Uncategorized

Μαθήματα δημοκρατίας από τον Σόλωνα

Posted on Νοέμβριος 3, 2010. Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: |

Της Πολυβιας Παραρα*, Η Καθημερινή, 02-11-10

Ενας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Σόλωνας ο Αθηναίος, ποιητής, νομοθέτης, μεταρρυθμιστής, κλήθηκε ως διαλλακτής να συμβιβάσει τους άπληστους δυνατούς με τους υποδουλωμένους σε αυτούς από τα χρέη συμπολίτες του, προκειμένου να αποφευχθεί πολιτική ανατροπή. Σε ένα από τα ποιητικά πολιτικά κείμενά του, που το ονομάζουμε η «Ελεγεία της Πόλης», περιγράφει τα δεινά που απειλούν με αφανισμό την πόλη του, λόγω της κακοδιοίκησής της, και προτείνει τον δρόμο της Ευνομίας.

Νομίζω ότι είναι χρήσιμο στην περίοδο οικονομικής κρίσης που διανύουμε και της κρίσης της μέχρι τώρα λογικής του πολιτικού συστήματος, να ανατρέξουμε στη λιτή αλήθεια των λόγων του Σόλωνα και ας αναλογιστεί ο καθένας μας τις ευθύνες που του αναλογούν, ευθύνες που κατά τη γνώμη μου επιμερίζονται ανάλογα με τη δύναμη και την εξουσία που ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας διαθέτει.

Γιατί η πόλη του Σόλωνα έφτασε σε πολιτικό αδιέξοδο; Επειδή: «οι ίδιοι οι πολίτες, για χάρη του πλούτου, είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν αυτή τη μεγάλη πόλη από αφροσύνη. Αδικο είναι το μυαλό των ηγετών του απλού λαού και από την ύβρη τους μεγάλα κακά θα πάθουν. Γιατί δεν ξέρουν πού να σταματούν και να χαίρονται ήσυχα με φρόνηση την καλή τους ζωή, αλλά πλουτίζουν πεπεισμένοι για άνομα έργα.

Και κλέβουν αριστερά και δεξιά χωρίς σεβασμό σε ιερά ή δημόσια κτήματα. Και δεν φοβούνται τις σεμνές αρχές της Δίκης, που, και ας σιωπά, όλα τα ξέρει, τωρινά και περασμένα, και που θα ’ρθει ο καιρός και θα τους εκδικηθεί». Και ποιος είναι ο κίνδυνος για την πόλη; Συνεχίζει: «Αυτή είναι μια αναπόφευκτη πληγή πάραυτα για κάθε πόλη και εξελίσσεται σε μία υποδούλωση, η οποία φέρνει εμφύλια σύγκρουση και πόλεμο που σιγοβράζει».

Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, οι άπληστοι δυνατοί της εποχής του Σόλωνα συνειδητοποίησαν ότι η εξαθλίωση των πολιτών υπονομεύει και την ίδια τους την ύπαρξη. Ετσι αποδέχτηκαν, μεταξύ άλλων, να κάνουν και οικονομικές παραχωρήσεις, αποδεχόμενοι τη ρύθμιση της «σεισάχθειας» του Σόλωνα για παραγραφή των χρεών των υποδουλωμένων σε αυτούς συμπολιτών τους και την κατάργηση της πρακτικής της υποθήκης «επί σώμασι», δηλαδή υποθήκης της φυσικής και πολιτικής ελευθερίας των πολιτών για τη λήψη του χρηματικού δανείου.

Στο παραπάνω ιστορικό παράδειγμα, για την ελληνική κοινωνία που δοκιμάζεται σήμερα νομίζω ότι οι αναλογίες είναι έκδηλες του πού μπορεί να οδηγήσει το κοινωνικό σύνολο η απληστία των δυνατών, με τη φοροδιαφυγή, την κατάχρηση του δημοσίου χρήματος και την κακοδιαχείριση. Εχει υπονομευθεί η ίδια η χώρα και οι πολίτες της. Νομίζω πως δεν υπάρχει πολίτης σε αυτή τη χώρα που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει γιατί φτάσαμε σε αυτό το τέλμα και τι πρέπει να γίνει για να βγούμε από αυτό.

Η κοινωνία των πολιτών οφείλει να έχει ως οδηγό το αυτονόητο, δηλαδή να διεκδικήσει να είναι μια χώρα Ευνομίας, γιατί όπως καταλήγει ο ποιητής/διαλλακτής: «η Ευνομία όλα τα εναρμονίζει τέλεια, δένει με αλυσίδες τους αδίκους, λειαίνει το τραχύ, σταματάει την αχορταγιά, ελέγχει την ύβρη, μαραίνει τους σπόρους του κακού, αποκαθιστά στρεψοδικίες, σταματάει το διχασμό και τη σύγκρουση, και από αυτήν όλα αρμονικά και γνωστικά για τους ανθρώπους είναι». Στο σημείο που έχουμε φτάσει, είναι νομίζω χρήσιμο να συναισθανθούμε την αυτονόητη αξία της Ευνομίας και πού οδήγησε τη χώρα η Δυσνομία με την ευρεία έννοια της κακής διακυβέρνησης, ώστε να προχωρήσουμε στην ποιοτική αλλαγή του πολιτικού γίγνεσθαι και σε μια κοινωνία αξιών.

* Η κ. Πολυβία Παραρά είναι διδάκτωρ Ελληνικών Σπουδών, επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Georgetown της Ουάσιγκτον.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για μια Ελλάδα σύγχρονη, δημιουργική και δίκαιη

Posted on Μαΐου 9, 2010. Filed under: Αθανασόπουλος Τάκης, Uncategorized |

  • Του Τακη Αθανασοπουλου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 9 Mαϊου 2010

Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε όλοι τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, τα οποία πράγματι προδιαγράφουν μια μακρά και δύσκολη περίοδο για τη χώρα μας. Αυτό όμως που προβληματίζει όλους μας, περισσότερο και από αυτά τα ίδια τα μέτρα, δημιουργώντας ένα βαθύ συναίσθημα ανασφάλειας, είναι ότι δεν είναι ευδιάκριτοι οι τρόποι διεξόδου από αυτή την κρίση, δηλαδή τι πρέπει να γίνει για να αποφευχθούν τα χειρότερα, γιατί όλοι αρχίζουμε να κατανοούμε ότι, δυστυχώς, τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ χειρότερα. Υπάρχουν όμως πολλοί που πιστεύουν ότι, παρά τα πολλαπλά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας αλλά και τις σοβαρές δυσκολίες που όλοι μας θα αντιμετωπίσουμε στην καθημερινότητά μας, η περίοδος αυτή μπορεί να αποτελέσει μια μεγάλη ευκαιρία να δούμε με σύνεση και ψυχραιμία όλα όσα πρέπει να γίνουν για την ανάπτυξη της οικονομίας μας και την επάνοδο της χώρας μας στη διεθνή και ευρωπαϊκή σκηνή ως ένα μέλος ισότιμο, σε πορεία οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας.

Για να πετύχουμε αυτόν τον εθνικό και εξαιρετικά σημαντικό στόχο, επιβάλλεται, κατά την άποψή μου, να κινηθούμε σε δύο άξονες.

Ο πρώτος άξονας έχει να κάνει με την αυτογνωσία μας.

