Επικοινωνιακό μάθημα από ένα πάθημα

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Το δικαιολογημένο παράπονο του Θ. Ρουσόπουλου από την παράταξη που αποφάσισε οψίμως να υπηρετήσει, αλλά δεν του αναγνώρισε ποτέ αυτά που πράγματι του όφειλε, αποδείχθηκε ο χειρότερος σύμβουλος ενόψει μιας δύσκολης γι’ αυτόν, προφανώς όμως προδιαγεγραμμένης επόμενης μέρας.
Ηθικά εκτεθειμένος και συναισθηματικά φορτισμένος πήρε έτσι το ρίσκο να ακολουθήσει μια προσωρινή υπερασπιστική γραμμή με κύριο στόχο την κομματική επανανομιμοποίησή του και την πολιτική επιβίωσή του σε ένα καθόλου φιλικό και πεισμένο για την «αθωότητά» του περιβάλλον.

**Η μοιραία προσωποποίηση ενός εξόχως θεσμικού ζητήματος μπορεί να ήταν γι’ αυτόν υποχρεωτική, ήταν, όμως, εξίσου πολιτικά προβληματική. Πολύ περισσότερο που έγινε από ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό βήμα, όπως είναι αυτό της Βουλής.

Ενός λάθους δοθέντος μύρια έπονται.

1 Το πρώτο ήταν αυτό που έκανε μετατρέποντας ουσιαστικά τον εαυτό του σε κατηγορούμενο πριν καν τεκμηριωθεί η ενοχή του.

2 Το δεύτερο ήταν ακόμα χειρότερο: Μετέτρεψε με τη στάση του, το διακύβευμα της συζήτησης για την εξεταστική επιτροπή σε δίλημμα υπερψήφισης ή καταψήφισης του εκπροσώπου μιας κυβέρνησης, που, κατά τα άλλα, ήθελε να παρουσιαστεί ως υπέρμαχος της εξεταστικής επιτροπής, προκειμένου να απενοχοποιήσει τη συμμετοχή της στη σκανδαλώδη υπόθεση Βατοπεδίου.

**Η προσπάθεια συμψηφισμού αυτής της συναλλαγής με τα αθωνικά πεπραγμένα των προγενέστερων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, κατέστησε την υπερασπιστική του γραμμή ακόμα ασθενέστερη, τουλάχιστον στο επί της ουσίας επίπεδο. Γιατί στο επίπεδο της επικοινωνίας ούτως ή άλλως η μεταμόρφωσή του ήταν ενδεικτική της δύσκολης θέσης του: Πρώτη φορά εμφανίστηκε ένας Ρουσόπουλος που δεν διέθετε τη χαρακτηριστική του ψυχραιμία, ούτε και την αυτοπεποίθηση, η οποία άλλοτε του επέτρεπε να χειρίζεται το λόγο χωρίς να στηρίζεται στο γραπτό κείμενο. Το καταγγελτικό του ύφος ήταν προφανές ότι απλώς επιβεβαίωνε το γνωστό στρατηγικό δόγμα ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Ούτε, όμως, οι προσωπικές επιθέσεις στον Γ. Παπανδρέου θα μπορούσαν να επιτύχουν αυτό που κυρίως επεδίωκε: την πολιτική επανασυσπείρωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος πίσω από το πρόσωπο ενός επιθετικά απολογούμενου στελέχους της.

**Εξάλλου, η απόφαση του αρχηγού της να παραμείνει κλεισμένος στο μέγαρο Μαξίμου, μάλλον καθιστούσε εντονότερες παρά διασκέδαζε τις αμφιβολίες για την τατύτισή του με τον κυβερνητικό του εκπρόσωπο. Και, πολύ περισσότερο, για το δικαίωμά του να τον υποκαταστήσει, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά το ρόλο του κεντρικού ήρωα ενός δράματος που είχε εξαρχής επιφέρει καίρια πλήγματα στην πολιτική συνοχή της Νέας Δημοκρατίας.

**Μη χάνοντας την ευκαιρία, ο Γ. Καρατζαφέρης έσπευσε αυτοστιγμεί να οικειοποιηθεί τις ευαισθησίες του νεοδημοκρατικού ακροατηρίου, ρίχνοντας μια χαριστική βολή στην έσχατη προσπάθεια του Θοδωρή Ρουσόπουλου να γεφυρώσει το χάσμα που τον χώριζε απ’ αυτό. Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν ήταν μόνο ο κερδισμένος των εντυπώσεων της βραδιάς. Εγινε, πολύ περισσότερο, ο δείκτης που κατέδειξε πόσο εύθραυστη είναι η κυριαρχία ενός δικομματισμού που συγκρούεται με τον κοινό νου όταν ωραιοποιεί τα ελαττώματά του και αρνείται να απαλλαγεί από τις πελατειακές εξαρτήσεις του και τις ανορθολογικές διαστροφές του.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΤΖΗΣ είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/10/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τετραετία Ρουσόπουλου

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Μάρτιος 2004
Ο Θ. Ρουσόπουλος κατηγορείται για το χάσμα μεταξύ κυβέρνησης-Ρηγίλλης. Πρώτη σύγκρουση με τον Β. Μεϊμαράκη, που προτείνει ομάδα διαχείρισης κρίσεων.

Απρίλιος 2004
Παραφωνίες ενδοκυβερνητικές, με υφυπουργούς να εκφράζουν προσωπικές απόψεις. Ο υπουργός Επικρατείας κατηγορείται για αδυναμία συντονισμού.

Καλοκαίρι 2004
Διαμαρτυρίες βουλευτών για «κλειστές πόρτες» υπουργείων. 0 Β. Μεϊμαράκης εισηγείται σύσταση ειδικών υπηρεσιών εξυπηρέτησης βουλευτών.

11 Σεπτεμβρίου 2004
Πτώση του «Σινούκ». Η καθυστερημένη αντίδραση του πρωθυπουργού «χρεώνεται» στον Θ. Ρουσόπουλο.

23 Σεπτεμβρίου
Παραιτείται ο Σ. Ταιτουρίδης για την υπόθεση μετεγγραφής του γιου του, Κυριάκου. Η έξοδος αποδίδεται εν πολλοίς στην ελλιπή κάλυψη εκ μέρους του κυβερνητικού εκπροσώπου.

Αρχές 2005
0 νόμος 3.310/2005 σκοντάφτει στην Ε.Ε. και δύο χρόνια μετά ακυρώνεται με νέο νόμο. Στον υπουργό Τύπου καταλογίζεται πλημμελής γνώση της ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Μάρτιος 2006
Υποκλοπές. Την κρίση αναλαμβάνει να διαχειριστεί ο Θ. Ρουσόπουλος. Του καταλογίζεται ότι δεν κατάφερε να προστατεύσει απολύτως τον πρωθυπουργό.

Σεπτέμβριος 2006
Σκάνδαλο ΜΕΒΓΑΛ και «κουμπάροι». Και εδώ ακολουθείται η γραμμή Ρουσόπουλου, της άρνησης των πολιτικών ευθυνών.

Μάρτιος 2007
Ομόλογα. Τον Απρίλιο παραιτείται ο Σ. Τσιτουρίδης από τη θέση του υπουργού Απασχόλησης, αποδίδοντας τις καταγγελίες στο «σύστημα» Ρουσόπουλου.

Αύγουστος 2007
Ο Θ. Ρουσόπουλος διασώζεται με την επικοινωνιακή διαχείριση των πυρκαγιών.

Δεκέμβριος 2007
Σκάνδαλο Ζαχόπουλου. Ο Γ. Ανδριανός στο στόχαστρο, για την παραλαβή του DVD από τον Θ. Αναστασιάδη, και ο Γ. Αγγέλου περνάει την πόρτα του εισαγγελέα. Ο Θ. Ρουσόπουλος «εκτός εικόνας».

Άνοιξη2008
Τα μαύρα ταμεία της Siemens αιφνιδιάζουν την κυβέρνηση. Βουλευτές και υπουργοί διαμαρτύρονται για τη
χαλαρή κάλυψη του κυβερνητικού εκπροσώπου.

Καλοκαίρι 2008
Ο Θ. Ρουσόπουλος αντιμέτωπος με το ερώτημα του ασυμβίβαστου της κυβερνητικής του θέσης και των εκδοτικών δραστηριοτήτων της συζύγου του.

Φθινόπωρο 2008
Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου σε πλήρη εξέλιξη.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/10/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κρατική διαφήμιση στη χώρα των θαυμάτων

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Κρατική διαφήμιση, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Ιδιαίτερη προτίμηση σε «γαλάζιες» εφημερίδες χαμηλής κυκλοφορίας και σε φύλλα που διανέμονται δωρεάν φαίνεται πως είχε ο πρώην υπουργός Τύπου. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2008 τα συγκεκριμένα ΜΜΕ χρηματοδοτήθηκαν με 30.270.000 ευρώ από διαφημιστικά κονδύλια του Δημοσίου.
Με αμιγώς τεχνικούς-διαφημιστικούς όρους είναι αμφίβολο εάν η συγκεκριμένη πολιτική ακούμπησε έστω και ακροθιγώς τον στόχο της, δηλαδή τη μεταφορά των μηνυμάτων στο ευρύ κοινό. Παραφράζοντας τη ρήση του Μακ Λούαν πως «τα media είναι οι προεκτάσεις του ανθρώπου» ο Θ. Ρουσόπουλος τα μετέτρεψε σε… προεκτάσεις του ιδίου και της Ν.Δ. Απόδειξη, οι αριθμοί στους επίσημους καταλόγους μετρήσεων της εταιρείας Media Services:

* Στην κορυφή των εισπράξεων βρίσκονται η «Χώρα» και η «Χώρα της Κυριακής» του (και τηλεοπτικού σχολιαστή) Γ. Τράγκα, που έλαβαν 1.823.463 ευρώ, δηλαδή το 6% της συνολικής δαπάνης, ενώ η κυκλοφορία τους αντιπροσωπεύει μόλις το 0,3%. Πρακτικά, για τις καταχωρίσεις στη «Χώρα της Κυριακής» η κυβέρνηση πλήρωνε για κάθε φύλλο που πωλήθηκε το 2008 περί τα 24 ευρώ!

