Η κ. Κούνεβα και η δημοκρατία

Posted on Φεβρουαρίου 13, 2009. Filed under: Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ανομία, Δημόσια Tάξη, Δημοκρατία, Διαφθορά, Δικαιοσύνη, Εργασία, Ηθική, Θεσμοί, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Η ποιότητα και η σοβαρότητα μιας δημοκρατικής πολιτείας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον ανώνυμο και τον αδύναμο. Στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα η πολιτεία δεν έχει δυστυχώς κάνει το καθήκον της. Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη δολοφονική επίθεση εναντίον της και ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν. Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν αντελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο την τεράστια ηθική, κοινωνική και πολιτική διάσταση του θέματος. Αφησε λοιπόν το τμήμα ασφαλείας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος να διεκπεραιώσει την υπόθεση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος για τις έρευνες.

Και στη συνέχεια όμως οι έρευνες ήταν τυπικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε βάθος. Βρέθηκε μάλιστα η καταπληκτική δικαιολογία πως οι ουσιαστικές έρευνες δεν μπορούν να αρχίσουν παρά μόνον όταν μπορέσει να καταθέσει η κ. Κούνεβα, η οποία έχει χάσει τη φωνή της από την επίθεση με το βιτριόλι και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Πρόκειται για μεθόδευση ανθρώπων που προφανώς δεν θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες γιατί μάρτυρες και στοιχεία υπάρχουν!

Ακόμη πιο απίστευτη ήταν όμως η προσπάθεια ορισμένων αξιωματούχων να διοχετεύσουν στη δημοσιογραφική «πιάτσα» υπονοούμενα για την περίπτωση η κ. Κούνεβα να «πλήρωσε» κάποια σχέση της με άνθρωπο που ανήκε στη βουλγαρική μαφία. Αποτελεί δυστυχώς προσφιλή μέθοδο μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αστυνομικών να κατασκευάζουν τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας όταν αδυνατούν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση ή, ακόμη χειρότερα, όταν πέφτουν πάνω σε σκληρά και επικίνδυνα συμφέροντα.

Ο,τι και να συνέβη εκείνο το βράδυ στα Πετράλωνα, η ΕΛ.ΑΣ. πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά της και να σώσει την τιμή της. Αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα συλλάβει τους εκτελεστές, αλλά και τον εγκέφαλο πίσω από την επίθεση.

Η υπόθεση Κούνεβα δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στους υποκριτές – συνδικαλιστές ούτε στους επαγγελματίες «μπαχαλάκηδες» που θέλουν να την καπηλευθούν. Μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιέσει αφόρητα για τη σύλληψη των δραστών, δεύτερον να φροντίσει την κ. Κούνεβα ακόμα και όταν τα ΜΜΕ θα την έχουν ξεχάσει και τρίτον να υπερασπισθεί όσους καθαρίζουν τις ώρες που εμείς κοιμόμαστε και βλέπουν να τους κλέβουν ένσημα, δώρα κ.λπ. Είπαμε η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από το πώς προστατεύει τον αδύναμο και ανώνυμο!

  • Του Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα τσίπουρα και οι επιδοτήσεις

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Αγροτιά, Επιδοτήσεις, Πολιτική | Ετικέτες: |

Πρώην περιφερειάρχης και νυν τσιπουροπαραγωγός στη Θεσσαλία. Του τηλεφώνησα παραμονές της κινητοποίησης για «ζύμωση» και μου περιέγραψε με μελανά χρώματα την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι αγρότες. «Να φανταστείς ότι έχει μειωθεί δραματικά η κατανάλωση τσίπουρου και ξέρεις τι είναι το τσίπουρο για τους Θεσσαλούς».

Δοκιμάζονται λοιπόν τα φημισμένα τσιπουράδικα του Βόλου, της Λάρισας και της Καρδίτσας. Το «βάλσαμο» του κάμπου ακολουθεί και αυτό τη μοίρα των καταναλωτών του. Το σνόμπαραν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι όταν παλαιότερα οι τσέπες τους γέμισαν με χρήματα από τις επιδοτήσεις, αντικαθιστώντας το στα ποτήρια με σκοτσέζικο ουίσκι, δεν μπορούν να το πιουν τώρα λόγω ανέχειας. Αλλάξαν οι καιροί. Στη δεκαετία του ’80 έκανε θραύση το περίφημο «αγροτικό», όπως αποκαλούσαν οι ίδιοι το ουίσκι και το κατέβαζαν στο καφενείο του χωριού, στο χωράφι και τη στάνη με άνεση. Ηταν η εποχή που τα «κορόιδα» οι Ευρωπαίοι πλήρωναν για ριζικές αναδιαρθρώσεις στις καλλιέργειες, εκσυγχρονισμό στη διαδικασία παραγωγής, δημιουργία υποδομών κ.λπ. ώστε η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία να περάσουν με τους λιγότερους κλυδωνισμούς στη νέα εποχή.

