Το στοίχημα είναι με «ποιους» και «πώς»

Posted on 20 Σεπτεμβρίου, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος | Ετικέτες: |

Ο Γιώργος Παπανδρέου, στο βήμα του «Βελλιδείου» στη ΔΕΘ, ανέλυε το πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας, αν το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, και εξειδίκευε την «αιχμή» του για τις «πρώτες 100 μέρες». Λόγος σημαντικά συγκεκριμένος για (ελληνική…) προεκλογική περίοδο, με στοιχεία μιας «άλλης πολιτικής», σε νοοτροπία και στόχευση, από εκείνη που μια εβδομάδα πριν, από το ίδιο βήμα, είχε υποσχεθεί ο Κώστας Καραμανλής. Και, κυρίως, με έναν ήρεμο τόνο που ήθελε να πείσει πως με συστράτευση, κοινή προσπάθεια, αγώνες και θυσίες, μπορεί ο τόπος να βγει από τα προβλήματα, τη μιζέρια και το τέλμα, να γυρίσει σελίδα και να ατενίσει με αισιοδοξία (συγκρατημένη και σε βάθος χρόνου κλιμακούμενη, έστω…) το μέλλον.

Οι τηλεοπτικές κάμερες, που κάλυπταν την εκδήλωση, έφυγαν κάποια στιγμή από το κάδρο του ομιλητή και έκαναν ένα «τράβελινγκ», ένα πέρασμα, στο πυκνό ακροατήριο μέσα στην αίθουσα. Και γέμισαν οι τηλεοπτικές οθόνες από φάτσες… βγαλμένες λες από το παρελθόν! Πίσω από το «καθωσπρέπει» ύφος, μπορούσες να διακρίνεις τα… μεγάλα σαγόνια και τα προεξέχοντα δόντια, τις υγρές μύτες που οσφρίζονταν τη λεία που έρχεται, τα έτοιμα γαμψά νύχια να χωθούν στη σάρκα της και να την… απολαύσουν. Κάποιοι «σαν έτοιμοι από καιρό», άλλοι νιόφερτοι και αδημονούντες για το επικείμενο (στο μυαλό τους) «μεγάλο φαγοπότι». Πρόσωπα που ’λεγες «κάπου τα ’χω ξαναδεί», αν και δυσκολευόσουν να θυμηθείς αν «τότε» φορούσαν γαλάζιους ή πράσινους σκούφους. Γρανάζια των «μηχανισμών», ρουλεμάν της κομματικής μηχανής, ίδιων… προδιαγραφών και ικανοτήτων, που μόνο η ταμπέλα της εξουσίας που τα χρησιμοποιεί άλλαζε…

«Οσοι ράβουν κοστούμια, θα τους μείνουν στις ντουλάπες. Οσοι μοιράζουν θέσεις, θα διαψευσθούν! Η στελέχωση του Δημοσίου θα γίνει με διαφανείς και αξιοκρατικές διαδικασίες… κανένα στέλεχος δεν θα χρησιμοποιηθεί στη θέση που κατείχε ώς το 2004», δεσμευόταν τις προάλλες σε λαϊκή συγκέντρωση στην Τρίπολη ο Γιώργος Παπανδρέου, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων από το κοινό. Ενα άλλο, φυσικά, κοινό από εκείνο που «επίσημα» τον παρακολουθούσε να μιλάει στη ΔΕΘ. Ενα «κοινό», μια ολόκληρη κοινωνία, που πέρα και άσχετα με το τι πιστεύει και τι θα ψηφίσει, είναι απολύτως έτοιμο (η απογοήτευση και η διάψευση ελπίδων δεν τους αφήνουν άλλα περιθώρια…) να στηρίξει την προσπάθεια εξυγίανσης, διαφάνειας, αξιοκρατίας, σεβασμού στους κανόνες, της ρήξης της πολιτικής εξουσίας με τα γνωστά μεγάλα, αλλά και τα… «άγνωστα» (και πάμπολλα), «μικρομεσαία» συμφέροντα, που απομυζούν ικμάδα, πόρους, ελπίδες από μια κοινωνία που βροντοφωνάζει «δεν πάει άλλο!» – την ίδια κοινωνία που είχε επενδύσει σημαντικά στον Κώστα Καραμανλή και τη φιλόδοξη τότε «νέα διακυβέρνησή» του…

Δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι το στοίχημα του (πιθανότατα κυβερνώντος, στις 4 Οκτωβρίου) ΠΑΣΟΚ θα κριθεί ουσιαστικά πάνω σε τούτη την παράμετρο: στο «πώς» και «με ποιους» θα επιδιώξει να υλοποιήσει το πρόγραμμα και τους σχεδιασμούς του (ήδη δύσκολους, λόγω συγκυριών), πώς θα ξεκινήσει την προσπάθεια εξόδου από την (πολιτική, κατά κύριο λόγο!) κρίση, κερδίζοντας από την πρώτη στιγμή και συνεχίζοντας από εκεί και έπειτα τη μάχη της αξιοπιστίας, της ειλικρίνειας, της διαφάνειας, των καθαρών όρων. Το ΠΑΣΟΚ «έχει πάθει», άρα οφείλει να αποδείξει πως «έχει μάθει» κιόλας – και όχι μονάχα από τα δικά του παλιά μεγάλα σφάλματα στον συγκεκριμένο τομέα, αλλά και από τον «απολογισμό πεπραγμένων» της Ν.Δ., που και αυτή, με ωραίες υποσχέσεις και αέρα στα πανιά της, είχε ξεκινήσει…

Ακόμη και… ο Θεός να ’χει καταρτίσει ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης ανθρώπων, είναι καταδικασμένο να εξαρτάται από τα πρόσωπα, τους μηχανισμούς, τους θεσμούς που θα επιστρατευθούν για να το υλοποιήσουν! Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και του «στενού» κυβερνητικού επιτελείου, αλλά στη στελέχωση όλων των απαραίτητων μηχανισμών που θα «ρολάρουν» το κράτος. Το περιβόητο «πολιτικό προσωπικό», που δυστυχώς έχει διακομματικά αποδειχθεί διαβρωμένο, ανήθικο και αναποτελεσματικό – αυτό που συντηρεί και… αβγατίζει τις «πελατειακές» σχέσεις, γιατί πάνω σε αυτές εδράζεται και… ευημερεί. Απαιτείται μια ΑΜΕΣΗ αλλαγή μοντέλου διοίκησης, αλλά και κριτηρίων επιλογής του προσωπικού που θα τη στελεχώσει, σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων… Μια δημόσια διοίκηση που θα «διαχειρίζεται» επαρκώς και με πλήρη διαφάνεια, αλλά και θα προγραμματίζει για τα αναγκαία αναπτυξιακά βήματα της «επόμενης μέρας».

Μέσα σε αυτό το άλλο μοντέλο, δεν έχουν καμιά θέση παλιές «κρατικοδίαιτες» αντιλήψεις και συμπεριφορές, οι ανεπάγγελτοι κομματικοί μισθοφόροι και οι «λιγούρηδες», που το μόνο που γνωρίζουν καλά είναι να… κομματικοποιούν το κράτος για να ’χουν οι ίδιοι λόγο ύπαρξης και ανάπτυξης των πελατειακών σχέσεων! Ο Γιώργος Παπανδρέου υπόσχεται ισονομία και αξιοκρατία, εμφανίζεται αποφασισμένος (στον απόηχο του «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα!») να στρέψει το βλέμμα και το νου από μικροπολιτικάντικες πρακτικές και σκοπιμότητες. Σημασία έχει: ποιος θα είναι ο «ενδιάμεσος» που θα επιλέξει, χειρισθεί, ελέγξει το πολιτικό προσωπικό και ποιο σήμα θα εκπέμψει από τις πρώτες κιόλας κινήσεις του – βεβαίως και από τη συνέχειά τους…

Χωρίς υπερβολή, βρισκόμαστε μπροστά στην τελευταία ευκαιρία (γιατί ο απογοητευμένος κόσμος δεν έχει άλλα περιθώρια) να κινητοποιηθούν θετικά και παραγωγικά οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Από το «ποιοι» και «πώς» θα ηγηθούν αυτής της κινητοποίησης, θα εξαρτηθεί τα μέγιστα και η έκβαση του αγώνα…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Θλιβερή πραγματικότητα…

Posted on 18 Ιουνίου, 2009. Filed under: Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/6/2009

Σίγουρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έχει διαβάσει σχόλια και αναλύσεις στις εφημερίδες, αλλά θα ’χει ακούσει και απόψεις σε τηλεοπτικά πάνελ, ακόμη και από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, που αναφέρονται στη «νέα γενιά τρομοκρατίας» (με την έννοια «μετά την εξάρθρωση της 17 Ν») στη χώρα μας, αλλά και για «κύμα τρομοκρατικών χτυπημάτων». Κάθε άλλο παρά… ευχάριστη ή αισιόδοξη η περίπτωση, ιδίως σε μια χώρα που επί δεκαετίες δοκιμάστηκε πολύ σοβαρά από αυτό το απεχθές είδος εγκλήματος. Και υπό αυτό το πρίσμα, ξενίζει τουλάχιστον η χθεσινή του αντίδραση στις ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Μια αντίδραση που θυμίζει την τακτική της στρουθοκαμήλου όταν αισθάνεται ότι απειλείται…

