Για ένα ηλεκτρόδιο

Posted on 13 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Ηθική, Θεσμοί, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

Σοβαρά; Δηλαδή το μείζον θέμα, το καυτό, το συγκλονιστικό, είναι όλη αυτή η φλυαρία του κ. Γιάννη Μανώλη κι όσων απάντησαν στον κ. Μανώλη κι όσων ανταπάντησαν σε όσους απάντησαν στον κ. Μανώλη, για το τι πρέπει να γίνει αν στηθεί κάλπη εκτάκτως, κι αν χάσει η Ν. Δ., κι αν ηττηθεί ο κ. Καραμανλής, κι αν πρέπει να βρεθεί διάδοχός του; Σοβαρά; Το θέμα που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει να γίνει αρχηγός η κ. Μπακογιάννη, να ησυχάσει κι ο πατέρας της, που ίσως κουράστηκε από τη μια ίντριγκα στην άλλη;

Σοβαρά; Το θέμα που μας απασχολεί από το πρωί ώς το βράδυ κι από το βράδυ ώς το πρωί είναι αν θα κατεβεί υποψήφιος ο κ. Πέτρος Δούκας, μήπως και δεν του δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσει από τα βουλευτικά έδρανα το σπουδαίο έργο του που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία μας; Σοβαρά; Το πρωτεύον είναι τι είπε ο κ.  Πάγκαλος στον κ.  Ρουσόπουλο και τι απάντησε ο κ. Ρουσόπουλος στον κ. Πάγκαλο, και πώς εν πάση περιπτώσει σκιαμάχησαν οι δυο τους για τα «τσιράκια» και τα «παπαγαλάκια», για τους κατ’ όνομα δημοσιογράφους ντε, που απολαμβάνουν τις παχυλές αργομισθίες τους σε γραφεία Τύπου που τους τα βρήκαν τα κρυφά αφεντικά τους; Σοβαρά; Το φλέγον ζήτημα, αυτό που θα κρίνει την τροπή του βίου μας, είναι το τι ακριβώς σήμαινε το τελευταίο από την αρμαθιά «αποφθεγμάτων» του κ. Σουφλιά, ο οποίος, με την πεποίθηση πως είναι το ημιάθροισμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή του Α΄ και του Χαρίλαου Φλωράκη, αρέσκεται να εξαπολύει φράσεις που θέλουν να ακούγονται σαν παροιμίες και χρησμοί ταυτόχρονα. Σοβαρά; Το πρόβλημα που μας καίει και μας τσουρουφλίζει είναι όσα σκαρφίζεται ο κ. Κακλαμάνης, προσπαθώντας μάταια να σώσει κάτι από το καταρρακωθέν προφίλ του;

Αυτά είναι τα μείζονα, τα σπουδαία, τα κρίσιμα, κι όχι ο θάνατος ενός ανθρώπου, ετών πενήντα τριών, μέσα στο ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης; Δεν είναι η προστασία της ζωής των πολιτών εθνικό θέμα, το ύψιστο εθνικό θέμα; Δεν είναι αυτή η δουλειά ενός υπουργού Υγείας, που αν είχε πάει περισσότερες φορές στα νοσοκομεία (έστω με τις κάμερες μαζί του, μην και δεν καταγραφεί η υψηλή παρουσία του) απ’ ό, τι στα κανάλια, θα έβλεπε πως υπάρχουν άνθρωποι που βασανίζονται, άνθρωποι που απελπίζονται, άνθρωποι που πεθαίνουν επειδή λείπουν τα χρειώδη, ας πούμε οξυγόνο στις εντατικές (στις εντατικές, ήμαρτον Κύριε, όποιο κι αν είναι τ’ όνομά σου);

«Πώς πεθαίνει ένας άντρας;» Ιδού επιτέλους η απάντηση στον Σεφέρη: Πεθαίνει όταν μέσα στο ασθενοφόρο λείπει ένα ηλεκτροδιάκι χωρίς το οποίο δεν δουλεύει ο απινιδωτής. Εκατό ευρώ κοστίζει το ηλεκτροδιάκι. Ενα κατοστάρικο μετράει λοιπόν η ζωή ενός ανθρώπου; Σε τούτο το ερώτημα θα βρεθεί κάποιος από τους τόσους πια «υπεύθυνους» να απαντήσει; Θα βρεθεί κανείς που να καταλάβει πως η εξουσία του δεν αξίζει όσο μια ζωή και, επιτέλους, να παραιτηθεί;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εικονίσματα υποκρισίας

