Χρώματα και εικόνες από μια διαδήλωση

Posted on 5 Απριλίου, 2009. Filed under: Διαδηλώσεις, Ελλάδα, Κόμματα, Κινήματα, Κοινωνία, Κοινή Γνώμη, Πολιτική | Ετικέτες: |

H απεργία και η διαδήλωσή της την περασμένη Πέμπτη θα είχε μείνει στη μνήμη μας σαν λαϊκό πανηγύρι σε ηλιόλουστη μέρα. Δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο και η αστυνομία παρακολουθούσε από απόσταση, ήρεμη και διακριτική. Δυστυχώς, η μέρα τελείωσε εκεί γύρω στα μεσάνυχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή με την επίθεση και τον σοβαρό τραυματισμό των δύο αστυνομικών στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Γαλατσίου. Ας ελπίσουμε ότι το επεισόδιο δεν έχει σχέση με την απεργία, τη διαδήλωση και γενικά με την πολιτική. Δεν είναι όμως, λιγότερο σοβαρό.

Σε μια «γενική απεργία», όπως της περασμένης Πέμπτης το ερώτημα είναι πόσο είναι γενική. Το γράφω γιατί πιστεύω ότι, όταν οι πάσης αποχρώσεως συνδικαλιστές και οι αντίστοιχοι κομματικοί ρήτορες μιλούν για «εργαζόμενους» στον νου τους έχουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, εκτός εξαιρέσεων (π.χ. οι δημοσιογράφοι) συνήθως δεν έχουν την ευχέρεια να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία.

Αυτό είναι διπλά άδικο. Πρώτον, γιατί η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο σκληρή και ελεγχόμενη και συνοδεύεται πάντοτε από τον τρόμο της ανεργίας, είτε λόγω απόλυσης ή κατάρρευσης της επιχείρησης. Και δεύτερον, γιατί η δουλειά εκεί είναι η κυρίως δουλειά, αυτή που παράγει πλούτο με ικανοποιητική αποδοτικότητα. Ο μέσος όρος αποδοτικότητας στη χώρα μας πέφτει απελπιστικά όταν συνυπολογίζουμε την αποδοτικότητα της δουλειάς στον δημόσιο τομέα.

Με αυτή τη μάλλον κακεντρεχή για τους συνδικαλιστές και τους κομματικούς ρήτορες παρατήρηση θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τη διαδήλωση της Πέμπτης. Ακριβέστερα, να σας μεταφέρω τις δικές μου εντυπώσεις, για την «αντικειμενικότητα» των οποίων δεν εγγυώμαι.

Πριν από τη διαδήλωση – πορεία έκανα μια βόλτα στην περιοχή του Συντάγματος (στρατηγικός προορισμός κάθε διαδήλωσης και πορείας) που είναι και η γειτονιά μου. Σας βεβαιώ ότι όλα τα καταστήματα προς την Πλάκα και προς τις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού ήταν ανοιχτά και δούλευαν. Τα φαρμακεία, τα μανάβικα, τα σούπερ και μίνι μάρκετ, τα κρεοπωλεία, τα κουρεία, τα ημιπολυτελή της οδού Ερμού (τα πολυτελή βρίσκονται στο Κολωνάκι) ήταν όλα ανοιχτά και δούλευαν. Δούλευαν είναι τρόπος του λέγειν. Οι δρόμοι έρημοι από νωρίς. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το κέντρο της πόλης και το παρέδωσαν εξ ολοκλήρου στους διαδηλωτές. Εχουν πλέον πείρα της ταλαιπωρίας και σε ημέρα διαδήλωσης αποφεύγουν να περάσουν από το κέντρο της πόλης.

Πιστεύω ότι έτσι θα αλλάξει κάποτε και η στρατηγική των διαδηλώσεων. Σήμερα γίνονται αισθητές όχι από το μέγεθός τους, αλλά από το μέγεθος της ενόχλησης, που προκαλούν στους άλλους πολίτες. Η ενόχληση ποικίλλει: από την απλή ταλαιπωρία λόγω αποκλεισμού των δρόμων και διακοπής της κυκλοφορίας ώς τις καταστροφές καταστημάτων (πλουτοκρατών και μη αδιακρίτως), που τελευταία θεωρείται εξελιγμένη μορφή αγωνιστικότητας, διαμαρτυρίας και «εξέγερσης».