Θα πρέπει όλοι οι Ελληνες, και ιδιαίτερα οι δύο γενιές πριν και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον βαθμό βέβαια που αναλογεί στον καθένα μας από τη θέση και τον ρόλο του, να παραδεχτούμε ότι έχουμε μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Θα πρέπει άμεσα να σταματήσουμε να αναλωνόμαστε σε ατέρμονες συζητήσεις και αλληλοκατηγορίες για το ποιος φταίει και με ψυχραιμία να συνειδητοποιήσουμε ότι, είτε ενεργά είτε παθητικά, έχουμε όλοι συμβάλει να φτάσουμε ώς εδώ.

Ο δεύτερος άξονας, στον οποίο θα πρέπει να εστιάσουμε όλη μας τη προσοχή και να διοχετεύσουμε όλη μας τη δημιουργικότητα, έχει να κάνει με αυτό που όλοι θέλουμε, παρότι αρκετοί από εμάς δεν το ομολογούν ανοιχτά: τη διατήρησή μας στη Ζώνη του Ευρώ και την παραμονή μας στον κεντρικό πυρήνα της Ευρώπης. Αυτή μας όμως η επιθυμία θα πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται από τη βούλησή μας να συγκλίνουμε με την «καλύτερη» Ευρώπη.

Να μελετήσουμε, δηλαδή, τις πρακτικές, τις συμπεριφορές, τα μέτρα, τις ενέργειες, τους κανόνες και το πλαίσιο βάσει των οποίων λειτουργούν οι οικονομικά ανεπτυγμένες και κοινωνικά ευημερούσες ευρωπαϊκές χώρες, και να υιοθετήσουμε εκείνα που θα βελτιώσουν τις δικές μας επιδόσεις.

Η υιοθέτηση απ’ όλους μας της σύγκλισης με την καλύτερη Ευρώπη ως ενεργοποιού μας στόχου και ως ατομικής ή/και κοινωνικής αποστολής μας, με απώτερο όραμα να κάνουμε την Ελλάδα μια χώρα σύγχρονη, δημιουργική και δίκαιη για όλους τους πολίτες της, θα μας βοηθήσει:

α) Να φτάσουμε εύκολα στο επιθυμητό επίπεδο αυτογνωσίας, αφήνοντας στην άκρη την προσφιλή μας ασχολία του επιμερισμού ευθυνών, διότι πλέον, οι απόψεις, οι συζητήσεις και οι διαβουλεύσεις μας θα έχουν όριο και περιεχόμενο, εφόσον θα στοιχίζονται στο όραμά μας και την αποστολή μας τόσο από τους συνομιλητές όσο και από τους ακροατές μας.

β) Να μην περιμένουμε όλες οι λύσεις και κατευθύνσεις να δίνονται από την κυβέρνηση, περιορίζοντας όλους τους υπόλοιπους Ελληνες σε έναν ρόλο παθητικό στην καλύτερη περίπτωση, αντιδραστικό στη χειρότερη, αλλά ο κάθε δημόσιος οργανισμός ή Αρχή, επιχείρηση, κοινωνικός φορέας, συντεχνία κ. λπ. να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες εναρμόνισής τους με τις καλύτερες πρακτικές των καλύτερων αντίστοιχων φορέων της Ευρώπης.

Για παράδειγμα, η εναρμόνιση των ελληνικών πρακτικών στον κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας με τις καλές πρακτικές του κλάδου αυτού στη Δανία ή στην Ολλανδία ή στην Αυστρία ή στην Τσεχία ή στην Πορτογαλία, ή η εναρμόνιση των πρακτικών της ελληνικής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αυτές της Φινλανδίας ή της Ολλανδίας ή της Ιρλανδίας, και η σύγκλισή τους –από τους δείκτες παραγωγικότητας μέχρι τις αποδοχές των εργαζομένων– θα επέφερε σημαντικές αλλαγές βελτίωσης για όλους τους συμμετέχοντες στους κλάδους αυτούς, αλλά και αναπτυξιακές ευκαιρίες για την εθνική μας οικονομία. Θα μειωνόταν επίσης σημαντικά ο χρόνος συζητήσεων, διαβουλεύσεων, αντιδικιών και αντεγκλήσεων στη Βουλή, στις τηλεοράσεις, στα καφενεία και στους δρόμους, που, τις περισσότερες φορές, δεν καταλήγουν πουθενά ή, στη χειρότερη περίπτωση, καταλήγουν σε αυτοσχεδιασμούς που περιπλέκουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Με τη διαδικασία της σύγκλισης, έχοντας αποσυμφορήσει και αποπροσωποποιήσει τα θέματα, θα καταφέρουμε να σταματήσουμε να στρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας και να γίνουμε πραγματικοί Ευρωπαίοι.

Ετσι, η κυβέρνηση θα μπορέσει ακόμα περισσότερο να επικεντρώσει την προσοχή της στην ενίσχυση της εθνικής ανταγωνιστικότητας, εδραιώνοντας σταθερούς, υγιείς και διαχρονικούς κυβερνητικούς θεσμούς, παρέχοντας ένα σταθερό βασικό οικονομικό πλαίσιο, καλές βασικές υποδομές και έγκυρη και έγκαιρη οικονομική και κοινωνική πληροφόρηση. Στο πλαίσιο αυτό, θα είναι εφικτός ο καθορισμός ενός συνόλου μικροοικονομικών κανόνων και κινήτρων που θα διέπουν τον ανταγωνισμό, έτσι ώστε να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη της παραγωγικότητας, ενώ, παράλληλα, θα εξελίσσει ένα δίκαιο και αποτελεσματικό νομικό και φορολογικό σύστημα, αλλά και κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης που θα καθιστούν τα στελέχη υπεύθυνα για τις επιδόσεις των εταιρειών ή των οργανισμών που ηγούνται.

Ετσι, οι κυβερνώντες θα είναι σε θέση να εκπληρώσουν τη δική τους αποστολή, που δεν είναι άλλη από την ανάπτυξη πολιτικής που να ενισχύει τον ανταγωνισμό, εξαλείφοντας παράλληλα τους παράγοντες που συντελούν στη χαμηλή παραγωγικότητα της οικονομίας της χώρας και αποδυναμώνουν το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων.

γ) Να κάνουμε τη χώρα μας, μια διαλεκτική χώρα.

Η Ελλάδα, όσο δυσχερής και αν είναι η κατάστασή της σήμερα, είναι σε πολύ καλύτερη θέση από αυτή που ήταν στο παρελθόν άλλες ανεπτυγμένες και ευημερούσες σήμερα χώρες της Ευρώπης, που κάποια περίοδο βρέθηκαν κυριολεκτικά στον πάτο, τόσο οικονομικά όσο και ηθικά.

Προεξέχον παράδειγμα είναι η Γερμανία, αλλά και άλλες χώρες πολύ πιο κοντά στα δικά μας μεγέθη, όπως η Δανία, η Φινλανδία, η Ολλανδία και η Τσεχία.

Σε όλες αυτές οι χώρες, αλλά και εν γένει σε όλες τις ευημερούσες και κοινωνικά δίκαιες χώρες, διακρίνουμε τα βασικά στοιχεία που τις καθιστούν διαλεκτικές χώρες:

Εχουν εθνικό όραμα και κεντρικό ενεργοποιό στόχο.