Posted on 31 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Πολιτική | Ετικέτες: |

Kαι πολιτικός να μην είσαι, δύσκολα αποφεύγεις μια κάποια αυτοσκηνοθεσία όταν σε φωτογραφίζουν ή, ακόμα περισσότερο, όταν σε απαθανατίζει η κάμερα· για το ποια ακριβώς είναι τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα η συζήτηση συνεχίζεται, το όγδοο πάντως είναι οπωσδήποτε η πόζα, η λατρεία της πόζας. Αν είσαι πάντως πολιτικός, προσέχεις να απεικονίζεσαι με βλέμμα λαμπερό και μ’ ένα χαμόγελο που να αποπνέει σιγουριά. Τι θέλουν, ωστόσο, να μας πουν οι πολιτικοί που φροντίζουν να έχουν εμφανέστατο φόντο τους κάποιες εικόνες τη στιγμή που κάνουν δηλώσεις, μια Παναγία, έναν Χριστό ή τη Γέννηση, όπως ο κ. Τραγάκης, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ., ή όπως ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος στην εκπομπή του στο ιδιόκτητο κανάλι του μιλάει έχοντας στην πλάτη του εικονίσματα με σπαθοφόρους αγίους;

Οτι είναι πιστοί, ότι είναι καλοί χριστιανοί. Αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να διαβάσουμε στη σκηνοθετική επιλογή τους. Μάλιστα. Είναι τόσο βαθιά πιστοί που αισθάνονται την ανάγκη να το φωνάξουν, να το διατρανώσουν, να το δείξουν και στην κάμερα, ώστε, αν και δεν ζούμε σε εποχή δίωξης των χριστιανών και δεν χρειάζεται καμία ηρωική ομολογία πίστεως, να το αντιληφθούν οι πάντες και να το μετρήσουν εν καιρώ τω δέοντι, στης κάλπης τον καιρό δηλαδή. Κι είναι τόσο καλοί χριστιανοί, που μέσα στο φλογερό πάθος τους ξεχνούν μια από τις σπουδαιότερες εντολές του Χριστού τον οποίο λατρεύουν, την εντολή κατά της υπόκρισης και της επίδειξης, κατά της πόζας. «Οταν προσεύχη», έλεγε λοιπόν ο Χριστός εν τη αφελεία του, «ουκ έση ώσπερ οι υποκριταί». Και σε σύγχρονα ελληνικά, άρα πιθανόν ευκολότερα κατανοητά: «Οταν προσεύχεστε, να μην είστε σαν τους υποκριτές, που τους αρέσει να στέκονται και να προσεύχονται στις συναγωγές και στα σταυροδρόμια για να κάνουν καλή εντύπωση στους ανθρώπους· όταν προσεύχεσαι, πήγαινε στο πιο απόμερο δωμάτιο του σπιτιού σου, κλείσε την πόρτα σου και προσευχήσου εκεί κρυφά στον Πατέρα σου· κι ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σε ανταμείψει φανερά».

Απλά είναι (ή μάλλον απλά θα έπρεπε να είναι) όσα λέει εδώ ο Χριστός. Κι ας μη βιαστεί κανείς, συρμένος από το φαρισαϊσμό του, να πει ότι μιλάει για συναγωγές και σταυροδρόμια κι όχι για τηλεόραση και κάμερες, άρα δεν μας αφορούν. Ποιο σταυροδρόμι αλήθεια είναι σήμερα σπουδαιότερο από την τηλεόραση, και ποια συναγωγή έχει μαζικότερη προσέλευση «πιστών» από τον γυάλινο ναό; Ουδείς μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να πιστεύει οτιδήποτε. Οσοι πάντως εντάσσουν το ίδιο τους το θρησκευτικό φρόνημα (ή την εικόνα του) στον προπαγανδιστικό οπλισμό τους, προσδοκώντας ότι θα ανταμειφθούν όχι στους ουρανούς αλλά επί γης και εντός κάλπης, είναι ελάχιστα πιστευτοί. Εξίσου πιστευτοί με όσους κάνουν δηλώσεις με το εικόνισμα του Καρλ Μαρξ πίσω τους, ενώ τα κούφια λεγόμενά τους, καθηλωμένα στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι μάλλον της αρμοδιότητας των αδελφών Μαρξ.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ζητείται σενάριο

