Η τρομοκρατία βλάπτει την οικονομία

Posted on 27 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΣΕ ΠΛΗΡΗ ευθυγράμμιση με τις συστάσεις του διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Ζαν Κλοντ Τρισέ, εμφανίστηκαν χθες η κυβέρνηση και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος, επισείοντας κινδύνους και επιδείνωση της οικονομίας.

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ της Οικονομικής Επιτροπής υπό τον πρωθυπουργό, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Παπαθανασίου επανέλαβε το τροπάριο για άμεση περιστολή των δημοσίων δαπανών και πιστή εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας. Πρόκειται για τροπάριο-συνταγή, που δεν θεραπεύει, αλλά επιδεινώνει την κρίση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ κινδυνολόγος εμφανίστηκε στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής ο κ. Προβόπουλος, ο οποίος προέβλεψε δραματική εξέλιξη, με ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και κάτω από το δικό του σενάριο (0,5%).

ΕΝΙΣΧΥΟΝΤΑΣ αυτήν τη δυσοίωνη πρόβλεψη, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος ανέφερε, ότι έχουν παγώσει τα δάνεια, παρά το πρόγραμμα των 28 δισ. ευρώ και ειδικά ο ρυθμός εκταμίευσης νέων στεγαστικών δανείων είναι περίπου μηδενικός.

ΜΕ ΑΥΤΗΝ την κινδυνολογία, που έχει καλλιεργηθεί από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών, υιοθετήθηκε και προβάλλεται από την ελληνική κυβέρνηση, ήταν πολύ φυσικό να τρομοκρατηθούν οι πάντες, να παγώσουν τα δάνεια και μαζί η αγορά. Ποιος εργαζόμενος με τέτοιες μαύρες προβλέψεις αποφασίζει να αγοράσει σπίτι;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, λοιπόν, ο παραλογισμός, να προωθούνται για την αντιμετώπιση της ύφεσης οι συνταγές που εφαρμόζονται σε περιόδους ανάπτυξης, τότε που είναι δυνατή η συμμόρφωση με το διαβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας για τη μείωση του ελλείμματος. Τώρα η εφαρμογή του μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική, σύμφωνα με τις απόψεις που επικρατούν μεταξύ των οικονομολόγων.

ΑΝΕΒΑΣΕ, όμως, παρ’ όλα αυτά τους τόνους της κινδυνολογίας ο κ. Προβόπουλος, δηλώνοντας ότι «οι αγορές μας έχουν ανάψει κόκκινο και αν δεν συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας θα τιμωρηθούμε σκληρά». Ποια μπορεί να είναι η τιμωρία; Κατά τον κ. Προβόπουλο (ο οποίος είναι στέλεχος του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος υπό τον κ. Τρισέ) ακόμη και η χρεοκοπία, αν εφαρμοστεί χαλαρή δημοσιονομική πολιτική, με διόγκωση του ελλείμματος. Ψυχολογική τρομοκρατία, ακόμη κι αν είναι σωστές οι προβλέψεις, που τις επαληθεύει και όταν δεν είναι.

ΒΕΒΑΙΩΣ, οι χώρες δεν χρεοκοπούν, αλλά χρεοκοπούν οι πολίτες τους, ιδίως όταν τρομοκρατούνται με προβλέψεις καταστροφής, διατυπωμένες με τεχνοκρατική αυθεντία και ευρωπαϊκή νομιμοποίηση, με κριτήρια, όμως, εκτός τόπου και χρόνου, σε συγκυρία πληθωρισμού και όχι ύφεσης.

ΑΞΙΖΕΙ, για την περίσταση, να θυμηθούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου, που έλεγε ότι «η οικονομία δεν είναι μαθηματικά, είναι ψυχολογία».

  • ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η δομική ανεπάρκεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος

Posted on 22 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Πολιτικό σύστημα | Ετικέτες: |

  • Του Kevin Featherstone*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/02/2009

Η ελληνική κοινή γνώμη εμφανίζεται, για μια ακόμη φορά, απογοητευμένη από την αποτυχία της πολιτικής της ηγεσίας να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας. Ο ήρωας του χθες φαίνεται να διαψεύδει τις προσδοκίες. Πολλοί Ελληνες –εθισμένοι στις «προσωπικότητες»– διαβλέπουν ως μοναδική λύση την αντικατάσταση του ηγέτη. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά…

Κυρίαρχη θέση στον καθημερινό πολιτικό λόγο στην Ελλάδα κατέχει η ασημαντολογία: πρόκειται για ένα είδος διασκέδασης, χωρίς ίχνος ουσίας. Προξενεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι ενώ οι πάντες στηλιτεύουν τις αποτυχίες του τάδε ή του δείνα ηγέτη, κανείς, σχεδόν, δεν συζητεί για το τι σημαίνει χρηστή διακυβέρνηση. Αλλωστε, η επιτυχία ενός ηγέτη εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από την προσωπικότητα και την στοχοπροσήλωσή του, αλλά και από τις δομές και τις λειτουργίες της εξουσίας.

Η δομή της εκτελεστικής εξουσίας στην Ελλάδα αποτελεί ένα ιδιαίτερο μείγμα του αμερικανικού, του βρετανικού και του γαλλικού μοντέλου, με τη διαφορά ότι αποφεύγεται προσεκτικά η υιοθέτηση οποιουδήποτε πλεονεκτήματος και από τα τρία. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν είναι τίποτε λιγότερο από έναν εκλεγμένο δικτάτορα. Μπορεί να απολύει και να προσλαμβάνει κατά βούληση, να επιλέγει όποιους θέλει, να θεσπίζει επιτροπές και διαδικασίες, να δημιουργεί και να καταργεί υπουργεία. Επιπλέον, ο ρόλος του στο Κυβερνητικό Συμβούλιο (ΚΥΣΥΜ) και στην Κυβερνητική Επιτροπή (ΚΥΕΠ) εξαρτάται de facto από τις εκάστοτε διαθέσεις του.