Ερημοι οι δρόμοι και οι καταστηματάρχες στην πόρτα. Ακόμα και οι δυο τρεις δεκάδες των εργαζομένων στη βιομηχανία Λαναρά που τις προηγούμενες μέρες είχαν στήσει τα αντίσκηνα στο κατάστρωμα του δρόμου και απέκλεισαν τη διέλευση οχημάτων από το κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος. Καθώς τους έβλεπα να ταλαιπωρούνται και να ταλαιπωρούν, άνθρωποι του μεροκάματου που ήρθαν από τη Βόρειο Ελλάδα, έλεγα μέσα μου γιατί κάποιος υπεύθυνος, κυβέρνηση ή τράπεζα, δεν συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια. Αν η βιομηχανία τους είναι βιώσιμη, λογικό είναι να της δώσουν τα χρήματα που χρειάζεται. Θα είναι μια σοβαρή επένδυση με ευεργετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Φοβάμαι ότι δεν τη θεωρούν βιώσιμη και μάλλον έχουν δίκαιο. Αλλά φοβούνται, για πολλούς και ποικίλους λόγους, να το πουν ξεκάθαρα και να λάβουν όλα τα μέτρα, πρόνοιας πλέον και όχι οικονομικά, που επιβάλλονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Και να εξηγήσουν και σε μας τους υπόλοιπους γιατί αυτή η βιομηχανία έφτασε σε αυτό το χάλι.

Με αυτές και άλλες σκέψεις στήθηκα στο πεζοδρόμιο, γωνία Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας, αποφασισμένος να παρακολουθήσω από κει την πομπή των διαδηλωτών, που μόλις είχε αρχίσει.

Η πρώτη εντύπωση ήταν λες και παρακολουθώ πανηγύρι. Πρόσωπα γελαστά, φώναζαν, με τη καθοδήγηση και το ρυθμό της «ντουντούκας», τα αγανακτισμένα συνθήματά τους αλλά όχι με πρόσωπα αγανακτισμένα. Οι διαδηλωτές γελούσαν, αστειεύονταν μεταξύ τους και άλλοι εμφανώς έπλητταν όπως πλήττουν όλοι οι άνθρωποι που απλώς κάνουν το καθήκον τους. Η δεύτερη εντύπωση έχει να κάνει με τα χρώματα. Η πομπή των διαδηλωτών ήταν ευχάριστα πολύχρωμη, ένα ποτάμι από χρώματα όταν την έβλεπες από μακριά. Θυμάμαι παλαιότερες διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’50 που ήταν γκρίζες. Δεν ήταν μόνο που για τους γνωστούς λόγους έλειπε παντελώς το κόκκινο, αυτό που ζωηρεύει κάθε χρωματική σύνθεση. Γκρίζα ήταν και τα ρούχα των διαδηλωτών. Και πιο γκρίζα και αγωνιώδη τα πρόσωπά τους. Προχθές το κόκκινο κυριαρχούσε σε διαφορετικές χρωματικές συνθέσεις, ανάλογα με την κομματική ένταξη των διαδηλωτών.

Η τρίτη εντύπωση αφορά το πλήθος και την οργάνωση. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μεγάλη και δυναμική. Ηταν πολυπληθής και ήρεμη. Οργανωμένη σε τρεις κύριες φάλαγγες: της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στην οποία υποθέτω ότι συμμετείχαν οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και οι λίγοι της Ν.Δ., του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), όπου κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα και του ΣΥΡΙΖΑ, όπου δεν μπορώ να πω ότι το κόκκινο είχε ξεθωριάσει σε ροζ, αλλά συνοδευόταν και από άλλες χρωματικές πινελιές. Ελειπε εντελώς το μαύρο που συνήθως κλείνει την πομπή των διαδηλώσεων. Περισσότερο νεανική ήταν η πομπή του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η εντύπωσή μου, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Στην ίδια πομπή διέκρινα και μερικούς αλλοδαπούς μετανάστες και ένα – δυο πανό με τη φωτογραφία της τραγικής κ. Κούνεβα. Περισσότερο ογκώδης και πιο καλά οργανωμένη ήταν η φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ). Χωρισμένη σε ομάδες με την ντουντούκα επικεφαλής να δίνει τα συνθήματα και τον ρυθμό τους.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν τα συνθήματα. Είχαν κοινό σημείο, αν και με διαφορετική συχνότητα και ένταση την καταδίκη του καπιταλισμού, των τραπεζών και της πλουτοκρατίας, που ως μοναδικοί υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Αυτού του είδους η καταδίκη ήταν σχεδόν απόλυτη στις φάλαγγες του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί θα συμφωνούσαν να πληρώσουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι, ο καπιταλισμός, οι τράπεζες, οι πλουτοκράτες κ.λπ., αλλά πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτούς; Τι θα μας απομείνει μετά;