Posted on 29 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Απεργίες, Αριστερά, Αγροτιά, Αθήνα, Βία, Δεξιά, Δημοσιογράφοι, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Κόμματα, Καταλήψεις, Κοινωνία, Λαϊκισμός, Μπλόκα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Mε πέντε σενάρια, ξεθυμασμένα από την κατάχρηση, υποδέχεται ο δημόσιος λόγος (πολιτικός και δημοσιογραφικός), οποιαδήποτε κινητοποίηση, εργατική, φοιτητική, μαθητική. Ας τα βαφτίσουμε, ελπίζοντας ότι το όνομά τους αποδίδει με κάποια πιστότητα το περιεχόμενό τους: Το σενάριο της υποκίνησης. Το σενάριο της μειοψηφίας. Το σενάριο των ασαφών αιτημάτων. Το σενάριο της αντιδημοκρατικότητας. Το σενάριο της αντικοινωνικότητας. Με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, μόνο το σενάριο της αντικοινωνικότητας παίχτηκε (ότι δηλαδή τα μπλόκα ζημιώνουν άλλες κοινωνικές ομάδες), κι αυτό όμως χωρίς ιδιαίτερη ζέση και όχι από την πρώτη μέρα.

Τόσο τα κυβερνητικά στελέχη όσο κι εκείνοι οι διάσημοι τηλεδημοσιογράφοι που παθαίνουν αναφυλαξία όταν ακούνε για οποιαδήποτε απεργία ή διαδήλωση (και οι οποίοι, όταν εξαντλούν τα παραδοσιακά σενάρια, καταφεύγουν σε ένα τελευταίας εσοδείας, σύμφωνα με το οποίο «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι παραφυάδες αυτού») απέφυγαν να καταγγείλουν τους αγρότες σαν υποκινούμενους. Απέφυγαν επίσης να μιλήσουν για μειοψηφίες που δρουν αυθαιρέτως, δίχως συνελεύσεις και ψηφοφορίες ή να μυκτηρίσουν την απουσία «σαφών αιτημάτων». Σαφή ήταν τα αιτήματα (με τα θεσμικά, που αφορούν το μέλλον, πολύ σαφέστερα από τα οικονομικά, που αφορούν το παρόν) και σαφές επίσης ότι αν υπήρξε «υποκίνηση», ανάμεσα στους υποκινητές θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε περισσότερους συνδικαλιστές προσκείμενους στο κυβερνητικό κόμμα παρά στο ΠΑΣΟΚ (το οποίο και στο «αγροτικό» έχει τρεις θέσεις, τις εξής δύο, καμία) ή την Αριστερά.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που τα τρακτέρ βγαίνουν στους δρόμους και το γυαλί πλημμυρίζει από πρόσωπα που απέχουν από το μοντέλο της καθωσπρέπει εμφάνισης, της καλοξυρισμένης και γραβατωμένης, καθώς και από φωνές «βλάχικες» που δεν υπακούουν στον αθηναιοκεντρικό γλωσσικό κανόνα, οι τηλεοπτικοί ρυθμιστές της κοινής γνώμης σαν να τα χάνουν. Ιδίως εκείνοι που η εμπειρία τους από την αγροτική Ελλάδα εξαντλείται μεταξύ Μυκόνου και Αράχοβας, υψώνουν το φρύδι με κάτι ανάμεσα σε αποστροφή και επιτίμηση, όπως κάνουν κι όταν σχολιάζουν διαδηλώσεις, ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι ουδέποτε έτυχε να πορευτούν μαζί με άλλους για να διεκδικήσουν οτιδήποτε που να μην αφορά μόνο την αφεντιά τους και κάποια στιγμή να «απωθηθούν» και να ψεκαστούν από αστυνομικούς.