Ουσιαστικά, όμως, η θέση του πρωθυπουργού αποδυναμώνεται από σημαντικές αντιφάσεις. Η συνταγματική του παντοδυναμία υπονομεύεται από τις ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και τις αδυναμίες των εποπτικών και ελεγκτικών μηχανισμών που έχει στη διάθεσή του. Το πρωθυπουργικό γραφείο της Ιρλανδίας, μιας χώρας με παρόμοιο πολιτικό σύστημα, αλλά με πληθυσμό υποπολλαπλάσιο εκείνου της Ελλάδας, έχει τριπλάσιο αριθμό υπαλλήλων από όσους το Μέγαρο Μαξίμου.

Οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα ηγούνται ενός γιγαντιαίου κρατικού μηχανισμού, ο οποίος όμως βρίσκεται επί της ουσίας υπό τον πλήρη έλεγχο των υπουργών. Τα υπουργεία συνιστούν τα πιο άρτια προστατευμένα νησιά της ελληνικής επικράτειας. Η οριζόντια συνεργασία μεταξύ τους θεωρείται επικίνδυνη και οποιεσδήποτε κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση ματαιώνονται. Θεσμικά, δεν υφίσταται κανένας μηχανισμός για την εποπτεία των υπουργείων, παρά τις όποιες προθέσεις των πρωθυπουργών. Στα δε υπουργεία, αν εξαιρέσει κανείς τα κορυφαία, η κατάσταση που επικρατεί είναι χαώδης. Το αποτέλεσμα είναι η αδυναμία εφαρμογής των κυβερνητικών προγραμμάτων. Οι ίδιοι οι υπουργοί προσωπικά δεν έχουν τον έλεγχο του τι συμβαίνει στα υπουργεία τους και εμφανίζονται ελαστικοί απέναντι στη διαφθορά. Πολύ συχνά βρίσκει κανείς στα νομοσχέδια συγκεκαλυμμένες προσωπικές εκδουλεύσεις ή τροπολογίες της τελευταίας στιγμής για τον ίδιο λόγο.

Αναμφίβολα, πολλές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν να επιδείξουν αξιόλογες επιτυχίες, για τις οποίες μπορούν να είναι περήφανες. Ιδιάζουσες περιπτώσεις αποφασισμένων και εργασιομανών πρωθυπουργών, υπουργών και συμβούλων, κατάφεραν να ξεπεράσουν τα συστημικά εμπόδια που βρήκαν στον δρόμο τους. Αποτελεσματικοί πρωθυπουργοί ήταν εκείνοι που βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία με τα υπουργεία τους και έθεταν υψηλές απαιτήσεις. Ενας εθνικός στόχος ή μια κεντρική πολιτική επιλογή έχουν σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας όταν γίνονται απόλυτη προτεραιότητα. Οπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μια ισχυρή προσωπικότητα σε ένα υπουργείο μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το πρόβλημα της διακυβέρνησης στην Ελλάδα όμως είναι πιο βαθύ. Το σύστημα επαφίεται κυρίως στο φιλότιμο των προσώπων και πολύ λιγότερο στην αποτελεσματικότητα των θεσμών. Δεν υπάρχει μηχανισμός θεσμικής μνήμης για την ομαλή μετάβαση από τη μία κυβέρνηση στην επόμενη. Πιο συγκεκριμένα, διακρίνει κανείς δύο αδύνατα σημεία:

Πρώτον, ο πρωθυπουργός έχει περιορισμένη βοήθεια από εξειδικευμένο προσωπικό. Σε μια κουλτούρα που δίνει έμφαση στην προσωπική εμπιστοσύνη και αφοσίωση, οι πρωθυπουργοί προτιμούν συνήθως να περιστοιχίζονται από κλειστές ομάδες «ημετέρων». Η πρακτική αυτή αγνοεί τους βασικούς κανόνες της κατανομής αρμοδιοτήτων και του μάνατζμεντ για χάρη των προσωπικών σχέσεων.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η δυνατότητα αξιολόγησης των κυβερνητικών πρωτοβουλιών είναι σχεδόν μηδαμινή. Ως εκ τούτου, συνεχίζει να υπερισχύει η άποψη ότι η δουλειά της κυβέρνησης σταματά με την ψήφιση των νόμων. Ανύπαρκτη είναι και η δυνατότητα να διερευνηθούν οι στρατηγικές ανάγκες της χώρας με μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα, εκτός αν συστηθεί σχετική ad hoc επιτροπή σε κάποιον τομέα. Ακόμη και όταν υπάρχουν τέτοιες επιτροπές, όμως, δεν υπάρχουν θεσμικά κανάλια για την αξιολόγηση των ευρημάτων τους.

Δεύτερον, ο μηχανισμός διυπουργικής συνεργασίας παραμένει υπανάπτυκτος. Επιτροπές και υποεπιτροπές υφίστανται μόνο στα χαρτιά. Μέχρι και τη δεκαετία του 1990, δεν κρατούνταν πρακτικά από τις συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων και των διυπουργικών επιτροπών, ενώ ακόμη και σήμερα τα πρακτικά δεν μοιράζονται στους υπουργούς και τα επιτελεία τους. Εν ολίγοις, οι απαραίτητες πληροφορίες δεν ρέουν, ως όφειλαν, με κάποιο συντεταγμένο τρόπο. Οι ολιγομελείς ομάδες που πλαισιώνουν τους πρωθυπουργούς προσπαθούν να τους κρατούν ενήμερους για τα ζητήματα άμεσης προτεραιότητας και είναι αλήθεια ότι ένας δυναμικός ηγέτης μπορεί να ασκήσει έλεγχο στη κυβέρνηση. Στην καλύτερη περίπτωση, όμως, η εποπτεία αυτή παραμένει υποτυπώδης, γεγονός που μειώνει την ικανότητα να ελέγχεται η υλοποίηση γενικότερων στόχων, η συνέπεια των πρωτοβουλιών και η πρόοδος της εφαρμογής τους.

