Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νέα εισβολή στην ιδιωτική ζωή

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Google Latitude, Ατομικά δικαιώματα, Προσωπικά δεδομένα | Ετικέτες: |

Eχει γίνει πολύς λόγος για τις κάμερες στους δρόμους, για το πώς μυστικές υπηρεσίες και δορυφόροι μπορούν να μας παρακολουθούν κ.ο.κ. Υποτίθεται ότι τα δεδομένα που προκύπτουν από πάσης φύσεως αγορές στο Διαδίκτυο και γενικώς αγορές με πιστωτική κάρτα, είναι στη διάθεση μυστικών υπηρεσιών. Η σύγχρονη τεχνολογία το επιτρέπει και προφανώς οι μυστικές υπηρεσίες δεν μένουν άπραγες. Η ιδέα είναι, εκ πρώτης όψεως, τρομακτική αλλά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, δεν με νοιάζει. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν στον τερατώδη σκληρό δίσκο κάποιας κρατικής υπηρεσίας, εγχώριας ή μη, έχει καταγραφεί ότι μπορεί να έχω παραγγείλει άπαντα τα κινηματογραφικά έργα της πορνοστάρ Τζένα Τζέιμσον. Ούτε με ενδιαφέρει αν οι δρόμοι έχουν γεμίσει κάμερες. Θα με ενδιέφερε, και πολύ μάλιστα, αν ζούσα σε μια δικτατορία, ευτυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αφήστε που δεν έχω την παραμικρή εκτίμηση στην τεχνολογική επάρκεια, στην οργάνωση και τη μέθοδο των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων που με παρακολουθούν, όσο καλά κι αν έχουν εκπαιδευτεί από ξένους πράκτορες. Εξάλλου, ουδέποτε αντιλήφθηκα την παραμικρή ενόχληση απ’ οποιονδήποτε. Εννοείται ότι αν είσαι παιδόφιλος και ανταλλάσσεις φωτογραφίες με παιδάκια στο κινητό ή στο Διαδίκτυο, πιθανότατα να μην ισχύει το ίδιο – κι ευτυχώς!

Αλλού είναι το πρόβλημά μου: το Google Latitude. Η νέα υπηρεσία της Google, η οποία δείχνει σ’ ένα χάρτη πού βρίσκεται ένας χρήστης της υπηρεσίας αυτής και πού είναι οι οικείοι του – μέσω κινητού. Ο απόλυτος εφιάλτης. Διότι εδώ και χρόνια, κυρίως με τα κινητά, η ιδιωτικότητα πήγε περίπατο. Γονείς, σύζυγοι, ερωτικοί σύντροφοι, φίλοι, γνωστοί, συνεργάτες, άπαντες ενοχλητικοί ξέρουν πού και πώς να σε βρουν. Αν δεν απαντάς, αν έχεις κλείσει το κινητό, αν πεις «δεν το άκουγα» ή «το είχα στη δόνηση», ειδικά οι γονείς και οι συναισθηματικά εμπλεκόμενοι, θα σε κοιτάξουν με μισό μάτι. Πριν απ’ όλα, θα ανησυχήσουν ότι κάτι έπαθες – και θα σου επιρρίψουν ευθύνες που ανησύχησαν. Οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε πλέον διαθέσιμοι 24 ώρες το 24ωρο σε όλους εκτός από τον εαυτό μας. Και τώρα, έρχεται να προστεθεί και το Google Latitude, όπου, αυτός που σε καλεί, θα μπορεί να δει στην οθόνη του πού βρίσκεσαι και γεωγραφικά.

Στην εποχή των δήθεν εξομολογητικών ριάλιτι της τηλεόρασης, μέσα από τα οποία έχει περάσει ως κάτι σχεδόν υποχρεωτικό η δημόσια συγγνώμη, η εξομολόγηση, η (δήθεν) συναισθηματική φόρτιση κτλ. στην εποχή των ηλεκτρονικών μηνυμάτων και των ηχητικών εισβολέων με τη μορφή ringtones, αισθάνομαι ότι βάλλομαι πανταχόθεν – όχι από μυστικά, κρατικά κέντρα εξουσίας, αλλά από τους δικούς μου ανθρώπους. Θέλω να μείνω μόνος μου, μπορώ; Η απόλυτη, ακραία αυτή διαθεσιμότητα έχει περάσει επικίνδυνα πλέον στο συλλογικό ασυνείδητο: πολλοί είναι εκείνοι που κοιμούνται με το κινητό δίπλα τους ανοιχτό. Γιατί; Από την άλλη, όλο και περισσότεροι άνθρωποι εκφράζουν την ανάγκη για ησυχία. Δεν είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου που θέλει πάση θυσία να ιδιωτεύσει γυρίζοντας την πλάτη του στα κοινά και το κοινωνείν. Είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου να βρίσκεται για λίγο με τον εαυτό του, μακριά από των «οικετών την πλημμύρα και το θόρυβο» – για να μπορεί να επιστρέψει στο κοινωνείν πιο ακέραιος, στέρεος, νηφάλιος.

  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...