Οι παρενέργειες του… δικαίου

Posted on 9 Ιανουαρίου, 2010. Filed under: Καστριώτης Δημήτρης | Ετικέτες: |

Oι εκδρομείς των εορτών, οι τελευταίοι των οποίων επιστρέφουν στις πόλεις αυτό το Σαββατοκύριακο, είχαν μαζί με μια ανάσα διαφυγής και την ευκαιρία να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους περί την πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας. Θα είδαν, λόγου χάριν, εστιατόρια και καφενεία διευθυνόμενα από κατά κύριο (;) επάγγελμα εκπαιδευτικούς, ξενώνες με επιχειρηματίες δημοσίους υπαλλήλους συνεπικουρούμενους από – και καλυπτόμενους υπό- συγγενείς τους, βοηθητικό προσωπικό που απασχολείται ανεπίσημα, μικροεπιχειρήσεις που δεν κόβουν αποδείξεις και ενίοτε δεν έχουν καν θεωρημένα φορολογικά στοιχεία επειδή δεν διαθέτουν ασφαλιστική ενημερότητα, καθώς ουδείς πληρώνει στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ): εύλογο, μια που οι (εμφανιζόμενοι ως) υπεύθυνοι συνήθως έχουν ασφαλιστικό ταμείο από την «κανονική» εργασία τους ή είναι ήδη συνταξιούχοι.

Από μία πλευρά, η ποικιλία και η έκταση αυτής της αφανούς πολυαπασχόλησης επιβεβαιώνουν τις αιτιάσεις περί φοροδιαφυγής: αν αποδιδόταν φόρος επί του συνόλου των πραγματικών συναλλαγών και εισοδημάτων, η δημοσιονομική εικόνα της χώρας θα ήταν πολύ διαφορετική. Αυτή όμως είναι μόνο η μία πλευρά. Η άλλη είναι ότι αυτή η φορολογικώς αχαρτογράφητη πολυπραγμοσύνη στηρίζει την ευημερία μεγάλου μέρους του πληθυσμού, τόσο που δεν ξέρει κανείς ποιο είναι το μικρότερο κακό: η σημερινή διαφυγή της από φόρους και εισφορές ή η τυχόν επιβράδυνσή της εξαιτίας δραστικών μέτρων ελέγχου.

Η εύκολη απάντηση αθροίζει τα θετικά. Και να δουλεύουν οι ξενώνες και τα εστιατόρια και να γίνεται αυτό επισήμως, με καταβολές στο Δημόσιο και στα ασφαλιστικά ταμεία. Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι ο ιδανικός συνδυασμός είναι και εφικτός. Ο όγκος της ανεπίσημης οικονομίας καθιστά δύσκολο και δαπανηρό τον εκτεταμένο έλεγχο, που υπονομεύεται άλλωστε από τη συναλλαγή φορολογουμένων και ελεγκτών. Και ακόμη, όσο και αν ακούγεται προσποιητό, τα οικονομικά δεδομένα συνηγορούν ότι πολλές από αυτές τις ανεπίσημες επιχειρήσεις θα γίνονταν αυτομάτως ελλειμματικές και ασύμφορες αν υποχρεούνταν να λειτουργήσουν με τις νόμιμες επιβαρύνσεις. Αν επιχειρούσε κανείς να επιβάλει καθολική καταγραφή της οικονομικής δραστηριότητας, είναι βέβαιον ότι ένα τμήμα της θα αναστελλόταν- και ουδείς μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια πόσο σημαντικό θα ήταν αυτό.

Ο σχετικός προβληματισμός δεν συνάδει, ίσως, προς το ιδεατό της δικαιοσύνης που επιτάσσει να φορολογούνται όλοι και όλα (αλλά, ας μη λησμονείται, και να μην οδεύουν τα φορολογικά έσοδα σε προνομιακή σίτιση ημετέρων). Στην οικονομία όμως, όπως σε πλήθος άλλα ζητήματα, ζητούμενο δεν είναι μόνο η δικαιοσύνη, αλλά και η αποτελεσματικότητα, η γάτα και όχι ο αγιασμός. Υπό τις σημερινές περιστάσεις, «γάτα» θα ήταν η επιβολή ενός συστήματος αντικειμενικών τεκμηρίων, που θα φορολογήσει άμεσα και χωρίς πολύπλοκους ελέγχους μέρος της άδηλης δραστηριότητας. Προ του κινδύνου να ελεγχθούν, οι περισσότεροι θα δεχθούν να πληρώσουν αυτό το παραπάνω αρκούμενοι στο… υπόλοιπο. Ετσι και τα έσοδα θα αυξηθούν και η ιδιότυπη οικονομία μας θα εξακολουθήσει να λειτουργεί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εγκλημα και επιδεξιότητα