* Σε περίοπτη θέση βρίσκονται επίσης οι εφημερίδες «Βραδυνή» «Απογευματινή», «Αδέσμευτος» και «Αρθρο», που στις κυριακάτικες εκδόσεις τους, με μόλις 1,1% της κυκλοφορίας, συγκέντρωσαν το 10,4% της κρατικής διαφήμισης.

* Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι τρεις δωρεάν εφημερίδες που κυκλοφορούν μόνο στην Αθήνα και παίρνουν το 13,6% (!) των κυβερνητικών διαφημιστικών προγραμμάτων. Πρώτη, η «City Press» του (και τηλεοπτικού σχολιαστή) Γ. Κύρτσου με συνολικά έσοδα περίπου 3.000.000 ευρώ.

* Καλά έσοδα έχουν και οι οικονομικές εφημερίδες, οι οποίες με το 4,4% της κυκλοφορίας παίρνουν 14% της διαφημιστικής δαπάνης, όπως και οι εφημερίδες της Θεσσαλονίκης.

* Στον αντίποδα, στις μεγαλύτερες, σε πανελλαδική κυκλοφορία, εφημερίδες η σχέση είναι αντεστραμμένη: Η «Ελευθεροτυπία» και η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» με κυκλοφορία που αντιπροσωπεύει το 15,4% της αγοράς, έχουν διαφημιστικό μερίδιο μόλις 5,9%. Τα «Νέα», το «Βήμα» και το «Βήμα της Κυριακής» με αθροιστικό ποσοστό 21,5% έχουν διαφημιστικό μερίδιο 9,3%. Ανάλογη τύχη έχουν η «Καθημερινή», το «Εθνος», το «Πρώτο Θέμα», ο «Ελεύθερος Τύπος».

* Το συμπέρασμα των αριθμών είναι αμείλικτο: Οι επιλογές του υπουργού Τύπου οδήγησαν σε μικρές συντηρητικές εφημερίδες και στα δωρεάν φύλλα περίπου 45% της διαφήμισης, όταν οι πιστοποιημένες πωλήσεις τους δεν ξεπερνούν το 7,3%.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η άνοδος και η πτώση του Θ. Ρουσόπουλου

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Μοναχός Εφραίμ, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ | Ετικέτες: |

Του ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ
Υστερα από τέσσερα χρόνια και επτάμισι μήνες στη θέση του υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου, ο Θ. Ρουσόπουλος, το «alter ego» του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, αποχαιρέτησε το μέγαρο Μαξίμου. Η αλήθεια είναι ότι, στην αρχή ο πρώην δημοσιογράφος του Mega προσέδωσε ένα πιο κεντρώο προφίλ στη συντηρητική παράταξη και ιδιαίτερα στον αρχηγό της.

  • Το σύστημα Μαξίμου

Στη συνέχεια, όμως, ο «πολιτικός» Ρουσόπουλος άρχισε να οικοδομεί ένα μοντέλο περιορισμού κάθε άλλης επιρροής προς τον πρωθυπουργό: Με πρόσχημα την «απόσταση ασφαλείας» από τη φθοροποιό καθημερινότητα, ο Θ. Ρουσόπουλος φρόντισε να πάρει εκείνος τα κλειδιά του προθαλάμου του Κ. Καραμανλή.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε το περίφημο «κλειστό σύστημα Μαξίμου».

* Τα πρώτα σύννεφα εμφανίστηκαν μόλις λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης, στις 11 Μαρτίου 2004, όταν ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Ν.Δ., Β. Μεϊμαράκης, ζητούσε τη συγκρότηση επιτροπής που θα λειτουργούσε στο πλευρό του πρωθυπουργού για τη διαχείριση των κρίσεων. Ο Θ. Ρουσόπουλος διαφώνησε και η επιμονή του αυτή αποτέλεσε έκτοτε μόνιμο σημείο τριβής μεταξύ των δύο ανδρών.

* Στον Θ. Ρουσόπουλο αποδίδεται και η διακύμανση των σχέσεων του Κ. Καραμανλή με τους κορυφαίους υπουργούς. Ως άτυπος συντονιστής των διυπουργικών θεμάτων και αποκλειστικός υπεύθυνος για την προβολή του κυβερνητικού έργου, γρήγορα έγινε στόχος: Από τους πρώτους που πήραν αποστάσεις ήταν ο Γ. Σουφλιάς και ακολούθησε ο Πρ. Παυλόπουλος, ενώ με τον γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού, Ν. Καραχάλιο, άνοιξε πόλεμος.

* Με την πτώση του «Σινούκ», τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, και τα όσα ακολούθησαν (απόπειρα αποσιώπησης του ατυχήματος για να μην επηρεαστούν οι τελετές της ΔΕΘ κ.λπ.), επανήλθε στο προσκήνιο η πρόταση Μεϊμαράκη για «ομάδα διαχείρισης κρίσεων» στο πλευρό του πρωθυπουργού. Ομως και πάλι απερρίφθη.

* Ακολούθησε η περιπέτεια του βασικού μετόχου και το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Η στάση της κυβέρνησης (συνέντευξη στο Ζάππειο για τον βασικό μέτοχο, που κατέληξε σε φιάσκο, εμφάνιση τριών υπουργών με κάρτες και διαγράμματα να δίνουν τεχνικές εξηγήσεις για τις υποκλοπές) αύξησε την γκρίνια για τους επικοινωνιακούς χειρισμούς.

* Οι μετοχές του υπουργού Επικρατείας ανέβηκαν ωστόσο όταν, παραμονές των εκλογών του 2007, με τις πυρκαγιές στην Ηλεία, βοήθησε τον Κ. Καραμανλή σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή.

Παρ’ όλα αυτά η αρνητική «προίκα» του παρέμενε: Ως υπουργός Τύπου, άλλωστε, είχε αποτύχει να αντιμετωπίσει τους διαβόητους «νταβατζήδες» (αντίθετα, στα ΜΜΕ εμφανίστηκαν και «νεο-νταβατζήδες»).

Ακόμη τα κανάλια παρέμεναν χωρίς αδειοδότηση με συνέπεια και νέες παράνομες συχνότητες να ξεφυτρώνουν, ενώ στην κρατική διαφήμιση γινόταν «πάρτι».

  • «Κόκκινο πανί»

* Από θέση ισχύος ο Θ. Ρουσόπουλος καθόρισε και τους χειρισμούς στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (κλασική περίπτωση διαπλοκής πολιτικής-χρήματος-ΜΜΕ), στην υπόθεση Siemens και στην εμπλοκή του Γ. Βουλγαράκη και της συζύγου του με τα κτήματα της μονής Βατοπεδίου. Ολα λάθος!

* Η υπόθεση Βατοπεδίου ήταν η ευκαιρία που ανέμεναν πολλοί. Οι σχέσεις του με τον Εφραίμ τον έκαναν «κόκκινο πανί» ανεξάρτητα αν από όλα τα «ένοχα» έγγραφα λείπει η υπογραφή του. Επιπλέον, το (ηθικού κι όχι πολιτικού χαρακτήρα) σύνθημα που υπηρέτησε τον εκδικήθηκε: το «σεμνά και ταπεινά» έγινε μπούμερανγκ για τον ίδιο, τη σύζυγό του και τις κατοικίες τους… Η ώρα της αποχώρησης είχε σημάνει…

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/10/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η άνοδος και η πτώση του Θ. Ρουσόπουλου

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Το παρασκήνιο από την πρώτη ως την τελευταία και οριστική παραίτηση. Η διαδρομή από τα αλώνια στα σαλόνια και ο εσωκομματικός πόλεμος ώσπου να αποβληθεί ως «ξένο σώμα»
Α. ΡΑΒΑΝΟΣ

Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης ο κ. Θ. Ρουσόπουλος, λίγη ώρα μετά την παραίτησή του από τις θέσεις του υπουργού Επικρατείας και του κυβερνητικού εκπροσώπου, δέχθηκε δεκάδες τηλεφωνήματα. Εκπληκτος άκουγε τους περισσότερους, αρκετοί μάλιστα ήταν και υπουργοί, να του δίνουν συγχαρητήρια(!) για την αποχώρησή του. «Μπράβο, καλά έκανες. Δεν θα το μετανιώσεις». Αρκετά ψύχραιμος και ήρεμος ο κ. Ρουσόπουλος απάντησε στα περισσότερα τηλεφωνήματα και απέφυγε να εκδηλώσει την πικρία του. Ενα κυβερνητικό στέλεχος που συνομίλησε μαζί του θυμήθηκε το χωρίο από την Αγία Γραφή που είχε επικαλεστεί ο κ. Ρουσόπουλος σε συνέντευξή του προς «Το Βήμα» τον Μάρτιο του 2007, για να απαντήσει για τις επιθέσεις που δεχόταν: «Οταν ο γεωργός βάζει αλέτρι στη γη, κοιτάζει μπροστά. Γιατί αν κοιτάξει προς τα πίσω, τότε θα χαλάσει η αυλακιά». Ο κ. Ρουσόπουλος μπορεί να έκλεισε προχθές το πρωί την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου και να εγκατέλειψε το γραφείο του, αλλά ο ίδιος ισχυρίζεται ότι κοιτάζει μπροστά για να μη «χαλάσει η αυλακιά». Οπως έκανε και ο πατέρας του, όταν ήταν αγρότης στην Κυπαρισσία του Νομού Μεσσηνίας, προτού γίνει ταχυδρόμος. Το επάγγελμα του πατέρα του χρησιμοποίησε ο κ. Ρουσόπουλος στην ομιλία του την περασμένη Τετάρτη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου, με τη φράση: «Είμαι ο γιος ενός ταχυδρόμου».