Πέραν των πιθανών προθέσεων των αδίστακτων κουμπουροφόρων, εκ των πραγμάτων η χθεσινή δολοφονική ενέργεια στα Πατήσια θα συνδεόταν με τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και της επικείμενης προσέλευσης προσωπικοτήτων διεθνούς κύρους. Αντιλαμβανόμαστε την απόπειρα του κ. Αντώναρου να αποσυνδέσει τα δύο γεγονότα (μικρής έτσι κι αλλιώς αποτελεσματικότητας: τα ξένα πρακτορεία ήδη τα συνδέουν, σημειώνοντας πως η χώρα μας υφίσταται πλήγμα, τη στιγμή μάλιστα που ήθελε να συγκεντρώσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον σε αυτό το μοναδικό πολιτιστικό γεγονός…) να επιμένει πως «δεν υπάρχει καμιά απολύτως σύνδεση» (ξαναλέμε: που έγινε ήδη) και να μιλάει για «μεμονωμένο, συγκεκριμένο περιστατικό». Αν μη τι άλλο, δεν πείθει. Το να χώνει κανείς το κεφάλι του στην άμμο, δεν σημαίνει πως κατορθώνει να ξεφύγει από την πραγματικότητα…

Πέραν της πραγματικότητας και η διάψευσή του ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα «νέο κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων». Και σωστά οι δημοσιογράφοι τού θύμισαν τις τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις εναντίον τραπεζών, την προκλητική επίθεση σε τηλεοπτικό σταθμό (κατά την οποία, ευτυχώς, δεν θρηνήσαμε θύματα), την αποφυγή, την τελευταία στιγμή, έκρηξης τεράστιας ποσότητας εκρηκτικού υλικού στη Σίτι Μπανκ, που αν είχε συμβεί, δεν αποκλείεται να είχε τιναχθεί στον αέρα… ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο – αλλά και τις προκλητικές επιθέσεις με όπλα και χειροβομβίδες εναντίον του αστυνομικού τμήματος στον Κορυδαλλό, τις ριπές που ρίχθηκαν στην Πανεπιστημιούπολη εναντίον διερχόμενου λεωφορείου της αστυνομίας, τη συντονισμένη επίθεση με αυτόματα εναντίον των αστυνομικών φρουρών του υπουργείου Πολιτισμού, κατά την οποία μάλιστα τραυματίστηκε βαριά και ένας αστυνομικός…

Ακόμη, πώς μπορεί να αποφαίνεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πως τα «περιστατικά» δεν συνδέονται κατ’ ανάγκην το ένα με το άλλο και λίγη μόνο ώρα μετά να ανακοινώνεται η «ταυτοποίηση» ενός εκ των όπλων (ενός πιστολιού των 9 χιλ.) που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη χθεσινή τρομοκρατική επίθεση και τη δολοφονία του αστυνομικού Νεκταρίου Σάββα, με εκείνο που είχε πρόσφατα χρησιμοποιηθεί για άλλη τρομοκρατική επίθεση την ευθύνη της οποίας έχει αναλάβει η οργάνωση «Σέχτα των Επαναστατών»; Η τρομοκρατία (το έχουμε νιώσει και στο πετσί μας…) είναι ένα εγκληματικό φαινόμενο πολύ σοβαρό και πολύπλοκο, για να αντιμετωπίζεται «επικαιρικά» με επικοινωνιακούς όρους.

Φυσικά και πλήττει τη χώρα μας η αναβίωση τρομοκρατικών ενεργειών. Το καταλάβαμε στο παρελθόν, το φοβόμαστε και τώρα. Αλλά με διακηρύξεις του τύπου «η Ελλάδα είναι μια χώρα ασφαλής για τους επισκέπτες» (για τους μόνιμους κατοίκους της, για τους ένστολους φύλακες της έννομης τάξης;) δεν ξορκίζεις το κακό ούτε «κοροϊδεύεις» τους ξένους δυνάμει επισκέπτες. Πάλι με εφόδιο τα διδάγματα του παρελθόντος, οργανώνεις τον ερευνητικό και διωκτικό μηχανισμό κατά της τρομοκρατίας, συνεργάζεσαι με ειδικούς, φροντίζεις να αποκτήσεις και εσύ απολύτως εξειδικευμένο στον συγκεκριμένο τομέα προσωπικό…

Εχουν διατυπωθεί, και από επίσημα χείλη, κατηγορίες στη σημερινή κυβέρνηση, ότι με τις επιλογές και τους χειρισμούς της συνέβαλε –ασύγγνωστα βεβαίως– στην αποδιοργάνωση της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας που «παρέλαβε» μετά τις εκλογές του 2004, μιας υπηρεσίας που, με τη βοήθεια ξένων αλλά και την αλλαγή μεθόδων και τρόπων προσέγγισης του προβλήματος, κατόρθωσε (της τύχης βοηθούσης, αναμφίβολα…) την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Ν», που καταταλαιπώρησε και αιματόβαψε τον τόπο σχεδόν επί δύο δεκαετίες.

Δεν θα ισχυριστεί κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι η αναβίωση των τρομοκρατικών φαινομένων στη χώρα οφείλεται αποκλειστικά στα λάθη και τις ολιγωρίες της «διαχείρισης» της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Το δίχως άλλο, πάντως, ένα αποδιοργανωμένο (για τον όποιο λόγο) ή έστω σε φάση αναδιοργάνωσης «σύστημα» έρευνας, πρόληψης και καταστολής, «βοηθάει». Και είναι ανώφελο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να μιλάει για «χιλιοειπωμένους ισχυρισμούς», που όπως αποδεικνύεται δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα… Τον διαψεύδει η ίδια η πραγματικότητα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κάλπες, όχι… παραλίες!

Posted on 30 Μαΐου, 2009. Filed under: Αποχή, Ευρωεκλογές | Ετικέτες: |

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Eχουν ήδη αρχίσει να κυκλοφορούν τα… μετεκλογικά «επιχειρήματα» που θα διατυπωθούν από συγκεκριμένα κόμματα, στον βαθμό που στις κάλπες θα επιβεβαιωθούν τα μέχρι σήμερα δημοσκοπικά ευρήματα περί συρρίκνωσης του δικομματισμού, περί μεγάλου ποσοστού αποχής, περί «στροφής» του εκλογικού σώματος σε «μοδάτα» πολιτικά σχήματα, με μικρό έως ανύπαρκτο παρελθόν και απολύτως θολό (ή μονοθεματικό…) όραμα και πρόγραμμα. Από πλευράς κυβερνώντος κόμματος (στελέχη του οποίου δεν κρύβουν πως σε τελευταία ανάλυση, και με δεδομένο τον τίτλο της «χαλαρής ψήφου» που έχουν οι ευρωεκλογές, η αποχή ή επιλογή των «Οικολόγων» συμφέρει τη Ν.Δ. από το να επιλέξουν δυσαρεστημένοι οπαδοί της το ΠΑΣΟΚ), διακινείται ήδη η «άποψη» πως αν η αποχή ξεπεράσει τα ήδη υψηλά της επίπεδα που καταγράφονται σχεδόν παραδοσιακά στις ευρωκάλπες, τότε θα αμφισβητηθούν τα «συμπεράσματα» που θα προβληθούν από την αντιπολίτευση, θα αποσαθρωθεί η λογική βάση σύγκρισης των ποσοστών – ιδίως μάλιστα στον βαθμό που αυτά θα επιχειρηθεί να θεωρηθούν πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές…

Απομένει να αποδειχθεί στην… κάλπη αν πράγματι το ποσοστό αποχής θα είναι μεγάλο – και πάντως εντυπωσιακά από το αντίστοιχο των ευρωεκλογών του 2004. Πάντως, οι δημοσκοπήσεις που γίνονται στην Ευρώπη, ενόψει της 7ης Ιουνίου, δείχνουν μια σημαντική μείωση της συγκεκριμένης «τάσης» (η Ελλάδα και η Ιρλανδία έρχονται πρώτες σε ποσοστά προσέλευσης των ψηφοφόρων στις κάλπες…), που κατά τους ειδικούς αποδίδεται στη μεγάλη οικονομική κρίση, που κάνει τους πολίτες λιγότερο «αδιάφορους», αποφασισμένους να μετέχουν στα ευρωπαϊκά «κοινά», στα οποία σε μεγάλο βαθμό διακυβεύεται και η δική τους «καθημερινότητα»…

Ομολογούμε πως δεν καταλαβαίνουμε, στις σημερινές συνθήκες, την επιλογή της αποχής, ιδίως στους νέους ανθρώπους όπου δημοσκοπικά (για ηλικίες 25-34) η αποχή φθάνει μέχρι και το 43%! Είναι προκλητικό, όλοι αυτοί που ελεεινολογούν (έστω με επιχειρήματα) την πολιτική και τους πολιτικούς, που ασκούν κριτική για τα λάθη, τις παραλείψεις, τις ολιγωρίες, τη διαπλοκή του «συστήματος», τη μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια που τους δίνεται η ευκαιρία να δράσουν ενεργά, ως συνειδητοί πολίτες, να επιλέξουν (για να έχουν μετά το δικαίωμα της κριτικής και αυτοκριτικής!) να… αδιαφορούν, να εκχωρούν στους… άλλους το δικαίωμα της ανάδειξης των διαχειριστών της τύχης τους.