Posted on 9 Ιανουαρίου, 2010. Filed under: Κέζα Λώρη | Ετικέτες: |

O κ. Μ. Χρυσοχοΐδης χθες είχε συνάντηση με 48 δημάρχους της Αττικής. Ηθελαν να συζητήσουν για τα μαχαιρώματα, τους πιστολέρο και τους μαστροπούς που αυξάνονται σαν τη Λερναία Υδρα. Στα σχέδια του υπουργού είναι η ενίσχυση 18 αστυνομικών τμημάτων, σε περιοχές όπου δραστηριοποιούνται απατεώνες και αντεροβγάλτες. Ο υπουργός ξεκίνησε σωστά, μάζεψε τους ενδιαφερόμενους, εκείνους που ξέρουν το πρόβλημα επειδή το ζουν. Οι άρχοντες των μικρομεσαίων δήμων περπατάνε στους δρόμους, σφίγγουν το χέρι του ταμία στο σουπερμάρκετ, ξέρουν τα ονόματα των θυμάτων, ανησυχούν για τη γιαγιά που σύρθηκε με την τσάντα της. Εξίσου καλά γνωρίζουν το πρόβλημα της εγκληματικότητας ορισμένοι βουλευτές. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου κατά την τελευταία διετία περιδιάβαινε τις γειτονιές της Αθήνας, όχι χωρίς συγκρούσεις. Οι αγανακτισμένοι κάτοικοι του κέντρου είδαν συχνά με καχυποψία τη βουλευτίνα που μιλούσε για «ποιότητα ζωής». Οι επισκέψεις της είχαν χαρακτήρα πολιτικής αυτοψίας. Συν τω χρόνω δημιουργήθηκε ένα δίκτυο υποστηρικτών της.

Την ώρα λοιπόν που ο κ. Χρυσοχοΐδης συναντιόταν με τους δημάρχους, τα μίντια έριχναν το βάρος σε επιστολή της κυρίας Διαμαντοπούλου προς τον υπουργό Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκη. Αναφερόταν στην υποβάθμιση της ζωής στην πόλη- μια υποβάθμιση που συνδέεται εν πολλοίς με την εγκληματικότητα.

Πρότεινε λοιπόν να γίνει συνάντηση με τη συμμετοχή των υπουργών Εσωτερικών, Προστασίας του Πολίτη, Υγείας, Παιδείας, Πολιτισμού, Ανάπτυξης, Υποδομών και Περιβάλλοντος, του νομάρχη και του δημάρχου Αθηναίων. Σε αυτό το σημείο άρχισαν οι φιλολογικές αναλύσεις: αν ο ένας ενοχλήθηκε, αν η άλλη έχει βλέψεις στον δήμο. Ολα αυτά, οι υπουργικές κόνξες, οι κοντρίτσες και τα μουτρώματα μάς αφήνουν αδιάφορους. Δεν μας ενδιαφέρει αν δύο κορυφαίοι υπουργοί θα ξεμαλλιαστούν ούτε αν θα μονιάσουν. Δεν μας ενδιαφέρει η «καλή χημεία» ούτε τα καπελώματα. Δεν μας ενδιαφέρει αν μπαίνει ο ένας στα χωράφια του άλλου, αν γίνονται υπερβάσεις καθήκοντος, αν κάποιος κερδίσει ένα παραπάνω γαλόνι. Το αποτέλεσμα θα μετρήσει. Μπορεί η κυβέρνηση να μειώσει την εγκληματικότητα; Ας φορέσουν οι υπουργοί τη στολή του ειδικού φρουρού, ας βγουν σε περιπολίες, αλλά να μη μας απασχολούν με τις αναμεταξύ τους φαγωμάρες.

Oι στατιστικές είναι αμείλικτες για το τελευταίο εννεάμηνο. Οι ληστείες στα σουπερμάρκετ έχουν διπλασιαστεί, στις τράπεζες έχουν αυξηθεί κατά 40%, ενώ η σεξουαλική εκμετάλλευση αυξήθηκε κατά 62,27%. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν μπορεί να απευθυνθεί στην κοινωνία και να ζητήσει βοήθεια, όπως κάνουν τα στελέχη στο υπουργείο Οικονομικών για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Ούτε βοηθάει να ρίξει το θέμα στην αρένα της διαβούλευσης, όπως κάνουν στο υπουργείο Εσωτερικών. Οι πολίτες δεν μπορούν να πατάξουν το έγκλημα. Δεν θα κυνηγήσουν στα σοκάκια τον κλέφτη ούτε θα ορθώσουν το ανάστημα στον φονιά. Οι παλικαριές αποβαίνουν μοιραίες. Οι δυνητικοί βοηθοί του κ. Χρυσοχοΐδη είναι οι συνάδελφοί του στη Βουλή και στο Μαξίμου. Αυτοί θα του δώσουν ιδέες και θα τον βοηθήσουν να τις υλοποιήσει. Εντάξει, αν «φανούν» και λίγο παραπάνω δεν πειράζει. Στην περίπτωση που καταφέρει να εκμηδενίσει την εγκληματικότητα, κανείς δεν θα απονείμει τα εύσημα εξ ημισείας. Τα bravi άλλωστε τα παίρνει η κυβέρνηση. Στο κάτω κάτω οι υπουργοί είναι αναλώσιμοι: σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Το πρόγραμμα μετράει.