Εν κατακλείδι, οι Ελληνες πρωθυπουργοί είναι δικτάτορες με δεμένα χέρια. Τα μέσα που διαθέτουν είναι περιορισμένα. Το μόνο που μας μένει είναι η προσωπικότητα, άλλοτε δυναμική και άλλοτε όχι. Ακόμη και όσοι θα ήταν εν δυνάμει άριστοι πρωθυπουργοί, υπονομεύονται από το κακοσχεδιασμένο σύστημα. Οπότε, η συζήτηση περί ηγεσίας και ηγετικών ικανοτήτων είναι στην καλύτερη περίπτωση επιφανειακή, από τη στιγμή που δεν ακουμπά το μείζον ζήτημα των μηχανισμών άσκησης εξουσίας. Η απογοήτευση λοιπόν για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων οφείλεται στην ανεπάρκεια των μέσων που έχουν στη διάθεσή τους.

* Ο κ. Kevin Featherstone είναι καθηγητής στο Ιδρυμα Μελετών της Σύγχρονης Ελλάδας «Ελευθέριος Βενιζέλος» του LSE.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τίμια συζήτηση για τίμιο σύστημα

Posted on 2 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Εκλογές, Εκλογικό σύστημα | Ετικέτες: |

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ άρχισε, καταλλήλως υποδαυλισμένη, συζήτηση για τον εκλογικό νόμο. Εντάσσεται ο δήθεν νομοθετικός προβληματισμός στην παρανοϊκή εκλογολογία, που με σταθερή κυβέρνηση, πρωθυπουργό ο οποίος δεν αμφισβητείται, ενάμιση χρόνο μετά τις εκλογές του 2007, και δημοσκοπικό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ, έφτασε να ορίζει ημερομηνίες πασχαλινών εκλογών. Αποδίδονται, μάλιστα, οι ημερομηνίες, από μερικούς, σε μύχιες αυτοκαταστροφικές σκέψεις του πρωθυπουργού, τις οποίες τούς εκμυστηρεύεται φαίνεται, ενώ ο ίδιος και τα κυβερνητικά στελέχη διαψεύδουν το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, προφανώς για να εξαπατήσουν τους αμύητους…

ΜΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ του ο υπουργός Εσωτερικών ζητάει την επίσπευση εφαρμογής του νόμου του, που χαρίζει πενήντα (50) έδρες στο αυτοτελές πρώτο κόμμα, ώστε με 200 ψήφους να εφαρμοστεί στις αμέσως επόμενες εκλογές, ενώ αφήνει αναλλοίωτο το βαλς των εδρών που προβλέπεται από τον νόμο Σκανδαλίδη και προσβάλλει ψηφοφόρους και υποψήφιους σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Η κυρία Μπακογιάννη προτείνει ένα νόθο γερμανικό σύστημα και αναδιάρθρωση του εκλογικού χάρτη της χώρας. (Το γνήσιο γερμανικό καταλήγει σε απλή αναλογική και ιστορικά έχει αποκλείσει την αυτοδυναμία).

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τον εκλογικό νόμο είναι, στην ουσία, άσχετη με την πρόωρη εκλογολογία και θα μπορούσε να γίνει οποτεδήποτε. Στη σημερινή συγκυρία, όμως, χρησιμοποιείται αποπροσανατολιστικά. Ο κ. Παυλόπουλος προκαλεί το ΠΑΣΟΚ να συμφωνήσει τώρα με τη νομοθετική αυθαιρεσία της Ν.Δ. Υπονοεί ότι αν αρνηθεί -που αρνείται- σημαίνει ότι αμφιβάλλει για τη σχετική πλειοψηφία του. Αποβλέπει, συνεπώς, η κυβερνητική προπαγάνδα σε δημοσκοπικά αποτελέσματα και τίποτε άλλο. Αλλο, όμως, σοβαρό και τίμιο εκλογικό σύστημα και άλλο δημοσκοπική παράσταση νίκης.

Η ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ, όταν είναι προϊόν καλπονοθείας -είτε με το προηγούμενο σύστημα της ενισχυμένης δυσαναλογικής, όπου στη δεύτερη κατανομή ξαναμετρούσαν οι ψήφοι που είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί και δώσει έδρες στην πρώτη, είτε με τον νόμο Σκανδαλίδη, του δώρου των 40 εδρών ή, ακόμη χειρότερα, με τον νόμο Παυλόπουλου- δεν είναι λύση. Είναι προσβολή του ψηφοφόρου και της δημοκρατίας. Στη διάρκεια κάθε κυβερνητικής θητείας γίνεται αντιληπτή. Συγκαλύπτεται από τις θεωρίες που διατυπώνουν οι φορείς και τα παπαγαλάκια της εξουσίας.

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ, που έδωσε η ίδια η κυβέρνηση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μια ευρύτερη συζήτηση, ασχέτως χρόνου εκλογών και προγνώσεων, όπου θα αναζητηθεί ένα τίμιο εκλογικό σύστημα, με αυτοδυναμία που θα κερδίζεται και δεν θα χαρίζεται. Η «Ε» έχει ήδη κάνει προτάσεις (αναλογική σε πενταεδρικές π.χ. περιφέρειες, με κατανομή των υπολοίπων στις ίδιες, σύμφωνα με το σύστημα d’Hondt ή του μεγαλύτερου μέσου όρου).

Η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ του εκλογικού συστήματος είναι αξίωμα σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα δεν μπαίνει ούτε ως συστατικό στις συνταγές του εκλογομαγειρείου της εξουσίας και των κομπάρσων της.

  • ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υπάρχει ελπίδα για τη Δικαιοσύνη

Posted on 28 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Δικαιοσύνη | Ετικέτες: |

Του Δημητρη Χ. Παξινου*, Η Καθημερινή, 28/01/2009

Στη χώρα μας στις δύσκολες περιπτώσεις ξορκίζουμε το κακό με αναθέματα, την αρρωστημένη κατάσταση την αντιμετωπίζουμε θεραπεύοντας το σύμπτωμα και όχι την αιτία, με αποτέλεσμα το κυνήγι μαγισσών και τη διαιώνιση της κατάστασης, την οποία εξωραΐζουμε επιφανειακά.