Το ξέρουμε όλοι ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αντί να επενδυθεί κατέληγε να γίνει προίκα στο κορίτσι, πολυτελή Ι.Χ. και τρακτέρ-θηρία για αγροτικές εκμεταλλεύσεις-νάνους, διαμερίσματα στις μεγαλουπόλεις κ.λπ.

Η τότε πολιτική ηγεσία αντί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας στους αγρότες, για το πώς πρέπει να διαχειριστούν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και να ασκήσει αυστηρό έλεγχο, τους χάιδευε τ’ αυτά.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αύξανε τη δημοφιλία του και κέρδιζε τις εκλογικές μάχες τη μία μετά την άλλη χάρη στις «περήφανες μάχες» που έδινε στις Βρυξέλλες «για την αγροτιά». Η αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία περηφανευόταν για το ότι εκείνη έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, αξιώνοντας περίπου από τους αγρότες να την ευγνωμονούν για το ότι έτρωγαν με «χρυσά κουτάλια». Και τα κόμματα της Αριστεράς, έλεγαν «φέρτε κι άλλα, ιμπεριαλιστές».

Οταν οι Ευρωπαίοι αγρίεψαν και έθεσαν ημερομηνία λήξης στις επιδοτήσεις, ο κάμπος, τα βουνά, αλλά και η πολιτική εξουσία κατακυριεύθηκαν από άγχος και αγωνία.

Διαπιστώνουν τώρα ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος και χρήμα. Συνειδητοποιούν ότι ο εκσυγχρονισμός της παραγωγής έμεινε πίσω, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει το κόστος της και σε συνδυασμό με τη γενικότερη κρίση να κατρακυλάει το εισόδημα των αγροτών.

Ολοι τώρα αναθεματίζουν τα λάθη του παρελθόντος, αλλά ουδείς τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους για το δέον γενέσθαι. Μέχρι να γίνει αυτό, κάθε χρόνο θα έχουμε τα ίδια στις εθνικές οδούς και το «εθνικό» ποτό του κάμπου θα κινδυνεύει να καταστεί είδος πολυτελείας για τους φανατικούς καταναλωτές του.

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ακαταδίωκτο των υπουργών

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

Yπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών ή «νόμο περί ατιμωρησίας των υπουργών», όπως εύστοχα βαφτίστηκε. Τα αγκάθια είναι γνωστά. Πρώτον: η διαδικασία ακόμη και της εξέτασης τυχόν αδικημάτων περνά μέσα από τη Βουλή, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία να μην επιτρέπει ποτέ την διερεύνηση. Ποιος ξεχνά το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία το κόμμα της πλειοψηφίας αποχώρησε από τη Βουλή; Ή ποιος θυμάται τις καταγγελίες εφοπλιστή για χρηματισμό υπουργού σχετικά με τις άγονες γραμμές, υπόθεση που ξεχάστηκε κάπου στην ανάκριση; Δεύτερον και πιο εξοργιστικό: οι υποθέσεις παραγράφονται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Τα προβλήματα είναι εμφανή, αλλά οι λύσεις είναι δύσκολες. Το πιο απλό θα ήταν η κατάργηση κάθε προστασίας των πολιτικών και η εκδίκαση των υποθέσεών τους από την κοινή δικαιοσύνη. Οι απλές λύσεις όμως δεν είναι πάντα οι ορθές. Ενας υπουργός έκθετος στη δικομανία των πολιτών θα έπρεπε να έχει δίπλα του μια στρατιά δικηγόρων για να αντικρούει ακόμη και γελοίες μηνύσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι με αφορμή τις καταγγελίες για τον κ. Αριστοτέλη Παυλίδη αποκαλύφθηκε ότι υπήρξαν μηνύσεις κατά υπουργών από πολίτες οι οποίοι δεν προσελήφθησαν στο Δημόσιο! Από την άλλη, ένας υπουργός υπό τον φόβο των μηνύσεων μπορεί να αποφεύγει να λαμβάνει νόμιμες αλλά τολμηρές αποφάσεις. Με άλλα λόγια, μια, χωρίς σοβαρή μελέτη των επιπτώσεων, αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών μπορεί να δημιουργήσει το εντελώς αντίθετο πρόβλημα: από το ακαταδίωκτο των υπουργών να περάσουμε στους διαρκώς διωκόμενους υπουργούς με καταστροφικά αποτελέσματα στην πολιτική διαδικασία.

