Ψυχάρης Σταύρος

ΚΑΝ΄ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!

Posted on Νοέμβριος 26, 2010. Filed under: Ψυχάρης Σταύρος |

ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Επειδή με τα πρώτα σύννεφα που εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό αρχίζουν οι (συνήθως ανόητες) συζητήσεις είτε για «κυβέρνηση συνεργασίας» είτε για «οικουμενική κυβέρνηση», χρήσιμο είναι να ειπωθούν μερικά πράγματα.

Η οικουμενική κυβέρνηση (πρέπει να) εκφράζει τη βούληση και την απόφαση του πολιτικού κόσμου να αντιμετωπίσει η χώρα μια κρίσιμη κατάσταση. Εδράζεται στην πεποίθηση ότι σύμπας ο λαός είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει μια έκτακτη ανάγκη, έναν πόλεμο κ.λπ.

Σε ελαφρότερες περιπτώσεις οικουμενική κυβέρνηση μπορεί να σχηματισθεί απλώς και μόνον για να αποκατασταθούν οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ εχθρευομένων πολιτικών, να ηρεμήσουν τα πράγματα κ.λπ. Τέτοια ήταν η περίπτωση της κυβερνήσεως Ζολώτα, την οποία δημιούργησαν το 1990 ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Μητσοτάκης και ο Χαρίλαος Φλωράκης.

Η κυβέρνηση Ζολώτα έδρασε στην πραγματικότητα ως αμορτισέρ για την αποφόρτιση της ατμόσφαιρας από τα κακά ρεύματα που είχαν δημιουργηθεί εξαιτίας του «βρώμικου ΄89», όπως βάφτισαν οι οπαδοί του ΠαΣοΚ τη συνεργασία Νέας Δημοκρατίας και ΚΚΕ για τον σχηματισμό και τη στήριξη της κυβερνήσεως Τζαννή Τζαννετάκη.

Η κυβέρνηση Τζαννετάκη ήταν κυβέρνηση συνεργασίας δύο κομμάτων, τα οποία ελλείψει μονοκομματικής πλειοψηφίας σχημάτισαν από κοινού πλειοψηφική συμπαράταξη στο Κοινοβούλιο. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας γίνονται είτε βάσει συγκεκριμένης σκοπιμότητος (παραπομπή του Α. Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο και σκύλευση του έως τότε πλειοψηφούντος ΠαΣοΚ)· είτε επειδή υπάρχει σύμπτωση απόψεων και αρχών μεταξύ κομμάτων που αποφασίζουν να συγκυβερνήσουν.

Δεν τίθεται προφανώς τώρα ζήτημα οικουμενικής κυβερνήσεως διότι ουδείς έχει ή προωθεί μια τέτοια ιδέα. Οι περιστάσεις είναι ασφαλώς κρίσιμες αλλά οι εκφράζοντες τη λαϊκή βούληση δεν εκτιμούν τον κίνδυνο ως μέγα.

Τίθεται σήμερα θέμα κυβερνήσεως συνεργασίας; Η απάντηση είναι αρνητική, διότι υπάρχει σθεναρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και συνεπώς δεν υφίσταται ανάγκη για «τσόντες».

Αλλο είναι το ζήτημα του τι μπορεί να γίνει αν από τις μελλοντικές εκλογές δεν προκύψει μονοκομματική πλειοψηφία. Υπό τις παρούσες συνθήκες η συγκρότηση κυβερνήσεως συνεργασίας θα σήμαινε ότι τα κόμματα που θα τη συγκροτούσαν αίρονται υπεράνω των περιστάσεων και ανακατανέμουν την εξουσία έτσι ώστε μια συμπεφωνημένη πολιτική να εδράζεται σε πλείονα του ενός ποδάρια!

Τα κόμματα που θα υλοποιούσαν μια κυβέρνηση συνεργασίας θα διατηρούσαν (και ορθώς) τις ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις τους, συμφωνώντας στην εφαρμογή έκτακτων μέτρων έως ότου περάσει ο κίνδυνος.

Οι πόλεμοι με Μνημόνια* πάνε τη χώρα πίσω.