Νόμοι που ψηφίζονται για να μην εφαρμόζονται ή ακόμη και να καταπατώνται από τους ίδιους τους εμπνευστές, θεσμοί που κλονίζονται και παραπαίουν με ευθύνη, σε πολλές περιπτώσεις, αυτών που έχουν ταχθεί επικεφαλής και με τις πράξεις ή παραλείψεις τους, τούς απαξιώνουν. Οι τρεις συντεταγμένες εξουσίες βάλλονται και σ’ ένα βαθμό υποκαθίστανται από εξωθεσμικά κέντρα. Η τηλεόραση και οι εταιρείες σφυγμομετρήσεων διαμορφώνουν, καθορίζουν το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό και υποκαθιστούν τις συντεταγμένες εξουσίες, τις θεσμοθετημένες λειτουργίες του κράτους. Η Δικαιοσύνη αποδίδεται μέσω των ΜΜΕ με τους τηλε-εισαγγελείς, τους τηλεδικαστές κάθε είδους και τους τηλε-ενόρκους, η ετυμηγορία των οποίων βαρύνει στην τελική κρίση. Ο διασυρμός προσώπων καθημερινός, χάριν της τηλεθέασης και τα συνεστημένα από την Πολιτεία, για έλεγχο όργανα, σιωπούν απολαμβάνοντας τα οφίτσια με τις απολαβές τους.

Ειδικότερα, η Δικαιοσύνη βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια από πλευράς ιεραρχίας και αξιολόγησης της θέσης και του θεσμικού της ρόλου. Ελάχιστα κονδύλια διατίθενται για τη Δικαιοσύνη, από τη λειτουργία της οποίας εισπράττονται τεράστια ποσά, διοχετευόμενα, κατευθυνόμενα διά πάσαν νόσον, πλην της θεραπείας των πραγματικών ασθενειών που τη μαστίζουν, αφήνοντάς την στην τύχη της και προσφέροντάς της μόνο ψίχουλα και αποδόσεις ευθυνών εκεί που δεν ανήκουν.

Πρόσφατο παράδειγμα προς αποφυγήν ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης που με τροπολογία της τελευταίας στιγμής έβαλε «ταφόπλακα» σε διαδικασίες επιθεώρησης και επιτάχυνσης των δικών, ασκώντας, κατ’ ουσίαν, επικοινωνιακή πολιτική, τη μάστιγα της εποχής μας.

Σ’ αυτή λοιπόν τη δύσκολη στιγμή, που ο καθένας απογοητευμένος έχει κλεισθεί στο καβούκι του, έχει αφεθεί στον «ωχαδελφισμό» του, αξίζει να βγούμε λίγο έξω από τον μικρόκοσμό μας, να δούμε ότι και άλλοι πολλοί ασπάζονται τις απόψεις μας, τις αρχές και τα ιδανικά μας. Υπάρχει πολύς κόσμος που ακόμη προσβλέπει ή θέλει να προσβλέπει με εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη, στην ανθρώπινη κρίση της και στο ανθρώπινο πρόσωπο της. Ενας κόσμος που απεγνωσμένα αναζητεί λίγη δικαίωση, λίγη παρηγοριά στο πρόβλημά του και αναμένει μια δίκαιη λύση. Ενας κόσμος που θέλει να εμπιστευθεί τους θεσμούς που έχουν κλονιστεί και βάλλονται από παντού, να βρει αποκούμπι, να πιστέψει κάπου για να μην παραπατήσει, για να μην παραβατήσει. Ακόμη περισσότερο τα παιδιά μας, οι επόμενες γενιές διψούν για έναν κόσμο λιγότερο άδικο, με λιγότερη ανισότητα, με περισσότερες ευκαιρίες.

Κι αυτό μόνο η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη μπορεί να τους το διασφαλίσει, εμπεδώνοντας ένα κλίμα ασφάλειας δικαίου και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, όπως ταιριάζει σε δικαστικούς λειτουργούς, με γνώμονα τη συνείδησή τους για να διασκεδάσουν για πάντα την αγωνία που εκφράζεται μέσα από τα μάτια των παιδιών μας, προς χάριν και των επόμενων γενεών.

* Ο κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αλιείς μαργαριταριών – στα σχολικά βιβλία!

Posted on 13 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Σχολικά βιβλία | Ετικέτες: |

ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/01/2009

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ η μεγάλη έρευνα της «Ε» ότι τα σχολικά βιβλία, που διανέμονται από το ίδιο το κράτος στους μαθητές, είναι γεμάτα από κάθε είδους λάθη, από τυπογραφικά έως και πολύ σοβαρά, που ταλαιπωρούν διδάσκοντες και διδασκομένους.

ΥΠΟΧΡΕΩΘΗΚΕ το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να συγκεντρώσει και να καταγράψει σε 63 σελίδες τα λάθη των σχολικών βιβλίων του Δημοτικού, να παραθέσει διορθώσεις και να ζητήσει από τους εκπαιδευτικούς να τα μελετούν και να ενημερώνουν τους μαθητές!

ΠΟΣΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ είναι άραγε να βρίσκονται στα χέρια των μαθητών σχολικά βιβλία με λάθη, πάνω στα οποία θα πρέπει να γίνονται διορθώσεις; Και γιατί θα πρέπει την προχειρότητα και την ανευθυνότητα να την πληρώσουν διδάσκοντες και διδασκόμενοι, δηλαδή η ίδια η κακοποιούμενη και συνεχώς υποβαθμιζόμενη εκπαίδευση;

ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ στα σχολικά βιβλία, όπως θα δει ο αναγνώστης στη σημερινή συνέχεια της έρευνας, η κακοποίηση της γλώσσας, που είναι το βασικό εργαλείο της μάθησης, το κλειδί που ανοίγει τις πύλες της γνώσης και της πνευματικής καλλιέργειας, το όργανο της επικοινωνίας και της καταγραφής της σκέψης και των συναισθημάτων, το μέσο διατύπωσης των κατακτήσεων της επιστήμης και της έρευνας.