Τα στοιχεία αυτά τους επιτρέπουν να ελευθερώνουν τις δημιουργικές δυνάμεις των πολιτών τους κατά τρόπο εξισορροπητικό και να «διαλέγονται», δημιουργώντας έτσι συνεχώς γνώση και αξίες, χωρίς να χάνουν τον προσανατολισμό τους σε συζητήσεις χωρίς αρχή, μέση και τέλος, που καταλήγουν πάντα στο ότι κάποιος άλλος φταίει.

* Ο κ. Τάκης Αθανασόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οργή νεοπτώχων

Posted on Μαΐου 7, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής, Uncategorized |

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 07/05/2010

Συναίνεση και συμφωνία, ρητή, των κομματικών μηχανισμών και των επικεφαλής τους, είτε κυβερνούν ή συγκυβερνούν είτε αντιπολιτεύονται, σε ένα μόνο σημείο διακρίνεται: όλοι αποδέχονται πως υπάρχει θυμός στην κοινωνία, μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά, και ότι ο θυμός αυτός δεν είναι άδικος και αναιτιολόγητος, αλλά έχει τις ρίζες του, βαθιές, στην ίδια την πολιτική που αδιατάρακτα ασκείται επί δεκαετίες. Το γεγονός ότι την πολιτική αυτή εμφανίζονται τώρα να την αποκηρύσσουν και να την καταδικάζουν ακόμα και τα κόμματα που την άσκησαν στον καιρό της εναλλασσόμενης εξουσίας τους δεν κατευνάζει την αγανάκτηση· ίσα ίσα, την τροφοδοτεί, γιατί ελάχιστοι πια, οι φανατικότεροι παρακοιμώμενοι των εξουσιών, είναι πρόθυμοι να πειστούν από μια επιπλέον παράσταση όψιμης ευαισθησίας· δεν την ανέχονται καν.

Οι δικαίως οργισμένοι (και όχι οι κατά φαντασίαν ή εξ ιδεοπληξίας, οι λαγνικοί της βίας), όσοι συνειδητοποιούν ότι καταρρέει η ήδη κλονισμένη συνθήκη του στενεμένου βίου τους, δεν χωράνε όλοι στις γραμμές των διαμαρτυρόμενων κομμάτων και δεν καλύπτονται από συνθήματα που ξεθύμαναν μέσα στην ίδια την πολυετή μονοτονία τους. Πιθανόν δεν ξέρουν καν τι να κάνουν με τον ίδιο τον θυμό τους, ποια μορφή να του δώσουν, πού να αναζητήσουν φίλους και συμμάχους, από ποιες λέξεις, ποια σύμβολα και λάβαρα να αρπαχτούν. Εξίσου πιθανό μοιάζει να κατεβαίνουν τώρα πρώτη φορά σε διαδηλώσεις, ζορισμένοι από την ανάγκη και τον φόβο, και όχι οδηγημένοι από αποσαφηνισμένες ιδεολογικές πεποιθήσεις. Βέβαιο πάντως μπορεί να θεωρηθεί ότι νιώθουν να τους προσβάλλουν βαρύτατα όσα άψυχα και άσαρκα λόγια ακούγονται από την πλευρά της κυβέρνησης και της μόλις έως χθες κυβερνώσας αξιωματικής αντιπολίτευσης (άρα και συνυπεύθυνης), ότι συμπάσχουν με τον κάθε συνταξιούχο που του μειώνεται η ήδη ταπεινωτική σύνταξή του, με τον κάθε εργαζόμενο των εφτακοσίων ευρώ που τα μετράει τώρα και δεν βγαίνουν καν εξακόσια. Οι νεόπτωχοι δεν είναι πια μια θεωρητική κοινωνική κατηγορία, ένα όνομα στις αναλύσεις των κοινωνιολόγων. Βγήκαν έξω από τα κουτάκια της στατιστικής, έξω από τα ερμηνευτικά σχήματα, που φαίνονται απαρχαιωμένα, έξω και από τα περιφρουρούμενα κομματικά συντάγματα, και κατέβηκαν στους δρόμους· οι λέξεις τους και τα συνθήματά τους πολύ λίγο συμφωνούν με τη σχετική παράδοση της πολιτικής διαμαρτυρίας. Στο Ιντερνετ, όπου τα στιγμιότυπα από το προχθεσινό συλλαλητήριο παίζονται δίχως τον ηχητικό καθαρισμό και «ευπρεπισμό» που προϋποθέτει η προβολή τους στην επίσημη τηλεόραση, ακούει κανείς λέξεις οξύτατες και βωμολοχίες που δείχνουν αποσπασμένες από το λεξιλόγιο όχι πολιτικών διαμαρτυριών, που διατηρούν μια κάποια ψυχραιμία ακόμα και στην έξαψη, αλλά γηπεδικών συγκρούσεων μεταξύ αντίπαλων οπαδών ή οπαδών με τα ΜΑΤ. Και να σοκαριστούμε, δεν αλλάζει τίποτα.

Αν πρόκειται για ποτάμι, κι αν είναι θολό και πόσο, αυτοί που θα το συνειδητοποιήσουν τελευταίοι είναι ίσως κι αυτοί που ενδιαφέρονται λιγότερο: όσοι βρίσκονται μέσα στο ρεύμα του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η βλακεία της απεργίας

Posted on Μαΐου 6, 2010. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος, Uncategorized |

  • Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 06/05/2010

Επανειλημμένα και επί χρόνια έχω υποστηρίξει ότι σε πολλά έχουμε πάρει στραβό δρόμο οι δημοσιογράφοι, ότι έχουμε παρεξηγήσει τον ρόλο μας, τα δικαιώματά μας και τις υποχρεώσεις μας και ότι από φορείς ενημέρωσης και πληροφόρησης έχουμε καταντήσει, στις περισσότερες περιπτώσεις, δίαυλοι παραπληροφόρησης και φανατισμού. Δυστυχώς, έχουμε καταντήσει μέρος του προβλήματος και όσο ταχύτερα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο και για εμάς, αλλά κυρίως για τον τόπο.

Απόδειξη της επιπολαιότητας αλλά και της ανικανότητας με την οποία ενεργούμε είναι και η βλακώδης, απαράδεκτη και αντιδημοσιογραφική πρακτική της συμμετοχής σε απεργιακές κινητοποιήσεις, που ουσιαστικά αποτελεί ακύρωση του ρόλου μας και της αποστολής μας. Στις κρίσιμες για τη χώρα και τον λαό στιγμές, η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να διαδηλώνει. Είναι να πληροφορεί και να ενημερώνει. Δεν είναι μόνο να παρακολουθεί, αλλά και να καταγράφει. Κι αυτή είναι μία υποχρέωση που δυστυχώς την έχουμε ξεχάσει.

Είτε το θέλουμε είτε όχι δεν είμαστε μία συνηθισμένη κατηγορία εργαζομένων. Θεωρητικά ούτε ωράριο εργασίας έχουμε. Και κάποτε κυριολεκτικά δεν το είχαμε. Κι έτσι έπρεπε. Ημασταν τότε, στη δεκαετία του ‘60, ο μοναδικός τρόπος ενημέρωσης της κοινής γνώμης για τα σοβαρότερα ή και τα μικρότερης σημασίας γεγονότα της καθημερινότητας. Γι’ αυτό και η δημοσιογραφία -με τις όποιες αδυναμίες της και τότε- χαρακτηριζόταν δικαιολογημένα, και όχι κατ’ ευφημισμόν, «λειτούργημα».