Το άλλο ερώτημα είναι: ποια δικαιοσύνη και με ποιο κύρος μπορεί να ελέγξει τους υπουργούς, όταν η ηγεσία της διορίζεται απ’ αυτούς τους υπουργούς; Με δεδομένη, μάλιστα, την κατάργηση του αυτοδιοίκητου των δικαστηρίων (που σημαίνει ότι το μακρύ χέρι της κυβέρνησης φτάνει μέχρι τους προϊστάμενους) πώς θα κινηθεί διαδικασία κατά υπουργού αντιπάλου κόμματος χωρίς να δημιουργηθούν υπόνοιες ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη; Δηλαδή, ακόμη και αν βρούμε λύσεις στα προαναφερθέντα προβλήματα, η παραπομπή υπουργών στην κοινή δικαιοσύνη προϋποθέτει την ουσιαστική ανεξαρτησία της δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Είναι δεδομένο ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να αλλάξει και το ακαταδίωκτό τους να τελειώσει. Η αλλαγή, όμως, πρέπει να γίνει με περίσκεψη και αφού ελεγχθούν όλες οι δευτερογενείς επιπτώσεις της. Δεν πρέπει επ’ ουδενί να επαναληφθεί το «έπος του ασυμβίβαστου», όταν υπό το βάρος μιας παθογένειας αλλάξαμε το Σύνταγμα το 2000 για να το ξαναλλάξουμε το 2006.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ένοχες ανοχές

Posted on Ιανουαρίου 29, 2009. Filed under: Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Είναι εξόφθαλμο ότι η χώρα έχει περιέλθει όχι απλώς σε φάση παρακμής, αλλά σε προεμφραγματική κατάσταση. Η διεθνής οικονομική κρίση ήλθε να επιδεινώσει την προϋπάρχουσα δομική κρίση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, η οποία ουσιαστικά είναι προϊόν της χρόνιας κρίσης του πολιτικού συστήματος. Επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Αυτό δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι η κοινωνία είναι αθώα.

Ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και στους πολίτες λειτουργεί μία σχέση άρρητης συναλλαγής. Δεν πρόκειται μόνο για τις παραδοσιακές πελατειακές σχέσεις, που στο κέντρο τους έχουν την ψηφοθηρία. Με την πάροδο του χρόνου η συναλλαγή έχει διευρυνθεί και οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός κλίματος εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Τα κόμματα (κυρίως τα κόμματα εξουσίας) έχουν σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί και πολιτικά και ηθικά. Για να επιβιώσουν και να διατηρήσουν την προνομιακή θέση τους προσπαθούν εμμέσως να εξαγοράσουν την ανοχή της κοινωνίας. Για να το επιτύχουν ανέχονται αφ’ ενός μορφές «λαϊκής» αυθαιρεσίας και αφ’ ετέρου την εκτεταμένη διαφθορά των κάθε είδους δημοσίων λειτουργών.

Το αποτέλεσμα της αμφίδρομης αυτής ανοχής δεν είναι μόνο η καθήλωση και η μερική ακύρωση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Είναι και η διάβρωση των αξιών και του κοινωνικού ιστού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Για να επιβάλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων, ένα πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι το ίδιο αξιόπιστο. Αυτό έχει πάψει να ισχύει. Οι πολίτες ψηφίζουν, χωρίς να εμπιστεύονται. Εχουμε, δηλαδή, το αλάνθαστο σημάδι ότι υπάρχει κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης.