ΕΙΝΑΙ η ελληνική γλώσσα -η μία, ενιαία και αδιαίρετη από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα- η πλουσιότερη και ακριβέστερη των γλωσσών. Και όμως πετύχαμε να την κακοποιήσουμε, όχι μόνο στον προφορικό λόγο, αλλά και στα σχολικά εγχειρίδια. Πρόκειται για έγκλημα σε βάρος ολόκληρων γενεών.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καθόλο τυχαίο, λοιπόν, που και μαθητές Λυκείου δεν μπορούν με σαφήνεια και άνεση να διατυπώσουν προφορικά τη σκέψη τους και ακόμη πιο δύσκολο να γράψουν ένα κατανοητό κείμενο.

ΑΓΝΟΗΣΑΝ οι κατά καιρούς μεταρρυθμιστές της εκπαίδευσης τη σοφή υποθήκη του Διονυσίου Σολωμού: «Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;». Προσπέρασαν ακόμη την εκπληκτική επισήμανση του μεγάλου Γερμανού φιλολόγου Μπρούνο Σνελ, ότι η ελληνική γλώσσα οδήγησε στην ανακάλυψη του πνεύματος.

ΟΤΑΝ ΣΤΑ εγχειρίδια διδασκαλίας της γλώσσας κακοποιείται το εργαλείο της μάθησης, είναι απολύτως φυσικό να είναι πολλαπλάσια η κακοποίηση και στα βιβλία των άλλων μαθημάτων, στα οποία το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο αλίευσε και άλλα λάθη, όπως μαθηματικές ασκήσεις που δεν λύνονται -χθες δημοσιεύθηκαν παραδείγματα-, ασαφείς διατυπώσεις εννοιών κ.ά.

ΕΠΕΙΓΕΙ, με σεβασμό προς την έννοια της Παιδείας, που παραμένει άπιαστο όνειρο για τον τόπο, να ξαναχτίσουμε την εκπαίδευση αρχίζοντας από το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό. Εδώ και τώρα να γίνει με συλλογική ευθύνη η προσπάθεια, πριν βγουν στους δρόμους και τα παιδιά του Δημοτικού.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ανασχηματισμός… Χωρίς προσδοκίες

Posted on 8 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Ανασχηματισμός, Καραμανλής Κώστας, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ έναν εξωραϊσμό, χωρίς σοβαρές επεμβάσεις και ανατροπές, με τον χθεσινό ανασχηματισμό της κυβέρνησής του ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής. Στόχος είναι να αναστρέψει το δυσμενές κλίμα για την κυβερνητική παράταξη, που δημιούργησε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της, όπως και η εμπλοκή υπουργών και υφυπουργών σε υποθέσεις σκανδάλων.
ΑΠΕΦΥΓΕ τις ανατροπές και διατήρησε σε καίρια υπουργεία τα ίδια πρόσωπα ο κ. Καραμανλής, για να διατηρήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες και να αποφύγει αναταράξεις. Εκ των πραγμάτων υποχρεώθηκε σε μπαλώματα επικοινωνιακού – προπαγανδιστικού χαρακτήρα για να αλλάξει την εικόνα φθοράς του κυβερνητικού σχήματος και να σταματήσει την πτώση της Ν.Δ., που καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις τους τελευταίους μήνες.
ΑΛΛΑΖΕΙ, όμως, η εικόνα μόνο με αλλαγές, και μάλιστα περιορισμένες, σε πρόσωπα; Μάλλον δεν προκύπτει θετική απάντηση από τις κάποιες εκπλήξεις, όπως η απομάκρυνση του κ. Γιώργου Αλογοσκούφη από το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών. Το ερώτημα είναι εάν με την υπουργοποίηση του έως χθες υφυπουργού Οικονομίας κ. Παπαθανασίου, και στενού συνεργάτη του κ. Αλογοσκούφη, μπορεί να αλλάξει μια δρομολογημένη πολιτική και με έναν προϋπολογισμό που ήδη ψηφίστηκε.

ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ η κυβέρνηση, εκτός από την οικονομία, και άλλα ανοιχτά μέτωπα συναφή, τα οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν οι νέοι υπουργοί. Είναι το μέτωπο της Παιδείας, όπου τη μάχη θα δώσει ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος, το μέτωπο των αγροτών, στο οποίο τοποθετήθηκε απέναντι ο Θεσσαλός κ. Σωτ. Χατζηγάκης, το μέτωπο της ακρίβειας και της αγοράς, όπου την αναμέτρηση αναλαμβάνει ο κ. Κωστής Χατζηδάκης, που μετακινήθηκε στο υπουργείο Ανάπτυξης.

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ερώτημα είναι: Με ποια όπλα θα δοθούν οι κρίσιμες αυτές μάχες στα ανοιχτά μέτωπα, που δεν είναι μόνο αυτά απέναντι στα οποία τοποθετήθηκαν νέοι υπουργοί (από μετάθεση); Ανοιχτά και το ίδιο επικίνδυνα για την κυβέρνηση είναι και τα μέτωπα της Υγείας και της Απασχόλησης, απέναντι στα οποία μένουν οι ίδιοι υπουργοί. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον στον κοινωνικό τομέα δεν αλλάζει η πολιτική και άρα δεν θα πρέπει να περιμένουν τίποτε περισσότερο οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι ταλαιπωρούμενοι από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που καταρρέει.

