Το μεγάλο μυστικό

Posted on 9 Ιανουαρίου, 2010. Filed under: Καρακούσης Αντώνης | Ετικέτες: |

Η εξελισσόμενη, πολυδιάστατη, οικονομική και κοινωνική κρίση είναι και κρίση του μοντέλου και μαζί της πολιτικής αποφαίνονται πλέον οι περισσότεροι.

Οι επιφανέστεροι της πολιτικής έχουν εδώ και καιρό περιγράψει την ανάγκη μιας συνολικής μεταρρύθμισης και αλλαγής η οποία θα μεταβάλει πλήρως τις δομές σε όλα τα επίπεδα διοίκησης, από τους δήμους και τις περιφέρειες έως και την κεντρική διοίκηση, την κυβέρνηση και συνολικά το πολιτικό σύστημα.

Στη βάση αυτής άλλωστε της κοινής πεποίθησης η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχουν θέσει ως προτεραιότητά τους ταυτόχρονα με την προσπάθεια εξόδου από την οικονομική κρίση και τη θεσμική ανασυγκρότηση και μεταρρύθμιση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης.

Εχει διακηρυχθεί ότι η δεύτερη ενοποίηση των δήμων, η κατάργηση των νομαρχιών, η ταυτόχρονη θεσμοθέτηση του αιρετού περιφερειάρχη, οι αλλαγές στον εκλογικό νόμο, όπως και η υιοθέτηση νέων αρχών διαφάνειας στην πολιτική ζωή της χώρας αποτελούν ψηφίδες ακριβώς μιας μεγάλης μεταρρύθμισης, η οποία έχει ανάγκη το κράτος και συνολικά το πολιτικό σύστημα.

Ουδείς διαφωνεί με τον σκοπό, ούτε αμφισβητεί ότι οι προθέσεις είναι καλές και αγαθές.

Ωστόσο υπάρχει μια κρίσιμη ζώνη που μένει ανέγγιχτη, παρ΄ ότι συγκροτεί τον πυρήνα της πολιτικής στη χώρα μας. Τα ίδια τα κόμματα τα οποία ευαγγελίζονται τη μεταβολή και την πρόοδο ζουν σε «μαύρη τρύπα».

Κατά τρόπο παράδοξο ίσως και μοναδικό στην προηγμένη Δύση τα ελληνικά κόμματα δεν έχουν νομική υπόσταση.

Πρόκειται για ενώσεις προσώπων ειδικού σκοπού, εκφράζονται και εκπροσωπούνται μόνο από τον αρχηγό, δεν δεσμεύονται σχεδόν από τίποτε, εγγυήσεις συνέπειας δεν προσφέρουν, τα οικονομικάτους είναι απολύτως αδιαφανή, το καταστατικό τους παραβιάζεται κατά το δοκούν. Οπως και η δημοκρατικήλειτουργία τους, στις περισσότερες των περιπτώσεων, υπακούει στη βούληση των αρχηγών και μόνο σε αυτήν. Τα περισσότερα μοιάζουν με μικράφέουδα ηγεμόνων, θυμίζουν συγγενή της μοναρχίας σχήματα, μοιάζουν απομεινάρια μιας άλλης εποχής και γι΄ αυτό δεν δύνανται ούτε τη μεταρρύθμισηούτε την αλλαγή, που κατά καιρούς ευαγγελίζονται, να φέρουν.

Ισως χρειάζεται η πρώτη μεταρρύθμιση και αλλαγή να αρχίσει από τα κόμματα, δηλαδή από την πηγή, από την κεφαλή του πολιτικού συστήματος, που φιλοδοξεί μεν όλα να τα αλλάξει, μα έχει αποδειχθεί πως δεν μπορεί, επειδή προφανώς το ίδιο είναι προβληματικό, με αποτέλεσμα να δρα ενοχικά και αναποτελεσματικά. Και ίσως αυτό να είναι το μεγάλο μυστικό της κρίσης που τελειωμό
δεν έχει…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μήπως σκάει η πολιτική φούσκα;

Posted on 27 Μαΐου, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων δεν είναι τα καλύτερα για το πολιτικό σύστημα. Αποδίδουν μια κοινωνία δύσπιστη και ένα εκλογικό σώμα κουρασμένο, κατά βάση απογοητευμένο από το πλήθος των δυνάμεων που διεκδικούν υποστήριξη και ψήφο. Η εντύπωση που μένει από την αξιολόγηση των δημοσκοπικών στοιχείων είναι ότι η κυβέρνηση απογοήτευσε και ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν ενισχύεται κατ΄ αντιστοιχία της κυβερνητικής φθοράς, δεν εμπνέει, ούτε κατακτά το μεγάλο πλήθος των ψηφοφόρων. Γι΄ αυτό και κινείται ασθμαίνουσα, δεν είναι σε θέση να επιχειρήσει το μεγάλο άλμα και να τελειώσει το παιχνίδι.

Οσο για την ελάσσονα αντιπολίτευση δεν καταφέρνει και αυτή να διεισδύσει στους πολλούς, παραμένει στενή και δύσκαμπτη, δεν πείθει, ούτε γοητεύει τα πλήθη. Τα δύο μεγάλα κόμματα της Αριστεράς μοιάζουν σαν να αυτοεκγλωβίστηκαν σε άγονη γη, με παλαιά εργαλεία, χωρίς έμπνευση και μοντέρνες τεχνικές. Και οι Οικολόγοι επίσης, που γίναν του συρμού, μονομανείς όπως είναι, δεν προσφέρουν τα εχέγγυα, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στης χώρας τα πολύ μεγάλα προβλήματα. Για να μη μιλήσουμε για τους ορθόδοξους της Δεξιάς, που χάθηκαν από τη στιγμή που δήλωσαν δεκανίκι της αποτυχημένης «νέας διακυβέρνησης». Ολα τούτα είναι ενδεικτικά και της πολιτικής κρίσης που μαζί με τόσες άλλες καταδιώκουν τη χώρα. Η οικονομία δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, η συμμετοχή στην Ευρώπη δεν απέφερε τα προσδοκώμενα, τα κόμματα εξετέθησαν και οι ηγέτες τους ακόμη περισσότερο. Χάθηκε δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια η αξιοπιστία από την πολιτική και η πίστη από τους πολίτες. Δεν πιστεύουν πια οι πολίτες ότι οι πολιτικοί λένε την αλήθεια, ούτε ότι κατέχουν τις λύσεις. Γνωρίζουν πλέον ότι παίζεται παιχνίδι εντυπώσεων και το αρνούνται, δεν θέλουν να το παρακολουθήσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι, δύο εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, σημαντική μερίδα ψηφοφόρων δεν κινητοποιείται, αποφεύγει τη συμμετοχή και δηλώνει πιο κοντά στην ιδέα της αποχής. Ειδικότερα στους κύκλους των νέων η προοπτική της θάλασσας είναι ισχυρότερη πάσης άλλης. Με άλλα λόγια, σκάει τούτο τον καιρό και η φούσκα της πολιτικής, όπως τους προηγούμενους μήνες σκάσανε τόσες άλλες. Αν όντως σκάει η φούσκα της πολιτικής, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών πιθανώς να αποδειχθεί απολύτως διαβρωτικό για το υπετριακονταετές πολιτικό σύστημα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ελευθερίες εκ του ασφαλούς