Σε αυτήν την ατμόσφαιρα, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν αρκεί πια για να εξασφαλίσει στην εκάστοτε κυβέρνηση ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση είτε για τη λήψη δραστικών μέτρων είτε για την επιβολή της νομιμότητας. Οι κοινωνίες, βεβαίως, διατρέχονται από αντιφάσεις και αντιθέσεις, που ενίοτε προσλαμβάνουν εκρηκτικές διαστάσεις. Ακριβώς γι’ αυτό ο «νόμος και η τάξη» δεν είναι απόλυτος κανόνας. Στην ελληνική περίπτωση, όμως, δεν πάσχουμε από ανελαστικότητα. Εχουμε περάσει στο άλλο άκρο. Το γεγονός ότι η αυθαιρεσία όχι μόνο δεν τιμωρείται, αλλά και ενίοτε επιβραβεύεται έχει διαμορφώσει μία νοοτροπία ευκολίας και υπεκφυγής από την κοινωνική ευθύνη. Αυτή η νοοτροπία λειτουργεί διαλυτικά και ακυρώνει τις δυνατότητες για υπέρβαση της πολυδιάστατης κρίσης. Στο σημείο που έχουμε φθάσει έχουμε ζωτική ανάγκη από έγκυρο πολιτικό λόγο, που θα πει τα πράγματα με το όνομά τους.

  • Του Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, 29/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι χρήσιμοι και οι αρεστοί

Posted on Ιανουαρίου 29, 2009. Filed under: Διάλογος, Εκπαίδευση | Ετικέτες: |

Eνας παλαιός πολιτικός μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση είχε εκμυστηρευθεί το εξής: «Σε μια υπουργική θητεία, προλαβαίνεις να πετύχεις δύο στόχους: Εναν χρήσιμο για τους πολλούς και έναν αρεστό στους λίγους. Μακάρι να χρησιμοποιήσεις τον δεύτερο για να πετύχεις τον πρώτο».

Θυμήθηκα την ειλικρινή αυτή παραδοχή, διαβάζοντας τα ρεπορτάζ για τις προθέσεις του κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου. Ο νέος υπουργός Παιδείας δεν εξήγγειλε μόνον την εκ του μηδενός έναρξη διαλόγου για την αλλαγή του εξεταστικού συστήματος. Στην πρώτη του φιλική συνάντηση με δημοσιογράφους υπονόησε σαφώς ότι υπό αναδιαπραγμάτευση τελεί πλέον τόσο ο νόμος – πλαίσιο που προώθησε η κ. Μαριέτα Γιαννάκου όσο και η ρύθμιση για τα κολέγια που ψηφίστηκε από τον προκάτοχό του κ. Ευρ. Στυλιανίδη.

Για το επικοινωνιακό εύρημα tabula rasa έχουν ήδη γραφεί πολλά που, αν μη τι άλλο, εκθέτουν το κυβερνών κόμμα το οποίο υποτίθεται από το 2004 είχε πλήρες και αναλυτικό σχέδιο για ριζικές αλλαγές σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό, ωστόσο, στο οποίο αξίζει να σταθεί κανείς, είναι η ευκολία με την οποία ο νέος υπουργός Παιδείας, πριν καλά καλά ενημερωθεί για το δύσκολο χαρτοφυλάκιο που του ανατέθηκε, εξήγγειλε ότι επανεξετάζει όλες τις μείζονες επιλογές των προκατόχων του.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι για μεν τον νόμο – πλαίσιο εδώ και καιρό ασκούνται στο υπουργείο πιέσεις ενός συγκεκριμένου πρύτανη και δύο αντιπρυτάνεων οι οποίοι επιθυμούν την επανεκλογή τους, κάτι που απαγορεύει πλέον ρητά ο νέος νόμος, προκειμένου να αποφεύγεται ο καθεστωτισμός και οι πάσεις φύσεως εξαρτήσεις που αποδεδειγμένα είχε προκαλέσει στα ΑΕΙ η πολύχρονη παραμονή των ίδιων προσώπων στις ίδιες θέσεις… Για δε τα κολέγια φημολογίες λένε ότι ο κ. Σπηλιωτόπουλος ανησυχεί μήπως τσαλακώσουν το προφίλ του τυχόν νέες αντιδράσεις των γνωστών πανεπιστημιακών κύκλων που επιχειρούν να ανατρέψουν τον νόμο. Παραγνωρίζοντας, όμως, ότι η χώρα μας κινδυνεύει να καταδικασθεί για τέταρτη φορά από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά και τη δέσμευση του κ. Στυλιανίδη ότι η Ελλάδα θα ενσωματώσει την επίμαχη κοινοτική οδηγία μέχρι τον προσεχή Ιούνιο.