Οι αποσπασματικές εικόνες από τα Τέμπη ή τον Προμαχώνα (που για λόγους εντυπωσιασμού εμφανίζουν μια Ελλάδα μοιρασμένη σε μπλόκα-κράτη, όπως κάποτε μοιραζόταν σε πόλεις-κράτη) και οι λιγοστές κουβέντες «καταληψιών», που καταφέρνουν να ακουστούν, δεν αρκούν για να κατανοήσουμε όσα προβλήματα αντιμετωπίζουν αγρότες και κτηνοτρόφοι. Μπορούμε ωστόσο να τα νιώσουμε αν σκεφτούμε τι μεσολαβεί κι εμείς εδώ στην Ελλάδα αγοράζουμε το ελληνικό γάλα ή λάδι πολύ ακριβότερα απ’ ό,τι αγοράζει το ελληνικό γάλα ή λάδι ο Γερμανός στη Γερμανία. Αυτό ποιο σενάριο το προβλέπει;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 29/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οχι άλλο πράσινο…

Posted on 28 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολιτική | Ετικέτες: |

Aμάν πια. Δεν πάει άλλο μ’ αυτή τη μανία για το πράσινο που δέρνει μερικούς μερικούς. Δηλαδή τι; Δεν τους αρκεί που η Αθήνα (και ειδικότερα η ζουγκλώδης Κυψέλη) έχει μια από τις καλύτερες αναλογίες παγκοσμίως, κοτζάμ ενάμισι μέτρο πράσινου κατά κεφαλήν εγκλωβισμένου; Δεν τους φτάνει που για να λάβει σάρκα και οστά το «όνειρο» της ομάδας με τα πράσινα, σύσσωμη η κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τα περισσότερα κανάλια, ο δήμαρχος, το ΛΑΟΣ, οι πεφωτισμένοι κονδυλοφόροι και οι μεγαλοκατασκευαστές δίνουν τον ωραίο αγώνα τους με τόσο πάθος που δεν τους νοιάζει αν στο διάβα τους συμπαρασύρουν και το (αναρχοαυτόνομης άλλωστε αποκλίσεως) Συμβούλιο της Επικρατείας; Τι δηλαδή; Θα στραπατσάρουμε το αναπτυξιακό πρόγραμμα του τόπου, την πλήρη τσιμέντωσή του, για σαράντα ψωροδέντρα; Αρκετά πια με τους ευαισθητούληδες, που άλλο από Σεφέρη δεν ξέρουν να τσιτάρουν, τάχα «τ’ αηδόνια και τα λιόδεντρα τα σάρωσαν οι πολυκατοικίες». Ποια αηδόνια και ποια λιόδεντρα, κακομοίρηδες; Πεύκα είχε στην Κυψέλη…

…Πεύκα και κάτι άλλα αιωνόβια. Και πήγαν μέσα στη νύχτα τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων και τα έκοψαν. Παράνομα, αφού υπάρχουν αποφάσεις θεσμοθετημένων οργάνων που απαγορεύουν την κοπή τους. Ε, και; Τόσες και τόσες αποφάσεις υπάρχουν για να τις περιφρονούμε, τόσοι και τόσοι νόμοι. Και στο κάτω κάτω τα κομμένα δέντρα θα μεταφυτευτούν λέει (ίσως στην Ηλεία), πάνω δε από το υπόγειο πάρκινγκ, ιδιωτικό παρακαλώ, σε τόπο εκχωρημένο από τον δήμο (γιατί άραγε;), θα γίνει μια θαυμάσια ανάπλαση, με γλαστρικά και πρασινάδες, καλύτερη κι από κείνη που έκανε ο κ. Βωβός στους Αμπελοκήπους.

Λοιπόν, κάποιοι δεν λένε να καταλάβουν ότι τα δέντρα δεν ψήφιζαν μόνο μια φορά κι έναν καιρό, σε χρόνια βίας και νοθείας. Τα δέντρα ψηφίζουν και σήμερα. Ψηφίζουν όταν καίγονται ανυπεράσπιστα από αυτούς που «ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι από κάθε άλλη φορά» καθώς κι όταν κόβονται παράνομα, για να φτιαχτούν πάρκινγκ εκεί που δεν χρειάζονται, όπως επιμένουν οι περίοικοι, που βγήκαν αγριεμένοι στους δρόμους, διαμαρτυρήθηκαν, φώναξαν, ώσπου να αναλάβουν να τους σωφρονίσουν τα ΜΑΤ. Αλλά αυτοί, ασωφρόνιστοι, επέμεναν. Και φύτεψαν νέα δέντρα στη θέση των κομμένων, να τα βλέπει ο δήμαρχος να ταράζεται, που μόνο για το χριστουγεννιάτικο είχε δώσει τον πόλεμό του.