Posted on 10 Απριλίου, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία, Παυλίδης Αρ., Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: , |

Ποιος νόμος είναι «καλός». Αυτός που εφαρμόζεται. Χωρίς δυσκολίες, χωρίς περιττές προστριβές, με την ελάχιστη προβλεπόμενη αμφιβολία, κατ’ οικονομίαν υπερβολικής καταστολής. Γι’ αυτόν το νόμο, κανείς δεν εξέφρασε ειλικρινή λόγο στη Βουλή. Ούτε όταν συζήτησαν για τη «δίκη–καταδίκη–αποφυγή» Παυλίδη ούτε, την επόμενη μέρα, για τη διαρκώς αυξανόμενη «εγκληματικότητα» και, το αντίδοτό της, τη «δημόσια» ασφάλεια. Πιστεύω ακράδαντα ότι η ασφάλεια είναι το πρώτο αγαθό που επιθυμεί ο άνθρωπος στον επώδυνο καθημερινό αγώνα του. Πριν από την οικονομική εξασφάλιση. Πριν σκεφτεί την προσωπική και οικογενειακή ευτυχία. Οσοι το αρνούνται είτε λένε ξεδιάντροπα ψέματα (και είναι δυστυχώς πάμπολλοι) είτε επιχειρούν να ρίξουν ιδεολογική στάχτη σε μια πραγματικότητα που τους τρομάζει.

Εκτιμώ, για παράδειγμα, ότι υπάρχει μια σοβαρή πλειοψηφία «αριστερών» υπερασπιστών των δικαιωμάτων των μεταναστών στη χώρα μας, οι οποίοι όμως φοβούνται «το μαύρο» και σιχαίνονται τη μυρωδιά των «ανθρώπων που τρώνε κάρι» και παίρνουν τα μέτρα τους απέναντι στους «αλλόθρησκους» και, γενικώς, κρύβουν με δυσκολία τον ελληνικό μας ρατσισμό. Γιατί, κακώς, ντρέπονται επειδή είμαστε Ελληνες κατ’ επιλογήν, κουλτούρας και φιλοσοφικής αναφοράς και όχι επειδή «έλαχε» να μας κοιλοπονέσει η μάνα μας στα εδάφη αυτού του κράτους.

Στη χώρα λοιπόν όπου όσοι καταπατούν το νόμο μένουν δίχως επίπληξη, περιορισμό, καταστολή ή καταδίκη, πρώτοι οι φιλοξενούμενοι μετανάστες αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν. Οταν κανείς δεν σέβεται την τάξη ως δημόσιο αγαθό, ευκολότερα θα βγάζει τον χειρότερο άνθρωπο που φέρνει μαζί του. Εχθρικό και ζωώδη στους άλλους, τους επικίνδυνους, που βρίσκονται απέναντί του. Δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου γιατί, ενώ υπάρχουν αρκετοί και επαρκείς νόμοι, οι συνοδοιπόροι του Τσίπρα ζητούν την εφαρμογή τους κατά τρόπο διαφορετικό από εκείνον που προκρίνουν οι οπαδοί του Καρατζαφέρη. Ούτε αποδέχομαι τις από καθέδρας κατηγορίες της σταλινικής αριστεράς, λες και απαιτούνται ειδικές γνώσεις για να θυμάται κανείς ότι σε αυτή την πλευρά, καλός μετανάστης είναι εκείνος που χτίζει τον σοσιαλισμό στη… χώρα του ή όποιος τυχερός απολαμβάνει την υποτροφία του πάλαι ποτέ πραγματικού σοσιαλισμού, με αντίτιμο την… περιορισμένη ανεξαρτησία της πατρίδας του.

Σε παρόμοιες συζητήσεις ξεχνούμε τις τόσο απλές όσο και απόλυτες αρχές θέσπισης της πολιτείας «μας». Είτε αυτής που διέπει την κοινωνική μας υπόσταση είτε όσες ρυθμίζουν τις οικονομικές μας πράξεις είτε τις άλλες που ορίζουν τα όρια της συλλογικής ελευθερίας μας, μιας που η ατομική παραμένει, στην πνευματική της διάσταση, άνευ ορίων. Είμαστε έθνος φίλων της ελευθερίας, είμαστε φιλελεύθεροι και ανθρωπιστές. Δεν νιώθω όμως καθόλου διαθέσιμος να ερμηνεύσω τις αρχές αυτές κατά το δοκούν. Ιδιαίτερα μάλιστα αν πρόκειται έτσι να δικαιολογήσω μια ανίκανη, ρατσιστική και απαίδευτη αστυνομία, πληρωμένους δικηγόρους που θησαυρίζουν με τον ανθρώπινο πόνο, φορτηγατζήδες και «αφεντικά» που πληρώνονται την παρανομία, πολιτικές μοιρολογίστρες και άλλους νταβατζήδες του (δικαιολογημένου) φόβου που προκαλεί το πρόσωπο πείνας και αθλιότητας των άμοιρων που πληθαίνουν στους δρόμους της πρωτεύουσας και στα χωράφια της πατρίδας.