Το σκεφτόμουν καθώς παρακολουθούσα την πομπή και άκουγα τα συνθήματα. Να ανατρέψουμε τα πράγματα και να τα καταστρέψουμε, σύμφωνοι. Με τι, όμως, θα τα αντικαταστήσουμε; Οι διαδηλωτές με τα συνθήματά τους δειλά και παρεμπιπτόντως ανέφεραν τη λέξη σοσιαλισμός σαν εναλλακτική λύση. Περισσότερο στη φάλαγγα του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ) και λιγότερο στου ΣΥΡΙΖΑ.

Και εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος. Αν περνάμε μια βαθιά κρίση του συστήματος, του καπιταλισμού, πρόκειται για σύστημα παραγωγής, εμπορίας και πολιτισμού. Από την αρχή είχε τα στραβά του, τις αδικίες, τις ανισότητες, τη σκληρότητα, την καταπίεση, τους πολέμους. Είχε, όμως, και τα καλά του. Τον πλούτο, την ευμάρεια, την επιστήμη, τον πολιτισμό του, τη δημοκρατία του. Για να το καταστρέψουμε πρέπει να το αντικαταστήσουμε με άλλο σύστημα, ανώτερο. Μέχρι σήμερα τίποτα τέτοιο δεν φάνηκε στον ορίζοντα. Οι απόπειρες να κατασκευασθεί κατέληξαν στην καταστροφή. Η μόνη θετική εμπειρία που έχουμε, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι η λογικότερη και κοινωνικότερη διαχείριση του καπιταλισμού και όχι η καταστροφή του. Ελπίζω ότι αυτό ισχύει και τώρα. Διαφορετικά θα επαληθευθεί… ο Νοστράδαμος που προέβλεψε ότι το 2013 θα είναι το έτος της μεγάλης καταστροφής του σύμπαντος κόσμου!

  • Tου Aντωνη Καρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σχέσεις δουλοπαροικίας μεταξύ εξουσίας και ΜΜΕ

Posted on 22 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: |

Πριν από αρκετά χρόνια ένας τηλεάνθρωπος (όπως λέμε θεατράνθρωπος) «έκλεισε» για ολόκληρη τη βραδιά ολόκληρο μπαρ για να γιορτάσει την ονομαστική του εορτή. Είχα προσκληθεί μάλλον από σπόντα και δεν πήγα ακριβώς, αλλά έκανα ένα σύντομο πέρασμα για να υποβάλω τις ευχές μου. Με κατάπληξή μου συνάντησα εκεί το μισό Υπουργικό Συμβούλιο και ολόκληρη τη «σκιώδη κυβέρνηση» της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και αντιπολίτευση η Νέα Δημοκρατία. Μην φαντάζεσθε ότι τσακώνονταν και βρίζονταν όπως κάνουν στη Βουλή. Με πλήρη συναίνεση γλεντούσαν του καλού καιρού. Ηταν συγκινητικό.

Μερικά χρόνια αργότερα, ένας άλλος τηλεάνθρωπος, περισσότερο γνωστός και διάσημος, τελούσε τους γάμους του. Εκεί δεν είχα προσκληθεί, από πού και ώς πού, και αναγκαστικά παρακολούθησα το ευτυχές γεγονός από εκτενή ρεπορτάζ σχεδόν σε όλες τις εφημερίδες και τα κανάλια. Ωραία η νύφη, πιο ωραίος ο γαμπρός και το νυφικό από διάσημο μόδιστρο. Αυτή τη φορά είδα ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο και ολόκληρη τη «σκιώδη κυβέρνηση» της αξιωματικής αντιπολίτεσης σε συγκινητική συναίνεση πάλι. Κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία και αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ.

Προχθές εκλέξαμε πρόεδρο της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Υποψήφιοι ο κ. Κυριακού και ο κ. Καπράλος. Επειτα από έντονο πολιτικό παρασκήνιο, απεσύρθη ο κ. Κούβελος, σύζυγος της υπουργού Εξωτερικών, της κ. Μπακογιάννη και ορκισμένος αντίπαλος του κ. Κυριακού στα ολυμπιακά. Προφανώς, εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση για να διατηρήσει η κυβέρνηση ό,τι απέμεινε από την ενότητά της. Ετσι θυσιάστηκαν οι φιλοδοξίες του κ. Κούβελου και ήταν πραγματικά άδικο. Τελικοί υποψήφιοι ο κ. Κυριακού και ο κ. Καπράλος.