Πολύ σωστά ένας Αμερικανός δημοσιογράφος είχε πει πως «οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που… δεν πάνε να ψηφίσουν». Αφού έχεις το πλεονέκτημα της επιλογής, γιατί να το «εκχωρήσεις» άνευ όρων στους άλλους, που θα αποφασίσουν για λογαριασμό σου ποιοι θα σε κυβερνούν και θα το πράξουν, ενδεχομένως, με κριτήρια τα οποία εσύ αποστρέφεσαι και καταδικάζεις; Αν θέλεις με κάποιο τρόπο να καταθέσεις την απογοήτευση, την οργή, τη δυσπιστία και την απαρέσκεια σε ένα συγκεκριμένο (στην περίπτωσή μας, δικομματικό) σύστημα εξουσίας και δεν μπορείς να επισημάνεις «το μη χείρον…», μια θετική πολιτική πράξη, που αποδεικνύει πολίτη υπεύθυνο, μπορεί να εκφραστεί με την προσέλευση και την επιλογή του «λευκού». Που προσμετρείται, καταγράφεται ως «θετική διαμαρτυρία» – και ενδεχόμενο μεγάλο ρεύμα «λευκών» θα αξιολογηθεί με προσοχή από την πολιτική τάξη. Γιατί δεν θα συναθροίζει «αδιάφορους» πολίτες (κατά τη χυδαία προτροπή «κουτσομπολίστικων» και σαχλών «πρωινάδικων» εκπομπών «μωρέ προτίμησαν το αντηλιακό και τις παραλίες – σιγά μην κάτσουν να σκάσουν!»), αλλά συνειδητοποιημένους ενεργούς πολίτες που αδιαφόρησαν για «τριήμερα» και «ταλαιπωρία» και πήγαν να καταθέσουν θετικά τη διαμαρτυρία τους…

Καλό Σαββατοκύριακο!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βαριά Μεγαλοβδομάδα…

Posted on 17 Απριλίου, 2009. Filed under: Μεγαλοβδομάδα | Ετικέτες: |

Oσο και αν βασάνισα το μυαλό μου, κι εγώ και οι άλλοι συνάδελφοι, κανείς μας δεν ανεκάλεσε στη μνήμη του τόσο φορτισμένη Μεγαλοβδομάδα – από πολιτικής απόψεως, φυσικά, όχι θρησκευτικής κατάνυξης και συμ-πάθειας προς το εξελισσόμενο στις εκκλησίες Θείο Δράμα. Σε άλλο επίπεδο τα δράματα και οι αγωνίες, μέσα από την καταιγιστική πολιτική καθημερινότητα, με δικαστικές καταδίκες «κουμπάρων» (και ας φάνηκαν στον κόσμο «επιεικείς»), εν διαρκεί συνεδριάσει προανακριτική επιτροπή στο Κοινοβούλιο που… τρέχει μεγαλοβδομαδιάτικα να προλάβει τις (περιέργως τεθείσες…) ασφυκτικές ημερομηνίες, λες και η έρευνα, το έρμο «όλα στο άπλετο φως», επιδέχεται πολιτικάντικα χρονοδιαγράμματα, με αλληλοσυγκρουόμενες καταθέσεις, ακόμη και μελών της ίδιας οικογένειας, με νέους «φακέλους» να καταφθάνουν στη Βουλή για… απόνερα της εξεταζόμενης σκανδαλώδους «άγονης» (κατά μία άποψη – κατά άλλες… γονιμότατης!) υπόθεσης, με ανακριτές να καλούν κατηγορούμενους για άλλο σκάνδαλο… παρελθουσών χρήσεων, της «Ζήμενς».

Χαρακτήρες και σκοτεινές καταστάσεις της Βίβλου, σαν αυτές που αναβιώνουν εθιμικά στη μεγαλοβδομαδιάτικη τηλεοπτική μας οθόνη – άνθρωποι με κακία και πάθη, υποθέσεις «τριάκοντα αργυρίων» (αν και σε… τρέχουσες τιμές, κάπως ακριβότερες), συνωμοσίες, επικαιροποιημένες στην τρέχουσα πολιτική μας πραγματικότητα, απασχολούν την επικαιρότητα και αφήνουν το στίγμα τους σε μια εβδομάδα που κατ’ έθιμο αλλιώς ήταν φορτισμένη τα πολλά τελευταία χρόνια.

Κι από πάνω, οι δημοσκοπήσεις και οι αναλύσεις από κομματικά ενδιαφερόμενους μα και ειδικούς, καθώς επίσης και οι δηλώσεις… κομματικής έγνοιας ένθεν κακείθεν για το αν ο υπό εξέταση πρώην υπουργός πρέπει ή δεν πρέπει να παραιτηθεί (ανοίγοντας έτσι διόδους εκλογικής καταφυγής…), μαζί με τις συνεντεύξεις σε ερτζιανά και τηλεπαράθυρα των δελφίνων και δελφινολογούντων ως προς το εάν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αφορά… την εκλογή 20 Ελλήνων στο Στρασβούργο ή στην πραγματικότητα θα είναι εμβρυουλκός πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, οπότε… γεννάται το ερώτημα τι θα κάνει έπειτα από ενδεχόμενη ήττα ο «κουρασμένος» πρωθυπουργός, έχουν εκτοπίσει από την τηλεοπτική επικαιρότητα την τιμή… του αμνοεριφίου και το κόστος του πασχαλινού τραπεζιού…

Υπερβολικά φορτισμένη πολιτικά Μεγαλοβδομάδα… Λες και κάτι πάει να σκάσει, που όλοι προσπαθούν (από διαφορετική αφετηρία και διαφορετικά κίνητρα) να το κρατήσουν. Με όλα τα ενδεχόμενα εξελίξεων ορθάνοιχτα, από το να… ψάχνουμε για τα εκλογικά μας βιβλιάρια σχεδόν με το που θα επιστρέψουμε από την πασχαλιάτικη απόδραση στα χωριά μας, μέχρι να αποφασισθεί αναγκαστικά η εξάντληση της τετραετίας, με αποδυναμωμένη κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση που επίμονα θα ζητά εκλογές «εδώ και τώρα», αλλά στο… παρασκήνιο θα εύχεται να στηθούν οι κάλπες, όσο το δυνατόν αργότερα, γιατί πού να αναλαμβάνεις ευθύνες διακυβέρνησης μέσα σε τέτοιο κλίμα…

Βαριά Μεγαλοβδομάδα. Με τις προβλέψεις για την οικονομική κρίση, να επιδεινώνουν οι νεότερες το ήδη βαρύ κλίμα των προηγούμενων, και με τα όρντινα, τόσο των Ευρωπαίων (σκληρών…) ελεγκτών μας όσο και των ντόπιων «ανεξάρτητων», να πιέζουν για ακόμη πιο ελαστικές (μέχρι… ξεχειλώματος!) εργασιακές συνθήκες, για επείγουσες αλλαγές στο ασφαλιστικό και παράταση του εργασιακού χρόνου (που από… «την άλλη» τον πετσοκόβουμε, σε ό,τι αφορά την πληρωμή του στους εργαζόμενους!) για αύξηση της φορολογίας και σκέψεις… «μονιμότερης» εφαρμογής του μέτρου της «έκτακτης» εισφοράς…

Και πίσω από την επικαιρική, σε διάφορους βαθμούς, αναβίωση των σκανδαλωδών υποθέσεων, έρχεται ως «φόντο» η υπενθύμιση άλλων παρόμοιων (και ίσως σοβαρότερων…) που με διάφορα επιχειρήματα αμφίβολης αξίας, παρέμειναν –πάντα με την επίκληση του «όλα στα άπλετο φως!– στο σκοτάδι, άντε στο ημίφως, στην καλύτερη περίπτωση. Υποκλοπές, δομημένα ομόλογα (που αν δεν τα αποκάλυπτε η δημοσιογραφική έρευνα, ούτε να φαντασθούμε δεν θέλουμε σε ποια κατάσταση θα ’ταν σήμερα τα ασφαλιστικά μας ταμεία), βασανισμοί και απαγωγές Πακιστανών, και φυσικά το πολυσυζητημένο και μακροβιότερο στη δημοσιότητα σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που ανάγκασε την κυβέρνηση στην πρωτοφανή αποχώρηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας από τη Βουλή, για να αποφύγει τον ανακριτικό της έλεγχο, που με τόση «άνεση» δέχθηκε στην περίπτωση Παυλίδη…

Να δούμε αυτή η πολιτική Μεγαλοβδομάδα (και δη… παρατεταμένη!) πώς θα τελειώσει. Για την κανονική, υπάρχει το δεδομένο τελετουργικό, με την πολύ συγκεκριμένη «προσδοκώμενη Ανάσταση». Ας ανεχθούμε την πρώτη, και ας απολαύσουμε τη δεύτερη.