Από τον πρωθυπουργό και τον συνυπεύθυνό του της αντιπολιτεύσεως, από τα κομματικά στελέχη, πρέπει να απαιτούμε να ανταποκριθούν στις σοβαρότατες ευθύνες που έχουν αναλάβει για τη διασφάλιση της ασφάλειάς μας. Να τους θυμίζουμε ότι, κατά πρώτο λόγο, δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Πως ο πρωθυπουργός δεν έχει κανένα δικαίωμα να καταγγέλλει «κάποιους» επειδή «ενθαρρύνουν την αντίθεση στους νόμους». Ας φρόντιζε να συλλαμβάνονται, παραδειγματικά και χωρίς εξαιρέσεις και μάλιστα «κατόπιν άνωθεν υποδείξεων», όσοι τους παραβαίνουν. Αυτό είναι που τιμωρείται. Και όχι οι πεποιθήσεις μας. [Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο σχολιαστής των «8»

Posted on 9 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Πολιτική | Ετικέτες: |


O σχολιαστής των χθεσινών τηλεοπτικών δελτίων έμοιαζε τρακαρισμένος, ίσως και κλονισμένος.

Τίποτε δεν θύμιζε την αυτοπεποίθηση των προηγούμενων λόγων του.

Οι παλαιές βεβαιότητες δεν υπήρχαν. Αντιθέτως κυριαρχούσαν η αμφιβολία και η ανησυχία επίσης. Λογικώς, γιατί το όραμα που προπαγάνδιζε μετά πάθους στις προηγούμενες εμφανίσεις χάθηκε, η οικονομία των υπηρεσιών, του εμπορίου, της ναυτιλίας που ευαγγελιζόταν πνίγηκε στον κύκλο των χαμένων πιστωτικών αγαθών και η κοινωνία των ίσων ευκαιριών που άλλοτε υπερασπιζόταν δεν ήλθε ποτέ.

Γι΄ αυτό και ο τόνος της φωνής ήταν χαμηλός, τα ρητορικά σχήματα ελάχιστα, τα σήματα και τα μηνύματα παρακλητικά, χωρίς δύναμη, χωρίς πειθώ, χωρίς ισχυρή παρότρυνση, δεν μετέδιδαν προσδοκία, ούτε ελπίδα διεξόδου.

Κατευναστικός ο λόγος, για τον περιορισμό των βαρύτατων συνεπειών μιλούσε, το πλήθος προετοίμαζε για το κακό που έρχεται, που μόλις τώρα βλέπει. Τυπικές και οι περισσότερες των διαπιστώσεων για τη διεθνή οικονομική κρίση και τις πανίσχυρες οικονομίες που βυθίζονται στην ύφεση, ξεπατικωμένες από τις εκθέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, φάνταζαν ανεπίκαιρες, δεν ενσωμάτωναν τα νεότερα και εφιαλτικότερα του επερχόμενου τρίτου κύματος.

Oύτε επίσης απορροφούσαν τις αναζητήσεις, τον διάλογο, τα καινούργια διλήμματα που αναδεικνύονται διεθνώς για το τραπεζικό σύστημα και τον ρόλο του, για την ιδεολογική και πολιτική μετατόπιση, για τις ευθύνες της κυρίαρχης μέχρι πρότινος πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για τα δόγματα που κατέρρευσαν, για το κράτος και την αγορά, για τους νέους μηχανισμούς και τα καινούργια εργαλεία που είναι υποχρεωμένες να αναδείξουν και να χρησιμοποιήσουν οι οικονομίες.

Αλλοτε, σε προηγούμενες κρίσεις και αναστατώσεις, ανέβαζε τους τόνους, μιλούσε επιθετικά, έθετε διλήμματα σκληρά και αδυσώπητα, απέδιδε ευθύνες, ηθικολογούσε και έπειθε τους πολλούς με τη ρητορική δεινότητά του ότι βαδίζει στον καλό τον δρόμο.

Τώρα δεν έχει πολλά να πει, ούτε έργο σπουδαίο να υπερασπίσει. Νιώθει το κενό, αισθάνεται την υποχώρηση και την αδυναμία, αντιλαμβάνεται ότι οι καλές ημέρες της ηγεμονίας έχουν παρέλθει.

Γι’ αυτό απλώς ζήτησε να εμπιστευθούμε την κρίση και τις επιλογές του, να πιστέψουμε ότι ο δικός του δρόμος είναι της υπευθυνότητας και των άλλων της ανευθυνότητας.

Με τη διαφορά όμως ότι γνωρίζουμε πια ότι ως τώρα δεν βάδιζε στον καλό τον δρόμο. Γιατί λοιπόν να πιστέψουμε ότι θα το πράξει τώρα;

Με άλλα λόγια, χθες ο σχολιαστής των «8» δεν είχε ρέντα, ούτε κέφια. Και κατά τα φαινόμενα δεν θα αποκτήσει.

  • Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το αεροπλανάκι μας

Posted on 3 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Το κόλπο είναι από τα γνωστότερα στα χρονικά του οικονομικού εγκλήματος: κάποιος καπάτσος πείθει τους φίλους του να του δώσουν χρήματα με την υπόσχεση ότι θα τους τα πολλαπλασιάσει. Το σύστημα βασίζεται στο να πείθει όλο και περισσότερους «επενδυτές» να μπουν στο παιχνίδι – το οποίο στην Ελλάδα είναι γνωστό ως «αεροπλανάκι» ή «πυραμίδα» – για να χρηματοδοτήσουν τα κέρδη των παλαιότερων. Για να πετάξει το αεροπλάνο, για να υψωθεί η πυραμίδα, απαιτούνται όλο και περισσότεροι επενδυτές. Το σύστημα λειτουργεί ρολόι, έως τη στιγμή που δεν αρκούν οι νέοι επενδυτές για να το τροφοδοτήσουν. Τότε το αεροπλανάκι τσακίζεται, η πυραμίδα καταρρέει, ζωές καταστρέφονται.

