Οι δυνάμεις που πλάθουν το χάος

Posted on 10 Απριλίου, 2009. Filed under: Λεωφορειόδρομοι, Πόλη, Περιβάλλον, Ποιότητα ζωής | Ετικέτες: |

  • Οι πρόσφατες εξαγγελίες του κ. Ευ. Στυλιανίδη περί πιλοτικής εισόδου των ταξί στις λεωφορειολωρίδες εκτός μικρού (αλλά εντός μεγάλου) δακτυλίου σε ώρες μη αιχμής όλες τις εργάσιμες ημέρες και περί 50% μείωσης του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες για ορισμένες κατηγορίες επιβατών αποκάλυψαν την απουσία ή καλύτερα τη θυσία της πολιτικής στον βωμό της ψηφοθηρίας. Μέτρα σχεδόν αντιφατικά, καθαρά προεκλογικού χαρακτήρα, που καταδεικνύουν την έλλειψη σοβαρότητας σε ένα ζήτημα τόσο σοβαρό όσο το κυκλοφοριακό. Δεν έχει σημασία αν η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Μεταφορών, θα εφαρμοστεί πιλοτικά. Και η μικρότατη υπαναχώρηση αναφορικά με ένα καθημερινά παραβιαζόμενο μέτρο μεταφράζεται ως ουσιαστική ακύρωσή του. Διότι έλεγχος ως γνωστόν δεν υπάρχει, έχει εναποτεθεί στις 24 κάμερες μέσω των οποίων καταγράφονται μηνιαίως περί τις 1.000 παραβάσεις. Αλλά κάμερες δεν υπάρχουν παντού… Στη Συγγρού, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους, τη Χαρίλαου Τρικούπη, την Παπαδιαμαντοπούλου οι παραβιάσεις είναι κανόνας. Από τα 51 χλμ. λεωφορειολωρίδων στις κεντρικές αρτηρίες των Αθηνών, μόνο τα 20 χλμ. διατρέχονται αποκλειστικά από λεωφορεία.
  • Σε μια πόλη σαν την ελληνική πρωτεύουσα όπου δεν έχει δοθεί προτεραιότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στους σηματοδοτούμενους κόμβους, με μήκος λεωφορειολωρίδων/1.000 κατοίκους κατά 57% μικρότερο από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών πόλεων, με 0,54 θέσεις πάρκινγκ σε σταθμούς μετεπιβίβασης ανά 1.000 κατοίκους (στη Μαδρίτη 3,08, στη Ρώμη 3,85, στο Παρίσι 9,87), με 51% αύξηση της ιδιοκτησίας Ι. Χ. την τελευταία δεκαετία, με 8.128.000 καθημερινές μετακινήσεις (μόνο οι 3.270.000 με αστικές συγκοινωνίες) και ισχνή παρουσία λεωφορείων στο κέντρο (67% Ι. Χ. και ταξί, 2,96% λεωφορεία), η με κάθε τρόπο ενίσχυση της αξιοπιστίας των ΜΜΜ θα έπρεπε να αποτελεί την πλέον ανελαστική, σιδηρά πολιτική.
  • Μόλις 8 μήνες πριν ο κ. Χατζηδάκης μελετούσε την εισαγωγή και άλλων λωρίδων αντίθετης ροής, ώστε να μην παραβιάζονται από τους οδηγούς (από το σύνολο των 50,9 χλμ. μόνο τα 3,06 είναι αντίθετης ροής). Λόγια του αέρα. Στην πραγματικότητα η Αθήνα, το έχουμε πάρει απόφαση, «τρέχει» με 5 – 7 χιλ. την ώρα. Και προκειμένου να τρέξουν λίγο περισσότερο τα ταξί, και πίσω από αυτά οι παραβάτες ΙΧήδες, ακυρώνεται ένα μέτρο το οποίο, τουλάχιστον σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, έπεισε τον πολίτη ότι τις εργάσιμες ημέρες δεν κυκλοφορούμε στην πόλη με Ι. Χ. Στη χώρα μας οι κούφιες εξαγγελίες και η καταστρατήγηση κάθε λειψού μέτρου, αντίθετα, εμπεδώνουν τη νοοτροπία της χρήσης του Ι. Χ., ιδίως στη νέα γενιά, που από «ποδαράτη» έγινε «εποχούμενη» – το Ι. Χ. αποτελεί σύνηθες δώρο των γονιών στον επιτυχόντα στα ΑΕΙ…
  • Η εικόνα της βιώσιμης πόλης έχει «χτιστεί» μέσα μας με τα στοιχεία της ατομικής επιθυμίας μας και της ολέθριας βολής μας. Κανείς πολιτικός δεν έχει το σθένος να την γκρεμίσει. Να πολεμήσει τις πολλαπλές δυνάμεις που προσέδωσαν στην πόλη την άθλια φυσιογνωμία της. Αλλωστε, γιατί να το κάνει; Η ασυνέπεια στον πολιτικό βίο δεν καταχωρίζεται σε κανένα αρχείο καταστροφών. Εκεί ταξινομούνται μόνο οι συμφορές των νομοταγών… [Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υδροκέφαλο κράτος