Ο «γιος του ταχυδρόμου», το «ξένο σώμα» της ΝΔ, όπως τον αποκάλεσαν αρκετά «γαλάζια» στελέχη, παρέμεινε επί μία οκταετία δίπλα στον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή. Μακροημέρευσε και διέψευσε όσους τον Αύγουστο του 2000 προεξοφλούσαν ότι «δεν θα αντέξει ούτε τρεις μήνες». Η απόφαση «Νο 154» με την υπογραφή του κ. Καραμανλή την 25η Αυγούστου 2000, με την οποία ο κ. Ρουσόπουλος αντικατέστησε τον κ. Αρ. Σπηλιωτόπουλο στη θέση του εκπροσώπου Τύπου της ΝΔ, άλλαξε τη ζωή και την πορεία του.

Τον δρόμο για την πολιτική τού τον άνοιξε ο κ. Καραμανλής λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο του 2000, όταν συναντήθηκαν στο γραφείο του Πρωθυπουργού που διατηρεί στην οδό Πλουτάρχου στο Κολωνάκι. Εκεί «κλείδωσε» η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας στις εκλογές του 2004. «Αν πετύχω, τότε η πολιτική καριέρα θα έλθει μόνη της. Αν αποτύχω, δεν έχουν κανένα νόημα τέσσερα χρόνια στη Βουλή» εκμυστηρεύθηκε τότε σε συνεργάτες του. Οι επιθέσεις άρχισαν από την πρώτη στιγμή. Ο ίδιος, από τις πρώτες ημέρες, ήταν αρκετά φοβισμένος, λιγομίλητος και «κρυψίνους», όπως έλεγαν τότε κορυφαία κομματικά στελέχη και νυν υπουργοί. Ως και «απρόσωπο εκπρόσωπο» τον χαρακτήρισαν, ενώ οι επιθέσεις που δεχόταν από τον παραταξιακό Τύπο ήταν καθημερινές.

Εξαρχής κράτησε χαμηλούς τόνους και ακολουθούσε πιστά δύο συμβουλές δύο βετεράνων της πολιτικής, του πρώην υπουργού κ. Π. Μολυβιάτη και του έμπιστου συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου κ. Αντ. Λιβάνη. «Τα μυστικά που θα μάθεις μερικές φορές θα τα κρύβεις και από τη γυναίκα σου» τον είχε συμβουλεύσει ο κ. Μολυβιάτης, ενώ και ο κ. Λιβάνης του είχε πει: «Να μην ξεχνάς ότι εσύ απλώς εκφράζεις τη θέση του κόμματος, αλλά δεν τη διαμορφώνεις».

Πολλοί στη ΝΔ ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι τη στενή σχέση του με τον Πρωθυπουργό και θεωρούσαν ότι όχι απλώς εξέφραζε τη θέση του κόμματος, αλλά είχε βασικό ρόλο στη διαμόρφωσή της. Πάρα πολλές φορές βρέθηκε στο επίκεντρο της εσωκομματικής κριτικής για τους πολιτικούς και επικοινωνιακούς χειρισμούς διαφόρων υποθέσεων, ενώ αρκετοί ενοχλούνταν επειδή είχε γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου και θεωρούσαν ότι εμποδίζει την πρόσβαση στον κ. Καραμανλή.

Σφοδροί πολέμιοί του κατά καιρούς ήταν κυρίως ο υπουργός Εθνικής Αμυνας κ. Ευ. Μεϊμαράκης, ο υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης κ. Αρ. Σπηλιωτόπουλος και ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ κ. Ν. Καραχάλιος, οι οποίοι τον κατηγορούσαν ότι χειρίζεται διάφορες καταστάσεις «επικοινωνιακά και όχι πολιτικά». Επίσης έχει συγκρουστεί και με άλλα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, όπως π.χ. οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ και Εσωτερικών, κκ. Γ. Σουφλιάς και Πρ. Παυλόπουλος, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ κ. Π. Παναγιωτόπουλος, ο υφυπουργός κ. Π. Καμμένος κ.ά.

Οι επικρίσεις πολλές και κατά καιρούς υπήρχαν πολλά επεισόδια και ενδοκυβερνητικές «πυρκαϊές» που έσβηνε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ο οποίος τον επιστράτευσε το καλοκαίρι του 2007, μετά τις καταστρεπτικές πυρκαϊές. Ο κ. Καραμανλής επένδυσε επάνω του και ο κ. Ρουσόπουλος πιστώθηκε σημαντικό τμήμα της στρατηγικής που οδήγησε στην εκλογική νίκη της ΝΔ. Εξάλλου πολλές φορές είχε βγάλει την κυβέρνηση από αρκετά αδιέξοδα και κατάφερε να χειριστεί αποτελεσματικά υποθέσεις όπως οι υποκλοπές, οι απαγωγές των Πακιστανών, τα ομόλογα, η περίπτωση Ζαχόπουλου κτλ.

* Η «χαμένη» υποψηφιότητα

Η απόφαση του κ. Καραμανλή να τον «επιστρατεύσει» εκ νέου τον Αύγουστο του 2007, επαναφέροντάς τον στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Είχαν περάσει μόνο λίγες ημέρες πριν από την παραίτησή του λόγω της υποψηφιότητάς του στην Περιφέρεια Αττικής όπου αντιμετώπισε έντονο εσωκομματικό πόλεμο.

Η απόφασή του να πολιτευθεί σε αυτή την περιφέρεια τον έφερε απέναντι στον κ. Καραχάλιο (είχε πει ότι «η Περιφέρεια Αττικής δεν έχει ανάγκη από σωτήρες»), αλλά και στους υφυπουργούς κκ. Π. Δούκα και Γ. Βλάχο (είχε τονίσει για τον κ. Ρουσόπουλο ότι θα τον κάνει «να δει τη σκόνη του»). Κανένας δεν πίστεψε ότι θα είχε πρόβλημα εκλογής, ακόμη και πρωτιάς, ο κ. Ρουσόπουλος, αλλά τα κτυπήματα «κάτω από τη μέση» ήταν πολλά.

Από τις χασαποταβέρνες της περιοχής – όπου έλεγε: «Θα είμαι φειδωλός στα λόγια, από εμένα θα δείτε έργα» – επέστρεψε στην πρώτη γραμμή με βασικό μέλημα τη διαχείριση της κυβερνητικής προπαγάνδας. Το πολιτικό «αντίδωρο» ήταν να αναλάβει 20 ημέρες πριν από τις εκλογές την τρίτη εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος. Για δεύτερη φορά πήρε το εισιτήριο για τη Βουλή χωρίς σταυρό, τον οποίο θα διεκδικήσει στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.

* Η αρχή του τέλους

Η νέα νίκη της ΝΔ το 2007 ενισχύει τον κ. Ρουσόπουλο και εδραιώνει τη θέση του στην κυβέρνηση. Ωστόσο σταδιακά αρχίζει να φθείρεται, με αποκορύφωμα την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου. Η πνευματική σχέση του με τον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ τον φέρνει στο επίκεντρο της έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, κυρίως για την ανταλλαγή εκτάσεων-«φιλέτων» του Δημοσίου με το αγιορείτικο μοναστήρι.

Ο ίδιος παραδέχθηκε στη Βουλή με την ομιλία του την πνευματική σχέση, αλλά απέκρουσε τις κατηγορίες του ΠαΣοΚ ότι ενεπλάκη σε διάφορες υποθέσεις προς όφελος της μονής. Επέμεινε ότι δεν είχε καμία σχέση με τις δραστηριότητες του Εφραίμ, αλλά τα επιχειρήματά του αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία και από παραδοσιακούς συμμάχους του.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες του ΠαΣοΚ, ο προεδρεύων του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων και Ανταλλάξιμης Περιουσίας την περίοδο 2002-2003, κατά την οποία αναγνωρίστηκε στη Μονή Βατοπαιδίου η κυριότητα επί της λίμνης Βιστωνίδας και επί των παραλίμνιων εκτάσεων, είναι εδώ και τρία χρόνια αποσπασμένος σε Γραμματεία που επόπτευε ο κ. Ρουσόπουλος. Η πίεση από τους υπουργούς και τους βουλευτές ήταν έντονη και η παραίτηση ήταν για πολλούς αναμενόμενη.