Στην πιο δραματική εκδοχή του φαινομένου, το 1997 είδαμε ολόκληρη χώρα –την Αλβανία– να καταρρέει μέσα στην αναρχία και τη βία όταν αποκαλύφθηκε ότι όλος ο λαός είχε πέσει θύμα τέτοιας απάτης. Αυτές τις μέρες, μέσα στη γενική αναστάτωση της παγκόσμιας οικονομίας, παρακολουθούμε με δέος τις αποκαλύψεις για την πυραμίδα που έστησε παγκοσμίως ένας ραδιούργος Αμερικανός «σύμβουλος επενδύσεων» ονόματι Μπέρνι Μέιντοφ, ο οποίος φέρεται να ομολόγησε ότι καταχράστηκε γύρω στα 50 δισεκατομμύρια δολάρια ανυποψίαστων επενδυτών. Λόγω του Μέιντοφ, η αυξημένη ευαισθησία των Αρχών και των πολιτών οδηγεί σχεδόν καθημερινά σε αποκαλύψεις τέτοιων εγκλημάτων.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα: είναι τόσο κουτοί οι άνθρωποι ώστε να εμπιστεύονται με τέτοια ευκολία τις οικονομίες τους σε ξένους, τους οποίους δεν έχουν κάνει τον κόπο να ελέγξουν; Η εύκολη απάντηση θα ήταν ότι οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ανόητοι όσο καλόπιστοι: πιστεύουν ότι όλα θα πάνε καλά, έως τη στιγμή που βλέπουν με τα δικά τους μάτια τα σημάδια της καταστροφής (οπότε είναι πολύ αργά πλέον).

Στην Ελλάδα μπορούμε να πούμε ότι ζούμε μια τέτοια πυραμίδα από την ανάποδη: γνωρίζουμε ότι η λειτουργία της οικονομίας μας, των ασφαλιστικών Ταμείων μας, των ζημιογόνων εταιρειών, όπως η Ολυμπιακή, της γεωργίας μας, βασίζεται πλέον μόνο στην ικανότητά μας να προσελκύουμε νέα δάνεια. Παίρνουμε χρήματα όχι για να επενδύσουμε ή να πλουτίσουμε, αλλά για να αντέξουμε τώρα και να πληρώσουμε αργότερα.

Εφέτος αναμένεται να δανειστούμε περίπου 50 δισ. για να καλύψουμε τις ανάγκες του έτους, λίγο πάνω απ’ ό,τι δανειστήκαμε το 2008. Χάνουμε την αξιοπιστία μας και έτσι αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε για τα κρατικά ομόλογα περίπου 3% υψηλότερο επιτόκιο απ’ ό,τι προσφέρει η Γερμανία για τα δικά της. Αυτό σημαίνει ότι εμείς θα χάσουμε περίπου 1,5 δισ. παραπάνω για να καταφέρουμε να πουλήσουμε τα ομόλογα μας. Επειδή δεν πρόκειται να αποπληρώσουμε αυτά τα χρέη, θα αναγκαστούμε να δανειστούμε ακόμη περισσότερα. Το εθνικό χρέος θα γιγαντωθεί σε σημείο που δεν θα αντέχουμε να το υπηρετούμε. Θα βρεθούμε σε αδιέξοδο.

Αλλά μια χώρα δεν είναι επιχείρηση: δεν μπορεί να δηλώσει χρεοκοπία, να τεθεί υπό εκκαθάριση και αφεντικά και εργάτες να βρουν δουλειά αλλού· είναι υποχρεωμένη να πετύχει, να επιζήσει. Σαν άτομα, οι Ελληνες είναι έξυπνοι, οραματικοί, συνεπείς και δουλευταράδες. Είναι το σύστημα που τους προδίδει – και το γεγονός ότι το 40% των μισθών πάει σε φόρους και κρατήσεις, με αντάλλαγμα πενιχρές δημόσιες υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, αντί να κάνουμε καλή χρήση των χρημάτων μας και να δημιουργούμε ευκαιρίες για να παράγουμε κέρδη, τα σπαταλάμε και μετά δανειζόμαστε για να μπαλώσουμε τις τρύπες και να βγάλουμε τη χρονιά.

Το δημόσιο χρέος σήμερα είναι 240 δισ. ευρώ. Δηλαδή, κάθε κάτοικος της χώρας –νέος, γέρος, Ελληνας, μετανάστης– χρωστάει σχεδόν 22.000 ευρώ, χωρίς να λογαριάζουμε τι χρωστάει ο καθένας για τα προσωπικά του δάνεια. Κι όμως, κανείς δεν φαίνεται να ανησυχεί για το ότι όλοι πετάμε σε ένα αεροπλανάκι στο οποίο δεν μπαίνουν νέοι επιβάτες· μένει στον αέρα επειδή στην απελπισία μας ξεπουλάμε το μέλλον μας, τα χρόνια που έρχονται.

Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πακέτο χωρίς μέλλον

Posted on 3 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Αγροτιά, Πολιτική | Ετικέτες: |

Τέλειωσαν λοιπόν τα μπλόκα, αποσύρθηκαν τα τρακτέρ από τις εθνικές οδούς και οι αγρότες –είτε οι κατ’ επάγγελμα είτε οι κατά δήλωσιν– θα μοιραστούν το πακέτο των 500 εκατομμυρίων ευρώ, που τους προσέφερε η κυβέρνηση. Η ταλαιπωρία που υπέστησαν η χώρα και οι πολίτες επί ένα δωδεκαήμερο θα αποτελέσει παρελθόν και όλοι θα επιστρέψουν στην καθημερινή τους ρουτίνα. Το ερώτημα όμως είναι: τι προέκυψε απ’ όλη αυτή την ιστορία και αν λύθηκαν τα προβλήματα των αγροτών. Η απάντηση είναι δυστυχώς αρνητική, καθώς για άλλη μια φορά, όπως είθισται στην Ελλάδα, κρύψαμε τη σκόνη κάτω από το χαλί, αδιαφορώντας για το τι μέλλει γενέσθαι.