Εν ολίγοις και για να επιστρέψουμε στην παραδοχή του προλόγου, αν η κ. Γιαννάκου πέτυχε να φάνει χρήσιμη, αλλά όχι αρεστή και ο κ. Στυλιανίδης χρήσιμος και αρεστός (εφαρμόζοντας εν πολλοίς τις επιλογές της προκατόχου του), οι πρώτες ενδείξεις για τον νέο υπουργό Παιδείας είναι ότι επιθυμεί να αποδεχθεί μόνον αρεστός. Στην ίδια κουβέντα, ωστόσο, ο ίδιος πολιτικός είχε εκμυστηρευθεί και κάτι ακόμη: «Ο χρήσιμος στην πολιτική, έστω και μακροπρόθεσμα, θα αναγνωρισθεί και θα επιβραβευθεί, εν αντιθέσει με τον αρεστό που προφανώς επιδιώκει να περάσει αβρόχοις ποσί»…

  • Tου Κωνσταντινου Ζουλα, Η Καθημερινή, 29/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ρίσκο και το τίμημα

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Οικονομία | Ετικέτες: |

Οσο σκληρό και αν ακούγεται, η σοφία του καπιταλιστικού μοντέλου βασίζεται στην αρχή ότι το «σύστημα» πρέπει πού και πού να αφήνει κάποιους να πέφτουν έξω ή τέλος πάντων να πληρώνουν για λανθασμένα ρίσκα που πήραν. Το σύστημα αναπτύσσεται, κάνει υπερβολές, φτάνει στα άκρα, «καίγεται» και ξαναγεννιέται μέσα από την καταστροφή όσων έκαναν μοιραία λάθη. Αυτήν τη βασική αρχή θέλουμε προφανώς να καταργήσουμε στην Ελλάδα μετατρέποντάς την σε μια νέου τύπου σοβιετική οικονομία, όπου το κράτος θα εγγυάται πως ό,τι ρίσκο και να πάρεις, θα πληρώσει τα σπασμένα.

Κάποιοι αγρότες παρασύρθηκαν από την κούρσα των τιμών του καλαμποκιού και έσπειραν τρεις φορές παραπάνω φέτος; Δεν πειράζει που η τιμή έπεσε κάτω από το μισό, το κράτος θα φροντίσει για τη ζημιά. Κλείνει το εργοστάσιο του κ. Λαναρά, γιατί απλά δεν βγαίνει; Το κράτος θα πληρώσει για την παρά φύση λειτουργία του, ενώ είναι προφανές ότι δεν μπορεί να επιβιώσει. Κάποιες τράπεζες έχουν κάνει κρίσιμα λάθη διαχείρισης εντός και εκτός Ελλάδος; Ούτε οι μέτοχοί τους, ούτε και τα στελέχη θα τιμωρηθούν, γιατί το κράτος αναλαμβάνει πλήρως να καλύψει τα ρίσκα τους.

Αυτό το μοντέλο κρατικής παρέμβασης δεν είναι βιώσιμο και στο τέλος θα ρίξει έξω την ίδια τη χώρα. Ασφαλώς και το κράτος πρέπει να βοηθήσει τις τράπεζες όταν έχουν πρόβλημα ρευστότητος. Με δύο όρους. Πρώτον, ότι θα υπάρχει πλήρης διαφάνεια για τις επισφάλειές τους, τις κρυμμένες ζημιές κ.λπ. Δεύτερον, ότι οι μέτοχοι και τα στελέχη θα πληρώσουν με κάποιον τρόπο για το κομμάτι των ευθυνών που τους αναλογεί. Δυστυχώς στην Ελλάδα επικρατεί πάντοτε η μέθοδος του κουκουλώματος. Οι αρμόδιοι, ειδικά πριν απ’ τον ανασχηματισμό, φοβόντουσαν μήπως και θίξουν ισχυρούς και λιγότερο ισχυρούς μετόχους. Την ώρα που ακόμη και στην Αμερική συζητείται το σενάριο της εθνικοποίησης τραπεζών, στην Ελλάδα διασώθηκαν, αλλά και προστατεύθηκαν με ανορθόδοξους τρόπους, τράπεζες (κυρίως μικρές) που καταπατούσαν κάθε καθιερωμένη πρακτική. Και αναρωτιέται κανείς πόσο καθαρτικό θα ήταν -οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά- αν το κράτος εθνικοποιούσε μία από αυτές τις εξόφθαλμες περιπτώσεις βάζοντας ταυτόχρονα γερά πρόστιμα. Ενδεχομένως, το νέο οικονομικό επιτελείο να βρει την απαιτούμενη πολιτική τόλμη.