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Λόγια της κάλπης…

Posted on 10 Απριλίου, 2009. Filed under: Εκτροπή Αχελώου, Θεσσαλία | Ετικέτες: |

Εχει δίκιο ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργος Σουφλιάς, πως η εκτροπή του Αχελώου είναι ένα έργο (φαραωνικής, πάντως, σύλληψης, που ανάλογά του έχουν γίνει μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα – στην Κίνα, πρόσφατα) που έχει συζητηθεί και έχει… εξαγγελθεί από σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις της τελευταίας 30ετίας. Αυτό δεν δικαιολογεί, κατ’ ανάγκην, και την επιλογή από τον ίδιο και τη σημερινή κυβέρνηση, με νόμο του 2006, της κατασκευής του που βρίσκεται εν εξελίξει ούτε «ακυρώνει» τις σοβαρές και από έγκυρους οικολογικούς οργανισμούς ενστάσεις ως προς τους γενικότερους περιβαλλοντικούς κινδύνους του. Σίγουρα, αυτή η εκτροπή κάποιους σχεδιασμούς και προγράμματα εξυπηρετεί, ενδεχομένως και με μεσο-βραχυπρόθεσμα οφέλη – το μακροπρόθεσμο είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Και σε περιόδους παγκόσμιας (και με επιπλέον επιβαρυντικά «τοπικά» χαακτηριστικά) οικολογικής απειλής και αναδιάταξης, θέλει πολλή σκέψη πριν επιχειρήσει κανείς μεγάλες παρεμβάσεις στη λογική της Φύσης…

Ο υπουργός επέμεινε και χθες πως η εκτροπή του Αχελώου είναι έργο περιβαλλοντικό, ενεργειακό, υδρευτικό, που «θα προσφέρει νερό ύδρευσης στα αστικά συγκροτήματα της Θεσσαλίας που σήμερα παρουσιάζουν σοβαρό υδρευτικό πρόβλημα…» και –φυσικά– έργο αρδευτικό (κυρίως αυτό…) με το οποίο, σύμφωνα με τον κ. Σουφλιά, «εξασφαλίζεται νερό προκειμένου να αρδευθούν οι ανεπαρκώς σήμερα αρδευόμενες εκτάσεις της Θεσσαλίας…».

Πώς θα διαχειρισθεί η Θεσσαλία τα 600 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού που θα εισρέουν σε αυτήν με την εκτροπή από την Αιτωλοακαρνανία; Ποιοι συγκεκριμένοι σχεδιασμοί και λειτουργικοί προγραμματισμοί έχουν γίνει; Θα δούμε! «Το πρώτο και βασικότερο είναι να πάει το νερό στη Λάρισα, τα υπόλοιπα ας γίνουν σε δεύτερη φάση…» είπε «απλά» ο Θεσσαλός πολιτικός, «εξηγώντας» πως το νερό θα καταλήξει σε παραπόταμο του ποταμού Πάμισου, μετά στον ίδιο τον Πάμισο, από εκεί στον Πηνειό και όταν αυτός… ξεχειλίσει θα κατασκευαστούν και δύο φράγματα κατά μήκος του.

Ο υπουργός διαβεβαίωσε (υποθέτουμε πως θα έχει συγκεκριμένες μελέτες υπόψη του, τα στοιχεία των οποίων επικαλείται…) πως η λειψυδρία στη Θεσσαλία «οφείλεται κατά 80% στη μείωση των βροχοπτώσεων (λογικό – αλλά γι’ αυτό μόνο ο… Θεός μπορεί να κάνει κάτι!) και κατά 20% στην κακή διαχείριση». Ακόμη και αν είναι έτσι και με δεδομένο ότι από το νερό που καταναλώνεται στην Ελλάδα το… 85% απορροφιέται για τις αρδεύσεις και μόνο ένα 5%-6% αφορά την αστική ύδρευση, είναι ένα πολύ σοβαρό ζητούμενο σε τι συνίσταται αυτό το 20% της «κακής διαχείρισης». Και το ακόμη… σοβαρότερο είναι το πώς προγραμματίζουμε, εξορθολογίζουμε, εκσυγχρονίζουμε την αγροτική μας καλλιέργεια. Η μερίδα του λέοντος της οποίας γίνεται στον θεσσαλικό κάμπο…

Να μην επαναλάβουμε το έγκλημα που συντελείται με τις απαρχαιωμένες μεθόδους άρδευσης, με τα γνωστά «κανονάκια» που εκσφενδονίζουν ντάλα μεσημέρι το νερό σε ύψη για να «πέσει» ως βροχή, με αποτέλεσμα να πηγαίνει στράφι πάνω από το… 60% του. Να ξεχάσουμε την ολιγωρία της πολιτείας (παρά τις μελέτες που έχουν γίνει από την ΕΥΔΑΠ – που προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει και το «σύστημα») να επιβάλει στους αγρότες τη «στάγδην» άρδευση, από την οποία θα εξοικονομούνταν το… 70% της συνολικής ποσότητας ύδατος που αφορά την άρδευση. Να μείνουμε στο πώς –σε τέτοιους καιρούς– προγραμματίζουμε την αγροτική μας καλλιέργεια, στο αν και κατά πόσο έχουμε κεντρική πολιτική αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών και στροφή σε εκείνες που έχουν μέλλον και τιμή (στην αγορά, όχι στις… επιδοτήσεις – που σε τρία χρόνια τελειώνουν!) και είναι λιγότερο υδροβόρες…

Δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτε προς αυτήν την ορθολογική (και σε λίγο: προϋπόθεση εθνικής επιβίωσης!) κατεύθυνση! Επιμένουμε να καλλιεργούμε βαμβάκι (από τις πλέον υδροβόρες καλλιέργειες!), αδιαφορώντας για το γεγονός πως και «τιμή» δεν έχει στην αγορά (εισάγουμε καλύτερης ποιότητας, στη… μισή τιμή της επιδότησης!), αλλά και οι περιβόητες κοινοτικές επιδοτήσεις (θυμάστε, «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά»!) έχουν πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία λήξεως: το 2013! Δεν βαριέστε – «δος ημίν σήμερον…» Ιδίως… προεκλογικά!

Ο κ. Σουφλιάς μάλιστα (που… θύμισε πως είναι Θεσσαλός πολιτικός) τάχθηκε υπέρ της υδροβόρας βαμβακοκαλλιέργειας (ξαναλέμε: ενοχοποιείται σοβαρότατα για το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας), γιατί «από αυτήν εισπράττει και ο αγρότης και… ο εθνικός κορβανάς – και μετά το 2013, πάλι κάτι θα καλλιεργηθεί στην πεδιάδα…»! Αντί να αποθαρρύνουμε (μέχρι και να απαγορεύσουμε!) τη συγκεκριμένη καλλιέργεια των… επιδοτήσεων και της ψηφοθηρίας, την καθιστούμε και… «εθνική παντιέρα»! Η Θεσσαλία, βλέπετε, δεν έχει μόνο πολιτικούς – έχει και ψηφοφόρους… [Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Κίτρινος» πυρετός…

Posted on 8 Απριλίου, 2009. Filed under: Μέσα μαζικής μεταφοράς, Ταξί | Ετικέτες: |