Τα προβλήματα των αγροτών είναι υπαρκτά και χρόνια. Γι’ αυτόν τον λόγο οι σχετικές ευθύνες δεν ανήκουν μόνο στους ίδιους, αλλά επίσης σε όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα. Μπλόκα και αναταραχές έχουμε ζήσει ουκ ολίγες φορές την τελευταία 25ετία τουλάχιστον, αλλά κάθε φορά οι όποιες «λύσεις» που δόθηκαν για να εκτονωθεί η κατάσταση ήταν πρόσκαιρες και δεν αντιμετώπιζαν μακροπρόθεσμα το πρόβλημα. Ενώ τα σήματα κινδύνου για τη διατήρηση «ξοφλημένων» καλλιεργειών, όπως το βαμβάκι, ο καπνός κ.λπ., γίνονταν εντονότερα με την πάροδο του χρόνου και το καθεστώς των επιδοτήσεων πνέει τα λοίσθια, τα ίδια προϊόντα συνέχισαν να καλλιεργούνται και μεγάλο τμήμα των αγροτών εθίστηκε στο να ζει μέσω των κρατικών ενισχύσεων. Ουδεμία κυβέρνηση εκπόνησε μια σοβαρή πολιτική ή πρόταση για το πώς θα μπορέσει πραγματικά η αγροτική οικονομία να σταθεί στα πόδια της, για το πώς θα εκσυγχρονιστεί το γεωργικό επάγγελμα και θα προσαρμοστεί στους όρους ανταγωνισμού που επικρατούν. Οι όποιες φωτεινές εξαιρέσεις έχουν προκύψει, οφείλονται σχεδόν αποκλειστικά στην ιδιωτική πρωτοβουλία παρά σε κάποιον κεντρικό σχεδιασμό.

Ετσι και τώρα, το πακέτο των 500 εκατ. ευρώ είναι μιας χρήσης και το μοναδικό που επιλύουν είναι το πρόβλημα επιβίωσης των αγροτών για φέτος. Αν δεν ληφθούν συγκεκριμένα, επώδυνα, αλλά αναγκαία μέτρα, που θα έρθουν σε σύγκρουση με καθεστηκυίες νοοτροπίες και με τη λογική του βολέματος, με την πρώτη ευκαιρία τα μπλόκα θα ξαναστηθούν και ο προϋπολογισμός, δηλαδή όλοι οι φορολογούμενοι, θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα.

Οι φετινές κινητοποιήσεις, όμως, είχαν ένα επιπρόσθετο χαρακτηριστικό. Οτι έγιναν εν μέσω μιας άτυπης προεκλογικής περιόδου με αποτέλεσμα η μεν κυβέρνηση –η οποία επιπλέον βρίσκεται σε δυσχερή θέση λόγω της πτώσης της δημοτικότητάς της– να τις προσεγγίζει με κατευναστική διάθεση, η δε αντιπολίτευση με φιλικό τρόπο. Αιτία ότι κανένα κόμμα δεν επιθυμεί να δυσαρεστήσει μία τέτοια μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων. Η Νέα Δημοκρατία είναι βέβαιο ότι έχει συνειδητοποιήσει πόσο επιβλαβής ήταν η στάση που είχε τηρήσει ως αντιπολίτευση έναντι των αγροτών, όταν βουλευτές της ανέβαιναν πάνω στα τρακτέρ και έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα για το βαμβάκι. Ομως από το πάθημά της δεν μαθαίνει τίποτε ούτε το ΠΑΣΟΚ, που χάριν μικροκομματικών υπολογισμών χαϊδεύει τα αυτιά των αγροτών και δεν τους λέει την αλήθεια. Ωσπου να έρθει και αυτό ξανά αντιμέτωπο ως κυβέρνηση με τα μπλόκα τους.

  • Tου Κωστη Η. Φαφουτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παροχολογία – παγίδα

Posted on 3 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Ευρωπαϊκή Ενωση, Εκλογές, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Προϋπολογισμός, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Παροχές, Πολιτική | Ετικέτες: |

Μάλλον ο κ. Κ. Καραμανλής απέκτησε σχέδιο με σαφή στόχο: Να μειωθεί η δημοσκοπική διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ κάτω από τις 2 μονάδες, ώστε να μπορέσει να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και, αν τις χάσει, να μην συντριβεί. Ετσι, σύμφωνα με ένα μακροπρόθεσμο σενάριο, ο κ. Καραμανλής θα παραμείνει αρχηγός περιμένοντας να χρεοκοπήσει η κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου, θα προκαλέσει εκλογές με αφορμή την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας σε 12 μήνες, θα τις κερδίσει, και ο κ. Παπανδρέου θα καταγραφεί ως «παρένθεση». Το σενάριο, έχει τις ευεργετικές ψυχολογικές επιδράσεις κάθε «παραμυθιού-με-καλό-τέλος» αλλά, κατά τα λοιπά, μηδαμινή αξία. Αξία έχει ο βραχυπρόθεσμος στόχος: Εκλογές πριν από το Πάσχα — μετά τις 16 Μαρτίου, ώστε οι υποψήφιοι βουλευτές της Ν.Δ. να χρειάζονται σταυρό.

Στις μεθόδους με τις οποίες επιχειρείται, ούτως ή άλλως, ο περιορισμός της δημοσκοπικής διαφοράς, συγκαταλέγονται «στοχευμένες δράσεις» (υποθέσεις Siemens, ΔΕΚΑ και TOR…), αναθέρμανση των σχέσεων της κυβέρνησης με τη διαπλοκή όχι μόνον σε επίπεδο συμβολισμού (με τα γνωστά πρόσωπα…) αλλά και σε επίπεδο δράσεων (με «δουλειές»). Παράλληλα, ο κ. Γ. Παπαθανασίου απευθύνεται προς τους «κεντρώους» με υποσχέσεις για «συγκράτηση δαπανών», άλλοι συνάδελφοί του προς το ευρύτερο «κοινό» με ψηφοθηρικά μέτρα: Με υποσχέσεις, για παράδειγμα, περί κατάργησης της θητείας και των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ, κυρίως όμως με υποσχέσεις για «παροχές σε είδος» — ευρώ. Αυτές οι τελευταίες έχουν μια ιδιαιτερότητα, την ακόλουθη: Θα ακυρωθούν μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα αναδειχτεί.