ΜΕΙΖΟΝ πρόβλημα και για το νέο κυβερνητικό σχήμα είναι η εξεύρεση κονδυλίων με την παράλληλη αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων, ώστε να κινηθεί η οικονομία και να αποφευχθούν αναταράξεις, που θα πλήξουν ακόμη περισσότερο τους ασθενέστερους, δηλαδή τα θύματα της ανάλγητης νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Ο ανασχηματισμός, πάντως, δεν γεννά προσδοκίες στους πολίτες, που βρίσκονται στα μέτωπα των κινητοποιήσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εκρηκτικό μείγμα

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Κωστη Η. Φαφουτη, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Την απόσταση που χωρίζει την κοινωνία από τους πολιτικούς έρχεται να επιβεβαιώσει το Βαρόμετρο της Ρublic Issue που δημοσιεύει σήμερα η «Καθημερινή» σχετικά με το τι επακολούθησε τον θάνατο του 15χρονου μαθητή. Σε πλήρη αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων, η κοινή γνώμη πιστεύει πρώτον, ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας αυθόρμητης «κοινωνικής εξέγερσης» και ενός «μαζικού κοινωνικού φαινομένου». Δεύτερον, ότι οι καταστροφές προκαλούνται από μία μικρή μειοψηφία και τρίτον ότι οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν είναι υποκινούμενες από πολιτικά κόμματα. Επιπλέον αποδοκιμάζει τη στάση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και συνολικά του κομματικού συστήματος – και πώς θα ήταν δυνατόν κάτι το διαφορετικό, όταν αυτό το ίδιο σύστημα, για μικροκομματικές ιδιοτέλειες, φρόντισε να οργανώσει ξεχωριστές διαδηλώσεις για να «τιμήσει» το νεκρό μαθητή;

Τα αποτελέσματα του Βαρόμετρου δείχνουν παράλληλα, όπως συμβαίνει συνήθως, ότι υπάρχει σύγχυση στην κοινή γνώμη. Ομως αυτό είναι το λιγότερο που θα μπορούσε κάποιος να της προσάψει. Διότι τα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί από τη μεταπολίτευση και μετά γίνονται ακόμη μεγαλύτερα, διότι όσα συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα δεν αποτελούν παρά τα συμπτώματα της χρόνιας κρίσης που διαπερνά τη χώρα. Και το χειρότερο είναι ότι έπεται μία άλλη κρίση -εισαγόμενη μεν κατά κύριο λόγο, αλλά βαρύτερη από τη στιγμή που η ελληνική οικονομία δεν διαθέτει κανένα οχυρό για να την αντιμετωπίσει.

Πολλές είναι οι εξηγήσεις που επιχειρούνται να δοθούν στο ξέσπασμα της νεολαίας, στις καταστροφές και τους βανδαλισμούς -πέραν βεβαίως των ρηχών, κοντόθωρων και καιροσκοπικών που δίνουν τα κομματικά επιτελεία. Τα σημεία στα οποία συμπίπτουν είναι η πολύπλευρη κρίση αξιών που βιώνει η χώρα. Τα τελευταία χρόνια δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτε όρθιο, ο ένας θεσμός μετά τον άλλο καταβαραθρώνονται: κράτος, δημόσια διοίκηση, Εκκλησία, πολιτικό σύστημα, δικαιοσύνη, δημόσια υγεία, πανεπιστήμια και γενικότερα εκπαίδευση έχουν χάσει κάθε κύρος και αξιοπιστία.

Σε αυτή τη θολούρα, όπου κυριαρχούν τα τηλεπαράθυρα -τα οποία εκπέμπουν ημι-παρανόμως- και η επικοινωνία, έχει θεοποιηθεί η δημαγωγία, ο κυνισμός, ο ωχαδερφισμός, η φοροδιαφυγή, η δωροδοκία, η μαγκιά. Κυριαρχεί η ατιμωρησία και έχουν απωλεσθεί το μέτρο και η αιδημοσύνη. Και η οικογένεια, που παραδοσιακά λειτουργούσε στην Ελλάδα ως χωνευτήρι των κοινωνικών αντιθέσεων και προστάτης, κλονίζεται και αυτή. Είτε χαμένη στην ανάγκη του βιοπορισμού είτε στις απολαύσεις της ευδαιμονίας.

Αφού οι προηγούμενες γενιές έχουν υποθηκεύσει το μέλλον των σημερινών και των αυριανών και δεν προσφέρουν καμία υγιή προοπτική στη νεολαία, έρχονται τώρα οι εκπρόσωποί τους, με περισσό φαρισαϊσμό να διαλαλήσουν πόσο αδικούν τους νέους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι με αυτή τη συμπεριφορά φορτίζουν περισσότερο το κλίμα και την ένταση. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα έρχεται να προστεθεί πλέον η οικονομική κρίση, που θα σημάνει εκτός των άλλων απώλειες θέσεων εργασίας και επιβάρυνση των οικονομικά ασθενέστερων και η αδυναμία των πολιτικών να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των περιστάσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι Ελληνες αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Νικου Κωνστανταρα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Από το περασμένο Σάββατο τα παιδιά μας μπήκαν σε έναν άλλο κόσμο. Δεν ευθύνονται αυτά αν η σχέση του πολίτη με το κράτος και την κυβέρνηση είναι άλλη απ’ αυτή που θα θέλαμε· η ευθύνη βαραίνει τους υπόλοιπους, αλλά κυρίως αυτούς που τόσα χρόνια κυβερνούν ή ασκούν αντιπολίτευση και άφησαν τα προβλήματα της δημοκρατίας μας να κακοφορμίσουν. Οι πολίτες και τα μέσα ενημέρωσης φταίνε στο ότι ανέχονται την απαξίωση των θεσμών και τη διατήρηση ενός πολιτικού συστήματος από το οποίο δεν περιμένουν προκοπή, αλλά την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.

Η κοινωνία μας είναι σε κρίση όχι επειδή τα προβλήματά της είναι μεγαλύτερα από αυτά που μαστίζουν άλλες χώρες, αλλά επειδή δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε τίποτα μεταξύ μας. Με άβουλους, ατάλαντους ηγέτες που δεν τολμούν να λύσουν και τα πιο απλά προβλήματα, αφήνοντάς τα να χρονίζουν και τους θεσμούς να ευτελίζονται, τελικά χάσαμε την εμπιστοσύνη μας στο κράτος, στο πολιτικό σύστημα και στη συνοχή της ίδιας της κοινωνίας μας. Είμαστε θυμωμένοι, θιγμένοι, ανασφαλείς, απομονωμένοι. Συμβιβασμένοι και ασυμβίβαστοι μαζί.