*Επ΄ ευκαιρία: Ενα… Μνημόνιο σημάδεψε την πολιτική ζωή στα τέλη της δεκαετίας του ΄50. Η τότε Κεντροαριστερά απέδιδε σε Μνημόνιο για ρύθμιση του Κυπριακού την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην ηγεσία της δεξιάς παρατάξεως.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΡΕΧΕΙ…

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Κράτος, Ψυχάρης Σταύρος |

  • Του ΣΤΑΥΡΟΥ Π. ΨΥΧΑΡΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Η εξαγγελία του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου για ριζική αλλαγή στο κράτος και απαλλαγή της διοικήσεως από τη μάστιγα των κομματικών εναγκαλισμών (που γεννούν και συντηρούν τη φαυλότητα) είναι η τέταρτη κατά χρονολογικήν σειράν. Εχουν προηγηθεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, το 1964, μετά τη μεγάλη εκλογική νίκη της υπό τον Γεώργιον Παπανδρέου Ενώσεως Κέντρου, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, το φθινόπωρο του 1981, μετά τον ιστορικό θρίαμβο του ΠαΣοΚ υπό τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, και ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος προτού γίνει πρωθυπουργός μίλησε για επανίδρυση του κράτους.

Τι μας διδάσκουν οι τέσσερις αυτές περιπτώσεις; Ας δούμε την ιστορία από την αρχή…

Οι εκλογές του 1964 με τον θρίαμβο της Ενώσεως Κέντρου σήμαναν την αρχή της μεγάλης αλλαγής, με τον τερματισμό μιας πολυετούς περιόδου κυριαρχίας της Δεξιάς. Η κυβέρνηση της ΕΚ βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο πρόβλημα- η δημόσια διοίκηση ήταν στα χέρια της Δεξιάς και η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν επέτρεπε ουσιώδεις αλλαγές. Τότε ο κ. Κ. Μητσοτάκης ως υπουργός Οικονομικών βρήκε τον τρόπο ριζικής αλλαγής στα πρόσωπα. Εφερε στη Βουλή τον νόμο περί 35ετίας των δημοσίων υπαλλήλων, με την ψήφιση του οποίου απεμακρύνθησαν σχεδόν όλοι οι επικεφαλής των δημοσίων υπηρεσιών.

Βεβαίως η κίνηση αυτή δεν είχε συνέχεια και συνέπειες, αφού η πτώση της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου με την αποστασία του 1965 άφησε στα χαρτιά την αποκομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης.

Ανάλογα μέτρα έλαβε (επιτυχώς αυτός) ο Μένιος Κουτσόγιωργας, το 1981, με την κατάργηση των γενικών διευθυντών όλων των υπουργείων κλπ., εν μια Κυριακή (όπως θα μπορούσε να αφηγηθεί και ο κ. Χρ. Παπουτσής, σύμβουλος τότε του υπουργού Προεδρίας). Η περίπτωση του κ. Κώστα Καραμανλή (η περιβόητη επανίδρυση του κράτους) έμεινε προεκλογικό σύνθημα και μετεκλογική φενάκη.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός μοιάζει αποφασισμένος να κάνει τη μεγάλη αλλαγή στη δημόσια διοίκηση. Θέλει να διαχωρίσει τη διοίκηση από το κόμμα, θέλει υπερκομματικές επιλογές. Εξ ου και οι μεγάλες καθυστερήσεις στις επιλογές των προσώπων που θα αναλάβουν Γενικές Γραμματείες κλπ. Ολοι οι πολίτες, ή, τουλάχιστον, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, επικροτούν την απόφαση του Πρωθυπουργού. Και ορθώς, αφού οι πρώτες τοποθετήσεις δείχνουν όντως αξιοκρατικές. Εκείνο που ασφαλώς δεν μπορεί να επικροτηθεί είναι το ότι η διοίκηση μοιάζει να υφίσταται αγκύλωση επειδή δεν έχουν ακόμη διορισθεί οι οιονεί στενοί συνεργάτες των υπουργών.

Θα ήταν ατυχής δικαιολογία η επίκληση αυτής της εκκρεμότητας για τυχούσα καθυστέρηση του προσδοκωμένου κυβερνητικού έργου, καθώς ο χρόνος τρέχει…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...