* Το σίριαλ των παραιτήσεων

Η παραίτηση του κ. Ρουσόπουλου οριστικοποιήθηκε το πρωί της περασμένης Πέμπτης, στην κατ’ ιδίαν συνάντηση που είχε με τον Πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου. Επειτα από μακρά συζήτηση συμφώνησαν ότι ο καλύτερος δρόμος για τον κ. Ρουσόπουλο, στην παρούσα περίοδο, ήταν η παραίτηση. Η αρχική σκέψη ήταν να παραιτηθεί πριν από την έναρξη της συζήτησης στη Βουλή, προχθές το πρωί, επί της προτάσεως του ΠαΣοΚ να συσταθεί Προανακριτική Επιτροπή για την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου. Την Πέμπτη όμως αποφάσισαν ότι έπρεπε η παραίτηση να γίνει νωρίτερα. Οπως και έγινε. Λίγο μετά τις έξι το απόγευμα ανακοινώθηκε και τυπικά η παραίτησή του, με τον Πρωθυπουργό να αναφέρει στην απαντητική επιστολή του, ότι η απόφαση του κ. Ρουσόπουλου δηλώνει «αυτοσεβασμό και πολιτικό ήθος». Την προηγούμενη ημέρα, το βράδυ της Τετάρτης, μετά την ομιλία του στη Βουλή, πήγε αμέσως στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί συνάντησε τον Πρωθυπουργό με τον οποίο έμεινε ως τις δύο τα ξημερώματα για να του πει στο τέλος: «Πρόεδρε, τελείωσε. Φεύγω».

Την ίδια φράση χρησιμοποίησε και την περασμένη Κυριακή, όπου υπέβαλε για τρίτη φορά – και «φαρμακερή» – την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό. Στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν και ο έμπιστος συνεργάτης του Πρωθυπουργού, ο κ. Ι. Αγγέλου (διευθυντής του γραφείου του). Ο κ. Καραμανλής συζήτησε εκτενώς με τον κ. Ρουσόπουλο ο οποίος του είπε: «Τελείωσε. Θα φύγω». Την προηγούμενη ημέρα συναντήθηκαν στη Ραφήνα ο Πρωθυπουργός ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Δ. Σιούφας και ο υπουργός Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλος. Στη συνάντηση ελήφθη η απόφαση να αποχωρήσει η Νέα Δημοκρατία από τη συζήτηση για την Προανακριτική, κάτι το οποίο δεν γνώριζε ο κ. Ρουσόπουλος. Λόγω της συζήτησης για την Εξεταστική έπειτα από τρεις ημέρες, και επειδή ο κ. Καραμανλής θα αναχωρούσε για επίσημη επίσκεψη στο Λονδίνο, αποφασίστηκε να παραιτηθεί μετά τη συνεδρίαση. Απλώς η αποχώρηση της ΝΔ από την προχθεσινή συζήτηση για την Προανακριτική Επιτροπή, άλλαξε την ημέρα της παραίτησης.

* άλλες δύο που δεν έγιναν δεκτές

Η πρώτη φορά που ο κ. Ρουσόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του στον κ. Καραμανλή ήταν την επομένη της παραίτησης του κ. Γ. Βουλγαράκη από τη θέση του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας. Ανήμερα τα 45α γενέθλιά του, στις 13 Σεπτεμβρίου, ο κ. Ρουσόπουλος συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό και του είπε: «Πρόεδρε, τώρα η μπόρα θα έρθει σε μένα. Δεν θα μπορέσεις να το αντέξεις. Πρέπει να παραιτηθώ».

Ο κ. Καραμανλής ήταν αρνητικός στο ενδεχόμενο να παραιτηθεί. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν στο πρόσωπο του κ. Ρουσόπουλου, με επίκεντρο την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου. Δεν άντεξε την πίεση και έκανε μία ακόμη κίνηση άρσης του αδιεξόδου. Λίγο πριν από το ταξίδι του Πρωθυπουργού στη Μάλτα, δηλαδή πριν από την 10η Οκτωβρίου, υπέβαλε εκ νέου την παραίτησή του στον κ. Καραμανλή, την οποία και πάλι ο τελευταίος δεν έκανε αποδεκτή. Και γι’ αυτό ο κ. Καραμανλής τον στήριξε σε συνέντευξή του στις Βρυξέλλες, μετά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, όπου είπε ότι οι κατηγορίες που διατυπώνονται εις βάρος του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι αβάσιμες και δεν θα προχωρήσει σε αντικατάστασή του.

* Αντεπίθεση με μηνύσεις

Η αντικατάσταση, βέβαια, έγινε την περασμένη Πέμπτη και ο κ. Ρουσόπουλος αποφάσισε από την επομένη να λύσει μόνος του το ζήτημα των εναντίον του επιθέσεων. Πρώτη κίνηση ήταν η κατάθεση μήυνυσης και αγωγής προσωπικά κατά των δημοσιογράφων του τηλεοπτικού σταθμού Alpha κ.κ. Γ. Βλάχου και Γ. Αυτιά, αλλά και κατά του ιδίου του σταθμού. Ο ίδιος δικαιολογώντας την κίνηση να προσφύγει στη Δικαιοσύνη ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η ανοχή μου απέναντι στις συκοφαντίες τελείωσε».

Από την Καισαριανή στο Π. Ψυχικό

Η περιουσιακή του κατάσταση και το γεγονός ότι κατέχει, μαζί με τη σύζυγό του, βίλα στο Καπανδρίτι, οικία στο Π. Ψυχικό, εξοχικό στην Πάρο (διαμέρισμα 63,77 τ.μ., με υπόγειο 59 τ.μ., αξία αγοράς 275.000 ευρώ) βρέθηκε στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι επικρίσεις ήταν πολλές και μάλιστα ορισμένοι συνάδελφοί του τον χλεύαζαν παρασκηνιακά, υπενθυμίζοντας το διαμέρισμα που είχε στην Καισαριανή. Ο κ. Ρουσόπουλος μεγάλωσε στην Καισαριανή από την ηλικία των 10 ετών, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα από τη Μεσσηνία. Το 1988 αγόρασε ένα διαμέρισμα 60 τ.μ. στην οδό Ανατολικής Θράκης 16 στην Καισαριανή και στη συνέχεια, μετά τον γάμο του, αγόρασε και το διπλανό διαμέρισμα 40,5 τ.μ., τα οποία και ενοποίησε. Τον Μάιο του 2000, τέσσερα χρόνια προτού εκλεγεί βουλευτής και αναλάβει υπουργός προχώρησε στην έκδοση άδειας οικοδομής (κατοικίας) 277.50 τ.μ. (με υπόγειο 170.80 τ.μ.) στο Μικροχώρι Καπανδριτίου Αττικής. Η οικονομική ευμάρεια τον οδηγεί το 2006 στο Π. Ψυχικό (σε διαμέρισμα 183 τ.μ., με υπόγειο 66,8 τ.μ., αξίας 720.000 ευρώ). Από τότε αρχίζουν τα επιθετικά δημοσιεύματα και επικριτικά σχόλια, όπως ότι σε τέσσερα χρόνια από μικροϊδιοκτήτης έγινε ιδιοκτήτης τεσσάρων ακινήτων.

Ο ίδιος πέρασε στην αντεπίθεση με μακροσκελή επιστολή που απέστειλε στην εφημερίδα «Τα Νέα». Με αυτήν απάντησε στις επικρίσεις, επικαλούμενος την 20ετή επαγγελματική του δραστηριότητα ως πετυχημένου δημοσιογράφου, αλλά και την επαγγελματική επιτυχία της συζύγου του, ενώ χρησιμοποίησε στοιχεία από τα δάνεια που έλαβε. Επικαλέστηκε δάνεια που έλαβε από το 2000 και μετά ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ περίπου. Συγκεκριμένα έλαβε 117.000 ευρώ το 2001 και 2002 για εργασίες στο σπίτι του Καπανδριτίου. Αλλα 300.000 ευρώ δάνειο έλαβε το 2006 για να αγοράσει το 50% του διαμερίσματος στο Π. Ψυχικό και το ίδιο ποσό έλαβε η σύζυγός του για να αποκτήσει το άλλο 50%. Επίσης επικαλέστηκε δάνειο 275.000 ευρώ, το 2007, για να δικαιολογήσει την αγορά σπιτιού στην Πάρο.

Η γρήγορη εξέλιξη


Αύγουστος του 2000: ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος αποχωρεί από εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ και παραδίδει με μια χειραψία και ένα πλατύ χαμόγελο στον κ. Ρουσόπουλο


«Η δημοσιογραφία σε οδηγεί παντού, εάν την εγκαταλείψεις νωρίς» λέει ένα κλασικό ρητό. Ο κ. Ρουσόπουλος το εφάρμοσε πλήρως, αν και κανείς δεν μπορούσε να προδιαγράψει το μέλλον του, όταν το 1982 ξεκίνησε να εργάζεται στην «Ελευθεροτυπία» προτού ολοκληρώσει τη διετή φοίτησή του στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Ηταν από τα αγαπημένα παιδιά του δημοσιογράφου κ. Σπ. Καρατζαφέρη και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Mega με την εκπομπή «7+7», πέρασε από τη «Νέα Μεσημβρινή», την «Καθημερινή της Κυριακής» και τον Ρ/Σ Αθήνα 9,84, ενώ ήταν πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Το πολιτικό ρεπορτάζ τού άνοιξε πόρτες.