Στην ουσία λοιπόν. Ο κ. Χρυσοχοΐδης χθες έταξε μηδενική ανοχή στην ανομία και μάζεψε το πρώτο πακέτο προτάσεων από τους δημάρχους και τους νομάρχες της Αττικής. Αφού είπε ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του (πράγμα εξαιρετικά χρήσιμο), αποφάσισαν να φτιάξουν ενιαίο μέτωπο, να ενισχύσουν τον αστυνόμο της γειτονιάς, να διώξουν τα ναρκωτικά. Είπαν όλοι ότι ήταν μια γόνιμη συνάντηση. Καθώς η ιδέα της κυρίας Διαμαντοπούλου είναι καλή, ο κ. Χρυσοχοΐδης μπορεί να την αξιοποιήσει- με άλλα λόγια να της την κλέψει. Η αρπαγή ιδεών στην πολιτική δεν καταγράφεται ως έγκλημα αλλά ως επιδεξιότητα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εξυγίανση λόγω κρίσης

Posted on 9 Ιανουαρίου, 2010. Filed under: Νικολόπουλος Γρηγόρης | Ετικέτες: |

Για πρώτη φορά εφέτος, υπό την πίεση των Βρυξελλών και των αγορών, οι έλληνες πολιτικοί θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερό τους εφιάλτη. Το πολιτικό κόστος. Μέχρι σήμερα οι πολιτικοί απολάμβαναν όλα τα- παράλογα πολλές φορές- προνόμια της θέσης τους. Ποτέ δεν τόλμησαν να πάρουν αποφάσεις με πολιτικό κόστος, ποτέ δεν τόλμησαν να δράσουν εκτός της λογικής της πελατειακής σχέσης τους με τους ψηφοφόρους τους. Η κατάσταση σήμερα επιβάλλει τέτοιες αποφάσεις. Και δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που θα υποστεί το πολιτικό κόστος αυτών των αποφάσεων. Οι ψηφοφόροι γνωρίζουν πολύ καλά ότι το σύνολο του πολιτικού κόσμου ευθύνεται για τη σημερινή κατάντια της ελληνικής οικονομίας. Και φυσικά οι πολίτες θα πληρώσουν- όπως πάντα- το μερίδιο που τους αναλογεί, ίσως και μεγαλύτερο από αυτό που τους αναλογεί. Ομως θα πρέπει να πληρώσουν και οι πολιτικοί. Με περιορισμό των δικών τους προνομίων και κυρίως με αυτό που τους πονάει περισσότερο από όλα τα άλλα: με προσωπικό πολιτικό κόστος. Οι ώρες αυτές είναι ώρες ευθύνης και κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει.

Η κατάσταση δεν σηκώνει πλέον μικροπολιτική. Απαιτεί θυσίες και υπευθυνότητα από όλους. Το σύνολο του πολιτικού κόσμου οφείλει να οδηγήσει τη χώρα σε μια άλλη κατεύθυνση. Οφείλει να βοηθήσει τους πολίτες να διαλέξουν τι είδους Ελλάδα θέλουν. Φαινομενικά, η χώρα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι μια επιλογή που έγινε πριν από δεκαετίες και η οποία στηρίχθηκε οικονομικά από τους προϋπολογισμούς όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Η οικονομική ανάπτυξη που είχαμε τα τελευταία χρόνια στηρίχθηκε κυρίως στις επιδοτήσεις της ΕΕ για έργα υποδομής ώστε να βοηθηθεί η παραγωγική δραστηριότητα και να εκσυγχρονιστεί η οικονομία. Με εξαίρεση την περίοδο Σημίτη, τα μεγάλα έργα υποδομής που κατασκευάστηκαν ήταν λίγα. Τα περισσότερα χρήματα δόθηκαν στις καταναλωτικές δαπάνες. Η πολιτική εξαντλήθηκε στις παροχές που εξασφάλιζαν ψήφους στους υπουργούς και στους βουλευτές. Τώρα που η δυνατότητα εξαγοράς ψήφων περιορίζεται ελλείψει χρημάτων, οι βουλευτές πρέπει να πείσουν τους ψηφοφόρους με τις ιδέες και το έργο τους. Είναι έτοιμοι να το κάνουν; Απ΄ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, δεν είναι. Επιμένουν στο ρουσφέτι, στις ανέξοδες και ανέφικτες υποσχέσεις προς όλους, στον λαϊκισμό.

Οι συνθήκες όμως θα επιβάλουν την πολιτική εξυγίανση. Εφόσον δεν υπάρχει χρήμα, δεν θα υπάρξουν και ρουσφέτια. Και αυτό θα είναι ίσως το μόνο όφελος που θα έχουμε από τη σημερινή οικονομική κρίση. Οτι αναγκαστικά θα πάμε σε εξυγίανση του πολιτικού βίου, λόγω πλήρους απαξίωσης των μέχρι σήμερα ακολουθούμενων πολιτικών πρακτικών. Και όποιοι από τους βουλευτές το αντιληφθούν εγκαίρως θα επιβιώσουν. Οι υπόλοιποι θα ψάχνουν την ψήφο τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βαδίζομεν προς εκλογάς…

Posted on 13 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Εκλογές, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Βασίλης Χιώτης | Το Βήμα, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009. Oλες οι κινήσεις του Πρωθυπουργού από τις αρχές του έτους- από τον ανασχηματισμό ως τη συγκρότηση των νέων κυβερνητικών οργάνων και την αλλαγή πολιτικής που σηματοδοτούν- οδηγούν σε ένα και μοναδικό ασφαλές συμπέρασμα: Βαδίζομεν προς εκλογάς, όπως έγραφαν παλαιότερα οι εφημερίδες, όταν διαπίστωναν ότι ο πρωθυπουργός σταματά να κυνηγά προβλήματα και κυνηγά ψηφοφόρους.