Posted on 21 Μαρτίου, 2009. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Κράτος | Ετικέτες: |

  • Από το 2004 δημιουργήθηκαν 695 νέες δημόσιες υπηρεσίες και 467 αμειβόμενες επιτροπές, ανέφερε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Φίλιππος Πετσάλνικος σε πρόσφατη ερώτηση για τον υδροκεφαλισμό της δημόσιας διοίκησης.
  • Δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, αλλά παράπλευρη συνέπεια του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Παντού στον δυτικό κόσμο, η αποδυνάμωση του κράτους (χάριν της ελευθερίας των αγορών) δημιούργησε γόνιμο «έδαφος» για την άνθηση ακριβώς νέων υπηρεσιών και αμειβόμενων επιτροπών εκτός παλαιών μηχανισμών, ώστε να εξισορροπηθεί η απόσυρση του κράτους από τις ελεγκτικές του αρμοδιότητες. Στη χώρα μας αυτό έλαβε σχεδόν τραγικές διαστάσεις, αν σκεφθεί κανείς ότι πάνω στην παχυδερμική, γραφειοκρατική, σπάταλη, αντιπαραγωγική «μηχανή» (πάνω από ένα εκατομμύριο υπάλληλοι), χτίστηκαν άτσαλα και απροσχεδίαστα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας (πλην δυο-τριών φωτεινών εξαιρέσεων) νέες υπηρεσίες, νέες ανεξάρτητες αρχές, που διόγκωσαν την αδράνεια, την ανευθυνότητα και το χάος. Εξωτερικοί ελεγκτές επιβλέπουν (;) τις υπηρεσίες εσωτερικού ελέγχου ή τις συμβάσεις έργων, προμηθειών, παροχής υπηρεσιών, σύμβουλοι απαρτίζουν επιτροπές, επιστημονικοί συνεργάτες αναλαμβάνουν μελέτες. Ταυτόχρονα προσλαμβάνονται έκτακτοι για να κλείσουν τις άμεσες «τρύπες» στον κεντρικό «κορμό» (ενώ πολλοί μάχιμοι βαλτώνουν σε μη παραγωγικές θέσεις). Δεν είναι τυχαίο ότι το 46% των συνολικών προσλήψεων στο Δημόσιο (που αποτελούν το 25% όλων των προσλήψεων) αφορούν θέσεις προσωρινής απασχόλησης. Μια τεράστια νέα τάξη εργαζομένων «τακτοποιείται» για λίγο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (stage), σε θέσεις που έπειτα «παλεύεται» να διατηρηθούν με τροπολογίες (όπως παλαιότερα των μαθητευόμενων των ασφαλιστικών ταμείων και πρόσφατα των εργαζομένων σε αρχαιολογικούς χώρους). Σύντομα προστίθενται στη διογκούμενη μάζα των συμβασιούχων που διαμαρτύρονται στους δρόμους.
  • Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις νέες υπηρεσίες και επιτροπές, οι περισσότερες από τις οποίες απασχολούν υπαλλήλους, γραμματείς, εισηγητές, που αποζημιώνονται και ανά συνεδρίαση, για να καταλήξουν συχνότατα σε… προσχέδια πορισμάτων, που ανατίθενται σε ιδιωτικές εταιρείες για τη διενέργεια έναντι δεκάδων χιλιάδων ευρώ μελετών ή τη σύνταξη προτάσεων. Αλλες πάλι αντί να ξεμπλοκάρουν, αγκυλώνουν περαιτέρω τις αδρανείς δομές. Τα μέλη τους, συχνά, αντί να συνεργάζονται, κινούνται ανταγωνιστικά μεταξύ τους υποκινούμενα από τη διάθεση εξυπηρέτησης της ιδιαίτερης πελατείας τους.
  • Αποδυναμωμένο, κατακερματισμένο, υδροκέφαλο Δημόσιο. Εκείνο που πιο αποτελεσματικά καταφέρνει είναι να μεταποιεί κάθε νέα υπηρεσία σε παρασιτική «παραφυάδα» παρατρεχάμενων. Διότι δεν έχει εγκαταλειφθεί το κομματικό εμπόριο των θέσεων, η ρουσφετολογία, η συναλλαγή, η ιδιοτέλεια, η λογοδοσία όχι στην κοινωνία, αλλά στην πολιτική εξουσία.
  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Κλειστόν» λόγω ανακαίνισης