Πολλοί θυμούνται ότι ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ κ. Μ. Εβερτ (τον πρότεινε και για ευρωβουλευτή το 1994, αλλά αντέδρασαν πολλοί στη ΝΔ) τον επέβαλε στις εκλογές του 1996 στην τηλεοπτική αναμέτρησή του με τον τότε πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη. Υπήρξε φίλος της κυρίας Λένας Τριανταφύλλη (γραμματέως του ιδρυτή της ΝΔ), του κ. Μολυβιάτη και του κ. Παυλόπουλου. Αυτές οι φιλίες, με το στενό περιβάλλον του ιδρυτή της ΝΔ, του έδωσαν την ευκαιρία να συνομιλεί με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αν και πολλοί υπουργοί και βουλευτές αμφισβητούν ότι είναι δεξιός και λένε ότι είχε στενές σχέσεις με την Αριστερά και το ΠαΣοΚ. Ορισμένοι επικαλούνται και το γεγονός ότι ενεγράφη στη ΝΔ (τοπική οργάνωση Κολωνακίου), το 2001. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών εκδηλώθηκαν και πολλές «έχθρες» από το δημοσιογραφικό περιβάλλον του, αν και πρόσφατα αποκατέστησε σχέσεις με αρκετούς που τον είχαν μονίμως στο στόχαστρο.

Η επόμενη ημέρα

Νέο στρατηγείο του κ. Ρουσόπουλου, που έφυγε από το Μέγαρο Μαξίμου με αρκετά γκρίζα μαλλιά, θα είναι το πολιτικό του γραφείο επί της οδού Ακαδημίας 33, δίπλα στην πολυκατοικία που διατηρεί γραφείο και ο κ. Σημίτης. Ηδη βρίσκεται στην Πάρο, όπου θα ξεκουραστεί για λίγες ημέρες και μετά, όπως λέει, θα επιστρέψει για να προετοιμαστεί για την εμφάνισή του στη Βουλή, κατά τις συνεδριάσεις της Εξεταστικής Επιτροπής. Επιδίωξή του είναι να διατηρήσει τακτική επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό, κυρίως στη Ραφήνα, απλώς θα έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο να σκεφθεί και να αναθεωρήσει πολλά. Τώρα αν θα αλλάξει στάση είναι ένα ζήτημα, καθώς (όπως λέει) η επιρροή της ορθόδοξης φιλοσοφίας τον έχει επηρεάσει. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται, ενώ ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται» όπως λέει συχνά, χρησιμοποιώντας τη ρήση του Ευαγγελίου.

Οι δραστηριότητες της συζύγου του


Από αριστερά, Μάρα Ζαχαρέα, Θ. Ρουσόπουλος και Νατάσα Καραμανλή στο Ηρώδειο τις ξένοιαστες, ανέφελες ημέρες


Ο κ. Ρουσόπουλος δεν βρέθηκε στο στόχαστρο μόνο για τα ακίνητα και για πολιτικά ζητήματα, όπως π.χ. για την επιρροή του στον Πρωθυπουργό, αλλά και για τις επαγγελματικές δραστηριότητες της συζύγου του και τις ασυνήθιστα υψηλές αποδοχές της. Πολλές φορές δέχθηκε τα πυρά και στο παρελθόν κατηγορήθηκε ότι την ενημέρωνε επιλεκτικά όταν ήταν παρουσιάστρια ειδήσεων του Mega, του Alpha, και ως πριν από 40 ημέρες περίπου, σχολιάστρια στο δελτίο ειδήσεων του Alter. Ολα αυτά δημιουργούσαν υποψίες ενός «παιχνιδιού επιρροής» του ζεύγους Ρουσόπουλου στον ευαίσθητο χώρο των ΜΜΕ. Μάλιστα μερικοί έθεσαν και θέμα για τις ασυνήθιστα υψηλές αποδοχές της κυρίας Ζαχαρέα. Υπενθυμίζουμε ότι η κυρία Ζαχαρέα για να αποχωρήσει από τον Alpha, ο οποίος στη συνέχεια πρωτοστάτησε στις επιθέσεις, πήρε το ποσό των 300.000 ευρώ.

Στις 3 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν από τη ΔΕΘ, το ΠαΣοΚ και ο «αντάρτης» κ. Π. Τατούλης έθεσαν θέμα ηθικού ασυμβιβάστου για τις εκδοτικές δραστηριότητες της κυρίας Ζαχαρέα και αναφέρθηκαν στην οικονομική επιφάνεια που απέκτησε ο κ. Ρουσόπουλος στη διάρκεια της υπουργικής του θητείας. Κάλεσε τον Πρωθυπουργό να τον αποπέμψει, αλλά ο κ. Καραμανλής στη συνέντευξη, η οποία χαρακτηρίστηκε «ναυάγιο» για τον κ. Καραμανλή, τον κάλυψε πλήρως. Επειτα από έντονες αντιδράσεις, η κυρία Ζαχαρέα ανέστειλε όλες τις επαγγελματικές της δραστηριότητες, κάνοντας λόγο για «προσχηματικές, υποκριτικές και αθεμελίωτες» επιθέσεις εναντίον της. Ωστόσο οι επιθέσεις συνεχίστηκαν, με αποκορύφωμα την κίνηση του βουλευτή κ. Στ. Δαϊλάκη, με αποτέλεσμα να τον διαγράψει ο κ. Καραμανλής και σε λιγότερο από μία εβδομάδα να τον επαναφέρει με μια απόφαση «τραγέλαφο».

Αγιορείτικες ανησυχίες

Η γνωριμία του με τον Εφραίμ χρονολογείται από το 1997, όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος. Οι επισκέψεις του στο Αγιον Ορος ήταν συχνές, τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, και πάντοτε στη Μονή Βατοπαιδίου. Η πνευματική σχέση με τον Εφραίμ τον έφερε πιο κοντά στην Εκκλησία και αποτέλεσε και αφορμή για να έχει ανοικτή επικοινωνία με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο. Μάλιστα, όταν ο κ. Καραμανλής επισκέφθηκε το Αγιον Ορος διανυκτέρευσε δύο φορές στη Μονή Βατοπαιδίου, προκαλώντας την αντίδραση των ηγουμένων των άλλων μονών.

Το ΒΗΜΑ, 26/10/2008

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι Ατσαλάκωτοι, οι Χαλίφηδες και η εξουσία

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Όλοι οι άνθρωποι των προέδρων και ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκαν την προνομιακή τους θέση

Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 26 Oκτωβρίου 2008

Μια φράση που χρησιμοποιούν συχνά οι Βρετανοί για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα στην εξουσία είναι η εξής: «Το τζάκι πάντα σε τραβάει κοντά του, αλλά αν το πλησιάσεις πολύ θα καείς». Θα έχετε καταλάβει, βέβαια, τον υπαινιγμό του προλόγου. Το αν, ωστόσο, ο κ. Θ. Ρουσόπουλος κάηκε ή απλώς «τσουρουφλίστηκε» από τη φωτιά της εξουσίας, μένει να αποδειχθεί. Και τούτο διότι οι γνώμες διίστανται ακόμη και λίγες ώρες μετά τη σχεδόν προαναγγελθείσα αποχώρησή του: Στο στρατόπεδο της Ν.Δ. πολλοί απ’ όσους ζητούσαν την κεφαλή του επί πίνακι, ήδη ανησυχούν στην πιθανότητα σύντομης επανάκαμψής του.

Η παραίτηση, ωστόσο, του κ. Ρουσόπουλου προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια σύντομη αναδρομή στους ανθρώπους που βρέθηκαν τα μεταπολιτευτικά χρόνια κοντά –πολύ κοντά– στο «τζάκι» της εξουσίας: Πέτρος Μολυβιάτης, Παναγιώτης Λαμπρίας, Μένιος Κουτσόγιωργας, Αντώνης Λιβάνης, Τηλέμαχος Χυτήρης, Νίκος Θέμελης, Θόδωρος Τσουκάτος, Γιώργος Πανταγιάς, Σωκράτης Κοσμίδης, Γιάννης Αγγέλου… Πρόσωπα τόσο ανόμοια μεταξύ τους, με ρόλους τόσο διαφορετικούς, σε εντελώς διαφορετικές εποχές, αλλά με ένα τόσο κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα: Για όλους τους προαναφερθέντες κάποια στιγμή χρησιμοποιήθηκε ο όρος «άνθρωπος του προέδρου».

Οι Ατσαλάκωτοι

Ολες οι προσπάθειες διερεύνησης των λόγων που κάποιοι εξ αυτών πέρασαν αλώβητοι από τη φωτιά της εξουσίας καταλήγουν μάλλον στην ίδια διαπίστωση: «Ατσαλάκωτοι» παρέμειναν εκείνοι που είτε απέφυγαν είτε κατόρθωσαν να διαχειρισθούν με επιτυχία τα αδηφάγα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, χωρίς επιπλέον να μπορεί να τους καταλογιστεί «παρασκηνιακός» -με την έννοια του υπόγειος και ύποπτος- ρόλος.

Χαρακτηριστικότερη είναι -χωρίς άλλο- η περίπτωση του κ. Πέτρου Μολυβιάτη. Καίτοι επί χρόνια ήταν η φωνή του ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή προς τους υπουργούς του, κανείς δεν θυμάται έστω μία αφορμή αρνητικού σχολιασμού του στον Τύπο, πόσω μάλλον δικής του συνέντευξής στα ΜΜΕ. Το πόσο δε διπλωματικός ήταν ο τρόπος που χειριζόταν ο κ. Μολυβιάτης ακόμη και την οργή του Καραμανλή όταν έπρεπε να τη μεταφέρει, το εξιστορεί ο κ. Γ. Βαρβιτσιώτης: «Κάποτε, στα μέσα του ’70, με είχε πάρει τηλέφωνο και μου είπε “Γιάννη, δεν έχω μιλήσει με τον πρόεδρο, αλλά αν ήμουν στη θέση σου, στο νόμο που προωθείς θα προσέθετα τα εξής”…».