Το κράτος πρέπει τέλος να προστατεύσει τους αδύναμους και να επιτελέσει τον κοινωνικό του ρόλο. Οχι, όμως, συντηρώντας μη βιώσιμες και «άρρωστες» καταστάσεις που δεν συνεισφέρουν, αλλά αντιθέτως πνίγουν την υγιή ανάπτυξη. Κάθε ευρώ

που πηγαίνει σε «τελειωμένες» καλλιέργειες, στη συντήρηση μη βιώσιμων επιχειρήσεων ή τραπεζών χάνεται σε μια μαύρη τρύπα και χρεώνει ακόμη παραπάνω τις επόμενες γενεές.

  • Του Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο πελάτης έχει πάντα άδικο

Posted on Ιανουαρίου 27, 2009. Filed under: Αγροτιά, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σχεδόν θεατρική η σκηνή, είναι από εκείνες που οι πολιτικοί θα προτιμούσαν να μην καταγραφούν από την κάμερα και να μη δοθούν στη δημοσιότητα, γιατί δεν προσφέρουν τίποτε στην υστεροφημία τους. Σε κάποιο από τα μπλοκ των αγροτών της Θεσσαλίας, λοιπόν, φτάνει ο κ. Γ. Σούρλας, αντιπρόεδρος της Βουλής, ένας από τους προεστούς της περιοχής. Προσεκτικός, απέφυγε να επαναλάβει την επί ΠΑΣΟΚ «σημειολογική κίνηση», ίδια τότε με του κ. Χατζηγάκη, να ανέβει δηλαδή σε τρακτέρ· την ώρα πάντως που επιχειρούσε να πει στους αγρότες τα συνήθη, ότι συμπαραστέκεται στον αγώνα τους κ.τλ., τον διέκοψαν διαμαρτυρόμενοι οι ακροατές του. Τα ’χασε ο βουλευτής, που άλλα ήξερε από το παρελθόν κι άλλα προσδοκούσε: χειροκροτήματα, ευχαριστήρια, τηλεοπτικές δάφνες, ψήφους. Συνήλθε γρήγορα πάντως και σαν σωστός πολιτικός πέρασε στην αντεπίθεση: «Αντί να μου πείτε ευχαριστώ που είμαι τώρα εδώ, γκρινιάζετε κι από πάνω;»

Τι δηλοί ο μύθος, που δεν είναι μύθος αλλά βιντεοσκοπημένη ιστοριούλα; Οτι κάθε πολιτικός από αυτούς που νέμονται την εξουσία, αισθάνεται Πολιτικός με κεφαλαίο το αρχικό πι. Αισθάνεται δηλαδή αριστοκράτης, ευγενής, ανώτερος από τους ταπεινούς που έχουν το ύψιστο δικαίωμα να τον ψηφίζουν, να τον παρακαλούν να πει μια καλή κουβέντα «ψηλότερα», να μεσολαβήσει για την υπόθεσή τους και να του στείλουν ύστερα πεσκέσι μια νταμιτζάνα τσίπουρο. Κατά συνέπεια, όταν ο Πολιτικός αφήνει τα δώματα της Εξουσίας και «κατεβαίνει στον λαό», τον «λαό του», του κάνει μεγάλη χάρη, τη μεγαλύτερη δυνατή. Γι’ αυτό και ο λαός οφείλει να φερθεί με σέβας και ταπεινοσύνη, να πει ευχαριστώ κι ας νιώθει ότι τον ενέπαιξαν, κι ας έχει την πεποίθηση ότι τον αντιμετωπίζουν σαν έναν αφελή και «ευκολοπίστευτο» πελάτη που έχει πάντα άδικο.

Το μισό αγροτικό πρόβλημα, όπως το ζούμε από τη μια δεκαετία στην άλλη, από τη μια κυβέρνηση στην άλλη, είναι ακριβώς αυτό: για τους κομματάρχες και τους τοπάρχες ο αγροτικός πληθυσμός είναι ένα σώμα ασάλευτο και ανεξέλικτο, καθηλωμένο στον πολιτικό πρωτογονισμό τού δούναι και λαβείν, κομματικώς χειραγωγήσιμο και εύκολα παραπλανήσιμο, άρα παραπλανητέο. Το επεισόδιο με τον κ. Σούρλα άλλα δείχνει: οι αγρότες, όχι όλοι, πάντως πολλοί, ελευθερωμένοι πια από την κομματική χειραγώγηση, δεν θεωρούν υποχρέωσή τους να μη διακόπτουν τον πληκτικό μονόλογο της Εξουσίας. Να τον διακόπτουν και να τον χλευάζουν.