Ως γνωστόν, τα «αφεντικά του θεσσαλικού κάμπου» δεν πρόκειται να πάρουν τα υπεσχημένα λεφτά πριν από το Πάσχα. Οι «60.000 προσλήψεις» δεν πρόκειται να γίνουν πριν από το Πάσχα. Τα «5 δισ. ευρώ» στους προμηθευτές των νοσοκομείων δεν θα δοθούν πριν (ούτε μετά…) το Πάσχα. Ολα «θα δοθούν» μετά το Πάσχα, άρα μετά τις (προβλεπόμενες) εκλογές. Στην πράξη, τα περισσότερα από όσα υπόσχεται (και μέλλει να υποσχεθεί) η σημερινή κυβέρνηση, δεν θα δοθούν ολωσδιόλου. Ο κ. Καραμανλής γνωρίζει ότι τον Μάρτιο η Ελλάδα θα τεθεί σε ειδικό καθεστώς επιτήρησης από τις Βρυξέλλες. Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Ελεγχος θα είναι αρκετά πειστικός ώστε η όποια κυβέρνηση να «καταπιεί» τις παροχές. Πολλώ μάλλον, εφόσον υποχρεωθούμε να προσφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους, οπότε θα τεθούμε σε αυστηρότερο καθεστώς ευρωπαϊκής επιτήρησης, ίδιο με εκείνο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Οι παροχές, λοιπόν, θα μείνουν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η παροχολογία, όμως, θα έχει όχι μόνο προεκλογικά, αλλά και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα: Θα καταστήσει ακόμη περισσότερο δυσχερή την άσκηση πολιτικής από την (όποια…) κυβέρνηση. Ναρκοθετεί σήμερα, τη δημοσιονομική εξυγίανση αύριο. Κι επειδή ο κ. Παπανδρέου προσδοκεί («βασίμως» σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, «ασφαλώς» σύμφωνα με στελέχη του…) ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, είναι δύσκολο να εξηγηθεί το παράδοξο: Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση, αντί να καταγγείλει ως καταστροφική την απατηλή παροχολογία (την οποία ως κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί αύριο), επιλέγει να παρακολουθεί τη σημερινή κυβέρνηση σε αυτό το ολισθηρό πεδίο;

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κόστος ευρωσκεπτικισμού

Posted on 3 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Πριν από τρία χρόνια, ένα από τα πολύ καλά κέντρα μελετών ευρωπαϊκών θεμάτων είχε δημοσιεύσει μελέτη με το ερώτημα «Will the eurozone crack?» («Θα διαλυθεί η Eυρωζώνη;»). Χαρακτηρίσθηκε «ευρωσκεπτικιστική» και αφέθηκε στα αζήτητα. Ομως, τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές θέτουν το ίδιο ερώτημα. Μια καθόλου θεωρητική συζήτηση, στην οποία πρωταγωνιστής είναι η χώρα μας, στον ρόλο του «αδύναμου κρίκου». Αρθρα που περιγράφουν τον κίνδυνο δημοσιεύτηκαν σε Financial Times, Le Monde, Handelsblatt, Die Zeit, Telegraph. Αναπαράγονται παντού στο Ιντερνετ και η «μόδα» θα συνεχιστεί. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε, ως χώρα, φορείς ικανούς να παρέμβουν στη διεθνή αυτή συζήτηση. Η απομάκρυνση του αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών δημιούργησε κενό επιχειρημάτων και ενίσχυσε ανησυχίες για αποκαλύψεις. Ενας πρώην πρωθυπουργός διακονεί την πεποίθηση ότι όλα θα δυσκολέψουν και η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να αποτραβηχτεί από την Ευρωζώνη. Ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τοποθετηθεί δεσμευτικά απέναντι σε παρόμοια εκτροπή.

Ευτυχώς, υποστήριξη στην ενότητα της Ευρωζώνης και στην ικανότητα της Ελλάδας να διατηρήσει τη θέση της, ήρθε από τον πρόεδρο της ευρωομάδας (Juncker), τον αρμόδιο επίτροπο (Almunia), τον πρόεδρο της ευρωτράπεζας (Trichet), αλλά και από ορισμένους σημαντικότατους επενδυτικούς οίκους (Blackrock, Fidelity, Merill Lynch). Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι δυσπιστούν θα ξεχάσουν το θέμα και θα αγνοήσουν τα επιχειρήματα που λογικά ακούγονται για την ικανότητα της Νομισματικής Ζώνης του Ευρώ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όσο και συλλογικά την παρούσα κρίση. Γιατί είναι αλήθεια και η ιστορία συμφωνεί, πως οι νομισματικές ζώνες συχνά ξηλώνονται, άλλοτε για να μανταριστούν σύντομα κι άλλοτε για να διαλυθούν οριστικά.

Υπάρχουν δύο στοιχεία που κρατούν ενωμένα τα τμήματα μιας νομισματικής ζώνης, τα οποία μάλιστα διατηρούν αυτοκέφαλη δημοσιονομική πολιτική, ελεύθερη εσωτερική διαπραγμάτευση αμοιβών, άρα και «εθνική» επιχειρηματική κερδοφορία. Το κύριο είναι η σχετική ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών-μελών. Το εξίσου σημαντικό είναι το αξιόχρεο των τίτλων χρέους που εκδίδουν κράτος, τραπεζικοί οργανισμοί και σημαντικές επιχειρήσεις. Ανισα επίπεδα ανταγωνιστικότητας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα όταν περιορίζεται η ανάπτυξη, ενώ συντηρούνται υψηλά υπόλοιπα δημόσιου χρέους. Πράγματι, απέναντι σε μια ραγδαία μείωση της αγοραστικής δύναμης του διαθέσιμου εισοδήματος, με αύξηση της ανεργίας και σημαντικά θετικά επιτόκια, πόσο διατεθειμένοι θα είναι οι Ελληνες να συνεχίσουν τη διαδρομή μέσα στην Ευρωζώνη; Η αδυναμία των πολιτών να θέλγονται στον λαϊκισμό, η απουσία πειστικών μέτρων πολιτικής από την κυβέρνηση και η σιγή των πολιτικών δυνάμεων ενισχύουν τους ευρωσκεπτικιστές και αντικειμενικά ανεβάζουν το καπέλο στα επιτόκια που πληρώνει το ελληνικό κράτος.

