Κεκτημένο δικαίωμα

Posted on Ιανουαρίου 9, 2010. Filed under: Πρετεντέρης Γιάννης | Ετικέτες: |

«Ρωτώντας πας στην Πόλη» έλεγε η γιαγιά μου και για άλλη μία φορά η αείμνηστη επιβεβαιώθηκε πλήρως. Στις 6 Ιανουαρίου σημειώναμε σε αυτή τη στήλη το εξής:

«Κι επειδή άκουσα πρόσφατα τον Πρόεδρο της Βουλής να παραδίδει μαθήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, μου γεννήθηκε μια πολύ απλή απορία:οι δεκαέξι μισθοί με τους οποίουςαμείβονται ετησίως οι υπάλληλοι της Βουλής είναι προνόμιο ή δικαίωμα; Αν είναι προνόμιο, θα καταργηθεί; Αν είναι δικαίωμα, προτίθεται το ΠαΣοΚ να επεκτείνει το μέτροκαι στους υπόλοιπους μισθωτούς;».

Προς τιμήν του, ο Πρόεδρος της Βουλής μπήκε στον κόπο να απαντήσει. Είπε ότι το σχετικό καθεστώς έχει καθιερωθεί επί Ελευθερίου Βενιζέλου, πράγμα που δεν εξηγεί αν πρόκειται για προνόμιο ή δικαίωμα. Και είπε επίσης ότι ο ίδιος προτίθεται να ζητήσει την υπαγωγή στη φορολογική κλίμακα του 15ου και του 16ου μισθού των υπαλλήλων της Βουλής.

Εκεί λοιπόν δικαιώνεται η γιαγιά μου. Διότι ρωτώντας τον Πρόεδρο μπορεί να μη μάθαμε αν οι δεκαέξι μισθοί είναι προνόμιο ή δικαίωμα αλλά πληροφορηθήκαμε ότι οι υπάλληλοι της Βουλής όχι μόνο παίρνουν δεκαέξι μισθούς ετησίως αλλά και ότι οι δύο εξ αυτών είναι αφορολόγητοι! ΄Η, για να είμαι πιο ακριβής, φορολογούνται αυτοτελώς με ένα ποσοστό πολύ χαμηλότερο της κανονικής φορολογικής κλίμακας.

Δεν ξέρω αν και γι΄ αυτό ευθύνεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Πληροφορούμαι όμως πως όταν ετέθη το θέμα στο διευρυμένο Υπουργικό Συμβούλιο προ της κατάθεσης του προϋπολογισμού, ο Γραμματέας της ΚΟ του ΠαΣοΚ κ. Χρ. Παπουτσής υπεραμύνθηκε της μισθολογικής κατάστασης των υπαλλήλων της Βουλής υποστηρίζοντας ότι όλα αυτά (και πολλά άλλα αντίστοιχα…) εμπίπτουν στην κατηγορία «κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων», τα οποία ουδείς δικαιούται να αμφισβητεί.

Η βασική απορία όμως του γράφοντος παραμένει. Οι δεκαέξι μισθοί (εκ των οποίων οι δύο αφορολόγητοι…) αποτελούν προνόμιο ή δικαίωμα; Από τη στιγμή που ο Πρόεδρος της Βουλής και ο Γραμματέας της ΚΟ του ΠαΣοΚ δείχνουν να το θεωρούν δικαίωμα, δικαιούμαι απολύτως να ρωτήσω: Πότε θα κινηθεί το ΠαΣοΚ ώστε το δικαίωμα αυτό να επεκταθεί σε όλους τους μισθωτούς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα;

Διότι και οι δύο προαναφερθέντες έχουν ισχυρή αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και θεωρώ απίθανο είτε να προστατεύουν κατηγορίες προνομιούχων είτε να διαφωνούν με την εφαρμογή βασικών δικαιωμάτων σε όλους τους εργαζομένους. Ενώ αποκλείω παντελώς άλλα να λένε στους υπαλλήλους της Βουλής και άλλα σε εμάς, τους υπόλοιπους.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αυτονομία της πολιτικής