Τα δέντρα ψηφίζουν. Και ψηφίζονται. Θυμίζω ένα «ψηφοδέλτιο», μια «μαύρη λίστα», από τις εκλογές του 2007, που δεν δόθηκε βέβαια ποτέ στους ψηφοφόρους. Ιδού οι υποψήφιοι: «ΗΛΕΙΑ: Ανδρίτσαινα, Λέπραιο, Πελόπιο, Αρχαία Ολυμπία… ΜΕΣΣΗΝΙΑ: Αρεόπολη, Διρός, Οίτυλο, Νέδα… ΑΡΚΑΔΙΑ: Μεγαλόπολη, Ηραία, Γόρτυνα. ΕΥΒΟΙΑ: Στύρα, Μαρμάρι, Αλιβέρι… ΑΤΤΙΚΗ: Πάρνηθα, Υμηττός, Πεντέλη, Κερατέα…». Ας προσθέσουμε τώρα και την Κυψέλη. Κι ας έχουμε υπόψη μας το ψηφοδέλτιο αυτό την επόμενη φορά που οι σεσημασμένοι δενδροκτόνοι και εξ επαγγέλματος αμνήμονες θα μας ξανατάζουν «αναπλάσεις», «αναδασώσεις» και «δενδροφυτεύσεις».

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το όνομα είναι το μήνυμα

Posted on 17 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Ισραήλ, Μπάσκετ, Πόλεμος, Παλαιστίνη, Ποδόσφαιρο | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 17/01/2009. Ενα γκολ μπορείς να το «πανηγυρίσεις» και με τη θλίψη σου και την αγανάκτησή σου. Ετσι σκέφτηκε κι έτσι έπραξε ο Φρεντερίκ Κανουτέ, ποδοσφαιριστής από το Μάλι, που αγωνίζεται στην ομάδα της Σεβίλλης, όσαν σκοράρισε τις προάλλες εναντίον της Λα Κορούνια. Χάρηκε βέβαια, αλλά ταυτόχρονα βρήκε τον τρόπο να δείξει την πίκρα και την οργή του. Σήκωσε τη φανέλα του και φάνηκε από κάτω ένα μαύρο μπλουζάκι. Πάνω του είχε γράψει σε διάφορες γλώσσες (ισπανικά, αραβικά, αγγλικά…), το όνομα μιας χώρας που δεν είναι χώρα, ενός τόπου που οι αποκλεισμοί και οι βομβαρδισμοί το κατάντησαν ου τόπο: το όνομα της Παλαιστίνης. Τίποτε άλλο. Ούτε εικόνες ούτε λόγια.

Δεν πέρασαν ώρες για να αποδειχθεί ότι το όνομα είναι το μήνυμα, το όνομα της Παλαιστίνης βέβαια που και μόνο ο ήχος του αρκεί για να κατακλυστεί ο νους από σκοτωμένα νήπια και σακατεμένους αμάχους. Πολιτικώς ορθή ωστόσο η ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου τιμώρησε τον αντάρτη με πρόστιμο 3.000 ευρώ, διότι «προσέβαλε το άθλημα» όπως συνηθίζουν να λένε οι αφεντάδες όχι μόνο του ποδοσφαίρου αλλά του επαγγελματικού αθλητισμού εν γένει, αράγιστοι σε όλα τα αισθήματα πλην ενός: του έρωτα για τα συμφέροντά τους. Τούτες τις μέρες τρεις ομάδες μας όφειλαν να αγωνιστούν στο Ισραήλ, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από το πεδίο της σφαγής. Η Ολύμπια Λάρισας αρνήθηκε να ταξιδέψει. Και τιμωρήθηκε. Ο προπονητής του Αρη Αντρέ Ματσόν δήλωσε πως είναι ανοησία να γίνονται παιχνίδια στην καρδιά του πολέμου. Δεν εισακούστηκε. Και η ομάδα του δεν τιμωρήθηκε. Οπως δεν τιμωρήθηκε ο Ολυμπιακός που για να μην κινδυνέψει να χάσει το δρόμο προς την πηγή των πολλών χρημάτων, δήλωσε «υποταγή στους κανονισμούς».

