Τσίπρα να απλώνει δίχτυα σε κομμουνιστικά ύδατα, τείνοντας χείρα φιλίας και εκλογικής συνεργασίας. Την τελευταία φορά που το έπραξε, εισέπραξε απ’ την κυρία Παπαρήγα ένα «ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση σαν το σίριαλ… Μαρία η άσχημη!». Αλλά πλέον, ο νεαρός πρόεδρος είχε συνηθίσει στην… κομμουνιστική χυλόπιτα, εξ ου και δεν απέμεινε ενεός όπως παλαιότερα. Τι απήντησε; «Απ’ αυτή τη δήλωση το νέο που έμαθα είναι πως η κυρία Παπαρήγα παρακολουθεί σίριαλ απ’ αυτά που έχουν απήχηση στα λαϊκά στρώματα!». Μ’ αυτή την ψηλοκρεμαστή μπηχτή, η μάχη σχόλασε νωρίς. Γιατί όπως όλοι οι νεαροί μονομάχοι, έτσι κι ο κ. Τσίπρας επιμένει να πιστεύει πως είναι εφικτή η συνύπαρξη στην κόκκινη γυάλα.

«Εγώ πούλαγα “Οδηγητή”»

Αλλωστε, όπως ο ίδιος διηγείται, «εγώ ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρώτη μέρα που πήγα στην Α΄ Λυκείου. Τα άλλα παιδιά παίζανε μπάσκετ, κάνανε τις παρέες τους, κάνανε καμάκι στα κοριτσάκια, κι εγώ ήμουν στην είσοδο και πούλαγα “Οδηγητή”!». Ως γνωστόν, τα παιδικά βιώματα χαράσσουν τον δρόμο του μέλλοντός μας, εξ ου και ο κ. Τσίπρας στο τέλος κάθε αψιμαχίας παραδοσιακά υποχωρεί, με μια φιλειρηνική παραλλαγή της ατάκας–φετίχ του: «Αργά ή γρήγορα, θα έρθει η ώρα που η Αριστερά θα είναι ενωμένη».

Ατυχώς γι’ αυτόν, η γραμματέας του ΚΚΕ παγίως υποδέχεται την εν λόγω φράση περίπου σαν να της κούνησαν κόκκινο πανί άνευ σφυροδρέπανου. Και ο επόμενος γύρος ξεκινά… Οσο για το ποιος θα επικρατήσει στο τέλος… Αν ρωτήσετε τους δημοσκόπους, θα σας πουν για τα ποσοστά του Συνασπισμού που εδώ και μερικούς μήνες πέφτουν σαν τα φύλλα το φθινόπωρο. Αν πάλι ρωτήσετε κάποιον ερευνητή με ειδίκευση στους μονομάχους ενυδρείου, θα σας απαντήσει πολύ απλά πως συνήθως επικρατεί το φιλοπόλεμο ψάρι που ήταν πρώτο στη γυάλα, κυρίως γιατί εκείνο είναι που παίζει στην έδρα του…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...