Ανάλογες -δηλαδή… ανύπαρκτες- σχέσεις με τον Τύπο επέλεξε να έχει λίγα χρόνια αργότερα και ο Αντώνης Λιβάνης ο οποίος επίσης πέρασε αλώβητος από τη φωτιά της εξουσίας, αν και για ολόκληρη σχεδόν την περίοδο παντοδυναμίας του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε ο στενότερος συνεργάτης του. Σημειωτέον δε ότι ο ρόλος του Αντώνη Λιβάνη, όπως και του Πέτρου Μολυβιάτη, δεν ήταν μόνον συμβουλευτικός, καθώς επί χρόνια υπήρξε ο βασικότερος διαμεσολαβητής μεταξύ Παπανδρέου και υπουργών – βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος τα κατάφερε θαυμάσια. Για παρεμφερείς λόγους άκρως επιτυχημένες θεωρούνται οι αντίστοιχες θητείες τόσο του Νίκου Θέμελη, ο οποίος επί χρόνια μετέφερε «το κοινό αίσθημα» στον Κώστα Σημίτη, όσο και του Παναγιώτη Λαμπρία που -κάποια χρόνια νωρίτερα- είχε να αντιμετωπίσει μια επιπλέον δυσκολία: Να διατελέσει ως ανθρωπος του προέδρου και κυβερνητικός εκπρόσωπος καλούμενος έτσι καθημερινά να διαχειριζεται -όχι μόνον τον Καραμανλή- αλλά και τους δημοσιογράφους. Και τα κατάφερε περίφημα -θυμούνται οι παλιότεροι- όχι μόνον χάρη στη διπλωματικότητά του αλλά και στη σπάνια αίσθηση του χιούμορ το οποίο επιστράτευε πρωτίστως στις δύσκολες στιγμές. «Συνταγή» που ακολούθησε επιτυχώς αργότερα και ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ο οποίος μάλιστα δεν αξιοποίησε μόνον το χιούμορ του, αλλα συχνά και τις ποιητικές του γνώσεις για να διασκεδάσει τις δυσκολίες της «αντ’ αυτού» θέσης που βρέθηκε δύο φορές: ως εκπρόσωπος τόσο του Ανδρέα Παπανδρέου όσο και του Κώστα Σημίτη.

  • Οι Χαλίφηδες

Από τον υποδειγματικό τρόπο που χειρίστηκαν τα ΜΜΕ οι Παν. Λαμπρίας και Τηλ. Χυτήρης προκύπτει μια ακόμη βασική προϋπόθεση επιτυχούς περάσματος από τη φωτιά της εξουσίας την οποία, όχι τυχαία, επισημαίνουν οι επικοινωνιολόγοι: «Οταν είσαι άνθρωπος του προέδρου», λένε, «για να μην καείς, δεν πρέπει ποτέ να δώσεις ψήγμα δικαιώματος ότι εκμεταλλεύεσαι προς ίδιον όφελος την εξουσία που πηγάζει από εκείνον που σε διόρισε».

Οσο απλοϊκή και αν ηχεί η συγκεκριμένη φράση, άλλο τόσο εξηγεί τους λόγους που πολλοί εκ των παντοδύναμων ανθρώπων της εξουσίας βρέθηκαν εν μιά νυκτί σπίτια τους. Το παράδειγμα του Μένιου Κουτσόγιωργα θα έπρεπε να «διδάσκεται» ως παράδειγμα προς αποφυγήν στους επόμενους. Οσοι έζησαν από κοντά εκείνη την περίοδο ακόμη θυμούνται ότι το τέλος του πανίσχυρου αντιπροέδρου του ΠΑΣΟΚ σήμανε από τη στιγμή που ο ίδιος άρχισε να συμπεριφέρεται ως «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Και μάλιστα με την υγεία του Ανδρέα Παπανδρέου ήδη εξασθενημένη.

Κάτι ανάλογο εξηγεί -τηρουμένων των αναλογιών- και τους λόγους της βίαιης αποπομπής των κ. Θ. Τσουκάτου και Γ. Πανταγιά από τον στενό πυρήνα των συνεργατών του κ. Κ. Σημίτη. Και στους δύο καταλογίστηκε ότι στη θητεία τους στο Μαξίμου ουκ ολίγες φορές χρησιμοποίησαν τη θέση τους για να «διευρύνουν» αναιτιολόγητα τις αρμοδιότητές τους, εκθέτοντας εντέλει τον πρωθυπουργό που τους εμπιστεύθηκε.

  • Προϋποθέσεις για μια σχέση εμπιστοσύνης

Η τελευταία αυτή παρατήρηση «υποκρύπτει» μάλλον την έσχατη προϋπόθεση επιτυχίας για τους ανθρώπους των προέδρων, που δεν είναι άλλη από τις υγιείς σχέσεις τους με τον εκάστοτε εντολέα τους. Ως υγιείς, εξυπακούεται ότι νοούνται οι σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης, ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης. Αυτονόητο είναι ότι τούτο δεν εξαρτάται μόνον από τους ίδιους, αλλά και από τον χαρακτήρα του προέδρου που οφείλουν να υπηρετήσουν. Όπως γλαφυρά εξήγησε αυτή τη σχέση στην «Κ» ο κ. Τηλέμαχος Χυτήρης, «ο μεν άνθρωπος του προέδρου πρέπει να τολμά κάποιες φορές να λέει και όχι, ο δε πρόεδρος να γνωρίζει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει να επιβάλλεται διά της εξουσίας του».

Η επισήμανση αυτή ενδεχομένως έχει τη σημασία της στην περίπτωση του κ. Ρουσόπουλου. Στον παραιτηθέντα κυβερνητικό εκπρόσωπο δεν καταλογίστηκε ότι εκμεταλλεύθηκε τη θέση του προς ίδιον όφελος, όσο ότι υπερέβη κατά πολύ τις αρμοδιότητές του ως υπουργός Επικρατείας. Γι’ αυτό και ένας εκ των παλαιότερων βουλευτών της Ν.Δ. αναρωτιόταν προχθές στη Βουλή αν η ευθύνη της παραίτησης του κ. Ρουσόπουλου βαρύνει περισσότερο τον πρωθυπουργό που του ανέθεσε τόσο πολλές εξουσίες ή τον ίδιο που δεν αρνήθηκε να αναλάβει κάποιες εξ αυτών…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρουσόπουλος, Προανακριτική, Καραμανλής και ο δρόμος προς την έξοδο!

Posted on 25 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Εξεταστική επιτροπή, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Προανακριτική Επιτροπή, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: , |

  • «Τώρα πλέον θα είναι μυστικοσύμβουλος»
  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ Α. ΡΑΒΑΝΟΣ

    «Σήμερα είναι μια άλλη ημέρα». Με τη φράση αυτή ο πρώην υπουργός Επικρατείας κ. Θ. Ρουσόπουλος απάντησε σε πολιτικό του φίλο, όταν τον ρώτησε χθες πώς αισθάνεται μία ημέρα μετά την παραίτησή του. Το τηλέφωνό του δεν σταματούσε να χτυπάει. Πολλοί πολιτικοί του φίλοι του τηλεφωνούσαν για να του εκφράσουν τη συμπαράστασή τους. Ο ίδιος, αρκετά νηφάλιος και ψύχραιμος, προσπαθούσε με τον τρόπο του να δείξει ότι η έξοδός του από την κυβέρνηση δεν σημαίνει «πολιτική αυτοκτονία». Ο κ.

    Με ένα ρεσιτάλ κοινοβουλευτικού τακτικισμού και πολλαπλών συνταγματικών ελιγμών, το οποίο πιστώνεται ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠαΣοΚ κ. Ευ. Βενιζέλος , η αξιωματική αντιπολίτευση κατόρθωσε να μην ακυρώσει τη δυνατότητά της να επανέλθει με νέα πρόταση για Προανακριτική, καθώς δεν διεξήχθη η ψηφοφορία, η οποία κατά την κυβέρνηση θα οδηγούσε σε παραγραφή.

    ΡΕΠΟΡΤΑΖ Β. ΧΙΩΤΗΣ
    Αλλαγή βηματισμού και διέξοδο από την παρατεταμένη κρίση που ταλαιπωρεί την κυβέρνηση από τις αρχές Σεπτεμβρίου αναζητεί και πάλι ο Πρωθυπουργός, εκτιμώντας ότι η παραίτηση του κ. Θ. Ρουσόπουλου είναι ικανή να γυρίσει σελίδα και για τη ΝΔ. Ο κ. Κ.Καραμανλής επιστρέφει και πάλι από την Τετάρτη στα ζητήματα της οικονομίας και στην προσπάθεια αντιμετώπισης των συνεπειών της διεθνούς κρίσης, πιστεύοντας πως η διαχείριση αυτών των προβλημάτων μπορεί να του δώσει και πάλι το προβάδισμα, όπως του το είχε εξασφαλίσει τις πρώτες ημέρες εκδήλωσης της κρίσης.