Posted on 13 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Διάλογος, Εκπαίδευση | Ετικέτες: |

Kαιαι ξαφνικά βρέθηκε λύση. Διάλογος. Για την παιδεία, για τη γεωργία… Ευφημισμός για τον πολιτικό ελιγμό σε ώρα κρίσης· στάση για προεκλογική ανασύνταξη. Οχι δημόσια συμφωνία ή διαφωνία, οργανωμένη ανάπτυξη αντιτιθέμενων απόψεων, πλατύτερη δυνατή νομιμοποίηση των αποφάσεων των ελίτ της εξουσίας. Αλλά «αγορά χρόνου». Εμμεση προεκλογική εκστρατεία. Νέες υποσχέσεις, νέες δεσμεύσεις, νέα απόπειρα επικοινωνίας με το ευρύτερο εκλογικό σώμα, ανανέωση των δεδομένων της πολιτικής ρητορείας από μηδενική βάση.

Οταν έχουν γίνει πολλά λάθη, έχουν προκληθεί πολλές εντάσεις, έχει υπάρξει πολλή φθορά τότε μηδενίζουμε το κοντέρ (tabula rasa) και λύνουμε το κουβάρι των αδιεξόδων με το σπαθί της επανεκκίνησης.

Διάλογος σημαίνει για την κυβέρνηση, παύση των εχθροπραξιών. Ολοι μαζί ξαναδίνουμε τα χέρια στην ουδετέρα προεκλογική ζώνη. Ξεχνάμε τη σκληρή πολιτική του συμμαζέματος και της λιτότητας («πρώτος εγώ θα ζητήσω να δοθούν χρήματα στην παιδεία», είπε ο υπουργός) και στο τραπέζι πέφτουν προς συζήτηση οι αυξήσεις, οι φοροελαφρύνσεις, οι παροχές, οι υπαναχωρήσεις…

Με τη στρατηγική του «εθνικού διαλόγου» η κυβέρνηση επιχειρεί μια εικονική εξυγίανση, έναν εξαγνισμό στα μάτια των πολιτών. Το «είμαστε ανοιχτοί σε όλα» του κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου ηχεί σαν κραυγή απελπισίας. Μη μας «μαυρίσετε», είμαστε εδώ, ν’ αφουγκραστούμε τις ανάγκες σας, τα προβλήματά σας. Και η παιδεία γίνεται και πάλι από τελευταίο, πρώτο συστατικό της πολιτικής. Το ίδιο και η γεωργία. Από κρίση προς άμεση διαχείριση, πολιτικός στόχος. Ο υπουργός αυτή τη φορά δεν αρνείται την επαφή και τα ευήκοα ώτα του, προσφέρεται…

Με τον διάλογο, υπολογίζει η κυβέρνηση, ίσως ξεμακρύνει η εικόνα της αδράνειας και της σήψης, ίσως αναστραφεί το αρνητικό κλίμα και δημιουργηθούν πιθανότητες εκλογικής νίκης. Και δεν χρειάζεται οι «υποψήφιοι» να επιστρατεύσουν τα γνώριμα τεχνάσματα, τη διπλοπροσωπία, τις σκηνοθεσίες, τους θεατρινισμούς, τους δελεασμούς, τα μυθολογήματα της πυρετικής προεκλογικής περιόδου. Η αναστήλωση της εικόνας τους γίνεται μέσω προτάσεων, αναδιατυπώσεων, σχεδίων… Ωστόσο, όπως στις προεκλογικές εκστρατείες έτσι και στον διάλογο, κάνουν ό,τι δεν θα έκαναν ποτέ στην καθημερινή πολιτική ζωή· να συνομιλήσουν μ’ αυτούς που συνήθως τους κλείνουν την πόρτα, να επιδιώξουν επαφή με ανθρώπους που απέφευγαν συστηματικά. Ευγένεια και ευπροσηγορία. Αν δεν έχεις επαφή με κάθε είδους σύμμαχο ή αντίπαλο, είσαι υποψήφιος για κλάματα…