Αυτό κάνει ο κ. Κ. Καραμανλής από την περασμένη εβδομάδα. Εχτισε μια κυβέρνηση με στόχο όχι να λύσει προβλήματα, αλλά να είναι πιο ευχάριστη στην κοινή γνώμη, με υπουργούς που θα τους βλέπει ο κοσμάκης στην τηλεόραση και δεν θα τους καταριέται.

Πιστεύουν οι πολίτες ότι ο κ. Γ. Αλογοσκούφης είναι κακός υπουργός γιατί βάζει νέους φόρους; Να φύγει ο Αλογοσκούφης και ας μείνουν οι φόροι. Πιστεύουν οι πολίτες ότι ο κ. Ευρ. Στυλιανίδης δεν είναι αρεστός στη νεολαία; Να φύγει ο Στυλιανίδης και να έλθει κάποιος που σκορπίζει ενθουσιασμό στους μαθητές και στις μαθήτριες. Θεωρούν υπεύθυνο για την ακρίβεια οι πολίτες τον κ. Χρ. Φώλια; Να φύγει και ο Φώλιας και ας συνεχίσει να ακριβαίνει το πετρέλαιο θέρμανσης.

Με αυτόν τον τρόπο ο κ. Καραμανλής έφτιαξε μια κυβέρνηση που δεν είναι η καλύτερη για να λύσει τα προβλήματα, αλλά είναι η ιδανικότερη για να τα σκεπάσει! Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Και το γνωρίζει καλύτερα από όλους ο Πρωθυπουργός. Οι επιλογές του δικαιώθηκαν ήδη. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η διαφορά της ΝΔ από το ΠαΣοΚ μειώθηκε από τις πέντε στις τρεις ποσοστιαίες μονάδες, με την ίδια ταχύτητα που αυξήθηκε το τελευταίο τρίμηνο.

Οσο δεν υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα και «υπουργοί-στόχοι» για τα ΜΜΕ και τα κόμματα, το προβάδισμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μειώνεται ή τουλάχιστον δεν θα αυξάνεται. Αλλά για πόσο δεν θα υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα και υπουργοί-στόχοι σε μια κυβέρνηση που έχει κάνει την εσωστρέφεια προσφιλές της σπορ και τα σκάνδαλα των εμπίστων της καθημερινή της συνήθεια; Ο κ. Καραμανλής γνωρίζει καλά ότι η αντεπίθεσή του δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ, επειδή βασίζεται στην ακτινοβολία του νέου στρατού του και όχι στην ποιοτική του υπεροπλία. Είναι θέμα ελάχιστου χρόνου να αρχίσει και πάλι να αυξάνεται η διαφορά του ΠαΣοΚ από τη ΝΔ και τότε πια δεν θα υπάρχουν άλλες δυνατότητες επικοινωνιακών τρυκ, όπως οι δήθεν ριζικοί ανασχηματισμοί, όπου παραμένουν ακλόνητοι όσοι πατούν γερά στην κομματική βάση και την πληρώνουν όσοι δεν έχουν κομματικές πλάτες.

Τι του μένει λοιπόν; Η προσφυγή στις κάλπες τώρα που το πολιτικό παιχνίδι είναι ακόμη αμφίρροπο. Αν χάσει και αυτή την ευκαιρία, τότε η δυναμική του ΠαΣοΚ προς την αυτοδυναμία δεν θα είναι ποτέ ξανά αναστρέψιμη. Γι΄ αυτό και από χθες άνοιξαν όλα τα μεγάλα πολιτικά γραφεία των κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών και τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Βαδίζομεν προς εκλογάς…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Posted on 1 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Δημοκρατία, Ευρώπη, Ελλάδα, Ελληνες | Ετικέτες: |

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου, Η Καθημερινή, 01/01/2009

Οταν έχουμε βομβαρδιστεί με τόσο δυσοίωνες προβλέψεις για τη χρονιά που μόλις ήρθε, όταν η Μέση Ανατολή είναι ξανά στις φλόγες κι όταν έχουμε πίσω μας έναν τόσο σκοτεινό Δεκέμβριο, οι φετινές ευχές μοιάζουν αναπόφευκτα φιλτραρισμένες μέσα από μια παράξενη αίσθηση αναμονής και φόβου. Δεν θυμάμαι άλλες χρονιές να είμαστε περισσότερο προετοιμασμένοι ψυχολογικά για το χειρότερο.

Αλλά είναι Πρωτοχρονιά και κάθε Πρωτοχρονιά φέρνει μαζί της την ελπίδα, κάτι που μάλλον έχει καταγωγή στον προστατευμένο κόσμο της παιδικής μας ηλικίας. Οσο άσχημα κι αν έχουν πάει τα πράγματα, η 1η Ιανουαρίου είναι συνυφασμένη με τις καλύτερες προσδοκίες.