Ολοι θα πάνε να παίξουν με τη Μακάμπι ή τη Χάποελ, εκτός και βρεθεί και στο μπάσκετ κάποιος Κανουτέ. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτό θέλει άλλωστε το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του. Να μακελεύεται ένας λαός σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Με τυχόν νέα «επεισόδια» στην Αθήνα πάντως, ας περιμένουμε τις καινούργιες «ταξιδιωτικές οδηγίες» των ευαίσθητων χωρών του πλανήτη. Οι βόμβες φωσφόρου είναι ανεκτές, όχι όμως οι μολότοφ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρόλοι κομμένοι στο γυαλί

Posted on 20 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Δημοσιογράφοι, Διαφθορά, Επικοινωνία, Κοινωνία, Πολιτική, Τηλεόραση | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Την υποψία την είχα από καιρό, τη συζήτησα και με άλλους καταναλωτές τηλεειδήσεων, κι αυτοί την ίδια εντύπωση είχαν, μπα, είπαμε, δεν γίνονται τέτοια πράματα, δεν πρέπει να γίνονται, άρα δεν γίνονται. Τις φορτισμένες μέρες μετά το φονικό στα Εξάρχεια όμως η υποψία έγινε δυσάρεστη βεβαιότητα: Στα κανάλια με τα μονοθεματικά δελτία και τα παράθυρα με τους θρονιασμένους σχολιαστές (τους δημοσιογράφους εννοώ, όχι τους επισκέπτες) συνηθίζουν να βάζουν υποτιτλάκια που αποδίδουν συνοπτικά όσα λέει κάθε σχολιαστής. Ε λοιπόν, πριν στρογγυλέψει την πρώτη του φράση ο δημοσιογράφος, πριν διατυπώσει μια πλήρη σκέψη, το τιτλάκι προφταίνει να δώσει γραπτό το σχόλιό του συνοπτικά διατυπωμένο. Μα, λες, ποιος πρόλαβε να διαβάσει τη σκέψη του σχολιάζοντος, ποιος κατάλαβε από τις τρεις πρώτες λέξεις τι θέλει να πει και μας το δίνει έτοιμο, στρογγυλεμένο, για να το καταπιούμε αμάσητο, χωρίς να χρειαστεί να ακούσουμε όσα ενδεχομένως έχει να πει;

Δεν ξέρω ποιος βάζει τα τιτλάκια στο γυαλί, φαντάζομαι όμως τα εξής: Πριν αρχίσουν οι ειδήσεις, παρουσιαστές και σχολιαστές κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και μοιράζουν ρόλους: εσύ θα παίξεις τον ολίγον δεξιό, εσύ τον μετριοπαθώς αριστερό, εσύ τον ανένδοτο φίλο του λαού, εσύ τον υπερασπιστή της αστυνομίας (αυτή άλλωστε διαθέτει μπόλικα παπαγαλάκια), εσύ τον αντάρτη πόλεων (ή μάλλον τον αντάρτη του στούντιο). Αφού μοιραστούν οι ρόλοι, ώστε να βγαίνει κάποια αντίθεση στο δελτίο και να τσιμπάει ο τηλεθεατής, να ταυτίζεται με τον έναν ή τον άλλον, γράφει ο καθένας (ή τα γράφει κάποιος αριχσυντάκτης) τα σλόγκαν βάσει των οποίων θα μιλήσει. Κι έτσι εμείς οι ευτυχείς διαβάζουμε τι υποστηρίζει κάθε σχολιαστής πριν καν αρχίσει να το λέει, πριν καν αρχίσει να παίζει τον ρόλο του.