    O καλύτερος «σύμμαχος» της Νέας Δημοκρατίας αναδεικνύεται ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρης, με τα παιχνίδια που παίζει τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής. Σε κρίσιμες στιγμές για το κυβερνών κόμμα ο κ. Καρατζαφέρης βάζει πλάτη και το στηρίζει με τον τρόπο του, επιβεβαιώνοντας όσους τον κατηγορούν ότι λειτουργεί πολλές φορές ως πολιτικό στήριγμα της ΝΔ. Μπορεί ο κ. Καρατζαφέρης να αποχώρησε από τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή για το αίτημα του ΠαΣοΚ για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση του Βατοπαιδίου, αλλά όλα τα στοιχεία που υπάρχουν στο «γαλάζιο» παρασκήνιο αποδεικνύουν την υπόγεια σχέση ΝΔ- ΛΑΟΣ.

    ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΔΕΣΠΟΙΝΑΜΠΡΟΥΣΑΛΗ

    Υπόλογη για πειθαρχικά αδικήματα είναι από χθες η σύζυγος του πρώην υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Γ. Βουλγαράκη, κυρία Αικατερίνη Πελέκη, καθώς ο εισαγγελέας Πρωτοδικών κ. Κ. Σιμιτζόγλου άσκησε εναντίον της πειθαρχική δίωξη. Σύμφωνα με τη δίωξη που άσκησε ο εισαγγελικός λειτουργός, η συμβολαιογράφος, η οποία έχει υπογράψει συμβόλαια ανταλλαγής ακινήτων μεταξύ της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου και του ελληνικού Δημοσίου, έχει υποπέσει σε δύο πειθαρχικά παραπτώματα και …

    Τέσσερα χρόνια μετά τον συμβιβασμό μεταξύ της Μονής Βατοπαιδίου και του ελληνικού Δημοσίου, o οποίος έγινε με τη συναίνεση του τότε υφυπουργού Οικονομικών κ. Π.Δούκα, και τη μη έκδοση απόφασης επί σχετικής αγωγής, το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε χθες ότι η κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας ανήκει οριστικά στο Δημόσιο. Συγκεκριμένα, σε χθεσινή του ανακοίνωση το υπουργείο Δικαιοσύνης γνωστοποιεί ότι μέσα στις προσεχείς ημέρες θα δημοσιευθεί…
    ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ, Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

    ▅ Το ΠαΣοΚ κατόρθωσε να μην ακυρώσει τη δυνατότητά του να επανέλθει με νέα πρόταση κατηγορίας κατά των εμπλεκομένων πολιτικών προσώπων ▅ Οι βουλευτές της ΝΔ δεν εμφανίστηκαν στην αίθουσα, ενώ μόνο το ΠαΣοΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ έμειναν μέχρι τέλους στη συζήτηση για την Προανακριτική ▅ «Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις έγκυρης ψηφοφορίας, το Σώμα δεν αποφασίζει και η πρόταση δεν απορρίπτεται» δήλωσε ο Πρόεδρος της Βουλής…
    ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008
    Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Γρίφοι και φυγές

    Posted on 25 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: , |

    Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 24/10/2008

    Mια φορά κι έναν καιρό, τον καιρό δηλαδή του πρώτου Κ. Καραμανλή, γράφονταν σελίδες επί σελίδων για να αποκρυπτογραφηθούν οι χρησμοί του, οι συνήθως ολιγόλεκτες φράσεις του δηλαδή, που ο καθείς τις ερμήνευε κατά την όρεξή του. Τώρα, στην εποχή του δεύτερου Κ. Καραμανλή, αλλά και εποχή της κυριαρχίας της τηλεόρασης, σπαταλήθηκαν τέταρτα και μισάωρα για να αποκρυπτογραφηθούν όχι οι λόγοι του (αυτούς τους έχουμε μάθει πια απέξω, από την πολλή επανάληψη) αλλά η μη πράξη του: «Γιατί δεν πήγε ο πρωθυπουργός στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής»; Ενα το ερώτημα, ντουζίνα οι απαντήσεις. Αναίτια ήταν όμως όλη αυτή η φιλολογία, αφού η εξήγηση ήταν προφανής: Ο κ. Καραμανλής δεν πήγε στη Βουλή όχι επειδή προτίμησε να δει τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό (όπως ευλόγως υπέθεσαν οι εννιά στους δέκα, «ανώνυμοι» και «επώνυμοι»), αλλά για τον ίδιο λόγο που ο κ. Θ. Ρουσόπουλος δεν συνόδευσε τον πρωθυπουργό στο Λονδίνο, στο πολιτιστικό ταξίδι του (τότε οι ερμηνευτές γρίφων έλεγαν ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν ταξίδεψε επειδή είχε να γράψει την απολογία του, λες και χρειάζεται πενθήμερο για να γράψεις, δημοσιογράφος έμπειρος εσύ, ένα κείμενο δυόμισι χιλιάδων λέξεων). Ο πρωθυπουργός προτίμησε να μιλήσει απέχοντας επειδή οι γέφυρες είχαν ήδη κοπεί και ο Νο 2 δεν θα μπορούσε να παραμείνει Νο 2 παρά μόνο εις βάρος του Νο 1. Ο κ. Ρουσόπουλος, «αυτός που έδωσε στον Καραμανλή τη νίκη στις εκλογές του 2007» με τα τριχίλιαρα, σύμφωνα με τον θρύλο (και τον οποίο ο πρωθυπουργός τον είχε καλύψει τρεις φορές μέχρι τώρα, επικαλούμενος πότε την οικονομική του επιτυχία τον καιρό που ήταν δημοσιογράφος και πότε τον φεμινισμό), είναι βαρίδι πια. Είναι περιττό έρμα σ’ ένα αερόστατο (το κυβερνητικό) που δεν λέει με τίποτε να υψωθεί από το χώμα. Η παραίτησή του είχε συντελεστεί αρκετές ημέρες πριν ανακοινωθεί επισήμως.

    Πάντως, το γεγονός και μόνο ότι εξακολουθούμε να παιδευόμαστε με την αποκωδικοποίηση γρίφων, δεν είναι καλό σημάδι για τη δημοκρατία, αλλά ας το πάρει το ποτάμι, έστω και μολυσμένο όπως ο Ασωπός ή αφυδατωμένο όπως ο Πηνειός. Κακό σημάδι επίσης για την έρμη τη δημοκρατία είναι η μόλις αποκρυπτόμενη αποστροφή που έχουν δείξει προς το Κοινοβούλιο σχεδόν όλοι οι μεταπολιτευτικοί πρωθυπουργοί· δεν σύχναζαν εκεί ούτε καν στη θεσμοθετημένη «ώρα του πρωθυπουργού», κι όταν πήγαιναν, άκουγαν μόνο τον εαυτό τους να ρητορεύει από του βήματος κι ύστερα αποχωρούσαν. Με τούτα κατά νου μπορεί κανείς να εικάσει ότι η απόφαση του κυβερνώντος κόμματος να απουσιάσει σήμερα από τη Βουλή αποβλέπει στην αναβάθμισή της…

    Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Η «δημοκρατία» των φίλων

    Posted on 25 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: , |

    Toυ Μπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή, 24/10/2008

    H εξουσία ασκείται από ανθρώπους σαν και μας, σαν και σας. Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος το γνωρίζει πλέον καλά. Τόσο νέος στην πολιτική και όμως, τα περισσότερα στην υπουργική πολυθρόνα. Και όχι οποιαδήποτε. Δίπλα στη συνταγματικώς μεγαλύτερη εξουσία που υπάρχει, την πρωθυπουργική. Και σε στενότατη σχέση με την άλλη «μεγάλη» εξουσία, τα μέσα επηρεασμού της κοινής γνώμης. Είχα πάντοτε την άποψη πως ο υπουργικός θώκος της φωνής της κυβέρνησης αποτελεί ζοφερό παρελθόν αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης, στη χώρα μας όπως και αλλού. Η σημερινή κυβέρνηση, όπως κάθε προηγούμενη, αντιλαμβανόμενη αυτό ακριβώς, συντηρεί τις σχέσεις αλληλεξάρτησης ή, πιο «καραμανλικά», τις σχέσεις διαπλοκής.

    Με την προχθεσινή ομιλία του, ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος, πάντοτε συμπαθής ως προσωπικότητα, φάνηκε να μην αντιλαμβάνεται γιατί τον κατηγορούν. Ήταν αναμενόμενο. Τόσο ζυμώθηκε με τους κύκλους της αθηναϊκής εξουσίας, που πίστευσε ότι ο κανόνας της αλληλοπροστασίας θα τον προφυλάξει.

    Όμως, στην υπόθεση με τα «οικόπεδα Βατοπεδίου», τα Μέσα πληρώνουν τον κ. Εκπρόσωπο με νόμισμα που κόβει το συνάφι. Το ίδιο που έτρεξε κατά την ανάδειξή του, αυτό που τον υπηρέτησε και για τη μοιρασιά του οποίου τώρα συγκρούεται. Προφανώς, τα «κίτρινα μίντια της διαπλοκής» δεν έχουν τίμια ατζέντα. Ποτέ δεν είχαν. Στον υπουργικό χώρο ευθύνης του κ. Ρουσόπουλου δεν κάνουν πια πολιτική. Ενεργούν ως μεσολαβητές για να τρέξουν απρόσκοπτα οι big business των ίδιων πολυπρόσωπων αφεντικών τους.