Σήμερα τα πράγματα είναι δυστυχώς διαφορετικά. Ασύγκριτα καλύτερες συνθήκες εργασίας και αυξημένες αμοιβές, αλλά αδυναμία ή αδιαφορία συνειδητοποίησης του ρόλου και της αποστολής του δημοσιογράφου. Κάποτε οι δημοσιογράφοι απλώς ενημερώναμε και κάποιοι, οι κορυφαίοι μας, σχολίαζαν. Σήμερα καταντήσαμε «παράγοντες» της δημόσιας, της κοινωνικής, ακόμη και της οικονομικής ζωής, αποκτήσαμε μία κάστα προνομιούχων που υποδύονται ότι όλα τα ξέρουν και, ουσιαστικά, όλα τα «σφάζουν» προς χάριν της τηλεθέασης, αλλά καταντήσαμε να ξεχάσουμε ποιος είναι ο ρόλος μας, ποιες οι υποχρεώσεις μας και με ποιον τρόπο οφείλουμε να τις υπηρετούμε.

Εύχομαι κάποτε οι δημοσιογράφοι να καταλάβουμε και πάλι πως η θέση μας είναι στις επάλξεις της ενημέρωσης. Επιλογή μας είναι να την υπηρετούμε. Ας το κάνουμε τουλάχιστον σωστά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η 13η ώρα σήμανε για την Ελλάδα

Posted on Μαΐου 2, 2010. Filed under: Featherstone Kevin, Uncategorized | Ετικέτες: |

Του Kevin Featherstone*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 02-05-10

Την εβδομάδα που πέρασε, σήμανε για την Ελλάδα η 13η ώρα, η ενδεκάτη έχει προ πολλού περάσει. Είναι η ώρα της αβεβαιότητας και της ομολογίας της αποτυχίας. Λίγα γνωρίζουμε για το τι πρόκειται να επακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Δεν γνωρίζουμε καν αν η Ελλάδα θα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών και να βγει από την Ευρωζώνη. Οι διεθνείς αγορές έχουν -φαίνεται- πειστεί ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, είτε εντός των επόμενων μηνών, είτε, το πολύ, μέχρι του χρόνου. Οι αναλυτές στο City του Λονδίνου εκτιμούν ότι η Αθήνα θα χρειαστεί 70 δισεκατομμύρια ευρώ σε βοήθεια φέτος, 60 δισ. του χρόνου και 56 δισ. το 2012. Με αυτό το δεδομένο, στα γραφεία των «hedge fund» δεν διερωτώνται πλέον αν η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει, αλλά πότε θα το κάνει.

Υπό μία έννοια μάλιστα, η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει. Μετά την υποβάθμιση των ομολόγων της στην κατηγορία των «σκουπιδιών», η χώρα έχει επί της ουσίας αποκλειστεί από τις αγορές. Το επταετές ομόλογο των πέντε δισεκατομμυρίων που εξέδωσε πριν από λίγες μόλις εβδομάδες, ήδη έχει προκαλέσει ζημιές 22% στους αγοραστές του. Επομένως, όλοι μιλάνε πια για το διαβόητο «κούρεμα», με το οποίο οι ζημιές ίσως να περιοριστούν.

Η κρίση ρίζωσε στην Αθήνα, αλλά θέριεψε λόγω της συμπεριφοράς του Βερολίνου. Η συμπεριφορά της καγκελαρίου Μέρκελ υπήρξε ακατανόητη. Φαίνεται ότι σκοπός της ήταν να πείσει τις αγορές ότι η Ελλάδα είναι «αποτυχημένο κράτος», το οποίο πρέπει να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη και να ξαναχτιστεί από την αρχή – και μάλιστα εν μια νυκτί, εάν αυτό είναι δυνατόν. Ωστόσο, ποτέ δεν ξεκαθάρισε μέχρι ποιου σημείου είναι διατεθειμένη να πιέσει τους Ελληνες. Μολονότι αποδέχθηκε τελικά να δώσει χείρα βοηθείας, η κυβέρνησή της φαίνεται να αγνόησε τις αντοχές των Ελλήνων – το όριο δηλαδή μετά το οποίο θα σημειωθεί κοινωνική έκρηξη. Περιττό να αναφερθεί ότι δεν είναι προς το συμφέρον κανενός να ξεπεραστεί αυτό το όριο. Οι παλινωδίες της Γερμανίας φαίνεται να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα προτιμούσε στο εξής μία πολύ μικρότερη Ευρωζώνη. Δεν αποκλείεται μάλιστα να αναλογίζεται και το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από το κοινό νόμισμα. Με άλλα λόγια, ουδέποτε, τα τελευταία εξήντα χρόνια, δεν ήταν πιο ασαφής και πιο στενόμυαλος ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Γερμανίας.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το δάνειο που της παρασχέθηκε αντιμετωπίζει επί του παρόντος το θέμα του αποκλεισμού της από τις αγορές, αλλά δεν λύνει το γενικότερο πρόβλημα. Η χώρα εισέρχεται σε περίοδο βαθιάς ύφεσης και οικονομικής δυσχέρειας. Το γεγονός αποδεικνύει πόσο καταιγιστικές μπορεί να είναι οι εξελίξεις στην οικονομία. Μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο, οι αναλυτές της Wall Street υποστήριζαν ότι τα «θεμέλια» της ελληνικής οικονομίας είναι στιβαρά και οι προοπτικές ανάπτυξης ευοίωνες, σε σχέση με τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης.

Στο εσωτερικό μέτωπο, η κρίση θα έχει επιπτώσεις και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πολλοί στρέφουν τα πυρά τους εναντίον των υπουργών που διαχειρίστηκαν την ελληνική οικονομία. Πρόκειται φυσικά για αναμενόμενη ψυχολογική αντίδραση όσων θέλουν να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Οπως έγινε σαφές και από τη συζήτηση της περασμένης Δευτέρας στους «Νέους Φακέλους» της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ, με τους κ. Μάνο, Παπαντωνίου και Αλογοσκούφη, ο εκάστοτε υπουργός Οικονομίας στην Ελλάδα οδηγεί ένα όχημα με χαλασμένα όλα του τα βασικά συστήματα, διαβρωμένο από τη μικροδιαφθορά, τις ανελαστικές εργασιακές πρακτικές, τις πελατειακές νοοτροπίες και την πολιτική του ρουσφετιού.

Είναι πλέον καιρός για νέες ιδέες. Μία από αυτές θα ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου οργανισμού, όπως το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Μελετών (Institute for Fiscal Studies) στο Λονδίνο, το οποίο θα ελέγχει και θα αξιολογεί τους προϋπολογισμούς και τον σχεδιασμό της εκάστοτε κυβέρνησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Institute for Fiscal Studies άσκησε την περασμένη εβδομάδα δριμεία κριτική και στα τρία μεγάλα κόμματα της Βρετανίας, διότι αποφεύγουν να ξεκαθαρίσουν προεκλογικά ποιες και πόσες περικοπές θα κάνουν στον προϋπολογισμό τα επόμενα χρόνια. Ενα άλλο σωστό μέτρο θα ήταν η ίδρυση πραγματικά ανεξάρτητης Ελεγκτικής Επιτροπής του Προϋπολογισμού, η οποία θα μελετά αν ο Ελληνας φορολογούμενος παίρνει πίσω σε παροχές όσα δίνει για φόρους και η οποία θα υποδεικνύει τομείς όπου γίνεται σπατάλη πόρων.