Για τη Ελλάδα και τους Ελληνες είναι, επίσης, μια πολύ διαφορετική Πρωτοχρονιά. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου μας κληρονόμησαν μια νεοαποκτημένη γνώση, που μένει να αποδειχθεί πόσο γνώση είναι τους επόμενους μήνες. Υπάρχει κάτι δραματικά ανακουφιστικό όταν σπάει το απόστημα μιας κακοφορμισμένης πραγματικότητας που για τους δικούς μας λόγους ο καθένας αρνιόταν να δει. Ποτέ δεν βλέπαμε με καλό μάτι το μέλλον (κατά παράδοση καταλαμβάνουμε τις χαμηλότερες θέσεις σε ανάλογους δείκτες), αλλά πάντα υπήρχε η ψευδαίσθηση μιας περίεργης χώρας που παρά τα χιλιάδες προβλήματα και τις τεράστιες αντιφάσεις, στο τέλος τα καταφέρνει. Ετσι κάπως γίναμε μέλος της ΕΟΚ το 1981, έτσι κάπως μπήκαμε στην ΟΝΕ επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη, έτσι κάπως κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004. Στο τέλος, λίγο έλειψε να το πιστέψουμε: μήπως δεν ήμασταν τόσο αναποτελεσματικοί όσο νομίζαμε;

Τώρα, όμως, που ξαφνικά ο αιώνιος καλός Θεός της Ελλάδας μας άφησε χρόνους και βαλλόμαστε πανταχόθεν (τέλος οι αυταπάτες περί ισχυρής οικονομίας, τέλος η βιομηχανία μεταλλίων στους Ολυμπιακούς), ο παραμορφωτικός καθρέφτης σαν να έφτιαξε απότομα. Και δείχνει την αλήθεια: αναξιόπιστο σύστημα υγείας, παιδεία της πλάκας, χαμηλή παραγωγικότητα, προβληματικές υπηρεσίες. Και, φυσικά, μεγάλη οργή στους δρόμους.

Με εξαίρεση την οργή που ξέσπασε επί δικαίων και αδίκων, όλα τα υπόλοιπα τα ξέραμε. Το ερώτημα είναι: μάθαμε κάτι όλες αυτές τις ημέρες; Θα μας κάνει σοφότερους ο πόνος και τα αδιέξοδα που μας έχουν πλημμυρίσει; Κυρίως: θα δούμε τι μας έφερε εδώ; Στις διαδηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων εκφράστηκε η απελπισία που παράγει ένα αποτελματωμένο εκπαιδευτικό σύστημα και η ελληνική οικονομική πραγματικότητα, αγκυλωμένη στα γρανάζια των πελατειακών σχέσεων και μιας προβληματικής δημόσιας διοίκησης. Το περίεργο στην Ελλάδα είναι ότι όσοι διαμαρτύρονται στους δρόμους είναι πρόθυμοι να ξαναβγούν έξω για να υπερασπιστούν το εκπαιδευτικό σύστημα και για να ζητήσουν να μην αλλάξει τίποτα στο Δημόσιο.

Ενας τυπικά ελληνικός φαύλος κύκλος που φαινόταν ότι δεν θα έσπαγε ποτέ αν… Αν τίποτα δεν μας ξύπναγε από τον ύπνο μας. Τώρα που ξυπνήσαμε δεν έχουμε δικαιολογίες. Να η ευκαιρία του 2009.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on 29 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αναδιοργάνωση

Posted on 29 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Mπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Δεν μπορώ να σας φέρω απτές αποδείξεις, αλλά έχω την πεποίθηση ότι κανείς από την αντιπολίτευση δεν επιθυμεί ειλικρινώς τις εκλογές που με τόσο στόμφο ζητά σε κάθε ευκαιρία. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο Αλέκος Αλαβάνος: αν ο Καραμανλής έπαιρνε στα σοβαρά τις τόσο τυπικές τακτικές αντιπολίτευσης και του έβγαιναν οι δημοσκοπήσεις, θα έπρεπε να στηρίξει κυβέρνηση Παπανδρέου. Οχι μόνον γιατί δεν συμφέρει τη σημερινή αντιπολίτευση το σενάριο των διαδοχικών αναμετρήσεων, αλλά γιατί ο Συνασπισμός (για να μη μιλήσουμε για τον Σύριζα) θα κινδύνευε να διαλυθεί, αφού κάμποσοι βουλευτές του θα σκεφτούν πολύ σοβαρά την υποστήριξη χωρίς συμμετοχή.

Ούτε όμως ο Γιώργος Παπανδρέου εννοεί όσα λέγει στο θέμα των εκλογών. Σκεφτείτε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να περνά τις ημέρες αυτές όπως ο κ. Καραμανλής, προσπαθώντας δηλαδή να λύσει το παζλ (ανα)συγκρότησης μιας (νέας) κυβέρνησης. Παραδόξως, Καραμανλής και Παπανδρέου βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο δύσκολο πρόβλημα: «Με ποια ομάδα ανθρώπων μπορεί να κυβερνηθεί καλύτερα ο τόπος;» Ενώ ο κ. Καραμανλής πρέπει να δώσει πειστική απάντηση στη φθορά που έχουν υποστεί πρώτα ονόματα της ομάδας του, ο κ. Παπανδρέου πρέπει να βρει μια σύνθεση που δεν θα προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς με το κακό -κυβερνητικό- παρελθόν της παράταξής του. Τόσο ο ένας, όσο και ο άλλος δεν περιβάλλονται από προσωπικότητες που ξεχωρίζουν για ιδέες, λύσεις, εμπειρία, θέληση και αποτελεσματικότητα. Κομματικά στελέχη, με μικρότερη ή μεγαλύτερη κυβερνητική θητεία, δύσκολα πείθουν πως θα πετύχουν τώρα εκεί που τόσον καιρό απέτυχαν. Αλήθεια, ποιο σοβαρό ανώτατο στέλεχος στον ιδιωτικό τομέα θα έβαζε στο βιογραφικό του τις περισσότερες από τις κρατικές θέσεις, όταν τα μετρήσιμα αποτελέσματα παρόμοιων τοποθετήσεων είναι καταστροφικά ή αδιάφορα όταν δεν είναι ύποπτα;

