Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Βατοπέδι, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Μετανάστες, Παιδεία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Ο τίτλος, «Ο κύκλος των χαμένων ευθυνών», παραπέμπει βέβαια στον γνωστότατο κινηματογραφικό «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Δεν τους θέλουμε, φυσικά, ποιητές τους κυβερνήτες μας. Δεν θέλουμε να γράφουν, αλλά τουλάχιστον να διαβάζουν. Και τούτο διότι, όπως αποδείχτηκε και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και με όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν την εκτέλεση στα Εξάρχεια του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ανάγνωσης στο χώρο της κυβερνώσας παράταξης. Αίφνης, ολόκληρος (πρώην) υπουργός Τύπου αποδέχεται ότι δεν διάβαζε, επί μήνες πολλούς, με την προσοχή που άρμοζε στο αξίωμά του τις εφημερίδες, παρότι στην υπηρεσία του υπήρχε ολόκληρος μηχανισμός αποδελτίωσης και παρότι ορισμένα δημοσιεύματα έφεραν πρωτοσέλιδη τη φωτογραφία του κάτω από τίτλους που δεν του περιποιούσαν τιμή. Επίσης, ολόκληρος νομάρχης Θεσσαλονίκης παραδέχτηκε ότι δεν διάβαζε τις αποφάσεις των ίδιων των υπηρεσιών της νομαρχίας του, διότι ήταν λέει υπνωτισμένος επί διετία· η ύπνωσή του, πάντως, δεν τον εμπόδισε να εμφανιστεί στην τηλεόραση περί τις 489 φορές σε αυτό το χρονικό διάστημα, υποδυόμενος πάνω από δέκα ρόλους (τραγουδιστής, Ζορό, ηθοποιός, νομάρχης κ.ο.κ.).

Πρόβλημα με την ανάγνωση, όμως, ομολόγησαν στην Εξεταστική Επιτροπή και κάμποσοι υπουργοί, νυν και πρώην. Κανείς τους δεν έμπαινε στον κόπο να διαβάσει καταλεπτώς, όπως όφειλε, όσα υπέγραφε βαθιά – πλατιά, κάτω από τη στρογγύλη σφραγίδα του κράτους. Ετσι, με τις ανταλλαγές ακινήτων το Δημόσιο έχασε πολλές εκαντοντάδες εκατομμύρια ευρώ αλλά, διάβολε, ήταν για καλό σκοπό: για να μπορέσει η χειμαζομένη Μονή Βατοπεδίου να αναπτύξει το φιλανθρωπικό της έργο, οπότε όλα συγχωρούνται. Για τον ίδιο λόγο, άλλωστε, συγχωρείται και το κάποιο πρόβλημα ανάγνωσης που εμφάνισε η συμβολαιογράφος κ. Αικατερίνη Πελέκη, σύζυγος του ουδέν περί Βατοπεδίου γνωρίζοντος κ. Βουλγαράκη, η οποία, μέσα στην αγωνία της για την ευλογία της Παναγίας, δεν κατάφερε να διαβάσει έγκαιρα και καθαρά τις ατασθαλίες που διέπραττε ο δαίμων του συμβολαιογραφείου στα κείμενα των συμβολαίων, μεταβαπτίζοντας τις δασικές εκτάσεις της Ουρανούπολης σε οικόπεδα, όπως ένιοι εκ των πνευματικών της μεταβαπτίζουν εκ παραδόσεως το κρέας σε ψάρι.

Ολα τούτα αποτελούν εναργέστατα δείγματα της υπευθυνότητας που άρχισε να απαιτεί από τους πάντες (ή μάλλον από τους άλλους, όχι από τους πάντες) ο πρωθυπουργός της χώρας όταν είδε ότι η απαίτησή του για σεμνότητα και ταπεινότητα δεν ευοδώθηκε. «Υπευθυνότητα και όχι δημαγωγία, όχι λαϊκισμός», αυτό είναι το καινούργιο δόγμα του κ. Καραμανλή, το οποίο επανέφερε, στον γνωστό στηλιτευτικό τόνο του, και στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό το βράδυ της περασμένης Τρίτης, όταν, μετά τις συναντήσεις του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των τεσσάρων κοινοβουλευτικών κομμάτων, διεμήνυσε ότι «πρέπει να δείξουμε όλοι αίσθημα ευθύνης». Πάνω από τα αποκαΐδια της πρωτεύουσας, της συμπρωτεύουσας και μιας ντουζίνας πόλεων της περιφέρειας τα είπε όλα αυτά, αλλά ο ρόλος δεν του είναι ξένος και ανοίκειος: πάνω από τα αποκαΐδια όλης της Ελλάδας, κατά τόπους επικαλυμμένα με τριχίλιαρα δοσμένα με ψηφοθηρική γαλαντομία και μέσα από μηχανισμούς κομματικούς παρά πολιτειακούς, είχε ζητήσει την ψήφο του λαού, σεμνά και ταπεινά υπερήφανος για τη νίκη που είχε καταγάγει επί του «στρατηγού ανέμου» και για την υπευθυνότητα με την οποία είχε αντιμετωπίσει αυτός και η κυβέρνησή του την «ασύμμετρη απειλή».