Αυτό που πραγματικά συμφέρει την Ευρωζώνη είναι να δώσει τα μέσα και τον χρόνο στην ελληνική κυβέρνηση για να αναλάβει δράση προς την κατεύθυνση των μεταρρυθμίσεων. Η πρόκληση πολιτικής και κοινωνικής κρίσης στην Αθήνα μέσω εξουθενωτικών μέτρων δεν συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση. Παρά τη διαφαινόμενη συμφωνία για την παροχή δανείου, ο κίνδυνος είναι ότι τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. θα αποδειχθούν τόσο αναποτελεσματικά τους επόμενους μήνες, όσο αποδείχθηκαν και τους προηγούμενους. Με άλλα λόγια, προκειμένου να ξεπεράσουμε το καθεστώς αβεβαιότητας, οι Ευρωπαίοι πρέπει επιτέλους να αποκτήσουν αίσθηση του πόσο ρεαλιστικοί είναι πραγματικά οι στόχοι που θέτουν και πόση πίεση μπορούν να αντέξουν οι Ελληνες πριν εκραγούν.

* Ο Kevin Featherstone είναι καθηγητής στο London School of Economics, όπου διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι άλλες επιπτώσεις της κρίσης

Posted on Απρίλιος 27, 2010. Filed under: Λυγερός Σταύρος, Uncategorized |

  • Tου Σταυρου Λυγερου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27/04/2010

Η Ελλάδα είναι όσο ποτέ άλλοτε αποδυναμωμένη, και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Η οικονομία δεν ήταν ποτέ αποκομμένη από την πολιτική. Γι’ αυτό και η διαπραγματευτική ισχύς της Ελλάδας βρίσκεται στο ναδίρ σε όλα τα επίπεδα. Είναι εκτεθειμένη και στα εθνικά θέματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα δεχθεί στρατιωτική επίθεση. Σημαίνει, όμως, ότι στον διαρκή διπλωματικό πόλεμο θέσεων η απώλεια κύρους και διαπραγματευτικής δύναμης αντανακλάται στον τρόπο που την αντιμετωπίζουν αντίπαλοι και γείτονες.

Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών δεν επίκειται μόνο η επίσκεψη Ερντογάν. Επίκειται και η έναρξη ενός πολυδιάστατου δομημένου διαλόγου, στο πλαίσιο του οποίου οι διερευνητικές επαφές θα μετατραπούν σε εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση. Η πείρα αποδεικνύει ότι η Αγκυρα εκμεταλλεύεται τις στιγμές αδυναμίας της Ελλάδας.

Υπενθυμίζουμε τα πλήγματα εναντίον της ελληνορθόδοξης μειονότητας στην Κατοχή, το πογκρόμ εναντίον της ίδιας μειονότητας το 1955 όταν η Ελλάδα ήταν ακέφαλη λόγω της ασθένειας του Αλέξανδρου Παπάγου, τον εκβιασμό του νεόδμητου τότε δικτατορικού καθεστώτος που οδήγησε στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο το 1967, την εισβολή στην Κύπρο το 1974 όταν η χούντα ψυχορραγούσε και βεβαίως την κρίση για τα Ιμια όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ημιθανής και ο Κώστας Σημίτης έκανε τα πρώτα του βήματα ως πρωθυπουργός.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν υιοθετεί τις εξόφθαλμα επιθετικές τακτικές της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας. Ως φορέας της νεοοθωμανικής στρατηγικής επιδιώκει όχι τόσο την απόσπαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, όσο την ιδιότυπη δορυφοροποίησή της στο πλαίσιο της οικοδομούμενης τουρκικής ηγεμονίας στον ευρύτερο μεταοθωμανικό χώρο.

Παρ’ ότι τυπικά η διάσωση της ελληνικής οικονομίας δεν συνδέεται με πολιτικούς όρους, η Ελλάδα έχει μεγάλες δυσκολίες να χρησιμοποιήσει το χαρτί της Ε. Ε. στα ελληνοτουρκικά και στο Μακεδονικό. Στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου τα δύο αυτά ζητήματα έκλεισαν σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε στο επίπεδο των ηγετών να χρησιμοποιήσει όλο το διαπραγματευτικό κεφάλαιό του για την οικονομία.

Ενδεικτική για το πώς η αποδυνάμωση της Ελλάδας επηρεάζει είναι η απόφαση του αλβανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου να ακυρώσει την ελληνοαλβανική συμφωνία για την οριοθέτηση ενός είδους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Η αλβανική υπαναχώρηση ήταν προϊόν τουρκικής παρέμβασης στα Τίρανα. Στις συζητήσεις με τους Λίβυους για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, αμφισβήτησαν ότι η Γαύδος έχει δική της ΑΟΖ. Ακόμα και η Ιταλία, που έχει προ δεκαετιών οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με την Ελλάδα, όταν βολιδοσκοπήθηκε η ίδια οριοθέτηση να ισχύσει και για την ΑΟΖ, ζήτησε μεγαλύτερο μερίδιο!

Η πρωτοφανής στα μεταπολιτευτικά χρονικά αποδυνάμωση της διεθνούς θέσης της Ελλάδας και η ενασχόληση της κοινής γνώμης με την οικονομική κρίση αποτελεί πειρασμό και για την Ουάσιγκτον να επιβάλλει αυτό που προσπαθεί εδώ και δεκαετίες: το κλείσιμο ενοχλητικών μετώπων, όπως το Κυπριακό και η ελληνοτουρκική διένεξη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ΔΝΤ, τα μέτρα και τα spreads

Posted on Απρίλιος 27, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος, Οικονομία, Uncategorized |

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27/04/2010

Κάποια μέτρα ελήφθησαν (οι δημόσιοι υπάλληλοι ήδη παίρνουν λιγότερα), κάποια άλλα ψηφίσθηκαν (φορολογικό) και κάποια άλλα ετοιμάζονται (π.χ. ασφαλιστικό). Ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας έχει ενεργοποιηθεί, αλλά τα spreads καλπάζουν ανοδικά. Ολα δείχνουν πως ο δανεισμός του Μαΐου δεν εξαρτάται πλέον από εμάς, ούτε καν από την Ευρωζώνη. Κάποιοι ποντάρουν τα ρέστα τους στη χρεοκοπία της χώρας και το κλειδί είναι η στάση της Γερμανίας. Οσο παραμένει θολή, δέσμια των εσωτερικών πολιτικών παιγνίων, οι κερδοσκόποι μπορούν να ελπίζουν ότι θα χρυσοπληρωθούν για τα ασφάλιστρα που αγόρασαν για το δικό μας σπίτι.

Αυτό φάνηκε ανάγλυφα στο διάγραμμα των spreads την περασμένη Παρασκευή. Τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ενεργοποίηση του μηχανισμού η διαφορά επιτοκίου βούτηξε 100 μονάδες βάσης. Μόλις όμως η κ. Μέρκελ δήλωσε ότι «τίποτε ακόμη δεν έχει αποφασιστεί» τα spreads ξαναπήραν τον ανήφορο για να ξεπεράσουν χθες (μετά τη συνέντευξη Σόιμπλε, το συνέδριο των Φιλελευθέρων) τις 600 μονάδες. Οι «αγορές» προεξοφλούν ότι η βοήθεια χωρίς τη Γερμανία είναι πολύ μικρή για να λύσει τα προβλήματα ρευστότητας της χώρας. Χωρίς αυτή, η χώρα θα αναγκαστεί να οδηγηθεί σε αναδιάρθρωση του χρέους που σημαίνει ότι όσοι κατέχουν ελληνικά ομόλογα θα πάρουν λιγότερα λεφτά, ενώ όσοι κατέχουν τα ασφάλιστρα (τα περίφημα CDS) θα πάρουν περισσότερα.