    Αυτά ο κ. Ρουσόπουλος τα γνωρίζει. Όπως τα γνωρίζει και ο πρωθυπουργός. Κάποτε είχε χρειαστεί να συγκρουστούν μ’ αυτούς και τους φίλους τους. Από τη στιγμή όμως που ωρίμασαν στην κυβερνητική εξουσία, δεν υπήρχε κανείς λόγος να αλλάξουν τη στάση της ίσης, μεγάλης και κυρίως πραγματικής απόστασης. Το λάθος αμφοτέρων των ανδρών ήταν ότι, κάποια στιγμή, επέλεξαν να τα υπηρετήσουν αντί να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις της όσο το δυνατόν απομάκρυνσής τους από την υπουργική καρέκλα. Όταν ο υπουργός από διαιτητής – ρυθμιστής γίνει μέρος του ζητήματος, τότε μετατρέπεται σε «υπηρέτη». Η διαπόμπευση του προσωπικού δεν αποτέλεσε ποτέ μεγάλο πρόβλημα για τα αφεντικά.

    Παραμένει όμως το θέμα με την κατηγορία που προσάπτεται στον κ. Ρουσόπουλο. Η μόνη πραγματική αιτίαση θα έπρεπε να είναι η άσκηση υπουργικής επιρροής σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, προς εξυπηρέτηση προσώπων με τα οποία ο «κατηγορούμενος» διατηρεί σχέσεις προσωπικής εξάρτησης. Πράγματι, ο δημόσιος λειτουργός, δηλαδή ο υπηρέτης του δημοσίου συμφέροντος, στερείται βασικών ελευθεριών του. Οχι υποχρεωτικώς από τους αντιπάλους του. Οσο κι αν μας λυπεί η αναδοχή από τον κ. Παπανδρέου της απαράδεκτης μεθόδου Καρχιμάκη, κανείς δεν θέλει να οδηγήσει τον κ. Ρουσόπουλο στο κελί της τιμωρίας. Το κατεστημένο θηρίο θα είναι ικανοποιημένο με τη διατήρηση στην εξουσία μιας μίζερης «δημοκρατίας» των φίλων.

    Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Καρφώματα και κατήφεια στο περιστύλιο

    Posted on 25 Οκτωβρίου, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: , |

    Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η Καθημερινή, 24/10/2008

    Στην αναμονή μια πολύωρης συνεδρίασης στη Βουλή, οι δημοσιογράφοι εφευρίσκουν παράδοξες μεθόδους για να σκοτώσουν τον χρόνο τους μέχρι στο βήμα να ανέβουν οι πρωταγωνιστές. Ετσι και προχθές, ενώ όλοι περιμέναν τον κ. Θοδ. Ρουσόπουλο να λάβει τον λόγο, ένας συνάδελφος προκάλεσε τους υπολοίπους: «Βρες τε μου» είπε «ποια παροιμία ταιριάζει καλύτερα στο ύφος που έχουν σήμερα οι κυβερνητικοί βουλευτές».

    «Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;» πετάχθηκε ο πρώτος. «Ηταν στραβό το κλήμα το ’φαγε κι ο γάιδαρος», συμπλήρωσε ο δεύτερος. «Στραβός στραβό οδήγαγε, ηύραν κι οι δυο τον βράχο», είπε ο κυνικότερος και τα χαμόγελα διέκοψε υπουργός που περνούσε έξω από τα δημοσιογραφικά γραφεία. «Τι λέτε εσείς εδώ;» μας ρώτησε επιχειρώντας να μπει στη συζήτηση. «Ψάχνουμε την παροιμία που ταιριάζει καλύτερα στην κυβέρνηση και συμπτωτικά όλες έχουν τη λέξη “στραβός”» του είπε ο παλαιότερος της παρέας και επανέλαβε τις παροιμίες. «Ξεχάσατε το “ποιος στραβός δεν θέλει το φως του;”, αλλά καλύτερα “να κάνω τα στραβά μάτια” και να εξαφανιστώ» απάντησε ο «χιουμορίστας» υπουργός και μπήκε στην ολομέλεια.

    Δεν ξέρω αν ο πρόλογος σάς έβαλε στο κλίμα, αλλά αυτό ήταν όντως βαρύ προχθές. Πρόσωπα σκυθρωπά, κατεβασμένα, χαμόγελα μόνον τυπικά. Σε ένα τρίτο παρατηρητή, ωστόσο, δεν ήταν μόνον τα απογοητευμένο ύφος των βουλευτών της Ν.Δ. που θα έκανε εντύπωση. Μεγαλύτερη έκπληξη θα του προκαλούσαν τα λεγόμενά τους. Είχα καιρό να πάω στη Βουλή και ακούγοντας τους υπουργούς και τους βουλευτές στους διαδρόμους και τα πηγαδάκια, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο ανενδοίαστος τρόπος με τον οποίο μιλούν πλέον σε βάρος συναδέλφων τους. Άλλος «έθαβε» τον υπουργό Δικαιοσύνης «που δεν κατάλαβε νωρίτερα τη βόμβα Βατοπέδι», άλλος τον Πέτρο Δούκα «που έλεγε ψέματα ότι δεν έβαλε υπογραφές», άλλος τον υπουργό Οικονομίας «που επειδή απέτυχε επιβάλλει φόρους» άλλος τους αντάρτες που «στην πραγματικότητα διαμαρτύρονται επειδή τους έχουν στην απέξω» και όλοι μαζί τον πρώην -από χθες- κυβερνητικό εκπρόσωπο.

    Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις πολιτικών με δημοσιογράφους πάντα υπήρχαν και υπάρχουν «καλοθελητές που έχουν την τάση να υπονομεύουν συναδέλφους τους. Αλλά το να δημοσιοποιούνται αυτές οι διαφωνίες στους διαδρόμους και τα πηγαδάκια της Βουλής και μάλιστα χωρίς οι καταγγέλλοντες να συνυπολογίζουν το ποιοι είναι οι ακροατές τους, μόνον σε κυβέρνηση που οδεύει προς το τέλος της παραπέμπει.

    Σημειωτέον δε ότι στον χορό των αλληλοκαρφωμάτων δεν μετέχουν τον τελευταίο καιρό μόνον τα στελέχη της Ν.Δ. αλλά ακόμη και οι βοηθοί τους. Σε ένα πηγαδάκι προχθές, συνεργάτης του κ. Γ. Αλογοσκούφη κατονόμαζε με άκρως απαξιωτικό ύφος τους υπουργούς που δεν μειώνουν τα έξοδα των υπουργείων τους για να αιτιολογήσει ως αναπόφευκτους τους νέους φόρους του προϋπολογισμού. Σε ένα δεύτερο κομματικό στέλεχος της Ν.Δ. δήλωνε «δικαιωμένο» από «την κατάρρευση του συστήματος Μαξίμου» με το επιχείρημα ότι την είχε εγκαίρως προβλέψει. Και σε ένα τρίτο παραδίπλα, το alter ego κορυφαίου υπουργού έβαζε στοιχήματα με δημοσιογράφους για το αν ο κ. Ρουσόπουλος επρόκειτο να παραιτηθεί χθες ή σήμερα χωρίς καθόλου να νοιάζεται για το αν ο κυνισμός του θα μπορούσε κάλλιστα να «χρεωθεί» στον πολιτικό του προϊστάμενο, οι σχέσεις του οποίου ουδέποτε ήταν καλές με τον πρώην υπουργό Επικρατείας.

    • Δεν έλειψαν οι αφορμές

    Παρακολουθώντας την εικόνα μιας προϊούσης αποσύνθεσης της κυβερνώσας παράταξης το ερώτημα που αυθόρμητα προέκυπτε είναι αν αρκεί η απομάκρυνση Ρουσόπουλου για να αλλάξει το κλίμα. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ο υπουργός Επικρατείας -δικαίως ή αδίκως- συγκέντρωσε εδώ και αρκετό καιρό το μένος των δυσαρεστημένων της Ν.Δ. Στον κ. Ρουσόπουλο χρεώθηκαν όλες οι μη αρεστές αποφάσεις του κ. Κ. Καραμανλή, ωσάν εκείνος να τις υπαγόρευσε στον πρωθυπουργό. Η αλήθεια είναι δεν έλειψαν οι αφορμές από πλευράς του: με την βούλησή του να βελτιώσει τον τρόπο διαβίωσής του μεσούσης της οικονομικής ύφεσης ή και υποτιμώντας την εύλογη κριτική που θα του ασκείτο για τις υψηλές αμοιβές που ελάμβανε η σύζυγός του από συγκεκριμένους καναλάρχες, οι οποίοι -καλώς ή κακώς- υπάγονταν στον τομέα ευθύνης του.

    Μήπως όμως το πρόβλημα της Ν.Δ. δεν είναι μόνον κ. Ρουσόπουλος; Μήπως ο υπουργός Επικρατείας μετεβλήθη σε αλεξικεύραυνο ή -ακόμη χειρότερα- σε αποδιοπομπαίο τράγο για να εκτονωθεί η διογκούμενη απογοήτευση και οργή την οποία προκάλεσε η διάψευση των προσδοκιών μιας ολόκληρης παράταξης; Το ερώτημα δεν θα αργήσει να απαντηθεί. Για τον «στραβό» τρόπο πάντως που εξακολουθούν και σκέφτονται κάποιοι βουλευτές της Ν.Δ. αρκεί μια φράση που άκουσα από έναν βορεινό εκπρόσωπό τους, φεύγοντας από τη Βουλή. «Εδώ δεν μπορούμε να διορίσουμε έναν δικό μας άνθρωπο στο Δημόσιο και το ΠΑΣΟΚ μάς λέει ότι ελέγχουμε τη Δικαιοσύνη», μονολογούσε απογοητευμένος…

    Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    « Προηγούμενες Καταχωρίσεις

    Liked it here?
    Why not try sites on the blogroll...