Οχι ότι οι πολίτες πείθονται με τον διάλογο. Αντιλαμβάνονται το φιάσκο. Τη δημαγωγία. Την πιθανότητα του ναυαγίου. Πώς να εγκαθιδρυθεί ουσιαστικός διάλογος, όταν έστω και μία πλευρά στερείται κοινωνικής αξιοπιστίας; Αλλά σταματούν την γκρίνια, την αντίδραση. Η λέξη διάλογος είναι μια λέξη καταλυτική, αφού τουλάχιστον θεωρητικά αποκλείει τις μονόπλευρες και τετελεσμένες αποφάσεις, τις κινήσεις απελπισίας, τις ακρότητες.

Ωστόσο, εν προκειμένω, το μακρόσυρτο τελετουργικό του διαλόγου προσομοιάζει περισσότερο με την προεκλογική μεσοβασιλεία της κρατικής παραλυσίας, όταν δεν λαμβάνεται καμία απόφαση, απουσιάζει ο έλεγχος, περισσεύει η αδιαφορία. Οταν λέξεις και έννοιες χάνουν κάθε σημασία.

  • Tης Tασουλας Kαραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δολοφόνοι για πλάκα

Posted on 7 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Κοινωνία, Μετανάστες, Ρατσισμός | Ετικέτες: |

Συνέβη πριν από λίγες ημέρες. Τρεις Ιταλοί, 29, 19 και 17 ετών, με καθαρό ποινικό μητρώο, από οικογένειες «υπεράνω υποψίας», τριγυρνούσαν άσκοπα με το αυτοκίνητο μεταξύ Αντζιο και Νετούνο, μια παραθαλάσσια περιοχή 30 χλμ. από τη Ρώμη, έπειτα από μια βραδιά με μαριχουάνα και μπίρα. Οταν τους περίσσεψε ένα ευρώ στον μετρητή ενός σελφ σέρβις πρατηρίου, γέμισαν με το υπόλοιπο της πληρωμένης βενζίνης ένα μπουκάλι μπίρας, κι όταν λίγο αργότερα έπεσαν πάνω σε έναν 35χρονο Ινδό που κοιμόταν σε ένα παγκάκι του σιδηροδρομικού σταθμού, τον περιέλουσαν με βενζίνη και τον πυρπόλησαν. Ο Ινδός κατέληξε ημιθανής στο νοσοκομείο, οι τρεις νεαροί συνελήφθησαν και ομολόγησαν κυνικά την πράξη τους. Οχι, δεν είχαν τίποτα εναντίον του αλλοδαπού, δεν είναι ρατσιστές, σκόπευαν να κάψουν τον πρώτο που θα έβρισκαν μπροστά τους, ήθελαν να διασκεδάσουν την πλήξη τους, να κλείσουν τη βραδιά με μια δυνατή συγκίνηση…

Δολοφόνοι για πλάκα. Δεν ένιωθαν τίποτα και ήθελαν οπωσδήποτε να αισθανθούν κάτι. Παιδιά της διπλανής πόρτας που δεν μπορούν να κάνουν τον διαχωρισμό ανάμεσα στο καλό και το κακό, που αποδέχονται τη βία και τον τρόμο σαν φυσικό γεγονός. Ακόμη χειρότερα, που ψυχαγωγούνται με τη φρίκη, με την αγωνία του θανάτου που προκαλούν στον ανυποψίαστο άλλο. Μια άσκοπη βαρβαρότητα, αποκύημα της κοινωνικής αφασίας, της ηθικής και συναισθηματικής παράλυσης που γεννά η ληθαργική ιδιώτευση στον κόσμο του τεχνολογικού φετιχισμού, της κανιβαλικής αγοράς, της άνισης κατανομής πόρων και φόβων, της ανθρώπινης αμετροέπειας, των πολιτικών χειραγωγήσεων, των φυλετικών ομαδοποιήσεων…