  • Του Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Tρίτη, 27 Iανoυαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μέσο γίνεται το μήνυμα

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Δημοσιογράφοι | Ετικέτες: |

Της Ξένιας Kουναλάκη, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Ο Ιρακινός δημοσιογράφος που εκτόξευσε τα παπούτσια του κατά του Τζορτζ Μπους στη διάρκεια της αποχαιρετιστήριας επίσκεψης του Αμερικανού προέδρου στη Βαγδάτη και η σιωπηλή εισβολή των νεαρών σε στούντιο της ΕΡΤ για να προβάλουν το σύνθημά τους «Σταματήστε να κοιτάτε και βγείτε στους δρόμους» έχουν ένα κοινό σημείο. Είναι δύο χάπενινγκ με ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα, δύο εντυπωσιακές –σχεδόν καλλιτεχνικές– δράσεις. Η αξία αμφοτέρων έγκειται ότι είναι εύκολα αφομοιώσιμα γεγονότα, που καταγράφονται στο συλλογικό –ακόμη και το διεθνές– υποσυνείδητο. Μαζί με το πλαστό φύλλο των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο και διακήρυσσε το τέλος του πολέμου στο Ιράκ, το παπούτσι του Ιρακινού δημοσιογράφου αναδείχθηκε σε σύμβολο του αγώνα των Ιρακινών κατά της αμερικανικής κατοχής. Ενα παπούτσι, ένα πανό, μερικά δευτερόλεπτα σιωπής ή μια βρισιά είναι σαφώς αποτελεσματικότερη διαμαρτυρία από τον συνήθη ακατάσχετο βερμπαλισμό.

Ενα απολυμένο στέλεχος της συμβουλευτικής εταιρείας Weiser LLP, ο Τζόσουα Πέρσκι, κατόρθωσε να κλέψει τα φώτα της δημοσιότητας πριν από λίγες μέρες όταν άρχισε να κόβει βόλτες στο Μανχάταν φορώντας –με τη γνωστή μορφή των επιγραφών σάντουιτς– την αγγελία «Απόφοιτος του ΜΙΤ ζητεί εργασία». Μετά από μία εβδομάδα ο Πέρσκι βρήκε δουλειά! Εθισμένοι σε τέτοιου είδους διαμαρτυρίες οι περιβαλλοντολόγοι ακτιβιστές στη Βρετανία κατέλαβαν την περασμένη εβδομάδα ένα από τα πλέον πολυσύχναστα αεροδρόμια της χώρας, το Στάνστεντ, ακολουθώντας τα χνάρια των εργαζομένων στην Ολυμπιακή αλλά και των αντικυβερνητικών διαδηλωτών στην Ταϊλάνδη, που προκάλεσαν πολυήμερο χάος στην τουριστική κίνηση της χώρας. Στη Βρετανία, ακτιβιστές που θέλησαν να εγκαινιάσουν τον διάλογο για την επέκταση του Χίθροου, βομβάρδισαν το υπουργείο Μεταφορών της χώρας με χάρτινα αεροπλανάκια, σαν τις σαΐτες που ρίχνουν οι σκανταλιάρηδες μαθητές μόλις η δασκάλα γυρίσει την πλάτη της. Η καλλιτεχνική μορφή πάλης μέσω δράσεων είναι γνωστή ήδη από τη δεκαετία του ’60. Μέλη αμερικανικής οικολογικής οργάνωσης είχαν εκσφενδονίσει το 1967 πλαστά δολάρια εναντίον του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Στόχος τους ήταν να καυτηριάσουν την απληστία. Οι χρηματιστές δεν άντεξαν κι άρχισαν να κυνηγούν τα ψεύτικα χαρτονομίσματα. Το μέσο έγινε το μήνυμά τους.