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Πρετεντέρης Γιάννης, Πολιτική | Ετικέτες: |

Για τον νέο εκλογικό νόμο που προτείνει η κυβέρνηση, δεν έχω ούτε πλήρη γνώση ούτε πλήρη γνώμη. Θα περιμένω να ανακοινωθεί επισήμως, να ακούσω τα σχόλια και τις αντιδράσεις, να εκτιμήσω τις θετικέςκαι τις αρνητικές πλευρές του. Θα σταθώ όμως σε ένα σημείο το οποίο δεν αφορά τον εκλογικό νόμο αλλά την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Τον ισχυρισμό κυβερνητικών κύκλων ότι ο νέος εκλογικόςνόμος είναι «ο μοναδικός δρόμος για την αυτονομία της πολιτικής».

Βρίσκω αυτόν τον ισχυρισμό προσβλητικό, διασκεδαστικό και αφελή ταυτοχρόνως.

Είναι προσβλητικός επειδή υπονοεί ότι η πολιτική στην Ελλάδα έχει κάποιο θεμελιώδες πρόβλημα αυτονομίας. Μια τέτοια υπόνοια όμως χρειάζεται μερικές εξηγήσεις για να γίνειπιστευτή. Από πού προκύπτει το πρόβλημα; Ποιος το δημιουργεί; Ποιοι το ανέχονται; Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή όπου οι ίδιοι οι πολιτικοί ομολογούν ότι στερούνται την αυτονομίατης δράσης και των αποφάσεών τους; Μήπως η διαβεβαίωση ότι ζούμε σε μια χώρα περιορισμένης δημοκρατίας μάς προσβάλλει όλους;

Είναι διασκεδαστικός επειδή το πρόβλημα αυτονομίας της πολιτικής το διαπιστώνει μια παράταξη που έχει κυβερνήσει περισσότερα από είκοσι χρόνια τον τόπο και έχει κερδίσει τόσες εκλογές, μηδέ της τελευταίας εξαιρουμένης. Κυβερνούσε άραγε το ΠαΣοΚ σε καθεστώς υποτέλειας και πολιτευόταν σε συνθήκες υποταγής; Πότε; Και αν ναι, τώρα θυμήθηκε να το διορθώσει;

Είναι αφελής επειδή ακόμη κι αν δεχθούμε ότι η πολιτική στην Ελλάδα στερείται αυτονομίας, αποκλείεται να θεωρήσουμε ότι η έλλειψη οφείλεται στο… εκλογικό σύστημα! Δηλαδή, η πολιτική στη χώρα μας δεν είναι αυτόνομη επειδή οι εκλογές γίνονταν ως τώρα με άλλα συστήματα; Οι σημερινοί βουλευτές και η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι ένας είδος υποτακτικών επειδή εξελέγησαν με διαφορετικό τρόπο; Και οι άλλες δημοκρατίες του πλανήτη που έχουν άλλα συστήματα εκλογής είναι καταδικασμένες να ζουν στη σφαλιάρα και στην εξάρτηση;

Είναι προφανές ότι κάθε κοινοβουλευτική πλειοψηφία έχει συνταγματικό δικαίωμα να αλλάξει το εκλογικό σύστημα, αν θεωρεί ότι μπορεί να βρει κάποιο άλλο καλύτερο, χρησιμότερο ή απλώς βολικότερο για τα συμφέροντά της. Δεν χρειάζεται όμως να επενδύει την επιλογή της με δασύτριχες ανοησίες. Ούτε να εφευρίσκει δράκους για να υποδύεται τον σωτήρα.

Ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν η πολιτική μας έχει πρόβλημα αυτονομίας, η λύση του είναι εξαιρετικά απλή: να αποκτήσουμε αυτόνομους πολιτικούς. Εφόσον συμφωνήσουμε βεβαίως ότι οι σημερινοί δεν είναι…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «σχέδιο»

Posted on Νοέμβριος 4, 2009. Filed under: Οικονομία, Πρετεντέρης Γιάννης | Ετικέτες: |

Ι. Κ. Πρετεντέρης | Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Ομολογώ ότι δύσκολα πλέον κάτι με εκπλήσσει. Και γιατί άλλωστε; Προεκλογικά και μετεκλογικά, οι περισσότεροι σοβαροί άνθρωποι καταλάβαιναν ότι το περίφημο «σχέδιο για την αναθέρμανση της οικονομίας» που επιδείκνυε το ΠαΣοΚ θα κατέληγε απλώς σε άλλη μια φοροεπιδρομή. Αυτό ακριβώς προδιαγράφεται.

Μαθημένα, λοιπόν, τα βουνά από τα χιόνια. Και τόσο μαθημένα ώστε (ιδίως προεκλογικά…) προτιμούν να εκλαμβάνουν τα φύκια ως φύκια και σπανίως ως μεταξωτές κορδέλες. «Υπάρχουν λεφτά!», μας έλεγαν. Ναι, αλλά προφανώς εννοούσαν τα δικά μας.

Διότι για ποια αναθέρμανση της οικονομίας μιλάμε; Η νέα κυβέρνηση Μέρκελ, ας πούμε, ανακοίνωσε φοροαπαλλαγές για νοικοκυριά και επιχειρήσεις ύψους 26 δισ. ευρώ μέσα στην επόμενη τετραετία. Αυτό μάλιστα, έχει μια λογική και είναι ένα σχέδιο αναθέρμανσης της οικονομίας.

Αλλά πού ξανακούστηκε «σχέδιο αναθέρμανσης της οικονομίας» το οποίο θα μαζέψει από την αγορά 5-6 δισ. ευρώ σε φόρους για να μοιράσει 1 δισ. ευρώ σε επιδόματα; Και τι σόι αναθέρμανση είναι αυτή, όταν οι επιχειρήσεις και τα ακίνητα πληρώνουν έκτακτες εισφορές, οι άλλοι πληρώνουν παραπάνω έμμεσους φόρους και όλοι μαζί καταβάλλουν αυξημένα τέλη, την ίδια στιγμή που η ανάπτυξη είναι αρνητική; Πώς θα αναθερμανθεί μια οικονομία η οποία θα υπόκειται ταυτοχρόνως σε φορολογικήαφαίμαξη;

Διότι το πρόβλημα δεν είναι οι φόροι, να τους πληρώσουμε. Το πρόβλημα είναι η αντίφαση: περισσότεροι φόροι, άρα μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση μιας οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση, δεν οδηγούν σε αναθέρμανση αλλά σε περαιτέρω ψύξη της οικονομικής δραστηριότητας. Ηδη οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι ανατριχιαστικές.

Ολοι αντιλαμβανόμαστε, βεβαίως, την οικονομική δυσχέρεια της χώρας. Δεν το αντιληφθήκαμε τώρα, ούτε το κρύβαμε χθες. Και όλοι γνωρίζουμε ότι για τη δυσχέρεια αυτή δεν ευθύνεται η σημερινή κυβέρνηση αλλά η προκάτοχός της.

Σε πολιτικό επίπεδο, όμως, η πιο ουσιώδης σχέση που συνδέει μια κυβέρνηση με τους πολίτες της χώρας της είναι μια σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης. Και η νέα κυβέρνηση εμφανίζεται σήμερα να παρακάμπτει όχι μόνο προεκλογικές εξαγγελίες, αλλά και μετεκλογικές δεσμεύσεις. «Οχι έκτακτα μέτρα, όχι φοροεπιδρομή» διαβεβαίωνε μόλις προ δεκαημέρου ο Πρωθυπουργός με τις προγραμματικές δηλώσεις. Τώρα, η κυβέρνηση κάνει το αντίθετο.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Διότι η οικονομία μπορεί να πάει καλύτερα ή χειρότερα. Αλλά αν η σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης της κυβέρνησης με την κοινωνίαδιαταραχτεί, κανένα «σχέδιο» δεν μπορεί να την υποκαταστήσει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να μιλήσουμε για τους νέους