Κυκλοφορεί μια ελληνοκεντρική άποψη που θέλει τους ψιθύρους και τα κουτσομπολιά της Αθήνας να κινούν το σύμπαν των αγορών και τις πολιτικές αποφάσεις όλου του κόσμου. Αυτή η απλοϊκή άποψη «εξήγησε» πως το ΔΝΤ μπήκε στον μηχανισμό στήριξης δήθεν επειδή η ελληνική κυβέρνηση το έθεσε στο τραπέζι. Τι και αν ο κ. Σημίτης προειδοποιούσε από τον Δεκέμβριο του 2008 ότι «αποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα… καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Τι κι αν ο επικεφαλής οικονομολόγος της Ντόιτσε Μπανκ κ. Τόμας Μάγιερ δήλωνε στις 10.11.2009 ότι «σε περίπτωση που η Ελλάδα θα συναντούσε δυσχέρειες πληρωμών… καλά θα ήταν η Ε.Ε. να της συνιστούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ».

Μια άλλη ελληνοκεντρική εξήγηση είναι η ευθεία αναλογία ελλείμματος και ανόδου των spreads. Αυτή στη βάση της είναι ορθή, αλλά υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που δείχνουν και τον καθοριστικό ρόλο της παγκόσμιας κρίσης. Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Προβόπουλος ανακοίνωσε για πρώτη φορά ότι το έλλειμμα θα υπερβεί το 12% στις 10 Οκτωβρίου. Η επίσημη ανακοίνωση έγινε στις 21 Οκτωβρίου. Τα spreads όμως αρχίζουν να ανεβαίνουν στα μέσα Νοεμβρίου. Τι συνέβη τον Νοέμβριο; Το Ντουμπάι ανακοίνωσε στάση πληρωμών και όλοι κατάλαβαν ότι η χρηματοπιστωτική κρίση ξεφεύγει από τις τράπεζες. Εξάλλου, τα πρώτα αρνητικά δημοσιεύματα για την Ελλάδα είχαν τίτλο «θα είναι η Ελλάδα το επόμενο Ντουμπάι;».

Η Ελλάδα με τη συσσώρευση χρεών και ελλειμμάτων έθεσε εαυτόν στο κέντρο της δίνης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό που πρέπει να κάνει είναι να συμμαζέψει τα του οίκου της για να μην ξαναβρεθεί στην ίδια θέση. Βραχυχρόνια, όμως, ελάχιστα μπορεί να επηρεάσει στις αγορές αλλά μόνο τις δυτικές πρωτεύουσες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε εξάλλου ότι είμαστε μόλις το 2% της Ευρωζώνης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παιδεία: καταλύτης για την ανάκαμψη

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Γιανναράς Χρήστος, Uncategorized |

  • Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

H σημερινή υπουργός Παιδείας είναι μάλλον από τις ευφυέστερες παρουσίες στο πεδίο της επαγγελματικής πολιτικής. Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει τη λογική που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα και τις λύσεις των προβλημάτων στον χώρο των αρμοδιοτήτων της.

Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα-σκάνδαλο του διαβόητου «πανεπιστημιακού ασύλου» είναι αδύνατο να λυθεί, αν δεν αλλάξει ο τρόπος εκλογής πρυτάνεων – αν δεν απεξαρτηθεί η εκλογή πρυτανικών αρχών από την ψήφο των κομματικών νεολαιών. Αποκλείεται να αναβαθμισθούν τα ελλαδικά πανεπιστήμια, αν δεν επανακριθεί-επαναξιολογηθεί, στο σύνολό του, το διδακτικό – ερευνητικό προσωπικό με κριτήριο τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις σε περιοδικά ή εκδοτικούς οίκους διεθνούς εγκυρότητας.

Τα δύο παραδείγματα είναι απλώς ενδεικτικά της λογικής (προφανέστατης) που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα με τις λύσεις ασυναφών φαινομενικά προβλημάτων στο υπουργείο Παιδείας. Αγνόησαν αυτή τη λογική ευφυέστατοι και με ηγετικές φιλοδοξίες προκάτοχοι του θώκου της σημερινής υπουργού: ο Αντώνης Τρίτσης, ο Γεράσιμος Αρσένης, και το πλήρωσαν με οριστική πολιτική συντριβή. Το ίδιο σφάλμα μεγέθυνε την πολιτική ασημαντότητα και εξέθεσε ανεπανόρθωτα καλοπροαίρετους υπουργούς – Γιωργάκη Παπανδρέου, Πέτρο Ευθυμίου, Μαριέττα Γιαννάκου, Αρη Σπηλιωτόπουλο. Το υπουργείο Παιδείας είναι δοκιμαστήριο αδυσώπητο και ανελέητο της ανθρώπινης ποιότητας, της φυσικής ευφυΐας, του πολιτικού ταλέντου.

Αποπειράται τώρα η Αννα Διαμαντοπούλου το στοιχειώδες και καίριο που οι προγενέστεροί της δεν αποτόλμησαν: Να αποκαταστήσει ποιοτικό έλεγχο και αξιολόγηση της δουλειάς των εκπαιδευτικών, ύστερα από εικοσιοχτώ χρόνια απόλυτης ασυδοσίας, ανεξέλεγκτου «μπάχαλου» που έχει εδραιωθεί ως αυτονόητο «κεκτημένο». Και οι εκπαιδευτικοί αρνούνται και απειλούν. Οπως αρνούνται, στο όνομα των μελλοντικών συναδέλφων τους (φουτουρολογικός συνδικαλισμός πέρα κι από τον παραλογισμό) και κάθε προϋπόθεση παιδαγωγικής εξειδίκευσης για τον διορισμό στην εκπαίδευση. Το λογικοφανές επιχείρημά τους είναι: ποιος θα τους κρίνει και αξιολογήσει για τη δουλειά τους ή για την παιδαγωγική τους προετοιμασία, όταν κάθε διοικητική αρμοδιότητα στον χώρο της Παιδείας, εδώ και εικοσιοχτώ χρόνια, ασκείται μόνο και αποκλειστικά από αυλόδουλους του εκάστοτε κομματικού κράτους;

Κομματικοποιημένος ώς την πιο αυτεξευτελιστική υπερβολή ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός τρέμει οποιοδήποτε ενδεχόμενο αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, ακριβώς επειδή έχει επίγνωση της φαυλεπίφαυλης αθλιότητας του κομματισμού. Ξέρει ότι η αξιολόγηση θα γίνει το πρόσχημα για να εναλλάσσεται στην εκπαίδευση η κυριαρχία του εκάστοτε κομματικού κράτους. Εικοσιοχτώ χρόνια τώρα η κάθε κυβέρνηση διορίζει τους δικούς της γυμνασιάρχες, λυκειάρχες, διευθυντές εκπαίδευσης σε επίπεδο Νομαρχίας, διευθυντές σε επίπεδο Περιφέρειας. Με την «αξιολόγηση» θα επεκταθεί ο έλεγχος του κάθε κομματικού κράτους σε κάθε εκπαιδευτικό – αυτό ξέρουν και φοβούνται οι ίδιοι οι κομματάνθρωποι του συνδικαλισμού.