Μια άγονη κενή στάσιμη καθημερινότητα, που «σπάει» με αλκοόλ, χοντροκομμένη πλάκα, σεξ, ναρκωτικά και αποκρουστικές πράξεις… Ομως, πίσω από την ακραία πλήξη, την ανοησία της διαβρωμένης ζωής και το κυνήγι των δυνατών συγκινήσεων υποβόσκει το δίχως άλλο ένας υφέρπων ρατσισμός. Δεν θα έκαιγαν έναν ομοεθνή τους, κάποιον που να αναγνωρίζουν την αξία του. Ο Ινδός είναι γι’ αυτούς υπάνθρωπος, η ζωή του δεν έχει καμιά αξία. Μπορεί να γίνει άθυρμα στα αναιδή τους χέρια. «Από πουθενά δεν προκύπτει ότι πρόκειται για ρατσιστική επίθεση», ανακοίνωσε η ιταλική αστυνομία και έκλεισε την έρευνα.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η ελληνική αστυνομία στις συχνές επιθέσεις οργίλων (ακροδεξιών) νεαρών σε αλλοδαπούς. Στο Αιγάλεω, στα Πετράλωνα, στον Αγιο Παντελεήμονα, στου Ρέντη, νεαροί οπλισμένοι με ρόπαλα, αλυσίδες, σίδερα, μαχαίρια, ακόμη και πιστόλια εισβάλλουν σε σπίτια Πακιστανών, Αφγανών, σε στέκια εκμάθησης ελληνικών, σε τζαμιά και τους μαχαιρώνουν, τους ξυλοφορτώνουν, τους τρομοκρατούν. Από φυλετικό μίσος, κυρίως. Μήπως και από πλήξη; Αγνωστο. Οι αστυνομικές έρευνες δεν αποδίδουν ποτέ καρπούς. Και έτσι οι εξουσίες μπορούν να κοιμούνται ήσυχες, αφού τίποτα δεν προδίδει τις δικές τους καθοριστικές ευθύνες για την κοινωνική διάλυση και τη βία, για τη γενική παρακμή. Είναι γνωστό. Μια ανίκανη πωρωμένη αυθαίρετη «κεφαλή» διαφθείρει και το «σώμα» – τόσο τους κυρίαρχους όσο και τα θύματά τους. Κι όταν η δημόσια ηθική παρακμάζει, αυξάνεται η σύγχυση, η βαρβαρότητα και η βία, η μισαλλοδοξία.

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η μηδενική αξία του «τίποτα»

Posted on 31 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολεοδομία | Ετικέτες: |

«Από το τίποτα δεν βγαίνει τίποτα» έλεγε ο Ληρ. Από κάθε νέο έργο στην αθηναϊκή τερατούπολη προκύπτει μόνο μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Σύντομα επέρχεται κορεσμός, αφού σπίτια και αυτοκίνητα, που πολλαπλασιάζονται ραγδαία (κάθε χρόνο στην Αττική οικοδομούνται περί τα 10.000 στρέμματα δασών, καμένων δασών, αδόμητης κι αγροτικής γης, κάθε χρόνο 200.000 νέα Ι.Χ. προστίθενται στα παλιά 2,5 εκατ.) επαναφέρουν την πρωτεύουσα στο γνώριμο χάος. Ολο και πιο απλωμένη, απροσχεδίαστα, σπασμωδικά (χωρίς αποχετευτικά δίκτυα, ελεύθερους χώρους, πολεοδομικό όραμα, λύσεις για τ’ απορρίμματα), όλο και πιο άναρχη, αντιαισθητική, ασφυκτική, τερατώδης.