Κάπως έτσι καταντάει θεατρικό σκετσάκι η δημοσιογραφία. Ενα μελόδραμα που παίζεται μόνο μία φορά, γιατί την επομένη θα ανεβεί άλλο στη γυάλινη σκηνή, με τους ίδιους ρόλους ή και με νέους. Κι ύστερα απορούμε γιατί η αξιοπιστία μιας κάποιας δημοσιογραφίας συναγωνίζεται την αξιοπιστία της πολιτικής ή της καλογερικής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι έξωθεν οχτροί

Posted on 19 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, Διαδηλώσεις, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 19/12/2008

«Εξωθεν επεμβάσεις»; Αυτές συγκλόνισαν τον κόσμο; Μα ναι. Το είπε στην ολομέλεια της Ευρωβουλής ο κ. Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Ν.Δ. Είπε δηλαδή με τον πιο επίσημο τρόπο όσα υποτονθορύζουν στην Αθήνα οι ομοϊδεάτες του, όσα διοχετεύουν στα παπαγαλάκια τους· ότι τάχα η Ν.Δ. κι ο αρχηγός της πληρώνουν το κόστος για τον αντιαμερικανισμό τους (ποιον;), τον φιλορωσισμό τους (ποιον;) και τον φιλοκινεζισμό τους (ποιον;). Ηρθαν λοιπόν πράκτορες φοβεροί και τρομεροί, παρατώντας για λίγο τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές τους υποχρεώσεις, μπήκαν με σατανικά μηχανήματα στο μυαλό του ειδικού φρουρού, τον υπνώτισαν και σαν ρομπότ τον έστειλαν να σκοτώσει τον Αλέξανδρο. Κι ύστερα, με τα ίδια μηχανήματα, αλλά και με ραντίσματα σκοτεινών ουσιών από αεροπλάνα δήθεν συμβατικά, εξερέθισαν χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, άνεργους, μετανάστες. Και με τα ίδια μηχανήματα μπήκαν στο μυαλό του κ. Κούγια και του υπαγορεύουν τις ιταμές λέξεις της συστηματικής προβοκάτσιας του.

Τέτοια λένε, τέτοια ψιθυρίζουν. Κι ύστερα θέλουν να πιστέψουμε τη «βαθιά οδύνη» και τον «βαθύτατο προβληματισμό τους» για όσα έγιναν, για όσα πρέπει να γίνουν. Αλλά γιατί δεν λένε όλη την αλήθεια ώστε να γίνουν περισσότερο πιστευτοί; Γιατί δεν αποκαλύπτουν ότι στο λιμάνι της Πάτρας συνελήφθησαν 521 Αγιοβασίληδες που κάτω από την κόκκινη στολή του γελαστού παππού φορούσαν τη μαύρη στολή του ιταλικού «Μπλακ Μπλοκ»; Γιατί δεν μας είπαν ότι στην Κορινθία πιάστηκε ένα παπόρι από την Πετραία Αραβία γεμάτο πέτρες προοριζόμενες για τον ανεφοδιασμό των λιθοβόλων της Αθήνας, κι ένα άλλο παπόρι από το Ιράκ γεμάτο παπούτσια, και μάλιστα πράσινα; Γιατί απέκρυψαν ότι οι εισαγόμενες πέτρες είχαν ενσωματωμένο μηχανισμό ώστε να επιστρέφουν στο χέρι αυτού που τις πέταξε και να μην αναγκάζεται να αγοράζει τρεις πέτρες Πετρουπόλεως στην τιμή του ενός ευρώ, όπως έγραψε ο ενημερωμένος «Ομπσέρβερ»;

Αφού πήραν όρκο ότι θα λάμψει η αλήθεια, ας τα πουν όλα. Ας πουν επιτέλους ότι χιλιάδες μεταμφιεσμένοι Σκοπιανοί μπουκάρισαν στη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα κατελήφθησαν από κουκουλοφόρους Αλβανούς, οι δε μασκοφορεμένοι Τούρκοι πήραν την Κομοτηνή. Τίποτε να μη μας κρύψουν, να καταλάβουμε ότι απειλείται το γένος από τους «έξωθεν». Ειδικά δε ο κ. Ι. Βαρβιτσιώτης να πει και να μολογήσει ότι η βαθιά του αγωνία είναι αν στον επικείμενο ανασχηματισμό θα γίνει υπουργός (ή έστω υφυπουργός) ο γιος του, ο κ. Μίλτος Βαρβιτσιώτης. Να γίνει βέβαια, ώστε να αποδειχθεί εμπράκτως ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοξα. Ιδίως στην οικογενειακή και κληρονομική.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Αντικειμενικές» διαφυγές