Το αγνοεί στον δημόσιο λόγο της η κυρία Διαμαντοπούλου. Και παζαρεύει αντιπροτείνοντας φαιδρότητες: «αυτοαξιολόγηση» των εκπαιδευτικών, προφανώς με υπόδειγμα και μέτρο επιείκειας την κατάργηση της βάσης του 10, που θεσμοθέτησε η υπουργός για την είσοδο στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ντροπής πράγματα, την ώρα που η χώρα ζει την τραγωδία της πτώχευσης, του εξευτελισμού και της χλεύης σε πλανητικό επίπεδο, κατάφωρο έγκλημα της κομματοκρατίας.

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν λύνονται αποσπασματικά, χρειάζεται επιτελική λογική για την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Και πρώτη προτεραιότητα, «κλειδί» για να ξαναστηθούν σχολειά και πανεπιστήμια, να λειτουργήσουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις σοβαρότητας και εντιμότητας του εκπαιδευτικού έργου είναι να καταλυθεί η εικοσιοχτάχρονη τυραννία του κομματισμού. Εχει η Αννα Διαμαντοπούλου την ανθρώπινη ποιότητα, τη φυσική ευφυΐα, το πολιτικό ταλέντο να τολμήσει τη ρήξη με αυτή την τυραννία;

Για να ανακάμψει η χώρα από την πτώχευση, τον διεθνή εξευτελισμό, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας (αντάλλαγμα για την ελεημοσύνη του ΔΝΤ), πρέπει να προηγηθεί απελευθέρωση της κρατικής λειτουργίας από τα άνομα συμφέροντα της κομματοκρατίας. Εστω και παραδειγματικά, σε επιμέρους τομέα. Και ο τομέας κρατικής λειτουργίας που επηρεάζει αμεσότερα την κοινωνική ψυχολογία, είναι η Παιδεία. Αν εξαλειφθεί με συνέπεια από τα σχολειά και τα πανεπιστήμια ο κομματισμός, θα γεννηθεί προβλέψιμη κοινωνική δυναμική πολύ ευρύτερη. Δυναμική ανάσχεσης της αυθαιρεσίας, της ατιμωρησίας, της αργομισθίας, της βάναυσης μετριοκρατίας.

Από τους 180.000 εκπαιδευτικούς (που είναι αριθμός εξωφρενικός για τον πληθυσμό της Ελλάδας) οι 18-20.000 είναι επισήμως αργόσχολοι: αποσπασμένοι για «γραμματειακή υποστήριξη» σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Νομαρχιών ή Περιφερειών, σε πανεπιστημιακά Τμήματα, σε «πολιτιστικές υπηρεσίες» Δήμων ή Νομαρχιών, σε Μητροπόλεις. Ανεξέλεγκτος ο αριθμός όσων (για πολυποίκιλους λόγους) εργάζονται με εξαιρετικά μειωμένο ωράριο ή των συνδικαλιστών που είναι διά βίου απαλλαγμένοι από κάθε εργασιακή υποχρέωση. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί ανελλιπώς μισθοδοτούμενοι αλλά σε μόνιμη «λευκή απεργία» επειδή «διαφωνούν με το σύστημα»! Δάσκαλοι και καθηγητές «λειτουργικώς αναλφάβητοι»: ανίκανοι να συντάξουν έστω και δύο φράσεις πιστοποιητικού ή υπηρεσιακής αλληλογραφίας (υπολογίζονται σε 9.000 οι δάσκαλοι με αγορασμένα πτυχία, χωρίς φοίτηση, από Παιδαγωγικές Ακαδημίες βαλκανικών χωρών). Θλιβερό αλλά συνεχώς αυξανόμενο και το ποσοσστό εξαρτημένων από ναρκωτικά εκπαιδευτικών, όπως και άλλων με σοβαρά ψυχικά νοσήματα ή με βάναυση και χυδαία συμπεριφορά (γυμνασιάρχης – γυμναστής που κάθε πρωί στην «προσευχή» βρίζει τα παιδιά με σεξουαλικές αισχρολογίες). Χώρια οι εκπαιδευτικοί που εκβιάζουν τους μαθητές τους για «ιδιαίτερα» μαθήματα.

Ολες αυτές οι περιπτώσεις (και πλήθος ανάλογες), ανεξέλεγκτες, ασύδοτες, αχαλίνωτες, έχουν ή κομματική κάλυψη και προστασία ή τη σίγουρη ασυλία που τους προσφέρει η απουσία θεσμών ελέγχου και αξιολόγησης του προσωπικού της εκπαίδευσης. Αν η κυρία Διαμαντοπούλου τολμήσει να συγκροτήσει θεσμικά όργανα αμερόληπτης, ακομμάτιστης, αξιοκρατικής στελέχωσης του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης με ιεραρχική κλιμάκωση ευθυνών, τότε θα την εμπιστευθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος και για την άκρως αναγκαία αξιολόγησή του.

Θα την εμπιστευθεί η ελληνική κοινωνία για το ηγετικό της ανάστημα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αυτοί είναι η Αριστερά;

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Νικολόπουλος Γρηγόρης, Uncategorized |

Μόνον 120 υπάλληλοι απήργησαν προχθές στην Εθνική Τράπεζα. Οι άλλοι εργάστηκαν επιδεικνύοντας αίσθηση ευθύνης τις δύσκολες αυτές ώρες. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι απαγόρευαν τον απόπλου των πλοίων, ακυρώνοντας τις πενταήμερες των σχολείων και αφήνοντας τους μικροκαταστηματάρχες των νησιών χωρίς φράγκο. Τώρα πρέπει ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Και η πρώτη που πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της είναι η κυρία Αλέκα Παπαρήγα, η οποία διατάζει τους ψηφοφόρους της να μη σέβονται τις αποφάσεις των δικαστηρίων για τις απεργίες τους. Από κοντά και διάφοροι άλλοι που κραυγάζουν- όπως ο κ. Π. Λαφαζάνης- να διώξουμε με τις κλωτσιές τους υπαλλήλους του ΔΝΤ από τη χώρα και διάφορες άλλες τέτοιες ψευτοεπαναστατικές παραινέσεις προς τους νεότερους από τους δεινόσαυρους της αριστερής ιδεολογίας.

Τι παριστάνουν αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που βρίσκονται στη Βουλή; Ως πότε θα επιδιώκουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα εις βάρος του λαού; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η χώρα χρεοκόπησε; Δεν αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να υπάρξει συσπείρωση και κοινωνική συνοχή;

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: Πιστεύουν οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι απόψεις που εκφράζουν οι ηγέτες τους και τα ισχυρά στελέχη των κομμάτων τους είναι σήμερα η ενδεδειγμένη στάση έναντι της κρίσης; Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι η απέχθεια προς τη ΝΔ, το ΠαΣοΚ και τον δικομματισμό είναι δικαιολογημένη. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, οργισμένοι με όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Αμφισβητώ όμως το ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ, που είναι κατά κανόνα άνθρωποι της εργασίας και του μόχθου, συμφωνούν με την αγνόηση της Δικαιοσύνης, με την κατάληψη όλων των δημοσίων υπηρεσιών και των επιχειρήσεων. Αμφισβητώ επίσης το ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί εκ των οποίων βρίσκονταικαι βρίσκονταν πάντα ανεξαρτήτως κυβερνήσεων- μέσα στα κρατικά θεσμικά όργανα, αλλά και οι υπόλοιποι οι οποίοι είναι σε μεγάλο ποσοστό οραματιστές, ιδεολόγοι και άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών, συμφωνούν με τις κραυγές του κ. Λαφαζάνη και τις προτροπές του περί κλωτσηδόν αποπομπής των τεχνοκρατών του ΔΝΤ.