Τι σωτηρία μπορεί να προσφέρει ένα πάρκινγκ 180 θέσεων στην Κυψέλη, με τους 80 κατοίκους ανά στρέμμα και το 0,4 του τετραγωνικού μέτρου πρασίνου ανά κάτοικο και 10% ετήσια αύξηση Ι.Χ. – αρκετές εκατοντάδες νέα Ι.Χ.; Αν όλοι ήθελαν μια θέση στο νεοανεγειρόμενο πάρκινγκ, που δεν θέλουν, οι περισσότεροι προτιμούν να σταθμεύουν δωρεάν (μόνο το 2% των οδηγών καταφεύγουν σε οργανωμένο πάρκινγκ), η «ανακούφιση» θα διαρκούσε λιγότερο από χρόνο. Και μετά; Μετά θα αναζητούσαμε άλλο κακοσυντηρημένο αλσύλλιο, για την κατασκευή, έπειτα από χρόνια, άλλου πάρκινγκ μερικών εκατοντάδων θέσεων (όταν τα αυτοκίνητα που «περισσεύουν» είναι χιλιάδες)…

Κανείς δεν αντιλέγει. Η κατάσταση με την παράνομη στάθμευση είναι οριακή. Για τα 2,5 εκατ. Ι.Χ. του Λεκανοπεδίου διατίθενται μόνο 265.000 θέσεις πάρκινγκ σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους. Τα υπόλοιπα δύο εκατ. και πλέον δημιουργούν περισσότερη ρύπανση, αφού στις πυκνοδομημένες περιοχές ένας οδηγός χρειάζεται 30-40 λεπτά για να βρει πάρκινγκ. Προκαλούν ατυχήματα. Εμποδίζουν τη διέλευση των πεζών, συχνά με ολέθριες συνέπειες. Οι χώροι στάθμευσης είναι αναγκαίοι, ειδικά σε μια πόλη που χτίστηκε, ακόμη χτίζεται, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας αυτοκίνητο. Ομως, ένα πάρκινγκ στην καρδιά ενός κορεσμένου, προβληματικού οικιστικού ιστού, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει, με πρώτο και κύριο εκείνο της εντατικής προσέλκυσης Ι.Χ…

Η αξιοπρεπής, άνετη, γρήγορη μετακίνηση είναι ένδειξη πολιτισμού και δημοκρατίας. Το ίδιο και η απρόσκοπτη στάθμευση. Ομως ούτε δρόμοι υπάρχουν για να χωρέσουν όλα τα Ι.Χ. (εκεί εμείς νιώθουμε πολιτισμένα και δημοκρατικά), ούτε χώροι στάθμευσης. Το πρόβλημα θα έλυναν περιφερειακά γκαράζ σε επιλεγμένους χώρους. Ομως δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό σχέδιο ούτε για πάρκινγκ ούτε για πράσινο.

Ο πόλεμος που μαίνεται μέρες τώρα, Κύπρου και Πατησίων, μεταξύ κατοίκων και δήμου για το ισοπεδωθέν αλσύλλιο, είναι κυρίως μια μάχη συμβολική. Μια έκταση πρασίνου δύο στρεμμάτων (όταν λείπουν από το Λεκανοπέδιο 10.000 στρέμματα πρασίνου) μοιάζει με τίποτα. Ενα τίποτα για το οποίο η φύση δούλεψε 300 χρόνια να το στήσει, να το τορνέψει, να το πλουμίσει με φυλλώματα και πουλιά. Ούτε δύο ώρες δεν χρειάστηκαν οι μπουλντόζες, ερίγδουπες, αδυσώπητες, για να το καταντήσουν «πάρκινγκ». Λίγο το πράσινο, απειροελάχιστο, όσο ένας κόκκος άμμου. Και η ζωή μας, λίγη, ένας κόκκος χρόνου μες στην αιωνιότητα…

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολιτική υπέρβαση με συναίνεση

Posted on 9 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Πολιτική υπέρβαση | Ετικέτες: |

Tης Ριτσας Μασουρα, Η Καθημερινή, 08/01/2009

Η δημοσκόπηση της Pubic Issue είναι σαφής. Τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα, βασικοί θεσμοί της νεωτερικής κοινωνίας, δεν απολαμβάνουν την εκτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας γι’ αυτό και κατατάσσονται τελευταία και κάθιδρα στον κατάλογο των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Βεβαίως, οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τις τάσεις της κοινωνίας τη στιγμή που διεξάγονται. Ναι, το γνωρίζουμε, όπως επίσης γνωρίζουμε ότι είμαστε λαός ευμετάβολος και συναισθηματικά φορτισμένος, που αναδεικνύει ή απαξιώνει με την ίδια ευκολία πολιτικά πρόσωπα, κόμματα και θεσμούς. Ομως, ανεξάρτητα από τα γονιδιακά μας «ατού», το μήνυμα των δημοσκοπήσεων υπάρχει και απευθύνεται ως νοερό βομβίδιο προς τους νόμιμους αποδέκτες, τους πολιτικούς, υπενθυμίζοντας ότι οφείλουν να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους πάραυτα. «Επαΐοντες της πολιτικής είστε, κύριοι, αλλά δεν αρκεί να είστε, πρέπει και να το δείχνετε», είναι η ουσία του μηνύματος.

