Ψωμιάδης Παναγιώτης

H σχολή των μεταρρυθμίσεων και η σχολή Ψωμιάδη

Posted on Ιουνίου 16, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σαμαράς Αντώνης, Χατζηγάκης Σωτήρης, Ψωμιάδης Παναγιώτης |

Tου Στεφανου Kασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2009

Mε κάτι περισσότερο από ικανοποίηση (με υπερηφάνεια, τολμώ να πω) σας γνωστοποιώ ότι έχω στα χέρια μου, σε φωτοτυπία, το μήνυμα των εκλογών, όπως το έλαβε η κυβέρνηση! Δεν είναι μεγάλο· μια παράγραφος όλη κι όλη, αποτελούμενη από επτά αράδες. Οι έξι πρώτες δεν προσθέτουν τίποτε καινούργιο στην αντίληψή σας για τα πράγματα, ούτε και μπορώ να σας τις μεταφέρω· διότι, παρά την ομολογουμένως γλαφυρά περιγραφικότητα των όρων, πρόκειται για χαρακτηρισμούς που απάδουν με το ύφος της στήλης. Στην εβδόμη αράδα όμως, με δυσκολία διαβάζω τη φράση «τελευταία ευκαιρία»…

Αν υποθέσουμε ότι, πράγματι, υφίσταται -έστω ως σκιά- μια τελευταία ευκαιρία για την κυβέρνηση, η επιτυχής εκμετάλλευσή της θα εξαρτηθεί από τη διαχείριση της ήττας της 7ης Ιουνίου. Επ’ αυτού, στη Ν.Δ. αναπτύσσονται δύο σχολές σκέψεις. Η πρώτη πιστεύει ότι, παρά τις πτωχές έως και απαράδεκτες επιδόσεις της κυβέρνησης στους περισσότερους τομείς (για τις οποίες, άλλωστε, τιμωρήθηκε στην κάλπη…), η ήττα της Αριστεράς συνολικώς, ανοίγει τον μόνο δρόμο προς τη σωτηρία.

Είναι στενός, δύσβατος, ανηφορικός και είναι ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών. Ο δρόμος του εκσυγχρονισμού της χώρας και της οικονομίας της – αν δεν σας τρομοκρατεί ο όρος. Με την πλειοψηφία των 150 συν τον Παυλίδη, δεν είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα επιβιώσει αν αποφασίσει να τον ακολουθήσει. Ομως, για όσους συμμερίζονται αυτή την προσέγγιση στο πρόβλημα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από αυτόν. Είναι ο μόνος που πάει προς τα εκεί όπου πέφτει το μέλλον.

Η δεύτερη «σχολή σκέψης» (σ.τ.σ.: εδώ τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα…) είναι η «δώσ’ μου κι ’μένα, μπάρμπα». Πρόκειται για την πολιτική έκφραση της νεοελληνικής βλαχοκουτοπονηριάς, για τον λαϊκισμό δηλαδή, που αντιμετωπίζει και διαπαιδαγωγεί τον πολίτη σαν παιδάκι και μάλιστα χαζό παιδάκι. Εν τέλει μάλιστα, αφού τον έχει διαφθείρει ηθικά, τον μετατρέπει κιόλας σε χαζό παιδάκι. (Παρέκβαση: Απορώ ειλικρινά με όσους υποστηρίζουν την επέκταση του δικαιώματος της ψήφου στους δεκαεξάρηδες, όταν ο Ελληνας έχει διαπαιδαγωγηθεί τόσα χρόνια στον λαϊκισμό, ώστε να έχεις σήμερα σαραντάρηδες που σκέπτονται την πολιτική με τα ρηχά κριτήρια δεκαεξάρηδων – αλλά τέλος πάντων…)

Αυτή η «σχολή» πιέζει υπέρ των υποτίθεται στοχευμένων (στην πραγματικότητα, αλόγιστων) παροχών και στη συνεργασία με το ΛΑ.Ο.Σ. Παναγιώτης Ψωμιάδης, Γιάννης Μανώλης και Κατερίνα Παπακώστα είναι οι χαρακτηριστικοί εκφραστές της «σχολής». (Αντιλαμβάνεσθε δηλαδή…) Προτείνει η πλευρά αυτή να τραβηχτεί η Ν.Δ. στη γωνία δεξιά και να αφήσει τον μεσαίο χώρο για το ΠΑΣΟΚ, έστω και αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν δείχνει ικανό να επεκταθεί, καθώς έχει ήδη και προ πολλού μετακινηθεί προς τα αριστερά.