Ετσι βλέπουμε το οξύμωρο: ένα γεγονός στο οποίο όλοι συμφωνούμε –ο θάνατος ενός παιδιού από σφαίρα αστυνομικού είναι απαράδεκτος– έφερε τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ενώ όλοι θρήνησαν για τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αμέσως φάνηκε ότι όλοι θα τον εκμεταλλεύονταν για να ενισχύσουν τη δική τους θέση, για να εκφράσουν τις δικές τους φοβίες κα την οργή, για να διαφοροποιηθούν από τους άλλους. Ο θάνατος έγινε καταλύτης που, για τον κάθε ένα, δικαιολόγησε αυτά που ήδη πίστευε.

Οι μόνοι νέοι και αθώοι στη δημόσια σκηνή είναι η σημερινή φουρνιά εφήβων, οι οποίοι είχαν ήδη αρχίσει την πολιτικοποίησή τους μέσα από καταλήψεις σε γυμνάσια και λύκεια αλλά τώρα, μέσα από τον συνομήλικο και συμμαθητή Αλέξη, κατάλαβαν την ουσία της συλλογικότητας, τη σχέση πολίτη – κράτους, τη δύναμη της απείθειας.

Η οργή σήμερα ξεχειλίζει, επειδή η πολιτική ελίτ δεν φαίνεται ικανή να πείσει ότι θα ετοιμάσει τη χώρα για τις δύσκολες μέρες που έρχονται λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αλλά και λόγω των συσσωρευμένων αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας (χαμηλοί πρώτοι μισθοί και ανεργία στους νέους).

Η οργή ξεχειλίζει επειδή οι πολίτες παρακολουθούν σκάνδαλα στην Πολιτική (υποκλοπές, Ζίμενς, Βατοπέδι), στον Κλήρο (παραδικαστικό, Βατοπέδι), στη Δικαιοσύνη (παραδικαστικό, εμφύλιοι καβγάδες) και γνωρίζουν ότι δεν θα ακολουθήσει καμία κάθαρση. Βλέπουν πολιτικούς και δημοσιογράφους να πλουτίζουν από τις στενές επαφές τους με την εξουσία και με επιχειρηματίες. Γνωρίζουν ότι όσοι έχουν «άκρες» εκμεταλλεύονται το σύστημα για δικό τους όφελος – και το σύστημα αντέχει, διαφθείροντας τα πάντα και τους πάντες, επειδή αρκετοί απ’ εμάς πιστεύουμε ότι έχουμε συμφέρον να μην απαιτούμε την αξιοκρατία και το δίκαιο. Εδώ προκύπτει το μεγάλο στοίχημα των ημερών που θα ακολουθήσουν. Ο φόνος και η έκρηξη βίας που ακολούθησε διέλυσαν τις τελευταίες αυταπάτες μας: το κράτος είναι ανίκανο να προστατέψει τους κάτοικους της χώρας (είτε είναι παιδιά είτε μετανάστες είτε καταστηματάρχες)· η κυβέρνηση πάγωσε μπροστά στο φονικό και έχασε το μέτρο, δεν επέβαλε τη λειτουργία του κράτους, αυξάνοντας έτσι το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών· τα άλλα κόμματα, με κάποιες εξαιρέσεις στελεχών τους, φάνηκαν να προτιμούν τη δυστυχία της κυβέρνησης από την αποκλιμάκωση της έντασης· οι «αντιεξουσιαστές», μεθυσμένοι με τη δικαίωση που τους πρόσφερε ο θάνατος του μικρού Αλέξη και εκμεταλλευόμενοι την ασυλία που χαίρονται χρόνια τώρα, δημιούργησαν χάος – ένα χάος που τρόμαξε τόσο τους πολίτες, που ίσως δεχτούν σκληρά κατασταλτικά μέτρα.

Πώς θα φτιάξουν όλα αυτά; Τις τελευταίες μέρες είδαμε τον μαζικό και ειλικρινή πόνο για τον άδικο χαμό ενός παιδιού, αλλά και την ανησυχία για μια κοινωνία που ήταν τόσο έτοιμη να εκραγεί. Δεν είδαμε να δυναμώνει η βούληση κανενός να προβεί στις οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που θα θωρακίσουν τη χώρα για το μέλλον και θα εξασφαλίσουν τη γαλήνη. Αντιθέτως· είδαμε ότι ο φόβος και η καπηλεία θα εντείνουν τις διαφορές μας και θα ετοιμάσουν το έδαφος για την επόμενη καταστροφή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φιγούρες επιθεώρησης

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Aλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας όλοι μας τρομάξαμε καθώς αντικρίσαμε τον εαυτό μας -ως χώρα- στον καθρέφτη. Είδαμε ένα κράτος που διαλύεται με την πρώτη σοβαρή κρίση και δεν μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τον νόμο και την τάξη, αλλά ούτε και τα δικαιώματα των πολιτών. Είδαμε μια κυβέρνηση ανεπαρκή, χωρίς κανένα κουράγιο, καμία πειθώ. Είδαμε ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας έτοιμο να μυθοποιήσει την όποια εξέγερση, να χειροκροτήσει ένα μικρό παιδί που επιτίθεται σε αστυνομικούς. Είδαμε μια αντιπολίτευση που προσπαθεί απλώς να ψαρέψει ψήφους μέσα από την κρίση είτε με αμήχανους βερμπαλισμούς είτε με ανεύθυνες προτροπές για ακρότητες. Είδαμε μέσα ενημέρωσης να λαϊκίζουν σε ασύλληπτο σημείο. Είδαμε τους πρυτάνεις να κλαίνε υποκριτικά αντί να κάνουν τη δουλειά τους, που είναι, μεταξύ άλλων, να περιφρουρούν τα πανεπιστήμιά τους από τους βάνδαλους είτε με δικές τους γενναίες πράξεις είτε με χρήση του νόμου και του κράτους.