Ιστορικά, όλοι γνωρίζουμε το πώς τα πολιτικά κόμματα διολίσθησαν στην ουρά της ελληνικής κοινωνίας. Οι διαπιστώσεις και οι περιγραφές, όμως, είναι η εύκολη υπόθεση. Το δύσκολο είναι να συμφωνήσουμε ότι υπό τις παρούσες συνθήκες απαιτούνται σημαντικές υπερβάσεις εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού, προκειμένου να συντελεστεί στοιχειώδης αναθεώρηση της πολιτικής, η οποία θα συνοδευτεί και από αλλαγή της δικής μας κατεστημένης νοοτροπίας. Να σπάσει επιτέλους το σπυρί της ήσσονος προσπάθειας, της αναξιοκρατίας, της υπόγειας συναλλαγής, της ρουσφετολογίας και της πελατειακής σχέσης. Στο κάτω κάτω ξεπερασμένες μέθοδοι δεν είναι όλες αυτές;

Το ερώτημα είναι αν θα αφήσουμε τις αναγκαίες υπερβάσεις να υπαγορευτούν από τις οργανωμένες μειοψηφίες και μόνο. Οι οργανωμένες μειοψηφίες συνήθως φωνασκούν υπερβολικά πολύ και κατά έναν περίεργο τρόπο είναι πεπεισμένες ότι εκπροσωπούν τη μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία, η οποία είτε έχει παραιτηθεί είτε λέει το τετριμμένο: «Ας βγάλει κάποιος άλλος τα κάστανα από τη φωτιά». Πιστεύουν επίσης ότι διαθέτουν το know how των πράξεων ακραίας διαμαρτυρίας και νομίζουν ότι εντυπωσιάζουν. Σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, επιδεικνύουν έναν λανθάνοντα δονκιχωτισμό, ο οποίος δημιουργεί παραπλανητικές εικόνες. Κυρίως, όμως, λησμονούν ότι αυτή η βαρετή σιωπηλή πλειοψηφία έχει επιλέξει να εκφράζει την άποψή της ανά τετραετία και μάλιστα ενώπιον της κάλπης. Ναι, τόσο απλά και δημοκρατικά. Βεβαίως, ιστορικά κι αυτό θα ήταν τεράστιο λάθος να το υποβαθμίζουμε, οι δυναμικές μειοψηφίες αναλάμβαναν ρόλο μπροστάρη, διαταράσσοντας την τυπική κοινωνική στασιμότητα. Κι ήταν κυρίως οι νέοι άνθρωποι που διψούσαν για οτιδήποτε καινούργιο, όταν το καινούργιο φάνταζε ως απευκταίο κακό στα μάτια των παλαιότερων.

Στο λεξιλόγιό μας υπάρχει η μαγική λέξη συναίνεση, εχθρική για τους νέους, αρεστή στους μεγαλύτερους. Ομως οι καιροί υποκρύπτουν τεράστιες δυσκολίες και η διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων χρειάζεται ανοικτά μυαλά, ευέλικτους πολιτικούς και συναίνεση στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Σε κάποια θέματα υπάρχουν συναινετικές κινήσεις, όπως στην Ολυμπιακή ή στα λιμάνια…

Αλλά αρκεί αυτό; Ενδεχομένως θα ήταν άκαιρη η δημιουργία στο άμεσο μέλλον μεγάλου συνασπισμού κατά τα γερμανικά πρότυπα (η ελληνική εμπειρία του ’89 αποτελεί κακό προηγούμενο) ή η αντιγραφή των μεθόδων Σαρκοζί, ο οποίος ενέταξε στο κυβερνητικό έργο του σημαντικές προσωπικότητες του σοσιαλιστικού χώρου. Αλλά μια ενδιάμεση πρόταση που δεν θα αλλοίωνε τη γενικότερη φιλοσοφία των κυβερνητικών προγραμμάτων, δεν θα περιόριζε τη δημοκρατική εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αλλά θα έδιδε βιώσιμες διεξόδους, θα μπορούσε αν μη τι άλλο να συζητηθεί. H πολιτική υπέρβαση δεν παύει να είναι ζητούμενο. Ας μην την αφήσουμε μόνο στις οργανωμένες μειοψηφίες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φοροφυγάδες σε βαθιά περίσκεψη