Λοιπόν, όπως και με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, υπήρχε ένα πρόβλημα στην αναγνωστική ικανότητα των κυβερνητικών και πέρυσι με τις πυρκαγιές που κατέφαγαν τον τόπο και τώρα με τις φωτιές που άναψε η εκτέλεση του Αλέξανδρου από τον δημοκρατικότατα εκπαιδευμένο ειδικό φρουρό. Τότε δεν είχαν καταφέρει να διαβάσουν και να εννοήσουν τις έγκαιρες και σαφέστατες προειδοποιήσεις των δασολόγων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων πως λόγω της κρατικής αμεριμνησίας και της επιβαρυντικής κλιματικής αλλαγής οδεύουμε προς την καταστροφή κι έτσι η κυβέρνηση «η καλύτερα προετοιμασμένη από κάθε άλλη φορά» παρέδωσε τη χώρα ολόκληρη στην πύρινη καταστροφή. Και τώρα, αυτοί οι φλογεροί κήρυκες της υπευθυνότητας αποδείχθηκαν τραγικά ανίκανοι να διαβάσουν όχι μόνο τα σήματα του καπνού (που δεν χρειάζονταν δα ικανότητες αποκρυπτογράφου) αλλά και τα σήματα που προανήγγελλαν αυτόν τον καπνό και προειδοποιούσαν.

Είπαμε, δεν τους θέλουμε σοφούς και ποιητές τους κυβερνήτες μας, ικανούς ν’ ακούν «τον ήχο των πλησιαζόντων γεγονότων». Ας έβλεπαν τουλάχιστον ό,τι ήταν μπροστά στα μάτια τους κι ας άκουγαν ό,τι τρυπούσε τ’ αυτιά τους. Οι καταγγελίες, επί παραδείγματι, για την αχαλίνωτη βία των δυνάμεων καταστολής και για τη σοβαρότατη πιθανότητα να οδηγήσει σε έναν ακόμα θάνατο αθώου η εθιμική (και κομματικώς ωφέλιμη) ατιμωρησία τους ήταν αναρίθμητες: δεν πάει μήνας από τότε που σκοτώθηκε ένας Πακιστανός μετανάστης στην Πέτρου Ράλλη κυνηγημένος από τα ΜΑΤ («ατύχημα», ένα επιπλέον «ατύχημα» που ήρθε να προστεθεί σε δεκάδες άλλα, με θύματα ημεδαπούς και αλλοδαπούς). Και δεν μπορεί, όσο απασχολημένοι κι αν είναι με την «επανίδρυση του κράτους» οι κυβερνώντες, δεν ήταν ανάγκη να βρεθεί ειδικός «κομιστής» που να πάει στο πρωθυπουργικό γραφείο ντιβιντί με τα συνεχιζόμενα βάσανα του Κύπριου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου, ώστε να πληροφορηθούν πως οι λεβέντες που καταβασάνισαν το παλικάρι μπροστά στις κάμερες έχουν επιστρέψει στην υπηρεσία τους (όπου ενδέχεται να τους αντιμετωπίζουν και σαν ήρωες), η οποία υπηρεσία δεν δίστασε να μηνύσει τον αγρίως ξυλοκοπηθέντα και διά βίου ψυχικά τραυματισμένο για «αντίσταση κατά της αρχής». Αλλά οι υπευθυνολόγοι δεν δημαγωγούν και δεν λαϊκίζουν, άρα δεν ασχολούνται με τέτοια δευτερεύοντα. Δεν ενδιαφέρονται επίσης να δουν πόσο βαθιά διάβρωση προκαλεί στο κοινωνικό σώμα η επίσημη αποδοχή και προβολή του δόγματος «το νόμιμο είναι και ηθικό» και, πιθανόν επηρεασμένοι από τους «πνευματικούς» και τους «γεροντάδες» τους, αλληλοσυγχωρούνται με μια χριστιανική ψυχική ευρυχωρία ασυνήθιστη πια ακόμα και στο Αγιον Ορος.

Με την απόλυτη βεβαιότητα ότι η πολιτική ασκείται αποκλειστικά στην τηλεόραση και διά της τηλεοράσεως (ειδικά δε ο πρωθυπουργός εμφανίζεται πεπεισμένος ότι η πολιτική ασκείται διά διαγγελμάτων δημοδιδασκαλικού στόμφου άλλων εποχών και καθηκοντολογικού περιεχομένου), τα μισά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, αγκυροβολημένα στα ασφαλή πάνελ, έλεγαν και ξανάλεγαν ότι «οι πολίτες θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν κάνουμε τίποτε για να αναστρέψουμε το κλίμα», ότι «ο κόσμος είναι θυμωμένος μαζί μας για το Βατοπέδιο και για την οικονομική πολιτική» και λοιπά αυτοκριτικά. Και, κατά βάθος ασυγκίνητοι και αστόχαστοι, δηλαδή ανεύθυνοι, αδυνατούσαν να διαπιστώσουν και να συνειδητοποιήσουν πως όσα πετούσαν οι ίδιοι στην «αυτοκριτική» τους σαν μεταφορές είχαν περάσει πια στη φάση της κυριολεξίας και εξακολούθησαν να μελετούν τις δημοσκοπήσεις ενώ ο δήμος, ιδίως ο νεανικός, δηλαδή αυτός που πρωτίστως θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, είχε ήδη κατέβει στους δρόμους και πριν και μετά την εκτέλεση του Αλέξανδρου από κάποιον που εκπαιδεύτηκε να νιώθει βέβαιος ότι προστατεύεται από ασπίδα ατιμωρησίας, άρα μπορεί να δράσει σαν «τιμωρός».

Ευθύνες για τη δολοφονία, όχι, δεν ανέλαβαν οι φλογεροί υπευθυνολόγοι. Χάθηκαν από τη Βουλή, από τα υπουργικά τους γραφεία, από τους δρόμους, σχεδόν και από την τηλεόραση. Και συνέχισαν να κυβερνούν διά διαγγελμάτων. Απαιτώντας από όλους τους άλλους «να δείξουν αίσθημα ευθύνης». Οι τραγικά κατώτεροι των ευθυνών τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...