Η αντιπαράθεση θα μπορούσε να αντιγράψει την κομματική, αλλά δεν προσφερόταν, τα αθλητικά επιμόνως κρατούνται εκτός πολιτικής. Υποτίθεται. Κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησης και τα αντίστοιχα της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ βγήκαν στις τηλεοράσεις και με συγκινητική συναίνεση πάλι έπλεξαν το εγκώμιο του κ. Κυριακού, κορυφαίου καναλάρχη το επάγγελμα. Ανενδοιάστως εξήραν την κοινωνική και εθνική προσφορά του ανθρώπου, υποστηρίζοντας εμμέσως πλην σαφέστατα την επανεκλογή του στη θέση του προέδρου της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Σπεύδω να διευκρινίσω ότι ο πρόεδρος δεν γίνεται αυτομάτως «αθάνατος», αλλά θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για την «αθανασία». Σημειωτέον ακόμη ότι η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, συν τοις άλλοις, αποκάλυψε και τι λαμόγια ήταν αρκετοί «αθάνατοι».

Δεν θα πω τίποτα σήμερα για τον κ. Κυριακού. Ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί για την «εθνική και κοινωνική αποστολή» του. Οπως θα θυμάστε, μας προέκυψε τότε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, συναινούσης της «επαναστατικής» Αριστεράς στη διανομή της τηλεοπτικής ισχύος. Από τότε κάνει ό,τι μπορεί σε όλους τους τομείς με τους οποίους ασχολείται και πετυχαίνει σε όλους. Εχει βέβαια κάποιες δοσοληψίες με τη Δικαιοσύνη για… ασήμαντες πολεοδομικές παραβάσεις, αλλά ποιος στην Ελλάδα δίνει σημασία σε αυτά. Ολα με κάποιο τρόπο τακτοποιούνται και μόνο ο φίλος μου ο κ. Βασίλης Μαγγίνας πλήρωσε ακριβά την απροσεξία του και την αμέλειά του. Ωστόσο, κάποτε που είδα τον κ. Κυριακού να παρελαύνει στο Καλλιμάρμαρο στο πλευρό του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι δυο τους και ενώπιον του πλήθους αναρωτήθηκα πώς δεν φρόντισε κανείς να ενημερώσει και να συμβουλεύσει τον κ. Κ. Παπούλια.

Εν πάση περιπτώσει το πρόβλημα δεν είναι ο κ. Κυριακού. Δεν θα επαναλάβω το εγκώμιο των κορυφαίων πολιτικών του δικομματισμού, όπως δικαίως θα έλεγε η κ. Α. Παπαρήγα. Πρώτον, γιατί δεν τα θυμάμαι αυτολεξεί, γιατί στις λέξεις κρυβόταν η αξία της συναίνεσης. Και δεύτερον, γιατί θα ντρεπόμουνα και απορώ ακόμη πώς δεν ντρέπονταν αυτοί που με τόσο λυρισμό τα ξεστόμισαν.

Για τον άλλο υποψήφιο, τον κ. Καπράλο δεν μίλησε κανένας, παρ’ όλο που είναι στέλεχος της Ν.Δ., όπως λέγεται. Τελικά εξελέγη ο κ. Καπράλος, προφανώς οι εκλέκτορες απειθάρχησαν και δεν ακολούθησαν τη συναινετική κομματική γραμμή. Εμαθα, όμως, αλλά δεν το έχω διασταυρώσει (σιγά που θα καθόμουνα να το διασταυρώσω) ότι το ΠΑΣΟΚ κάλεσε σε απολογία τρεις κομματικούς εκλέκτορες, γιατί δεν ψήφισαν τον κ. Κυριακού όπως ήταν η κομματική γραμμή. Καλά, δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν εν μέσω δεινής κρίσης; Επιβάλλουν την κομματική στην «κατά συνείδηση» κρίση και ψήφο των βουλευτών τους στη Βουλή; Είναι ανάγκη να καταδιώκουν τις συνειδήσεις και εκτός Βουλής;