Posted on Δεκέμβριος 17, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Ανεργία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Εκπαίδευση, Πολιτική | Ετικέτες: |

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Γιάννης Πρετεντέρης | Το Βήμα, Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για τους νέους. Οι οποίοι τελούν (υποτίθεται) σε κατάσταση «κοινωνικής εξέγερσης» λόγω αβεβαιότητας για το παρόν και φόβου για το μέλλον.

Αν είναι έτσι, να ξεκαθαρίσω κάτι: έχουν απόλυτο δίκιο. Ορθώς αισθάνονται αβέβαιοι για το παρόν και ορθότατα φοβούνται το μέλλον. Αλλά γιατί; Επειδή η κοινωνία των γονιών τους, η δική μας κοινωνία, αρνείται να τους προετοιμάσει σωστά και για το παρόν και για το μέλλον.

Σύμφωνα με τη Εurostat, το 25,2% στις ηλικίες 15-24 ετών είναι άνεργοι (2006). Ο ένας στους τέσσερις νέους δεν εργάζεται! Είναι καταστροφικό και ευλόγως οι νέοι φοβούνται μήπως βρεθούν σε αυτή τη θέση.

Πώς θα εργαστούν όμως; Μόνο αν το εκπαιδευτικό σύστημα συνδεθεί με τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας, μόνο αν οι ανώτατες σχολές παραγάγουν ικανά και εξειδικευμένα στελέχη τα οποία θα χρησιμοποιήσουν οι επιχειρήσεις, μόνο αν οι νέοι άνθρωποι καταβάλουν προσπάθεια και επιδείξουν ικανότητες που θα τους καταστήσουν περιζήτητους στην αγορά εργασίας. Προσωπικά, άλλη μέθοδο δεν γνωρίζω- εκτός αν τους καταστήσουμε όλους εισοδηματίες, δύσκολο… Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Για να κυμαίνεται η ανεργία τους σε τέτοια επίπεδα, αυτό σημαίνει ότι οι προϋποθέσεις που αναφέραμε δεν συντρέχουν. Και αν αγαπάμε τους νέους, πρέπει να συντρέξουν επειγόντως. Αύριο, σήμερα, κατά προτίμηση χθες.

Ελα όμως που οι ίδιοι που καπηλεύονται την ανασφάλεια των νέων είναι εκείνοι που διασφαλίζουν την αναπαραγωγή της. Είναι αυτοί που εμποδίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα να συνδεθεί με τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας, είναι αυτοί που αποσυνδέουν τα πανεπιστήμια από την αγορά εργασίας, είναι αυτοί που δεν θέλουν αξιολογήσεις ή αναβαθμίσεις και που φωνάζουν «έξω οι επιχειρήσεις από τις σχολές»… Λες και οι νέοι άνθρωποι δεν προορίζονται να δουλέψουν σε επιχειρήσεις αλλά σε κολχόζ.

Περιέργως, δηλαδή, εκείνοι που διαιωνίζουν τους φόβους και την ανασφάλεια των νέων είναι οι ίδιοι που πρωτοστατούν και στην κολακεία τους. Χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη «γενιά των 700 ευρώ», όταν εκείνοι την έχουν απαξιώσει και εκείνοι την έχουν καταδικάσει να μην αξίζει περισσότερο.