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διάλογος για την παιδεία με ποιους και πώς;

Posted on 3 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Διάλογος, Παιδεία | Ετικέτες: |

Του Μιχαλη Κουτσιλιερη*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009

Αφού ξεκαθαρίσω πρώτα ότι σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τις προθέσεις των ανθρώπων, γράφω προσπαθώντας να καταλάβω το εάν ο νέος υπουργός Παιδείας έχει κάποιο συγκεκριμένο ερώτημα στο οποίο αναζητά απάντηση μέσα από το διάλογο για την παιδεία και από ποίους περιμένει την απάντηση αυτή. Αφορά ο διάλογος τη διαδικασία εισαγωγής των αποφοίτων των Λυκείων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Αφορά την αναδιαμόρφωση των σπουδών στο Γυμνάσιο και Λύκειο ως προς το περιεχόμενο της «παίδευσις» των αποφοίτων στους παραπάνω κύκλους σπουδών; (παίδευσις: η ικανότητα των πολιτών να εκτελούν μεγάλο αριθμό πραγμάτων με χάρη «μετά χαρίτων»). Πρόκειται δηλαδή για την απόκτηση γενικής και όχι ειδικής γνώσης και προπάντων δεν είναι μία προετοιμασία συμμετοχής σε κατατακτήριες εξετάσεις για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο.

Αλήθεια, εάν ο διάλογος του υπουργού αφορά όλα τα παραπάνω, και ίσως ακόμα περισσότερα, δεν αντιλαμβάνομαι το εάν θέλει η παραπάνω συζήτηση να γίνει θεωρώντας ως δεδομένο τον πρόσφατο νόμο-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση ή μήπως εξετάζει και πιθανές τροποποιήσεις σε αυτόν;

Θέλει η συζήτηση αυτή να περιλάβει και τον τρόπο διορισμού των καθηγητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση; Απλά, θυμίζω ότι ο διορισμός των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης γίνεται μετά από πάροδο πολλών χρόνων από την αποφοίτησή τους και ότι βέβαια κανείς τους δεν έχει ασκηθεί ως εκπαιδευτής. Τα πανεπιστημιακά πτυχία σήμερα πιστοποιούν (δυστυχώς) μόνο την επιτυχή επίδοση των φοιτητών μας σε ένα συγκεκριμένο αριθμό εξετάσεων αλλά όχι και συγκεκριμένες δεξιότητες. Ενδιαφέρεται λοιπόν ο υπουργός και για το πώς θα γίνουν οι πτυχιούχοι των πανεπιστημίων μας και καλοί εκπαιδευτές ή δεν σχετίζεται η μεταρρύθμισή του με το θέμα αυτό; Τι αλήθεια προτίθεται να συζητήσει και στη βάση ποίων προϋποθέσεων και με ποίους;

Αν κατάλαβα καλά, όλοι οι εμπλεκόμενοι θεσμικοί και επαγγελματικοί φορείς καλούνται για να συμμετάσχουν στην παραπάνω συζήτηση με τον υπουργό και τους συμβούλους του (οι οποίοι μόλις έφτασαν από το υπουργείο Πολιτισμού). Αλήθεια όμως ποίοι είναι οι αρμοδιότεροι από τους εμπλεκόμενους φορείς στη συζήτηση για την Παιδεία; Είναι οι φορείς που παρέχουν εκπαίδευση (εκπαιδευτική κοινότητα) ή είναι εκείνοι που υφίστανται την εκπαίδευση και τις συνέπειές της (χρήστες: μαθητές, γονείς, παραγωγικές τάξεις – κοινωνία); Αραγε γνωρίζει ο υπουργός ποίος είναι ο σημαντικότερος συνομιλητής του και από πού πηγάζει η δύναμή του για μία επιτυχή μεταρρύθμιση;

Προτροπή μου είναι ο υπουργός να αφουγκραστεί την κοινωνία (χρήστες), η οποία χρόνια τώρα υποφέρει και απαιτεί τη μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Γνωρίζουμε όλοι μας καλά ότι το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα κοστίζει πολύ και προσφέρει λίγα. Εχει καταντήσει πλέον να είναι μία συνειδητή και δυστυχώς παραδεκτή επιλογή «το εύκολο και μη απαιτητικό δημόσιο Λύκειο», έτσι ώστε τα παιδιά μας να παρακολουθούν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα από «ειδικούς φροντιστές», οι οποίοι τους προπονούν καθημερινά για τις πανελλήνιες εισαγωγικές εξετάσεις. (Πληροφορούμαι από φίλους, που έχουν παιδιά σε αυτή την ηλικία, ότι το κόστος στην Τρίτη Λυκείου φτάνει πλέον τα 2.000 ευρώ τον μήνα). Εχουμε προφανώς δωρεάν Παιδεία!!!

Δεν χρειάζεται λοιπόν κανένας διάλογος για να πιστοποιήσουμε ότι η κοινωνία μας επενδύει πολλά για μία θέση στην «ελπίδα» μιας πιθανής επιτυχίας στις κατατακτήριες εξετάσεις, οι οποίες είναι μεν αντικειμενικές, κατατάσσουν όμως ως υποψήφιο γεωπόνο κάποιον που θέλει να γίνει φυσικός και ως υποψήφιο μεταλλειολόγο κάποιον που θέλει να γίνει ηλεκτρολόγος μηχανολόγος! Στην παραπάνω κατάταξη – επιλογή τα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν έχουν τον παραμικρό λόγο ή ρόλο!