  • Tο ταξί στην Ελλάδα (ιδίως δε στο Λεκανοπέδιο, όπου κυκλοφορούν… 16.000 – αναλογικά τα περισσότερα από κάθε άλλη πρωτεύουσα του κόσμου!), τα πολλά τελευταία χρόνια δεν είναι «πολυτέλεια», ή μέσο που χρησιμοποιεί κανείς σε «έκτακτες» καταστάσεις. Στην πραγματική μας καθημερινότητα, παίζουν τον ρόλο «μαζικού μέσου μεταφοράς» και σε μεγάλο βαθμό καλύπτουν τις τεράστιες ελλείψεις που παρατηρούνται στο δίκτυο των δημόσιων μεταφορικών μέσων. Και όχι μόνο λόγω της… ελληνικής ιδιαιτερότητας της «πολλαπλής μίσθωσης», που μετατρέπει τα «κίτρινα» σε… μίνι μπας που αποβιβάζουν επιβάτες σε διαφορετικούς τόπους προορισμού! Υπάρχουν διαδρομές που δεν εξυπηρετούνται ή εξυπηρετούνται τόσο πολύπλοκα, ταλαιπωριακά, που είναι προτιμότερο ο μετακινούμενος πολίτης, με κάποια επιβάρυνση να επιλέξει το ταξί. Ιδίως αν βιάζεται…
  • Η αλήθεια είναι πως το ταξί δεν είναι ακριβό στη χώρα μας. Αν συγκρίνει κανείς το κόστος του με το αντίστοιχο πολλών ευρωπαϊκών πόλεων, θα το βρει από «φθηνό» μέχρι και συμφέρον σε πολλές περιπτώσεις. Και αυτό με την «ανοχή» αν όχι και την πολιτική που έχει ακολουθήσει η πολιτεία, που ρεαλιστικά και με επίγνωση της χαμηλής στάθμης και αποτελεσματικότητας των δημόσιων μέσων μεταφοράς, ευνόησε κάτι τέτοιο. Το ότι το ταξί αποτελεί στην ουσία «μαζικό μέσο», αποδεικνύεται και από τον υπερβολικά μεγάλο (σε σύγκριση και με την έκταση, πληθυσμιακή και γεωγραφική, της ευρύτερης Αθήνας…) αριθμό που κυκλοφορεί.
  • Σε κάθε περίπτωση, όμως, η… υπερβολικά γενναία αύξηση που αποφάσισε να δώσει η κυβέρνηση στο χιλιομετρικό κόστος («απλής» και «διπλής» ταρίφας – τα άλλα τιμολόγια παραμένουν αμετάβλητα, εκτός από εκείνο του «ραντεβού» για τα ραδιοταξί, που αυξάνεται μέχρι και 75%), και που μέσα σε έναν χρόνο θα φθάσει το 100%, προκαλεί εντύπωση. Ιδίως σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής δυσπραγίας και με δεδομένο πάντα πως το ταξί σε πολύ μεγάλο βαθμό υποκαθιστά τα μαζικά μέσα μεταφοράς.
  • Από καιρό, βέβαια, ασκούσαν πιέσεις για αυξήσεις των κομίστρων οι ταξιτζήδες. Να δούμε αν το επίπεδο των αυξήσεων που αποφασίσθηκε, θα αποβεί τελικά και προς όφελος του κλάδου. Γιατί, ιδίως σε τέτοιο οικονομικό κλίμα, η απόφαση «ας πάρω ταξί…», μπορεί, τελικά, να αποδειχθεί πολυτέλεια την οποία θα… σκεφθούν δύο φορές πριν την αποφασίσουν οι μετακινούμενοι (κυρίως οι του Λεκανοπεδίου), με αποτέλεσμα να… στραφούν τελικά, παρά την προβληματικότητά τους και την ταλαιπωρία που προσφέρουν, στα… αυθεντικά μέσα μαζικής μεταφοράς!
  • Μια τέτοια γενναιότατη αύξηση του κομίστρου στο ταξί, θα την δικαιολογούσε κανείς αν η πολιτεία είχε προηγουμένως φροντίσει ν’ αναβαθμίσει και εκσυγχρονίσει πλήρως (και ως προς το καλυπτόμενο «δίκτυο» και ως προς την ταχύτητα μεταφοράς) τις «δημόσιες» συγκοινωνίες. Να τις καταστήσει εξυπηρετικές, συμφέρουσες (χρονικά και οικονομικά) και μετά να αναδείξει το ταξί σε «πολυτέλεια» ή «μέσο ανάγκης». Εδώ σ’ εμάς, δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Παρά τις βελτιώσεις τους, τα μέσα μαζικής μεταφοράς απέχουν πολύ από το να κρίνονται «ικανοποιητικά» και εξυπηρετικά, το ταξί (και μάλιστα «απελευθερωμένο» τιμολογιακά) θα παραμείνει είδος πρώτης ανάγκης…
  • Εντύπωση, επίσης, προκαλεί και η απόφαση του υπουργείου Μεταφορών να επιτρέψει «πιλοτικά» τη χρήση από ταξί των λεωφορειολωρίδων (εδώ τις χρησιμοποιούν οι ταρίφες… κανονικά έστω και αν είναι παράνομο!), που καθιερώθηκαν, και σωστά, ακριβώς για να διευκολυνθεί η κίνηση των μέσων μαζικής μεταφοράς και να συντομευθεί αισθητά ο χρόνος των δρομολογίων τους. Η «προϋπόθεση» του υπουργείου, δηλαδή το μέτρο να ισχύσει πιλοτικά, εκτός δακτυλίου και μόνο τις ώρες «μη αιχμής», δεν σημαίνει και πολλά πράγματα – η καταστρατήγηση του μέτρου (που επεδίωκαν λυσσωδώς οι ταξιτζήδες!) θα επισημοποιηθεί σε όλο του το εύρος, ιδίως μάλιστα αν συνεκτιμηθεί πως τα «μέτρα αστυνόμευσης» στα οποία παρέπεμψε ο υπουργός, ήδη προβλέπονται, αλλά μόνο στα… χαρτιά!
  • Θεωρητικά, η αύξηση των κομίστρων (ανά εξάμηνο, μέχρι να φθάσει τον Μάιο του 2010 στο 100%) συνδέεται με την υποχρέωση των ταξιτζήδων να «αναβαθμίσουν» (καθαριότητα, συμπεριφορά, μη εκμετάλλευση του κοινού κ.λπ.) την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών, καθώς επίσης και την πιστή τήρηση των όρων που προβλέπονται για να μπορούν να χρησιμοποιούν τις λεωφορειολωρίδες. Θεωρητικά. Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί (αστυνομία, τροχαία, μεικτά κλιμάκια της νομαρχίας, λιμενικό κ.λπ.) ούτε προβλέπεται να αναβαθμισθούν ούτε να… υποχρεωθούν να λειτουργήσουν – και σήμερα υποτίθεται ότι ασκούνται έλεγχοι για όλα τα περί δραστηριότητας των ταξί. Επίσης στα χαρτιά…
  • Τι θα… «μείνει», τελικά; Το ακριβό ταξί, η κατάργηση στην πράξη του μόνου σωστού μέτρου για τη διευκόλυνση της κίνησης των δημόσιων μέσων μεταφοράς, των λεωφορειολωρίδων και η διάχυτη δυσαρέσκεια του όγκου των καθημερινά μετακινούμενων πολιτών. Προς τι;
  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χρόνια δάνεια από το μέλλον μας

Posted on 5 Απριλίου, 2009. Filed under: Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Για πολλά χρόνια, ως κράτος, ως κοινωνία, αλλά και ως άτομα «στραβά αρμενίζαμε». Με απλά λόγια, ξοδεύαμε συνεχώς περισσότερα από όσα «βγάζαμε». Και σε επίπεδο εθνικής, αλλά και οικογενειακής οικονομίας. Αυτά που μας έλειπαν, τα εξασφαλίζαμε δανειζόμενοι. Και διαρκώς… δανειζόμενοι, πορευόμασταν μακάριοι και ήσυχοι πως «δεν τρέχει τίποτε». Ούτε που μας περνούσε από το μυαλό πως το δάνειο δίνεται με κάποιο κόστος. Το εκάστοτε επιτόκιο. Που πάει να πει, σε κάποια στιγμή, θα χρειαστεί να ξοφλήσεις το χρέος σου καταβάλλοντας επιπλέον και τους τόκους. Που συνακόλουθα σημαίνει πως στο διάστημα που διαρκεί το χρέος θα πρέπει να έχεις κάνει το κουμάντο σου ώστε και κεφάλαιο για να ζεις να εξασφαλίζεις από τη «δουλειά» σου, αλλά και να βάζεις κάτι στην μπάντα για να μαζεύεις κεφάλαιο (συν τους τόκους) για να ξεχρεωθείς. Δηλαδή, με το χρέος που επιβαρύνθηκες, κανονικά θα έπρεπε να χρηματοδοτήσεις την όποια (κρατική ή ατομική) δραστηριότητά σου για να αυξήσεις το εισόδημά σου, να ξοφλήσεις το δάνειό σου (συν τους τόκους) και να σου μείνει και κάποιο όφελος. Αλλιώς… στραβά αρμενίζεις. Και θα χρεοκοπήσεις μετά απολύτου βεβαιότητος!

Εδώ είμαστε! Και ως χώρα, αλλά και σε ατομικό, κοινωνικό επίπεδο. Και αναγκαζόμαστε σε μια εντελώς αρνητική συγκυρία, όπου εκτός… από εμάς αρμενίζει πια στραβά και ο γιαλός, να δούμε την πραγματικότητα, που δεκαετίες αρνιόμασταν να αντικρίσουμε όπως ακριβώς είναι: δεν «βγάζουμε» αρκετά σε σχέση με όσα δαπανούμε, και έχουμε από πάνω να πληρώνουμε και τόκους για το χρέος μας. Για να «μπαλώσουμε» την κατάσταση… δανειζόμαστε ακόμη περισσότερο (και με επαχθέστερους όρους), με αποτέλεσμα και το χρέος να διευρύνουμε τραγικά και να αυξάνουμε το «τρέχον» έλλειμμα που και αυτό το «βολεύουμε» με δάνεια – φαύλος κύκλος!

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Αυτό που άμεσα πρέπει να κάνουμε (και έπρεπε να έχουμε κάνει από καιρό, τον ακόμη «καλό καιρό»…) είναι να «νοικοκυρευτούμε», να περιορίσουμε τις δαπάνες μας (αλλά ορθολογικά, με στόχο τη… διατήρησή μας εν ζωή, όχι «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι»!) και να επιδιώξουμε να αυξήσουμε τα έσοδά μας. Οχι αναγκαστικά «χαρατσώνοντας» αυτούς που ήδη βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης, αλλά υποχρεώνοντας τους «έχοντες» (και… ποικιλοτρόπως πλουτίσαντες τα τελευταία χρόνια) να συνεισφέρουν – και κυρίως: αυξάνοντας τον «εθνικό πλούτο», κάνοντας το «μαγαζί» να έχει εισπράξεις και κέρδη. Για να ξεχρεωνόμαστε σταδιακά, και να μένει και «κάτι» ως μαγιά για περαιτέρω ανάπτυξη του «μαγαζιού»…

Να αποκτήσουμε, δηλαδή, εθνική αναπτυξιακή πολιτική. Συγκεκριμένη, σχεδιασμένη, κοστολογημένη, ώστε στο τέλος κάθε χρονιάς, ο απολογισμός να μη βγάζει το ταμείο… μείον! Οπως με συνέπεια γίνεται όλα αυτά τα χρόνια – στα οποία, παρά ταύτα, εμφανίζαμε αυξημένο ΑΕΠ, που πάει να πει είχαμε «παραγωγή», άρα και έσοδα! Ας ομολογήσουμε επιτέλους στους ίδιους μας τους εαυτούς πως «ανάπτυξη» (στους δείκτες!) δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και… δείκτη της στέρεης ευημερίας ενός λαού, αλλά ούτε και εξασφάλιση του μέλλοντος μιας εθνικής οικονομίας. Γιατί, αυξημένο ΑΕΠ που στηρίζεται στην… κατανάλωση (εισαγόμενων προϊόντων!) που χρηματοδοτείται από δάνεια, δεν αποτελεί «βάση» μιας οικονομίας, αλλά… νάρκη στη βάση της, που θα σκάσει μετά βεβαιότητος.

Εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο

Συγκεκριμένο και ρεαλιστικό εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο, σημαίνει επιλέγω τους τομείς που ως χώρα έχω το (σχετικό, έστω) συγκριτικό πλεονέκτημα, τους ενισχύω οικονομικά, τους εξασφαλίζω με το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο και το πλέγμα των ελεγκτικών μηχανισμών που θα εξασφαλίζει τη σωστή λειτουργία τους, επενδύω σε αυτούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν έσοδα. Εξασφαλίζω, λ.χ., συνθήκες υγιούς ανάπτυξης και εμπορίας στον (όποιον έμεινε…) αγροτικό τομέα, ώστε να μην επιδοτώ από τη μια προϊόντα για τις… χωματερές, και από την άλλη να τα εισάγω για την εγχώρια κατανάλωση, επιβαρύνοντας το ήδη εκρηκτικό έλλειμμα του ισοζυγίου.

Κάνω τα αδύνατα δυνατά (με συγκεκριμένες πολιτικές σε συνδυασμό με την ιδιωτική πρωτοβουλία – που δεν την αφήνω να αυθαιρετεί και να σφάζει την κότα που γεννάει αυγά!) να αναπτύξω τον τουρισμό, που από πηγή πλούτου επί δεκαετίες, ως η βασική εθνική «βαριά βιομηχανία», κατάντησε να υστερεί σε σύγκριση με άλλες αναδυόμενες στον τομέα χώρες και να εμφανίζεται σήμερα προβληματική. Εκμεταλλεύομαι τη γεωγραφική θέση της χώρας (ενισχύοντας, μάλιστα, τη γεωπολιτική σημασία της με τις ανάλογες κινήσεις στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής…) για να προσελκύσω επενδύσεις, ιδίως στον τομέα των υπηρεσιών (αυτό προϋποθέτει ευέλικτη και αποτελεσματική κρατική μηχανή), που και θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν και εθνικό πλούτο θα σωρεύσουν.

Περιορίζω την κρατική σπατάλη (έχουμε περιθώριο μείωσης κατά 30%, λένε οι ειδικοί(!), βάζω τέρμα στην «πελατειακής», μικροπολιτικής και διεφθαρμένης λογικής λειτουργία του κράτους, που έχει ως αποτέλεσμα και τη μείωση της ανταγωνιστικότητας (λόγω «λαδωμάτων» που αυξάνουν το κόστος) των επιχειρήσεων αλλά και τη μη προσέλευση ξένων επενδύσεων. Με άλλα λόγια: με τόλμη, φαντασία, διάθεση υπέρβασης και αποφασιστικότητα για σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα που λειτουργούν ως οπισθέλκουσες, «από την αρχή αρχίζω ξανά…». Δεν είναι δύσκολο – πολιτική βούληση χρειάζεται.

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παρά του μη έχοντος…

Posted on 21 Μαρτίου, 2009. Filed under: Οικονομία, Πολιτική, Φοροεπιδρομή, Φορολογία | Ετικέτες: |

  • «Σεμνή και ταπεινή», λιπόβαρη η στήριξη από πλευράς κυβερνητικών βουλευτών (ακόμη και υπουργών – πλην των… διατεταγμένων!) των «δυσάρεστων, πλην κοινωνικά δίκαιων…» μέτρων που εξήγγειλε η κυβέρνηση, για εισοδηματική πολιτική σε μισθωτούς και συνταξιούχους, καθώς επίσης και για την εφάπαξ «έκτακτη εισφορά» για (μεικτά…) εισοδήματα άνω των 60.000 ευρώ. Απροθυμία να βγουν στα τηλεπαραθύρια (ξέρουν ότι θα τους άκουγαν εκτός από του Μαξίμου και οι… ψηφοφόροι τους!) και όσοι το αποτόλμησαν περιορίστηκαν σε κάποια στοιχειώδη «επιχειρήματα» (πιθανόν από κάποιο κομματικό «non paper») και αναμασήματα, διόλου πειστικά, περί «παγκόσμιας κρίσης» και «έκτακτων συνθηκών». Και κάποιοι, πιο τολμηροί από αυτούς που συχνά και ίσως αναιτίως χαρακτηρίζονται ως «αντάρτες» δεν παρέλειψαν να σημειώσουν πως ακριβώς σε τέτοιες συνθήκες δυσπραγίας και μείωσης της αγοραστικής δυνατότητας του κόσμου «θα ’πρεπε να προτιμηθούν άλλα “έκτακτα μέτρα”, όπως λ.χ. η φορολόγηση τραπεζών και επιχειρήσεων, με τις μεγαλύτερες αντοχές τους…».
  • Είναι και αυτές οι «διαβεβαιώσεις» οι επίσημες (ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό…), που ακόμη δεν έχει σβήσει ο απόηχός τους, πως «δεν πρόκειται να επιβληθεί καμιά πρόσθετη φορολογία…», που όπως και να το κάνεις σε δυσκολεύει να δικαιολογήσεις τις πρόσφατες ανακοινώσεις – ακόμη και αν τυπολατρικά θελήσεις να μείνεις στο ότι μια «έκτακτη εισφορά» επειδή είναι έκτακτη και εφάπαξ δεν συνιστά «φορολογία» – τρέχα πες το σε αυτόν τον οικογενειάρχη τετραμελούς οικογένειας με ετήσιο εισόδημα 61.000 ευρώ (καθαρά σκάρτα 40.000…) πως το χιλιάρικο που θα του πάρουν δεν είναι… φορολογία αλλά «έκτακτη εισφορά»! ΄Η το ζευγάρι των γερόντων που ζει από μια σύνταξη γύρω στα 850 ευρώ καθαρά («μεικτή» λίγο πάνω από τα 1.100), που όχι μόνο δεν θα πάρει αύξηση (έστω αυτό το «ένα γιαούρτι τη μέρα») φέτος, αλλά δεν δικαιούται και το «εφάπαξ» βοήθημα που θα πάρουν (μεταξύ 300-500 ευρώ για όλο τον χρόνο…) οι πιο… ντεσπεράντος της κατηγορίας τους…
  • Αλήθεια, γιατί «εφάπαξ» βοήθημα (για τους πολύ χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους) και δη… προεκλογικά «βολικό», λίγο πριν από τις ευρωκάλπες και όχι κανονική ισόποση έστω ετήσια αύξηση επιμερισμένη στο ανά μήνα εισόδημα; Γιατί οι όποιες αυξήσεις θα δοθούν μετά το πέρας (το όποτε) της κρίσης, να υπολογισθούν –και να υπολογίζονται από κει και μετά– σε μειωμένο και κάτω του πληθωρισμού μισθό ή σύνταξη «βάσης»;
  • Αλλά και πέραν αυτών: αφού υποτίθεται ότι τα μέτρα αυτά είναι «έκτακτα» και «εφάπαξ», γιατί άραγε οι αρμόδιοι κυβερνητικοί (και κυρίως οι του οικονομικού επιτελείου) επιδεικνύουν τέτοια… διστακτικότητα να διαβεβαιώσουν (με όση αξία και αν έχουν οι διαβεβαιώσεις τους, έστω…) πως δεν πρόκειται να ακολουθήσει και… δεύτερος γύρος «μετρολογίας» με το που θα πιάσει φθινόπωρο; Και ακόμη, αυτά τα όποια έσοδα εξασφαλισθούν από το πάγωμα μισθών και συντάξεων αλλά και το έκτακτο «χαράτσι» στους υποτιθέμενους «έχοντες» (θεωρητικά – γιατί οι πραγματικά έχοντες και κατέχοντες, φυσικά και νομικά πρόσωπα ουδόλως, θίγονται και συνεισφέρουν) με ποιο τρόπο θα βοηθήσουν ώστε να επιτευχθεί ο στόχος, εν μέσω κρίσεως, να εξασφαλισθεί κάποια ανάπτυξη;
  • Ανάπτυξη επιτυγχάνεις με επενδύσεις (που παράγουν προϊόντα και πλούτο και δημιουργούν θέσεις εργασίας) και με ενίσχυση της κατανάλωσης, που με τη σειρά της πυροδοτεί αυξημένη παραγωγή – άρα επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Οι δημόσιες επενδύσεις, αισθητά μειωμένες (ακόμη και έναντι εξαγγελθέντων, πολύ πρόσφατα, «στόχων»), οι ιδιωτικές δύσκολες και διστακτικές (και λόγω προβλήματος στο τραπεζικό κύκλωμα – παρά τα 28 δισ. που δόθηκαν για να ενισχυθεί, θεωρητικά, η «αγορά»…), η κατανάλωση βαίνουσα συρρικνούμενη έτι περαιτέρω και με τα «παγώματα» μισθών και συντάξεων – ποιο στην ευχή είναι το σχέδιο, πού ακριβώς αποβλέπει αυτή η πολιτική των «μέτρων», που δικαιολογήθηκαν ως απότοκος της «παγκόσμιας κρίσης»;
  • Μπαλώματα στο (χρόνιο μεν, πλην επιδεινωθέν θεαματικά τα τελευταία χρόνια…) δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι όλα τούτα – πέρα κι άσχετα με το περιτύλιγμα που θέλει να τα περιβάλλει η κυβέρνηση. Και ως μπαλώματα, θα αποδειχθούν πρόσκαιρα μόνο και αναποτελεσματικά επί της ουσίας – το ’πε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ: «Τα μέτρα, αποτυπώνουν τη δημοσιονομική αγωνία του κράτους, αλλά δεν αντιμετωπίζουν κανένα από τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας μας…».
  • Και, πάντως, κάθε άλλο παρά «κοινωνικά δίκαια» είναι τα μέτρα: εκτός «απόχης» οι προκλητικά πλουτίσαντες (Και με αμφιλεγόμενους τρόπους…) των αρκετών τελευταίων ετών, εκτός οι κατέχοντες μεγάλη ακίνητη περιουσία, εκτός η περιουσία της Εκκλησίας, εκτός οι με υπερβολική (σε κάποιες περιπτώσεις, μέχρι σημείου αισχροκέρδειας) εμπορικές επιχειρήσεις. Εντός, μόνο οι μικρομεσαίοι και ημιμεσαίοι, οι «συνήθεις ύποπτοι» που εύκολα τους «τσιμπάνε» και τους χαρατσώνουν. Οι φοροδιαφεύγοντες αλλά και οι υπόλογοι γι’ αυτά τα κάμποσα δισ. «βεβαιωθέντων πλην ανείσπρακτων» (πέραν της φοροδιαφυγής αυτά!) εσόδων;
  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Συναίνεση… «μηδενικής βάσης»;