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης Καραμανλή είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει μια αδιάφορη στιγμή στον δρόμο προς την επόμενο κάλπη. Αν ο κ. Καραμανλής θέλει να έχει αποτελέσματα, πρέπει να προκαλέσει πλήρη αναδιοργάνωση του τρόπου λειτουργίας της κυβέρνησής του. Πρέπει ο ίδιος να είναι στο κέντρο τουλάχιστον τεσσάρων κύκλων κυβερνητικού μάνατζμεντ, πρέπει να θέσει λιγοστούς αλλά μετρήσιμους στόχους – σε χρήμα και σε χρόνο – και να μας δίνει λογαριασμό σε τακτά χρονικά διαστήματα. Πρέπει να ανοίξει τη διαχείριση του κράτους στην κοινωνία και στις καλύτερες δυνάμεις (προφανώς πέραν των κομματικών) που διαθέτει η χώρα. Και κυρίως, πρέπει να το κάνει με επιμονή και χωρίς κρυφούς μικροκομματικούς υπολογισμούς. Αν θέλουμε το κράτος να δουλέψει πιο αποδοτικά, κάτι που αποτελεί το πιο κρίσιμο ζητούμενο εν μέσω κρίσης, πρέπει να αναδιοργανωθεί η ομάδα των διαχειριστών. Σε τελευταία ανάλυση, ένας πολιτικός που όλοι τον δίνουν για χαμένο, μόνον αν τολμήσει την ανατροπή, ακόμη και την πρόκληση, θα μαζέψει και πάλι ελπίδες και πιθανότητες. Εκτός από τις εκλογές, υπάρχει και η πολιτική επιβίωση!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η «εξέγερση» και το αίτημα

Posted on 29 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αριστερά, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διανοούμενοι, Κόμματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Κάτι στράβωσε άσχημα στην Aριστερά τα τελευταία χρόνια. Οχι μετά το ’89, που το σοκ ήταν τέτοιο ώστε το παραλήρημα να είναι δικαιολογημένο. Κάπου εκεί στη δεκαετία του ’60 πολλοί διέκριναν αδιέξοδα στην μαρξιστική ανάλυση και το ’ριξαν στο σορολόπ. Αντί να προσαρμόσουν τη θεωρία στην πραγματικότητα, άρχισαν να αμφισβητούν τα εργαλεία ανάγνωσης της πραγματικότητας και κατόπιν με χαλασμένα τα εργαλεία, άρχισαν να προσαρμόζουν την πραγματικότητα στη θεωρία.

Ετσι η Aριστερά τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει την πραγματικότητα και ασχολείται με τη φαντασία. Εχει εγκαταλείψει την ανάλυση και το έριξε στην ποίηση. Η μεταμοντέρνα ανοησία έγινε κυρίαρχος λόγος και το αποτέλεσμα είναι η απόλυτη σύγχυση. Αυτή που είναι εμφανής και στην ανάγνωση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος που έζησε πριν από δύο εβδομάδες η χώρα.

Το λογικό ερώτημα έπειτα από μια κινητοποίηση (έστω αυτής της έντασης) είναι το αίτημα. Οχι «για να συκοφαντηθεί η εξέγερση», όπως συκοφαντούν το ερώτημα οι νεφελώδεις υπερασπιστές κάθε φασαρίας, αλλά χωρίς διευκρίνιση του αιτήματος δεν διορθώνεται τίποτε. Αν δεν καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουν οι νέοι, δεν θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τις παραμέτρους που οδήγησαν στο ξέσπασμα, με αποτέλεσμα αυτό να επαναληφθεί. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η διατύπωση του αιτήματος. Δεν είναι ανάγκη να το διατυπώσουν οι 16ρηδες, αλλά τα κόμματα, οι κοινωνικοί φορείς, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι σχολιαστές. Ολοι οφείλουν να το προσεγγίσουν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ώστε η συζήτηση πέρα από διαπιστωτική να γίνει και παραγωγική.