Posted on 20 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Οικονομία, Φοροδιαφυγή, Φοροεπιδρομή, Φορολογία | Ετικέτες: |

Του Κωστα Λεονταριδη, Η Καθημερινή, 20/12/2008

Kατά κανόνα, οι καταχωρίσεις υπουργείων στον Τύπο αποσκοπούν στο να πείσουν το κοινό ότι έχει παραχθεί μεγάλο έργο, έστω κι αν οι πολίτες δεν το έχουν αντιληφθεί.

Εξαίρεση αποτελεί η καταιγιστική εκστρατεία του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών που προσπαθεί να συνεγείρει το φιλότιμο του Ελληνα, καλώντας τον να πάψει να είναι φοροφυγάς. Πώς επιχειρείται αυτό; Με μία ερώτηση. «Θα αφήνατε ποτέ κάποιον ηλικιωμένο αβοήθητο;»

Ετσι, το υπουργείο μάς θέτει προ βασανιστικού διλήμματος. «Αυτό κάνουμε, όταν δεν αποδίδουμε τους φόρους που μας αναλογούν» -μένουν οι γέροντες αβοήθητοι, δηλαδή- γιατί «η φοροδιαφυγή στερεί από το κράτος τη δυνατότητα για μεγαλύτερες συντάξεις, καλύτερες παροχές και κοινωνική στήριξη σ’ αυτούς που τη χρειάζονται περισσότερο».

Παρατήρηση 1η: Εχουμε να κάνουμε με μια άμεση, ειλικρινή παραδοχή ότι το κράτος απέτυχε να τιθασεύσει τη φοροδιαφυγή, παραδοχή που διαλαλεί την απελπισία των αρμοδίων για την πορεία των δημόσιων εσόδων εν μέσω δεινής κρίσης.

Παρατήρηση 2η: Η εκστρατεία στηρίζεται σε συναισθηματικό υπόβαθρο, με έντονη ηθικολογική χροιά, καθιστώντας τους πολίτες συνυπαίτιους για το χαμηλό επίπεδο των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών. Πιο απλά: επειδή αδυνατώ να σας ελέγξω και να σας τιμωρήσω, κάντε την προσωπική σας υπέρβαση, μην κλέβετε, πειθαρχήστε στους νόμους. (Μην ξεχνάμε ότι το ύψος της φοροδιαφυγής εκτιμάται στα 25 δισ. ευρώ, ενώ το συνολικό «προϊόν» της παραοικονομίας εκτοξεύεται στα 70 δισ. ευρώ.)

Οι εμπνευστές της εκστρατείας δεν είναι αφελείς, δεν πιστεύουν ότι ο φοροφυγάς θα κοιταχτεί στον καθρέφτη και θα πει: «φτου σου ρε, τόσα χρόνια ήμουν κοινωνικά ασυνείδητος, βλάπτοντας τους συνανθρώπους μου, όμως από εδώ και πέρα δεν θα κρύβω από τη εφορία ούτε ευρώ». Αλλά από την άλλη πλευρά, όποιος διακρίνεται για το κοινωνικό και φιλανθρωπικό του έργο, έχει κατά τεκμήριο ήσυχη τη φορολογική του συνείδηση; Απλώς, οι εμπνευστές ευελπιστούν στην πρόκληση γενικευμένης κατακραυγής -και καταγγελιών;- κατά φοροφυγάδων από εκείνους που αδυνατούν να φοροδιαφύγουν και στην αναθέρμανση της «χρήσης» αποδείξεων στις συναλλαγές.

Σε κάθε περίπτωση, η συνείδηση των πολιτών απέναντι στο κοινωνικό καλό σφυρηλατείται από τη σοβαρότητα της πολιτείας, την ισονομία και το δίχτυ ασφαλείας που προσφέρει στους πολίτες, ενώ φαλκιδεύεται όταν το κράτος επικαλείται συνεχώς άλλοθι, αιτιολογώντας την ανικανότητά του να υλοποιήσει αυτά για τα οποία δεσμεύθηκε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...