Posted on 6 Μαρτίου, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση | Ετικέτες: |

Kαι ο Ομπάμα επιδιώκει τη συναίνεση (σε μια χώρα, που έχει την κουλτούρα της συνεννόησης και της διακομματικής συμφωνίας, επί συγκεκριμένων ζητημάτων…), αλλά τη ζητάει από τους Ρεπουμπλικανούς, προκειμένου να εξασφαλίσει την έγκριση από το Κογκρέσο πολύ συγκεκριμένων νομοθετημάτων που αποβλέπουν στη λύση συγκεκριμένων προβλημάτων. Σε μια διαδικασία «ένα βήμα την κάθε φορά». Δεν βγήκε… φόρα παρτίδα, ζητώντας γενικώς και αορίστως «συναίνεση» για ν’ αντιμετωπισθεί η οικονομική κρίση – παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο μέτρο, εξηγεί τις δράσεις και τις αντιδράσεις που, ενδεχομένως, θα προκαλέσει και επιδιώκει τη διακομματική έγκρισή του. Και ύστερα, προχωράει στο επόμενο…

Στην Ελλάδα δεν έχουμε πολιτικό πολιτισμό της συναίνεσης – έστω και στην πιο χαλαρή εκδοχή του. Πώς μπορείς να μιλάς για «συναίνεση», όταν η συνήθης πρακτική είναι το ένα κόμμα (εξουσίας) να κατηγορεί το άλλο για «λαμογιά, ανευθυνότητα, εθνική υποτέλεια», ο ένας πολιτικός αρχηγός να κατηγορεί τον άλλον ως «απατεώνα» και «αρχιερέα της διαπλοκής», η συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στο Κοινοβούλιο να… διανθίζεται με κορόνες του τύπου «είστε βαθιά νυχτωμένοι, ενεργείτε ως εχθρός του λαού» ή «αστειάκια», όπως το «έλα Γιώργο ν’ ακούσεις…»;

Να δεχθούμε, παρά ταύτα, πως «έκτακτες καταστάσεις» (αν και υπό μία έννοια όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σε τούτο τον τόπο σε αυτήν την… κατηγορία της «έκτακτης κατάστασης» εμπίπτει…) απαιτούν υπερβάσεις και έκτακτους χειρισμούς, μεταξύ των οποίων και τη διακομματική συναίνεση. Αντε, ας πούμε, να συναινέσουν οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα – αλλά σε πιο συγκεκριμένο, επεξεργασμένο, κοστολογημένο και μελετημένο σχέδιο, ποιου συγκεκριμένου προβλήματος; Γιατί, βεβαίως, γενικώς και αορίστως «συναίνεση από… μηδενική βάση» δεν είναι δυνατόν ούτε να επιζητείται (η δημοκρατία προϋποθέτει την αντίθεση, τη διαφορετικότητα, την εντός ορίων και με κανόνες σύγκρουση) ούτε να υπάρχει.

Οι συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς, με στόχο την επίτευξη συναίνεσης για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (με τα… πρόσθετα «εθνικά» επιβαρυντικά χρόνια χαρακτηριστικά), για να πείσουν πως δεν είναι μόνον επικοινωνιακού χαρακτήρα, θα έπρεπε να έχουν ως καμβά των συνομιλιών και συγκεκριμένες προτάσεις για λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα. Ας πούμε, «προτείνω την επιβολή έκτακτης εισφοράς, κλιμακούμενης ανάλογα με το ύψος του πραγματικού εισοδήματος…», ή «σας καλώ να συμφωνήσουμε στη σύσταση επιστημονικής επιτροπής για τη μελέτη ενός δικαιότερου και αποτελεσματικότερου φορολογικού συστήματος, με συγκεκριμένα μέτρα κατά της φοροδιαφυγής…».

Ο καμβάς, όμως, των συζητήσεων που είχε ο κ. Καραμανλής στις επιμέρους συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς, περιορίστηκε σε γενικές (και εν πολλοίς αυτονόητες…) διαπιστώσεις, όπως «ό,τι προσπαθήσουμε πρέπει να το πράξουμε στο πλαίσιο και με τήρηση των κανόνων που ισχύουν στην Ε.Ε.» (και… καλείς το ΚΚΕ να «συναινέσει» σε κάτι τέτοιο;), «το υψηλό δημόσιο χρέος είναι διαχρονικά τεράστιο θέμα που μας βαραίνει… και πρέπει να το πολεμήσουμε» ή «πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα με μείωση των δαπανών και περιορισμό της σπατάλης…», (άλλο τώρα που χρέος και ελλείμματα προϋπήρχαν και… αβγάταιναν και προ κρίσης) αλλά ακόμη και «να μην ενθαρρύνουμε τη διατύπωση υπερβολικών διεκδικήσεων» (ποιος, και με ποιο κριτήριο κρίνει μια διεκδίκηση, ας πούμε να μην υπάρχουν συντάξεις των 300 ευρώ, ως «υπερβολική»;).

Δεν έχει σημασία να επαναλαμβάνει κάθε τόσο (το ξανάπε, χθες, στο τηλεοπτικό διαγγελματικό μήνυμά του ο κ. Καραμανλής) η κυβέρνηση πως «έχει και σχέδιο και πρόγραμμα» – αυτό που έχει αξία, είναι αυτό το σχέδιο και το πρόγραμμα, εξειδικευμένο και επεξεργασμένο, να το παρουσιάσει και στον λαό (αδιαφορώντας για πολιτικό και… προεκλογικό κόστος) αλλά και στα κόμματα, ζητώντας και τις δικές τους προτάσεις και ιδέες, να οσμωθούν και να προκύψει (αν προκύψει) το όποιο «εθνικό σχέδιο».

Ο πρωθυπουργός, μας είπε χθες το βράδυ πως «δυστυχώς, δεν διαπίστωσε διάθεση συνεννόησης…» από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς – μα, διάθεση σε ποια συγκεκριμένη πρόταση; Γιατί, υποθέτουμε ότι στην περίπου δημοσιογραφική περιγραφή του βάθους, της έκτασης και της… μαυρίλας της κρίσης που διερχόμαστε στην οποία προέβη, δύσκολα θα βρει άνθρωπο που να διαφωνεί μαζί του. Μόνο που, οι υπεύθυνοι πολιτικοί που διαχειρίζονται την τύχη των λαών, δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε… περιγραφές των προβλημάτων αλλά να προχωρούν με τόλμη και αποφασιστικότητα σε συγκεκριμένες προτάσεις λύσεων – και πάνω σε αυτές, να επιδιώξει την όποια συνεννόηση και συναίνεση του πολιτικού κόσμου. Οι πολιτικοί αρχηγοί, του πρότειναν τις δικές τους σκέψεις για λύσεις. Ας τις μελετήσει, και ας… ξανασυγκαλέσει συνάντηση μαζί τους – τούτη τη φορά σε πιο συγκεκριμένο καμβά…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανίδρυση, της απόδρασης… ω απόγνωση

Posted on 2 Μαρτίου, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Ακυβερνησία, Ανεργία, Ανομία, Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Διεθνής Οικονομική κρίση, Δικαιοσύνη, Επενδύσεις, Εργασία, Εκλογές, Ελληνες, Κράτος, Κυβερνητική απραξία, Κόμματα, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Σωτήριο, εκτονωτικό, λυτρωτικό το χιούμορ με το οποίο ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές τις καταστάσεις που… του πέφτουν κατακέφαλα, είτε από δικές του παραλείψεις και αστοχίες είτε –συνηθέστερα– λόγω πλημμελούς λειτουργίας της πολιτείας. Το βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, με το θεαματικό «ριμέικ» της αεροαπόδρασης Παλαιοκώστα – Ριζάι από το… ελικοδρόμιο του Κορυδαλλού: σε χρόνο μηδέν επινοήθηκαν τα αστειάκια και τα καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα, μέσω μηνυμάτων στα «κινητά», που κατέκλυσαν τους διαφόρους ιστότοπους των μπλόγκερ. Εκτονωθήκαμε με γελάκια – αλλιώς, θα ’πρεπε να ’χουμε αρπάξει τις σανίδες και να ’χουμε ξεχυθεί στους δρόμους! Αναζητώντας κεφάλια ανευθυνοϋπεύθυνων, να τις σπάσουμε πάνω τους…