Ολα αυτά προφανώς συμβαίνουν γιατί η χώρα περνάει μια βαθύτατη κρίση. Κρίση αξιοπιστίας των πολιτικών της, κρίση οικονομική, κρίση φερεγγυότητας όλων των θεσμών. Είναι προφανές πως δεν υπάρχουν σήμερα ηγέτες, πολιτικοί ή πνευματικοί, που μπορούν να εμπνεύσουν και να σταματήσουν τον κατήφορο. Οι πολιτικοί μας ηγέτες νοιάζονται δυστυχώς για το ποιος θα κερδίσει ψήφους, ενώ η χώρα κατρακυλάει στον κατήφορο. Οι πρυτάνεις πάλι νοιάζονται περισσότερο για το αν θα τους ξαναψηφίσει ή απειλήσει ένα γκρουπούσκουλο παρά για την ευθύνη τους απέναντι στους φοιτητές.

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους. Ας δούμε τα συντρίμμια γύρω μας. Οχι αυτά από τις τεράστιες καταστροφές της περασμένης Δευτέρας, αλλά από την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μας συστήματος. Η χώρα είναι ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία στην οικονομία, την υγεία, την παιδεία, τη δημόσια τάξη. Έχουμε κερδίσει πολλά από το 1974 και μετά αλλά κινδυνεύουμε να πάμε πίσω, πολύ πίσω. Είναι παράλογο να συζητάμε σήμερα για το «αστυνομικό κράτος» ως το βασικό πρόβλημα της χώρας και να αναβιώνουν τα στερεότυπα της «κακής Δεξιάς». Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι το αν θα έβγαιναν ποτέ τα τανκς στους δρόμους, αλλά το ότι και να έβγαιναν θα τράκαραν μεταξύ τους…

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Έχουμε όλοι δίκιο να είμαστε θυμωμένοι με αυτό που αντικρίσαμε στον καθρέφτη. Κανείς μας δεν αντέχει την ελαφρότητα πολλών πολιτικών, οι οποίοι μοιάζουν πλέον με φιγούρες σε επιθεώρηση καθώς το μόνο που τους νοιάζει -ενώ όλα καίγονται γύρω τους- είναι τι θα πουν οι δημοσιογράφοι για τη δική τους εικόνα.

Εχει μαζευτεί πολλή και δικαιολογημένη οργή. Οι ελπίδες που γεννήθηκαν το 2004 με τη νέα τότε κυβέρνηση της Ν.Δ. ήταν πολλές. Διαψεύσθηκαν, γιατί ο κ. Καραμανλής επέλεξε τους συμβιβασμούς με το κόμμα και τη μετριότητα. Αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται σημειολογικά μετριοπαθής, αλλά στην πράξη σύρεται από τον ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα κρίσιμα θέματα, και κυρίως στην παιδεία.

Ολοι συμφωνούμε πως υπάρχει κάτι εξαιρετικά σάπιο στην ελληνική μεταπολιτευτική δημοκρατία. Το ερώτημα είναι πώς θα πάμε μπροστά. Μπορούμε να αφεθούμε στον δρόμο της βίας και της «εξέγερσης» που τόσο έχουμε μυθοποιήσει. Θα πρέπει, όμως, να ξέρουμε ότι θα το πληρώσουμε ακριβά, θα χρεοκοπήσουμε μετά βεβαιότητος και θα αρχίσουμε να βλέπουμε την πλάτη των άμεσων γειτόνων μας, οι οποίοι κάποτε μας ζήλευαν. Υπάρχει άλλος δρόμος, αλλά πρέπει πρώτα να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο στον οποίο επιμένουμε να παγιδευόμαστε από τα μεταπολιτευτικά μας κλισέ. Και για να γίνει αυτό πρέπει να συμβούν δύο πράγματα: να μην φοβόμαστε όλοι να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους ακόμη και όταν ξεσπάει κάθε τόσο το τσουνάμι του λαϊκισμού και δεύτερον να αναλάβουμε όλοι μας, μα όλοι μας, τις ευθύνες μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νομιμοποιείται η βία;

Posted on 13 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Αλαβάνος Αλέκος, Καραμανλής Κώστας, Παιδεία, Πολιτική, Σκάνδαλα, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Απόψεις


Επικίνδυνα φαινόμενα
Κύριο Άρθρο, Η Καθημερινή, Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Είναι εξαιρετικά ανησυχητική η νομιμοποίηση της βίας από ορισμένους εκφραστές δήθεν προοδευτικών απόψεων. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ταραχών, ακούστηκαν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σχολιαστές να υποστηρίζουν πως το σπάσιμο τραπεζών ή καταστημάτων πολυεθνικών εταιρειών είναι θεμιτό, αλλά όχι η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Πρόκειται για επικίνδυνα φαινόμενα που τορπιλίζουν τη δημοκρατία μας και τους βασικούς θεσμούς κάθε πολιτισμένης χώρας. Είναι εξαιρετικά κρίσιμο τέτοιου είδους φωνές να απομονωθούν τώρα από όλο τον πολιτικό κόσμο και την κοινωνία πριν ξαναγυρίσουν τη χώρα στη λίθινη εποχή. Η βία δεν λύνει ποτέ κανένα πρόβλημα και δεν είναι ποτέ ανεκτή, τελεία και παύλα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ

Ανεπαρκείς ηγέτες Του Χαριδημου Κ. Τσουκα
Το εκρηκτικό μείγμα Tης Αγγελικης Στουπακη
Τα συνήθη χαλκεία Tου Παντελη Μπουκαλα
Φρυκτωρία Του Nικου Γ. Ξυδακη
Αμα λάχει, πάει ο Αλέξης Tου Σωκρατη Τσιχλια
«…μένω μονάχος στο παρόν μου» Tου Θανου Oικονομοπουλου
Ο κ. Αλέκος Αλαβάνος Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Πτυχες Tης Mαριας Κατσουνακη

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...