Μαθητές και φοιτητές στην Ελλάδα συνειδητοποίησαν ότι το μήνυμά τους κινδύνευε να χαθεί κάπου ανάμεσα στις μολότοφ των κουκουλοφόρων και τις περισπούδαστες αναλύσεις των επαϊόντων. Και πως, αν άρχιζαν το μπλα μπλα, θα έμοιαζαν τρομαχτικά με μια περιπλανώμενη–μικρομέγαλη Βουλή των Εφήβων. Οπλίστηκαν λοιπόν με λουλούδια και φαντασία, πρόσφεραν ενδιαφέροντα κάδρα σε φωτορεπόρτερ και καμεραμέν, κι αποφάσισαν να παρεμβληθούν στην κανονική ροή των εικόνων. Να εισχωρήσουν στην κοινωνία του θεάματος, να διακόψουν το πολικό σόου του πρωθυπουργού και να παρουσιάσουν τη δική τους παράσταση. Εσκυψαν γυμνοί μπροστά στους αστυνομικούς, ακούμπησαν τις ασπίδες τους και σωριάστηκαν –σαν νεκροί– στα σκαλιά των θεσμών, μετατρέποντας τα σώματά τους σε σύνθημα.

Μερικές φορές δεν ξέφυγαν από το κιτς, ούτως ή άλλως η εμμονή και η επανάληψη ενέχει εξ ορισμού την απειλή της κακογουστιάς. Οι κυνικοί διέγνωσαν μελοδραματικά στοιχεία στις ενέργειές τους, ξεχνώντας ίσως τις δικές τους σχηματικές ευαισθησίες στα χρόνια της εφηβείας. Οσοι δυσανασχετούν, μάλλον έχουν γεράσει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Για όλα φταίνε οι «μπάτσοι»;

Posted on Δεκέμβριος 20, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Εξάρχεια, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία | Ετικέτες: |

Tου Σωκρατη Τσιχλια, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Iσως είναι το πλέον λαοφιλές και το μακροβιότερο σύνθημα της μεταπολίτευσης. Θα το τοποθετούσα δίπλα σε μια ακόμη ακραία γενίκευση των μαζικών διαδηλώσεων, το περίφημο «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» λοιπόν που για χρόνια τώρα εκφράζει κάθε αγανακτισμένο διαδηλωτή, αλλά απηχεί τα αισθήματα πολύ περισσότερων Ελλήνων, είναι ακαριαίο, εκφέρεται εύκολα και ρυθμικά και έχει συνήθως αφορμή πράξεις επίορκων αστυνομικών, οι οποίοι κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, βασάνισαν ή αφαίρεσαν ζωές άοπλων και συχνά εντελώς αθώων συμπολιτών μας.

Είναι όμως άραγε αυτό το σύνθημα, γέννημα προφανώς της συναισθηματικής φόρτισης κάποιας στιγμής, ένα πολιτικό σύνθημα; Και το κυριότερο, είναι ένα σύνθημα «σημαία» που μπορεί σήμερα να εκφράζει τη βασική αντίθεση κοινωνίας και εξουσίας; Η αστυνομία είναι το κεντρικό πρόβλημα των εξεγερμένων νέων και των γονιών τους; Κι αν είναι η αστυνομία, είναι όλη η αστυνομία, γενικώς; Μήπως η γενίκευση είναι μήτρα κάθε ολοκληρωτικής λογικής; Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι, τι σόι πολιτικός στόχος για ένα κίνημα μαθητών, φοιτητών ή μεγάλων είναι η αστυνομία; Και μάλιστα στόχος που απλώς καθυβρίζεται και λιθοβολείται αναπαράγοντας μια ιδιότυπη βεντέτα: βρίσιμο, πρόκληση, βία, δακρυγόνα, χημικά, ξύλο, συλλήψεις και πάει λέγοντας στο διηνεκές.

Το μόνο που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια όσοι συμμετέχουν σε αυτό το ιδιότυπο θέατρο καλών-κακών, με τις μάχες για τους «καλούς» εκ προοιμίου χαμένες, είναι να κλείσουν στο σπίτι τους εκείνους που διαφωνούν με τη βία, τυφλή ή ανοιχτομάτα ή απλώς τη φοβούνται.

Για τον χαμό του δύστυχου Αλέξη, φταίει η «βολίδα» του ειδικού φρουρού. Η κάθαρση είναι επιτακτική ανάγκη επιτέλους να υπάρξει. Ωστόσο, τόσο για το καθεστώς των Εξαρχείων και για τον τριακονταετή πόλεμο αντιεξουσιαστών και αστυνομίας, όσο και για τα τριάντα τόσα χρόνια κραυγαλέας ατιμωρησίας κάθε αστυνομικής αυθαιρεσίας, αποκλειστικά υπεύθυνες είναι οι πολιτικές οικογένειες που μας κυβέρνησαν. Μήπως είναι καιρός να αντικατασταθούν;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...