Επί της ουσίας, όλοι αυτοί δεν διαφέρουν από τους κομμουνιστές. Αμφότεροι φοβούνται τις αλλαγές που φέρνει το μέλλον και καταφεύγουν στο όνειρο της επιστροφής στο παρελθόν: οι μεν στην «παλιά καλή Δεξιά», με τον «χωροφύλαξ» (έστω με τον «αγροφύλαξ»…), οι δε στην ξαναζεσταμένη ουτοπία: «φτου κι απ’ την αρχή – ίσως μας πάρει 500 χρόνια τούτη τη φορά για να καταρρεύσει η ουτοπία, αντί για 70, αλλά θα αξίζει τον κόπο!

Εντούτοις, η «σχολή Ψωμιάδη» δοκιμάστηκε στις εκλογές και απέτυχε. Την ενίσχυση της αγοράς του αυτοκινήτου και τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων τα πρότεινε πρώτος από όλους ο νομάρχης Θεσσαλονίκης και η κυβέρνηση, διακριτικά, τον ακολούθησε. Στις τηλεοπτικές συζητήσεις όμως, οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού επεκαλούντο την ιδιωτικοποίηση της «Ολυμπιακών Αερογραμμών»! Οχι την κατάργηση του τέλους ταξινόμησης στις κουρσάρες των 2.500 κυβικών…

Τι θα κάνει λοιπόν η κυβέρνηση; Αν θέλετε την πρόβλεψή μου (αλλιώς πηδήξτε τούτη την παράγραφο…), η κυβέρνηση θα προτιμήσει την εύκολη λύση, διότι δεν έχει τις δυνατότητες για σύνθετα εγχειρήματα. (Κι άλλη παρέκβαση: Ξέρετε πόσες αξιόλογες και δημιουργικές ιδέες ματαιώνονται, επειδή οι υπουργοί δεν τολμούν να καταπιαστούν με ό,τι προϋποθέτει διυπουργική συνεργασία;) Θα προσπαθήσει, δηλαδή, να συνδυάσει τα εύκολα τής κάθε σχολής κι όπου την βγάλει ο δρόμος. Ωραίο καλοκαίρι μας περιμένει, με άλλα λόγια…

Λες;

Ομολογώ ότι απέφευγα τόσα χρόνια να παρακολουθώ τις εξελίξεις στην εκστρατεία για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στον τόπο τους. Το θέμα με στενοχωρούσε, διότι, εφόσον δεν είχαμε το κατάλληλο μουσείο για να τα στεγάσουμε, έβλεπα στον αγώνα αυτόν την έκφραση των «τριτοκοσμικών» απωθημένων (το παράπονο του μονίμως καρπαζωμένου…).

Γι’ αυτόν το λόγο, ήταν ευχάριστη έκπληξη, όταν άκουσα την εκπρόσωπο του Βρετανικού Μουσείου να διατυπώνει την πρόταση περί δανεισμού, με αντάλλαγμα την αναγνώριση εκ μέρους μας ότι η κυριότητα των γλυπτών ανήκει στους Βρετανούς. Και μόνον ότι το θέτουν προς συζήτηση, συνιστά υποχώρηση. Μικρό βήμα, αλλά θετικό και, οπωσδήποτε, αποτέλεσμα σοβαρής δουλειάς. Αποτέλεσμα, δηλαδή, της ανέγερσης του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Εύφλεκτα υλικά

Υπάρχει όμως και μία άλλη διάσταση στο πρόβλημα των μαρμάρων του Παρθενώνα. Στην κυρία των δημοσίων σχέσεων («διευθύντρια επικοινωνίας» έστω…) του Βρετανικού Μουσείου, απαντά κοτζάμ υπουργός Πολιτισμού; Μια κυβέρνηση συνομιλεί με ένα …μουσείο; Μήπως, δηλαδή, με το που πάνε τα πράγματα λίγο προς το καλύτερο, πάλι ξεπροβάλλει η γνωστή «Ελλαδάρα»;

Οχι. Ξεπροβάλλει ο Αντώνης Σαμαράς (χωρίς χλαμύδα)· και γνωρίζετε τι σημαίνει ο συνδυασμός «Αντωνάκης με εθνικό θέμα»…

Gucci ή Hermes;

Στο υπουργικό συμβούλιο, ο Σωτήρης Χατζηγάκης -ως άνθρωπος εκλεπτυσμένου γούστου- κάθισε δίπλα στη διαχρονική Φάνη Πάλλη-Πετραλιά. Η Φάνη όμως σηκώθηκε, αφήνοντας επάνω στο τραπέζι την τσάντα της. Ετσι, προτού ξεκινήσει το υπουργικό συμβούλιο, μπορούσε κάποιος να δει το ελαφρώς «bizarre» θέαμα του πάντα καθωσπρέπει υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, να κάθεται μόνος με μια αστεία γυναικεία τσάντα δίπλα του. (Αστεία, μόνον για όποιον δεν έχει ιδέα πόσο κοστίζουν αυτά τα πράγματα…)