Η ώρα είναι δύσκολη, η απογοήτευση όλων μας πολύ μεγάλη, ο φόβος για το μέλλον ισχυρός. Η ανατροπή που πρέπει να γίνει είναι ανατροπή αξιών και όχι ανατροπή θεσμών. Οι απόψεις αυτές, που διατυπώνονται από μέρος της Αριστεράς, αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στην εκμετάλλευση της απελπισίας του κόσμου για ίδιον όφελος.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κλωτσηδόν εκτός Αστυνομίας

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Κέζα Λώρη, Προστασία του Πολίτη, Uncategorized |

Δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε τις εικόνες, όχι να τις ζήσουμε. Μια μάνα προσπαθεί να περάσει με το καρότσι του μωρού από τα στενά της Κυψέλης. Κανένα αμάξι δεν σταματά. Κάποιοι περαστικοί φωνάζουν «ζώα» και, φευ, ακούει ένας οδηγός, σε συμβατικό αυτοκίνητο, με κανονικά ρούχα. Οχι, δεν κατεβαίνει να ζητήσει «συγγνώμη» εκ μέρους όλων των ζώων που κρατούν τιμόνι. Κατεβαίνει να τιμωρήσει τη μάνα που αυθαδίασε. Μαζί και ο συνοδηγός. Δηλώνουν ειδικοί φρουροί, την υποχρεώνουν να γονατίσει, της περνούν χειροπέδες και την πάνε στο τμήμα μαζί με το μωρό! Ιστορίες απλής καθημερινότητας για όσους ζουν σε γειτονιές με πολλούς μετανάστες. Εχουμε βαρεθεί τις ακραίες συμπεριφορές, ταραζόμαστε από την παράνοια και ενδόμυχα αποκτάμε μια φοβία. Προσέχουμε. Τι θα κάνουμε αν κατεβάζοντας τα σκουπίδια πέσουμε σε περιπολία; Θα ζητήσουν ταυτότητα κι αν δεν την έχουμε πάνω μας κινδυνεύουμε με αυτόφωρο.

Στην Κυψέλη οι αστυνομικοί βγαίνουν στον δρόμο για να τρομοκρατήσουν, όχι για να προστατεύσουν. Είμαστε όλοι δυνητικά εγκληματίες. Ευτυχώς η πολιτεία αντέδρασε. Από την Κυψέλη λοιπόν στέλνουμε νοερό φιλί στον κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ευχαριστούμε για την άμεση παρέμβαση.

Ο υπουργός έδωσε νόημα στον τίτλο του.

Προστασίας του Πολίτη. Εδιωξε τους τραμπούκους, λέγοντας: «Αυτοί οι ειδικοί φρουροί που επέδειξαν απαράδεκτη συμπεριφορά δεν έχουν καμία θέση στην ΕΛ.ΑΣ. και έδωσα εντολή για να γίνουν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά στο Σώμα». Πόσες φορές στο παρελθόν ευχηθήκαμε την ακαριαία αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας… Ο Ζαρντινιέρας και ο Γρηγορόπουλος συγκαταλέγονται σε αναρίθμητα θύματα που δεν βρήκαν το δίκιο τους. Αλλοδαποί δαρμένοι μέχρι θανάτου, κοπέλες που υποχρεώθηκαν σε γρήγορο μπατσικό σεξ είχαν μόνο μία διέξοδο. Να βγουν να τα πουν στην κάμερα. Οχι ότι υπήρξαν συνέπειες για τους θύτες (το πολύ πολύ μια μετάθεση σε άλλη γειτονιά), αλλά τουλάχιστον έβγαινε το άχτι. Σε λίγο καιρό αλλάζει το σχέδιο. Ο κ. Χρυσοχοΐδης ανοίγει Γραφείο Αντιμετώπισης Αυθαιρεσιών από Αστυνομικούς. Υποστηρίζει ότι ο κακός μπάτσος είναι η εξαίρεση που λεκιάζει την τιμή των Σωμάτων Ασφαλείας. Για την τιμωρία των κακών θα εργάζονται εφεξής 25 άτομα, εκ των οποίων οι 15 με νομική κατάρτιση. Θα καταγράφουν κάθε βίαιη χειρονομία, κάθε υπέρβαση καθηκόντων. Οι μελανιασμένοι, εξυβρισμένοι, απειλημένοι από αστυνομικούς θα μπορούν να συντάξουν μια καταγγελία και να την προωθήσουν αρμοδίως.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι λειτουργεί το Γραφείο Αντιμετώπισης Αυθαιρεσιών και εντοπίζεται ο κακός μπάτσος. Πώς θα τιμωρηθεί στις νέες συνθήκες; Θα κρίνεται και πάλι από συναδέλφους του, για να μην πούμε από ομοίους του. Αυτό που αλλάζει είναι η ταχύτητα.

Θα «δικάζεται» γρήγορα, εντός 30 ημερών- ενώ τώρα οι καταγγελίες μουχλιάζουν στα συρτάρια των αξιωματικών. Αν αλλάξει και το Πειθαρχικό Δίκαιο Αστυνομικού Προσωπικού, πιθανώς οι κυρώσεις να γίνουν πιο σκληρές. Το νέο πνεύμα καλούνται να ακολουθήσουν όλοι αυτοί που ανέθρεψαν τους ειδικούς φρουρούς ώστε να τσακώνονται με μωρά στα καρότσια. Η νοοτροπία περνά από γενιά σε γενιά και έτσι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι οι αξιωματικοί που θα διερευνήσουν την υπόθεση της Κυψέλης κουβαλάνε τα ίδια μυαλά. Εγκρίνουν αυτές τις συμπεριφορές, την καταστολή αγενών προσφωνήσεων ( «ζώα!» ) σε φρουρούς με πολιτικά. Να εξηγηθούμε. Οι αστυνομικοί δεν προσλαμβάνονται με κλήρωση. Περνούν από εξετάσεις, ψυχογραφούνται και το επάγγελμα το σπουδάζουν. Πάνε σε Ακαδημία για να μάθουν να επιβάλλονται. Οι αξιωματικοί ξέρουν από το πρώτο μάθημα ποιοι θα ξεπεράσουν τα όρια.

  • Γυαλίζει το μάτι τους.

Το Γραφείο Αντιμετώπισης Αυθαιρεσίας Αστυνομικών είναι μια καλή αρχή. Το ερώτημα είναι κατά πόσον θα καταφέρει να αλλάξει τη νοοτροπία αυτής της μειονότητας (κατά τον υπουργό) που αμαυρώνει το όνομα των Σωμάτων Ασφαλείας. Η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εκκαθάριση δεν είναι δημοκρατική. Χωρίς Πειθαρχικά Συμβούλια και αηδίες οι τραμπούκοι να στέλνονται στον υπουργό, για να τους σουτάρει με συνοπτικές διαδικασίες. Σώζουν άραγε την κατάσταση οι ηρωικές, ατομικές διευθετήσεις;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...