Η πρόσκληση λοιπόν σε «διάλογο από μηδενική βάση» του υπουργού συνειρμικά φέρνει στο νου μου τα λόγια του καθηγητή David Goltzman από το Πανεπιστήμιο McGill, όταν ως νέος τότε ιατρός του ζήτησα λύση σε ένα πρόβλημα που είχε προκύψει. Θυμάμαι ότι με κοίταξε με έκπληξη και είπε – …μη μου ζητήσεις ξανά να μιλήσουμε για ένα πρόβλημα εάν δεν έχεις να μου παρουσιάσεις τουλάχιστον 2 πιθανές λύσεις… Δεν αξίζει, μου είπε συνεχίζοντας, να συζητάμε για το πρόβλημα αλλά για τη λύση του!

Νομίζω ότι ο υπουργός οφείλει να αντιληφθεί ότι σήμερα μοναδικός αξιόπιστος συνομιλητής του, αλλά και σύμμαχός του, είναι η κοινωνία και όχι οι «παράγοντες». Η κοινωνία απαιτεί ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα. Το νέο εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να είναι «αυτόνομο», θεσπίζοντας τις δικές του αρχές λειτουργίας; «Αυτόδικο», έχοντας δικούς του (δικαστές) κριτές και αξιολογητές; Και «αυτοτελές», δηλαδή να αυτοδιοικείται. Τα παραπάνω ισχύουν σε όλα τα καταξιωμένα εκπαιδευτικά συστήματα. Καταξιωμένο είναι το εκπαιδευτικό σύστημα εκείνο το οποίο επιλέγεται και προτιμάται από τους χρήστες του (κοινωνία), ελεύθερα όχι αναγκαστικά, δηλαδή έχοντας οι χρήστες την επιλογή. Επίσης, το γεγονός ότι ένα εκπαιδευτικό σύστημα / ίδρυμα δυνατόν να μην αποτελεί την πρώτη επιλογή των χρηστών του, αποτελεί και τον καλύτερο μηχανισμό ελέγχου του, εξασφαλίζοντας έτσι μία σχέση λειτουργίας-αποτελέσματος-προτίμησης, και άρα δίνοντάς του τη δυνατότητα αναβάθμισης των εκπαιδευτικών του στόχων.

Δεν θέλω να αδικήσω τον υπουργό και ελπίζω ειλικρινά να κάνω λάθος, αλλά μου φαίνεται ότι η πρόσκλησή του σε διάλογο για την Παιδεία από μηδενική βάση, χωρίς να υπάρχει μία έγκριτη πρόταση «πλαίσιο», αποτελεί μάλλον πολιτικό ελιγμό, ο οποίος οδηγεί δυστυχώς όλους μας στο πουθενά.

* Ο κ. Μιχάλης Κουτσιλιέρης είναι καθηγητής Ιατρικής στο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προσοχή στους θεσμούς

Posted on 2 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Θεσμοί | Ετικέτες: |

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στους Κακλαμάνη- Βωβό και συντροφία, τους αναρχοαυτόνομους, τους αγρότες που έκοψαν την Ελλάδα όχι στα δύο αλλά στα τέσσερα και σε κάθε ομάδα πολιτών που δίκαια ή άδικα παίρνει «το νόμο στα χέρια της»; Ως ένα (σημαντικό όμως) σημείο καμία: θεωρούν όλοι ότι ο μόνος τρόπος για να παρακάμψουν αποφάσεις θεσμικών οργάνων που τους αφορούν και δεν τους αρέσουν είναι οι απειλές, οι ύβρεις και ενδεχόμενα οι αυτοδικίες. Αυτό σημαίνει ότι το «κοινωνικό συμβόλαιο» βρίσκεται σε κίνδυνο και το δημοκρατικό κράτος σε κρίση.

Είναι θεμιτή κάθε αντιπαλότητα, και η πιο έντονη, ανάμεσα στα κόμματα, είναι θεμιτή η υποστήριξη, και η πιο ατεκμηρίωτη, κάθε αιτήματος. Το αθέμιτο είναι η λεκτική και φυσική βία και η περιφρονητική παράκαμψη των θεσμών. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταργούμε το δικαίωμα κριτικής τους και καταγγελίας κακώς κειμένων. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι επιτρεπτό να τους λοιδορούμε ή ακόμα και να τους καταργούμε στην πράξη με το έτσι θέλω χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή δημοκρατική διαδικασία. Κατάργηση έμμεση και συχνά άμεση όταν ο κάθε υπουργός-πασάς, με τη γνωστή κάθετη χειρονομία, αποφασίζει «κατά παρέκκλιση» σε σχέση με τα όσα οι νόμοι και οι διατάξεις υπαγορεύουν. Σύμπτωση; Οι περισσότερες από τις αποφάσεις αυτές αφορούν εξυπηρετήσεις φιλικών προσώπων ή παραγόντων και των συμφερόντων τους. Με φωτογραφικού χαρακτήρα «αποφάσεις» ή ακόμα και με απόπειρες εξίσου φωτογραφικών και καθ΄ υπαγόρευση νέων προεδρικών διαταγμάτων.

Ως τώρα, το Συμβούλιο Επικρατείας έχει αντισταθεί στις παρανομίες αυτές και γι΄ αυτό τόσοι το μισούν. Ναι, είναι αλήθεια ότι με τις παρεμβάσεις του προκλήθηκαν καθυστερήσεις σε ορισμένα έργα και σε περισσότερες βολικές εξυπηρετήσεις. Αλλά ο κύριος ψόγος είναι ότι ενοχλεί τους «ιδεολόγους» του τσιμέντου που αν τους αφήναμε θα είχαν στο όνομα της ανάπτυξης «αξιοποιήσει» με μπετόν και «αναψυκτήρια» ακόμα και τον Εθνικό Κήπο- ή μάλλον το υπόλοιπό του γιατί έγιναν εκεί από χρόνια πολλά και απαράδεκτα όπως η μεγάλη επέκταση των εγκαταστάσεων της Προεδρικής Φρουράς.

Με τη φόρα που πήραμε, θα αποπειραθούμε αύριο να καταγγείλουμε- γιατί όχι αφού μας «ενοχλούν»; – το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή- αλλά αυτό το πράξαμε ήδη γιατί έθιξε τους υπέροχους ομόδοξους ανθρωπιστές Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς- το Διεθνές Δικαστήριο για τις τραγωδίες των πολέμων στην πρώην Γιουγκοσλαβία…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...