Κι όμως. Οχι μόνο δεν επιχειρείται η διατύπωση του αιτήματος, αλλά πολλοί επιχειρηματολογούν ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται. Φτάνει που διαπιστώσαμε ότι οι νέοι είναι ζωντανοί, αρκεί που σηκώθηκαν από τον καναπέ και θα φέρουν την αλλαγή· λες και κάθε αλλαγή είναι a priori θετική. Αυτό είναι κομμάτι της μισής συλλογιστικής που χρόνια διατυπώνει η Αριστερά με το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Το πρόβλημα όμως είναι ότι πολλοί «άλλοι κόσμοι είναι εφικτοί». Πιθανόν να είναι εφικτός ο κόσμος που ρομαντικά οραματίζεται η Αριστερά, πιθανότερο όμως να είναι εφικτός ο αντίθετός του. Αν δεν υπάρχει πυξίδα σε στιγμές κοινωνικής θύελλας, τότε το καράβι μπορεί να κάτσει στα βράχια. Οπως έδειξε η ιστορία, όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί. Μπορεί να οδηγηθούμε σε κοινωνία μεγαλύτερης κινητικότητας, αλλά μπορεί να υπάρξουν συντηρητικά ανακλαστικά που θα οδηγήσουν σε περιορισμό ελευθεριών. Το γενικό, αόριστο και ανεδαφικό, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, πάντα ηττάται από το συγκεκριμένο. Και το ακραία συντηρητικό είναι πάντα πολύ συγκεκριμένο.

Γι’ αυτό επείγει η διατύπωση του αιτήματος. Οι νεφελώδεις και αλατισμένες με ποίηση διακηρύξεις για την «λάβα της οργής των νέων» είναι χρήσιμες στη λογοτεχνία, αλλά δεν βοηθούν την πολιτική, η οποία πάντα καταλήγει στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Η ανάγνωση της πραγματικότητας πρέπει να είναι ενδελεχής, άσχετα αν τα συμπεράσματα πολλές φορές δεν κολακεύουν τις ιδεοληψίες μας. Η εξέγερση δίχως αίτημα είναι σίγουρα μεγάλη φασαρία. Πιθανόν να είναι και θαυμάσια κατάσταση. Μόνο που δεν ξέρουμε για ποιους…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εθνική επιτροπή σοφών

Posted on 29 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μεταπολίτευση, Οικονομία, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Αθανασιου Ελλις, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ άσκησε την εξουσία για 18 χρόνια και η Ν.Δ. για 16. Με λίγες εξαιρέσεις, στο διάστημα αυτό κυριάρχησαν η μετριότητα, η ατιμωρησία, η αδιαφάνεια, ο χρηματισμός στελεχών και η διαπλοκή. Δικαιολογημένη η οργή των πολιτών για τη διαχρονική, διακομματική ροπή προς τα σκάνδαλα, από τους εξοπλισμούς και το χρηματιστήριο, έως τη Siemens και το Βατοπέδι. Για να σταματήσει αυτή η ηθική αιμορραγία πρέπει να πειστούν σοβαροί και επιτυχημένοι άνθρωποι, εντός και εκτός πολιτικής, να συστρατευθούν σε μια κοινή προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας από τα δύο μεγάλα κόμματα. Πρώτο βήμα μπορεί να αποτελέσει η από κοινού σύσταση μιας «επιτροπής σοφών» που θα προτείνει μέτρα για την προστασία της οικονομίας από την κρίση, τη θωράκιση των θεσμών, τη μεταρρύθμιση της παιδείας, και τη διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος. Σε αυτή πρέπει να συμμετάσχουν κορυφαίες προσωπικότητες, όπως οι κ. Στεφανόπουλος, Μητσοτάκης, Σημίτης, Παπαδήμος, Μάνος, αναγνωρισμένοι ακαδημαϊκοί, πρωτοπόροι του ιδιωτικού τομέα, μεταξύ αυτών και άνθρωποι νεαρότερης ηλικίας με νέες ιδέες, όχι μόνο από το εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό.

Εάν το κάλεσμα είναι ειλικρινές, θα υπάρξει ανταπόκριση από τη σημαντικότερη ανθρώπινη δεξαμενή που διαθέτει η Ελλάδα και είναι η ομογένεια. Η χώρα μας θα αντλήσει ήθος, ικανότητα, εμπειρία και αποτελεσματικότητα από Ελληνες που έχουν διαπρέψει στην Ευρώπη, την Αμερική, και αλλού, και οι οποίοι θα συμβάλουν στην αλλαγή νοοτροπίας.

Την ανάγκη για σοβαρό προβληματισμό, μακριά από κορώνες λαϊκισμού, και τη λήψη καθοριστικών αποφάσεων για το μέλλον της χώρας το συντομότερο, θα μπορούσε να επισημάνει σε διάγγελμά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος χαίρει ευρείας εκτίμησης και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο του κοινωνικού ιστού της χώρας.

Οι όποιες προτάσεις των «σοφών» θα υιοθετηθούν πιο εύκολα από μια κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ που δεν θα φοβάται εκμετάλλευση από τον «αντίπαλο». Καθώς το ΚΚΕ παραμένει εγκλωβισμένο στη δεκαετία του ’50, και ο ΣΥΡΙΖΑ ζει μια διαστρεβλωμένη εξέγερση του ’60, οι λύσεις στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο θα προέλθουν από την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά. Ουσιαστική απάντηση στα προβλήματα δεν μπορούν δώσουν αυτοί που αναλώνονται στην κριτική των πάντων, αλλά μόνο αυτοί που τολμούν να ασκήσουν εξουσία.