Posted on 18 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 17/12/2008

Και εθνικό θρίαμβο να ανακοίνωνε ο πρωθυπουργός δεν θα αποσπούσε τέτοιο ενθουσιώδες χειροκρότημα από τους βουλευτές του, όπως χθες που ομολόγησε ότι έκανε λάθος στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Να χειροκροτείται η αποτυχία είναι ένα πρόβλημα. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι ο κ. Καραμανλής ούτε παραιτήθηκε ούτε ζήτησε την παραίτηση όσων τον παραπλάνησαν. Ετσι, οι υποκειμενικές ευθύνες ξανάγιναν «αντικειμενικές», όπως τις χαρακτήρισαν στο πόρισμά τους οι νεοδημοκράτες βουλευτές. Πρέπει πάντως να σπατάλησαν πολλές ώρες του πολύτιμου χρόνου τους τα στελέχη της Ν.Δ. αναζητώντας μια εύπλαστη λέξη που να φαίνεται ότι λέει τα πάντα χωρίς να δηλώνει τίποτε. Απομονωμένοι μέρες ολόκληρες από τους δικούς τους, με σάντουιτς, τσιγάρα, καφέδες και από μια ώρα κι έπειτα ουίσκι για να ξεκολλήσει το μυαλό, έψαξαν σε λεξικά, γενικά και ειδικά, πρότειναν, αντιπρότειναν, υιοθέτησαν προς στιγμήν, απέρριψαν, βασανίστηκαν, έλιωσαν στα τηλεφωνήματα με τους ειδικούς συμβούλους του πρωθυπουργού, στο τέλος τη βρήκαν τη λύση, μια κάποια λύση. Οι ευθύνες είναι «αντικειμενικές»…

Τελικά εκείνο το καθαρτήριο μαχαίρι όλο στο κόκαλο θα φτάσει κι όλο στο λίπος βουλιάζει και στομώνει. Στο λίπος του «δεν βαριέσαι», του «σε λίγα χρόνια δεν θα θυμάται κανένας τίποτε». Στο λίπος ενός κυνισμού που διαβρώνει και δηλητηριάζει τη βάση, ώσπου να την κάνει ίδια κι απαράλλαχτη με την κορυφή. Διότι, τι πάει να πει «αντικειμενικές ευθύνες», τι θέλουν δηλαδή να μας πείσουν ότι σημαίνουν οι λεξούλες αυτές; Ότι κάποιοι πολιτικοί απλώς έτυχε να κατέχουν ένα (υφ)υπουργικό αξίωμα, που τους παραχωρήθηκε από τον αρχηγό τους όχι για να έχουν ευθύνες αλλά για να περνάνε ευχάριστα τις μέρες τους, χωρίς έγνοιες· κι έτυχε επίσης κάποιοι υπηρεσιακοί παράγοντες να ετοιμάσουν κάποια χαρτιά και να τα πάνε στους υπουργούς που τυχαία βρίσκονταν εκεί, κι αυτοί, εντελώς κατά τύχην και πάλι, δεν είδαν, δεν διάβασαν, δεν έλεγξαν, δεν ρώτησαν, απλώς έβαλαν την υπογραφή τους, εμπιστευόμενοι με χριστιανική αγαθότητα τους υφισταμένους τους.

Εν ολίγοις, τις αντικειμενικές ευθύνες, σύμφωνα με το κυβερνητικό σκεπτικό (που φυσικά το υιοθετεί και το επίσης ένοχο ΠΑΣΟΚ), θα μπορούσαμε να τις αποδώσουμε και στα έπιπλα των υπουργικών γραφείων, αφού κι αυτά έτυχε να βρίσκονται στον ίδιο χώρο και, όπως οι υπουργοί, ούτε κι αυτά μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν, να ρωτήσουν, να μάθουν. Το ότι η πατέντα των «αντικειμενικών ευθυνών» αντίκειται στο δημόσιο αίσθημα, που απαιτεί κάθαρση, δεν στενοχωρεί τους εμπνευστές της· στα «αντικείμενα» της δουλειάς τους δεν συναριθμείται η ευθιξία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...