Πετάγεται τότε ένα πειραχτήρι από την απέναντι πλευρά του τραπεζιού και του φωνάζει: «Σωτήρη, σήμερα η τσάντα σου δεν είναι καλή. Η χθεσινή πήγαινε καλύτερα με τη γραβάτα σου!» Φυσικά, ο Σωτήρης κοκκίνισε…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Σαν να κυνηγάνε τον αέρα…»

Posted on Δεκέμβριος 18, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Νεολαία, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Πολιτική, Ψωμιάδης Παναγιώτης |

EIKONOΓPAΦHMA

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Αρχίζω να αδειάζω από τη Νέα Δημοκρατία», λέει προχθές ο Παναγιώτης Ψωμιάδης στο «Καλημέρα Ελλάδα» (ΑΝΤ1). Δεν εννοεί ότι η Ν.Δ. τον «αδειάζει», αλλά ότι ο ίδιος νιώθει κάτι σαν αποξένωση.

Η έκφραση ξενίζει, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν αρχίσει «να αδειάζουν» από κόμματα, αν και δεν αποκλείεται, στις παραμονές των εκλογών, να ξαναγεμίσουν.

«Μήπως έχετε αδειάσει και από καραμανλισμό;», ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Δεν απαντώ».

«Ωπ, ωπ, κι αυτό είναι είδηση! Το ότι δεν απαντάτε!»

Η αερολογία αυτές τις ημέρες πάει σύννεφο. Προχθές, άκουσα στη ραδιοφωνική «Ελληνοφρένεια» του ΣΚΑΪ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του κόμματός του: «… προσπαθεί αυτή η νέα γενιά, μέσα σ’ αυτή την γκρίζα πραγματικότητα, να δώσει τη δική της πινελιά, το δικό της χρώμα, το δικό της φως. Είτε με τα skateboards στις πλατείες… είτε με τα γκραφίτι στους τοίχους είτε με την αναζήτηση ανθρωπιάς στις καφετέριες».

Μπα, με γελούν τ’ αυτιά μου, σκέφτηκα. Αναζήτησα το πλήρες κείμενο της ομιλίας στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, το διάβασα με προσοχή και διαπίστωσα ότι το ηχητικό απόσπασμα δεν ήταν πειραγμένο. Μήπως βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος; Η ομιλία δεν είναι σαρδανάπαλη, λέει πολλά σωστά πράγματα. Ομως τι σχέση έχει η καφετέρια με την αναζήτηση της ανθρωπιάς; Είναι δυνατόν το τρίπτυχο «φραπές, γκράφιτι, πατίνι» να είναι το σύγχρονο ισοδύναμο του «ψωμί, παιδεία (ή μάλλον καλλιτεχνία), ελευθερία»;

Δεν έχω τίποτα εναντίον του καφενείου ή της καφετέριας. Μακάρι όλοι να είχαμε ελεύθερο χρόνο και λίγα ευρώ για ξόδεμα ώστε να πίναμε πιο συχνά καφέ, εκτός κατοικίας, συντροφιά με τους φίλους μας. Δύσκολο όμως να μην ψιθυρίσει κανείς: «Ανθρωπε αγάπα, τον καπουτσίνο κράτα» ή «άνθρωπο γυρεύω, φρεντουτσίνο βρίσκω» ή «παρακαλώ, μια ανθρωπιά με ολίγη».

Λόγια του αέρα συναντάμε παντού, συχνά ξεφεύγουν και από τη δική μας δημοσιογραφική πένα ή από «επώνυμα» τηλεοπτικά χείλη. Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο στην ευθυκρισία ή στην αερολογία.

Την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, νωρίς το βράδυ, άκουσα ξανά στο ραδιόφωνο έναν κάτοικο του Παλαιού Φαλήρου, αυτόπτη μάρτυρα κάποιων επεισοδίων, να περιγράφει τηλεφωνικά τις κινήσεις ορισμένων αστυνομικών που, κατά τη γνώμη του, δεν απειλούνταν από καμία «ομάδα νεαρών»: «οι αστυνομικοί πήγαιναν νωχελικά σαν να κυνηγούσαν τον αέρα».

Μια περιγραφή τόσο λιτή, που θυμίζει χορογραφία. Ολοι αυτοί που επί πολλά χρόνια έχτιζαν πύργους στην άμμο του τραπεζικού δανεισμού και απολάμβαναν μια ψεύτικη ευδαιμονία, τώρα επικρίνουν ή κυνηγούν ή προσπαθούν να κολακεύσουν ή να καθοδηγήσουν τους ανέμους που οι ίδιοι έσπειραν. Ομως οι κοινωνικοί άνεμοι είναι ανυπότακτοι, ενώ η οικονομική κρίση τούς καθιστά ακόμα πιο απρόβλεπτους. Δεν υπακούουν στα κηρύγματα, τις νουθεσίες, τις καταγγελίες ή τις ιερεμιάδες μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...