Στις αντιπαραθέσεις τους στη Βουλή οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου συχνά κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν ότι η Ν.Δ. έχει μείνει στο ’70 και το ΠΑΣΟΚ στο ’80. Οφείλουν να αλλάξουν. Να μας πείσουν ότι είναι ηγέτες του 21ου αιώνα, ικανοί να συναντηθούν σε λογικές και ρεαλιστικές λύσεις. Εάν τολμήσουν τη συνεννόηση και τη συνεργασία, θα ξεφύγουν από τη σκιά γονέων και θείων, θα βάλουν την προσωπική τους σφραγίδα στην πορεία του τόπου, και ίσως μείνουν στην ιστορία ως οι ηγέτες που υπερέβησαν διαχωριστικές γραμμές και μαζί άλλαξαν την Ελλάδα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το χαρακίρι του Καραμανλή

Posted on 28 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική | Ετικέτες: , |

Γιάννης Πρετεντέρης | Το Βήμα, Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008

Εδώ που έφτασε ο Καραμανλής δεν έχει και πολλές επιλογές. Για την ακρίβεια έχει μόνο μία: να δημιουργήσει με τον ανασχηματισμό την αίσθηση ότι ηγείται μιας εντελώς νέας κυβέρνησης, ακόμη κι αν χρειαστεί να ανακυκλώσει μερικά παλαιά υλικά. Αν το κάνει, δεν είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει. Αν δεν το κάνει, είναι βέβαιο ότι θα χάσει.

Ο Πρωθυπουργός έχει δείξει μια μεταβαλλόμενη προσωπικότητα. Πριν από πέντε χρόνια ξεκίνησε την καριέρα του σαν ξένοιαστος «Φάλσταφ». Προ τετραμήνου εξελίχθηκε σε αναποφάσιστο «Αμλετ». Και κινδυνεύει να φύγει ως «Ριχάρδος Γ Δ». Να ψάχνει «ένα άλογο· το βασίλειό μου για ένα άλογο» τη στιγμή της κρίσιμης μάχης, μπας και σωθεί. Αλλά δεν πρόκειται να σωθεί αν δεν σώσει ο ίδιος τον εαυτό του. Και είναι αλήθεια ότι μέσα στις τελευταίες εκατό ημέρες εθίστηκε στο χαρακίρι περισσότερο κι από ιάπωνα σαμουράι: νομίζω ότι δεν έχει αφήσει λάθος που να μην το κάνει. Το σημαντικότερο ήταν ότι σκόνταψε ο ίδιος προσπαθώντας να κρατήσει τους υπουργούς του.

Το ίδιο λάθος κινδυνεύει να διαπράξει και τώρα, στον ανασχηματισμό. Πασχίζει να σώσει, αντί να σωθεί. Διαπραγματεύεται τα υπουργεία του Παυλόπουλου , τις επιθυμίες της Ντόρας, τις προτιμήσεις του Αβραμόπουλου, τις αρμοδιότητες του Αλογοσκούφη. Ενώ θα έπρεπε να ακολουθήσει την ακριβώς αντίστροφη διαδικασία: να σχεδιάσει την κυβέρνηση που χρειάζεται ο τόπος και θα προτιμούσε ο κόσμος.

Με άλλα λόγια, να ακούσει τι λέει ο κόσμος. Διότι ως τώρα κρατούσε τα αφτιά του ερμητικά κλειστά. Μας είπε ότι εσχάτως παρακολούθησε πολλή τηλεόραση, να το δεχτώ. Δεν ξέρω, όμως, μήπως έβλεπε Cartoon Νetwork, διότι όποιο άλλο κανάλι κι αν κοιτούσε αποκλείεται να συμπέρανε ότι μπορεί να φτιάξει κυβέρνηση χωρίς να αλλάξει ριζικά το οικονομικό επιτελείο. Οχι επειδή οι σημερινοί υπουργοί είναι κακοί άνθρωποι ή κακοί πολιτικοί, κάθε άλλο. Αλλά επειδή, καλώς ή κακώς, η κοινή γνώμη έχει συμπεράνει την αποτυχία τους και έχει προεξοφλήσει το τέλος τους.

Ο Πρωθυπουργός, ασφαλώς, δικαιούται να κάνει του κεφαλιού του. Αυτό άλλωστε προσπαθεί εδώ και εκατό ημέρες, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Η δημοκρατία, βλέπετε, εμπεριέχει μια στέρεη παραδοχή: δεν μπορείς να προκαλείς τη λογική, ούτε να προσβάλλεις τη νοημοσύνη εκείνων που θα κληθούν αύριο να σε ψηφίσουν. Δεν γίνεται, δηλαδή, να αποτυγχάνει μια πολιτική και μετά να επιχειρείται η ανόρθωσή της από τους ίδιους που την έριξαν στα βράχια.

Να το, λοιπόν, το πραγματικό δίλημμα του Πρωθυπουργού: είτε θα επιχειρήσει να δημιουργήσει μια «νέα αρχή»είτε θα αυτοανακηρυχθεί συνυπεύθυνος για όσα διεπράχθησαν ως τώρα. Είτε θα σταθεί μόνος είτε θα πέσει με τους άλλους. Στη δεύτερη περίπτωση, δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς ιαπωνικά. Και στα ελληνικά, χαρακίρι το λέμε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...