Γι΄ αυτό θεωρώ ότι οι νέοι έχουν απόλυτο δίκιο. Ορθώς αγανακτούν. Ορθώς διαμαρτύρονται. Αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα και απ΄ όσο νομίζουν. Και αυτό επειδή όσοι τους κολακεύουν, όσοι τους χαϊδεύουν και όσοι προσπαθούν να τους οικειοποιηθούν είναι πιο επικίνδυνοι απ΄ όσο και το πιο αρρωστημένο μυαλό ενός νέου ανθρώπου θα μπορούσε να φανταστεί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χωρίς απάντηση [περί ΣΥΡΙΖΑ και «κοινωνικής εξέγερσης των νέων»]

Posted on Δεκέμβριος 12, 2008. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΚΚΕ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ | Ετικέτες: |

Γιάννης Πρετεντέρης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αλαβάνου και διαφόρων άλλων του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα ζει «μια κοινωνική εξέγερση των νέων». Αν δεν απατώμαι, είναι η τρίτη φορά την τελευταία πενταετία που ο ΣΥΡΙΖΑ διαπιστώνει ότι εξεγέρθηκαν οι νέοι. Και αν η διαπίστωση είναι σωστή, τότε η ελληνική νεολαία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κατάσταση «διαρκούς κοινωνικής εξέγερσης» και «ακατάπαυστης δικαιολογημένης οργής».

Να το πω με τη μεγαλύτερη σαφήνεια. Δεν πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αφτιά των κουκουλοφόρων, όπως λέει το ΚΚΕ. Πιστεύω ότι κάνει κάτι πολύ χειρότερο: χαϊδεύει τα αφτιά των νέων.

Υπό αυτή την έννοια, επιδίδεται στη φθηνότερη και αθλιότερη μορφή λαϊκισμού. Οχι μόνον επειδή απευθύνεται σε ανώριμες νοημοσύνες και σε ασχημάτιστες συνειδήσεις. Αλλά κυρίως επειδή καλλιεργεί στους νέους την αίσθηση ότι όλα τα δικαιούνται και για τίποτε δεν υποχρεούνται. Οτι η ζωή τούς ανήκει προτού την κατακτήσουν. Και ότι το μέλλον τους είναι μια υπόθεση διεκδίκησης και όχι προσπάθειας.

Δεν ξέρω πόσοι από αυτούς τους νέους και ύστερα από πόσα χρόνια θα ζητήσουν τον λόγο από τον Αλαβάνο. Δεν ξέρω καν αν θα υπάρχει τότε Αλαβάνος ή ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρω όμως ότι πολλά σημερινά παιδιά υποθηκεύουν το μέλλον τους, ίσως να χαραμίσουν τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής τους, επειδή ένα πολιτικό κόμμα ήθελε να ζήσει τις επαναστατικές φαντασιώσεις του ή, ακόμη χειρότερα, επειδή προσπάθησε να τους μετατρέψει σε εμπόρευμα.

Ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα, θα έλεγα. Την περασμένη Κυριακή η πρώτη αντίδραση του Αλαβάνου μετά τη δολοφονία του μαθητή ήταν να δηλώσει ότι στη σημερινή Ελλάδα «είναι κακούργημα να είσαι νέος». Να πει, δηλαδή, στα παιδιά όλης της χώρας ότι ένα παιδί δολοφονήθηκε όχι επειδή το σκότωσε ένας δολοφόνος αλλά επειδή ήταν παιδί.

Αναρωτιέμαι ποια όρια συνείδησης μπορεί να διαθέτει ένας πολιτικός για να πει στα παιδιά μας και στα παιδιά του ότι η κοινωνία στην οποία ζουν και μεγαλώνουν τα εχθρεύεται και τα διώκει. Με ποια αίσθηση ευθύνης αναλαμβάνει να ανακηρύξει τα παιδιά μας και τα παιδιά του στόχους της πολιτείας στην οποία καλούνται να ενταχθούν.

Και με ποιο δικαίωμα παίρνει το ρίσκο να μετατρέψει τα παιδιά μας και τα παιδιά του σε εχθρούς της κοινωνίας στην οποία θα ζήσουν.

Τα ερωτήματα είναι ρητορικά, δεν περιμένουν απάντηση. Ισως επειδή τρέμω και μόνο στην ιδέα της απάντησης που θα μπορούσε να τους δοθεί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...