Με τις μέρες όμως να περνούν και την κυβέρνηση να συμπεριφέρεται με τον πιο «αστείο» (και, φευ, συνήθη…) σοβαροφανή τρόπο της, τα χαμόγελα σβήνουν από τα καλαμπούρια και τα ευκαιριακά αστειάκια και αυτό που μένει βαθιά μέσα του σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας είναι ένας αφόρητα σωρευόμενος προβληματισμός για την ποιότητα της διοίκησης, της διαχείρισης, της λειτουργίας του κράτους. Για τη (διαχρονική, δυστυχώς) άθλια ποιότητα και αποτελεσματικότητα του πολιτικού προσωπικού, την προκλητική συναίσθηση υπευθυνότητας, το εμφανέστατο έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και σχεδιασμένου συντονισμού των ενεργειών του. Σε κάθε τομέα δράσης και ευθύνης της πολιτείας – από τον πλέον ουσιώδη και κρίσιμο, μέχρι τον πιο «περιφερειακό» και δευτερεύοντα…

Δεν ήταν ποτέ ιδανικές (ούτε καν ανεκτές…) οι συνθήκες της «καθημερινότητας» σε τούτο τον τόπο. Η παραδοχή, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, πως «αυτή είναι η Ελλάδα!», αντί να λειτουργήσει, χρόνια τώρα, ως εφαλτήριο συντονισμένης προσπάθειας να αλλάξουν εκ βάθρων, με μικρά έστω σχεδιασμένα βήματα, τα πράγματα προς το καλύτερο, αντίθετα οδήγησε σε παθητική αποδοχή του ανερμάτιστου και του πρόχειρου, του αποσπασματικού και του ερασιτεχνικού ως «τρόπου» διακυβέρνησης από τη μια και «κοινωνικής αντίδρασης» από την άλλη. Συνέβαλλε στη μέγιστη δυνατή (και στρεβλή!) συνειδητοποίηση, από πλευράς κοινωνίας, πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως οργανωμένο σύνολο, αλλά ως… συνασπισμός επιμέρους ατομικών βουλήσεων, ομάδων μικρών και μεγάλων συμφερόντων αντιμαχόμενων μεταξύ τους, επικράτησε ως αξίωμα το «βολέψου εσύ, όπως μπορείς και άσε τους άλλους να κουρεύονται!».

Ποιο προσφορότερο έδαφος, ιδίως με ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στις πελατειακές σχέσεις εξουσίας και «υπηκόων» (είναι πολυτέλεια να μιλάμε στην Ελλάδα για πολίτες!), για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η διαφθορά (σίγουρα αμφίδρομη – αν και όχι ισόρροπη…) η διαπλοκή, η παράνομη συναλλαγή, το «φακελάκι» (ως ανάγκη για την εξασφάλιση από ένα απλό κρεβάτι στο νοσοκομείο, μέχρι την ανάληψη χρυσοφόρων δημόσιων έργων και προμηθειών) το πέρα από κάθε λογική «βόλεμα» με κάθε άνομο τρόπο. Ενα διάχυτο αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας σε κάθε βήμα, ένα προκλητικό και καταστροφικό έλλειμμα πλαισίου δράσης και κανόνων, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο ζήτημα…

Συνθηκες κοινωνιας

Μόνο που, δίχως τις απαραίτητες και προδιαγεγραμμένες συνθήκες ασφάλειας (και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τομέα της αστυνόμευσης και της εφαρμογής των νόμων…) είναι αδύνατο να υπάρξουν και να αναπτυχθούν συνθήκες κοινωνίας. Και αυτό το βιώνουμε με τρόπο συνθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος στον κόσμο, μια επικίνδυνη αίσθηση «ανοχύρωτου» σε κάθε βήμα και ενέργειά του, που τον κάνει να κλείνεται στο καβούκι του, να πασχίζει να «βολευτεί» με όποιο τρόπο προσφέρεται κατά περίπτωση, αδιαφορώντας (η αδιαφορία της πολιτείας, γίνεται αυτεπίστροφο και προσδιορίζει τη συμπεριφορά της κοινωνίας) για τις γενικότερες επιπτώσεις της συμπεριφοράς του – «ο καθένας για τον εαυτό του και ο… Θεός για όλους!».

Αυτή την εικόνα εκπέμπει, χρόνια τώρα, η κοινωνία μας. Και, δυστυχώς, αυτή η διαλυτική κατάσταση, επιδεινώθηκε τα λίγα τελευταία χρόνια, από μια πολιτική τάξη ανίκανη, άπραγη και άμαθη, που άφησε τα πράγματα να επιδεινώνονται σε όλους τους (ήδη προβληματικούς) τομείς – με πρόσθετη, μάλιστα, επιβάρυνση από το γεγονός ότι ανεδείχθη στην εξουσία ευαγγελιζόμενη την… «επανίδρυση του κράτους», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Οχι ως επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη σύμβαση υπεύθυνσης διακυβέρνησης…

Τον τελευταίο καιρό, κοινή παραδοχή πως ο κρατικός μηχανισμός όχι μόνο… χαλάρωσε περισσότερο του «συνήθους», αλλά πολύ συχνά βρίκεται σε παραλυτική αδράνεια. Η οικονομία και πριν φανούν τα σημάδια της παγκόσμιας κρίσης, υπολειτουργούσε, όχι μόνο σε επίπεδο δημοσιονομικών που αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά και από πλευράς «πλαισίου δράσης» για την ιδιωτική οικονομία, πλαισίου που η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Ο ρυθμιστικός ρόλος της κρατικής μηχανής, από την είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αναγκαία (για… κάμποσες δεκαετίες!) πάταξη της φοροδιαφυγής, την εξασφάλιση είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών, τη στοιχειώδη λειτουργία των μονάδων δημόσιας υγείας, μέχρι… την εύρυθμη κυκλοφορία στους δρόμους και τη διαχείριση των απορριμμάτων, από «αυτονόητος» διαρκώς «εθνικό ζητούμενο»!

Ενα γενικο μπαχαλο!

Και ως «κερασάκι», ήρθε τους τελευταίους μήνες κι ένα σαρωτικό κύμα πραγματικής, σε επίπεδο καθημερινής διαβίωσης του κόσμου, ανασφάλειας, με μια αστυνομία ανήμπορη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά από τη «μικρή» παραβατικότητα, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας, ακόμη πιο επικίνδυνης γενιάς τρομοκρατών, που όλο και πιο συχνά και όλο πιο τρομακτικά δείχνει την πρόθεση αλλά και την αποτελεσματικότητά της να χτυπάει «τυφλά», να σκοπεύει γενικά και αόριστα ως «στόχους» τον κάθε πολίτη, στο κάθε βήμα και πράξη της καθημερινότητάς του.

Το χειρότερο «μείγμα φόβου»: της οικονομικής απραγίας και ανασφάλειας, της φτώχειας από τη μια και του αισθήματος πραγματικής, σε επίπεδο ζωής, ανασφάλειας από την άλλη. Ενα μείγμα, που υποδουλώνει την κοινωνία, την αδρανοποιεί (σε συνθήκες που απαιτείται ανάταση, πρωτοβουλίες, ελευθερία βούλησης και δράσης για επίτευξη αναπτυξιακών στόχων!), ενεργοποιεί τα πιο φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της, με αποτέλεσμα και να χάνει την ικμάδα και τη ζωντάνια της, αλλά παράλληλα και να «παραδίδεται» ανήμπορη και ενδεής στις πιο αυταρχικές και ανελεύθερες πολιτικές της πολιτείας, με απολύτως ελεγχόμενες αντιδράσεις – και σε μεγάλο βαθμό και πολιτικής συμπεριφοράς…

Μπορεί οι εξουσίες να αρέσκονται, να μεθοδεύουν (ή απλώς να σπεύδουν να εκμεταλλευθούν) τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας, να επισπεύδουν τη διολίσθησή τους σε ανελεύθερες επιλογές και μεθοδεύσεις, να επιστρατεύουν και να επικαλούνται ως «άλλοθι» και διλήμματα τα δημιουργημένα (και από τη δράση αυτών των ίδιων!) αδιέξοδα – κοινωνίες φοβισμένες, είναι ευκολότερα ποδηγετούμενες και κατευθυνόμενες, με την επίκληση του «χάους» και της «αναρχίας». Μόνο που, τέτοιας ψυχοσύνθεσης κοινωνίες, σε βάθος χρόνου είναι νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να μαραζώσουν, να πάψουν να αναπτύσσονται και να παράγουν από «καλή ζωή» μέχρι πολιτισμό…

Το εθνικό μας πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε (αν υποτεθεί πως «θέλουμε» και δεν βολεύει η δράση τους…) να ελέγξουμε και να χειρισθούμε τους πάσης φύσεως παρανομούντες – από τους μικροκλέφτες, τους «μπαχαλάκηδες», τους τυφλούς τρομοκράτες, τους… αεροδραπετεύοντες φυλακισμένους, μέχρι τους «αυθαιρετούχους», τους φοροφυγάδες, τους ασύστολα χρηματιζόμενους αξιωματούχους της κρατικής μηχανής, τους «σκανδαλίζοντες» πολιτικούς που βολεύονται πίσω από την προκλητική επινόηση πως «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό…». Συμπλήρωμα του αισθήματος ανασφάλειας, η βεβαιότητα της α-νομίας!

Επιτέλους, ας μην το… «επανιδρύσουν» – ας επιχειρήσουν οι πολιτικοί μας, «απλώς» να κάνουν το κράτος να λειτουργεί και να διοικείται. Εστω με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και επάρκεια…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...