Τι συμβαίνει, αγαπητοί αναγνώστες; Είναι τόσο ισχυρά τα κανάλια και οι καναλάρχες, ώστε να τους σέβονται, να παραβλέππουν ατοπήματα και γελοιωδώς να τους κολακεύουν όλοι οι ισχυροί πολιτικοί του κυβερνώντος δικομματισμού. Εμαθα ότι μετά την εκλογή ο κ. Κυριακού διεμήνυσε στην κυβέρνηση: «Με ρίξατε και θα σας ρίξω». Δεν χρειάζεται βέβαια να τους ρίξει, πέφτουν και μόνοι τους. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι βουλευτές πιστεύουν ότι αν δεν βγουν και δεν γελοιοποιηθούν στα τηλεοπτικά κανάλια, αν με κάποιο τρόπο δεν γίνουν τηλεοπτικά αναγνωρίσιμοι, χάνουν οπωσδήποτε την έδρα, ιδιαίτερα στις χαώδεις περιοχές όπως είναι όλες οι «Βήτα» Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης. Γι’ αυτό έχουν εγκαταλείψει τη Βουλή και αν ανενδοιάστως ποικιλοτρόπως εκτίθενται στα κανάλια και δουλικά κολακεύουν καναλάρχες και τηλεανθρώπους.

Το πιο τραγικό είναι να αποδίδουν στα κανάλια, αλλά και στον Τύπο μεγαλύτερη δύναμη απ’ ό,τι πραγματικά έχουν και να τα φοβούνται περισσότερο από όσο αυτά μπορούν να φοβίσουν. Οπότε η σχέση πολιτικής, Τύπου και ηλεκτρονικών ΜΜΕ μεταβάλλεται σε αθεράπευτο ψυχικό σύμπλεγμα, το οποίο στη σύγχρονη πολιτική γλώσσα ονομάζεται «επικοινωνία». Επικοινωνία δεν είναι πλέον η υπεύθυνη πληροφόρηση για τις ιδέες και την πολιτική ενός κόμματος ή μιας κυβέρνησης. Αυτού του είδους η επικοινωνία είναι άχρηστη, γιατί συνήθως ούτε ιδέες υπάρχουν ούτε πολιτική. Επικοινωνία είναι η πελατειακή σχέση μεταξύ πολιτικής από τη μια πλευρά, Τύπου και ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Σου δίνω για να μου δώσεις, υποστήριξη ή ανοχή. Είναι ο σκληρός πυρήνας της διαπλοκής. Πρώτα πλήττεται η ελευθεροτυπία, έπειτα η αξιοπιστία της Πολιτικής και, τέλος, τα συμφέροντα του τόπου.

Μια κυβέρνηση έχει ισχυρά μέσα για να ασκήσει αυτού του είδους την επικοινωνία. Εχει την κρατική και ημικρατική διαφήμιση, την κατανομή ισχύος και συχνοτήτων, την επιλεκτική πληροφόρηση (και παραπληροφόρηση). Η θέση της εξουσίας είναι ισχυρή. Παρ’ όλα αυτά υποκλίνεται στα κανάλια, στους καναλάρχες και σε μια μερίδα του Τύπου. Εχει πιθανότατα λόγους να φοβάται, αλλά πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι και ψυχοπαθολογικό. Τελευταίο παράδειγμα: η κυβέρνηση κοντεύει να διαλυθεί επειδή δεν τολμάει, φοβάται να σεβαστεί παλαιότερη νομική δέσμευση και να καταργήσει το αφορολόγητο 2% επί του τζίρου. Δεν είναι οι φόροι που χάνει και το παράδειγμα που δίνει. Είναι κυρίως η σκοτεινή διαχείριση μαύρου χρήματος και μέσω αυτού η εξαγορά συνειδήσεων.

  • Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υλικές και άυλες καταστροφές μιας εβδομάδας

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, ΚΚΕ, Κοινωνία, Μετανάστες, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Οικονομία, Παπαρήγα Αλέκα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Ταραχές | Ετικέτες: |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Σήμερα κλείνουμε μια εβδομάδα ταραχής, καταστροφών και εμπρησμών στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Είναι φαινόμενο των πόλεων, ο μισός πληθυσμός συγκεντρώθηκε στην πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα και σχεδόν ο υπόλοιπος μισός σε άλλες πέντε – έξι πόλεις. Δεν υπάρχουν πλέον χωριά και όσα υπάρχουν έχουν μετακινούμενο πληθυσμό, χωρίς αυτοτελή χωρική ζωή. Είναι η πρώτη παρατήρηση που μπορούμε να κάνουμε: ότι είναι φαινόμενο των πόλεων, του ανάμεικτου αστικού πληθυσμού με την απροσδιόριστη ακόμη προέλευση και τον απροσδιόριστο πολιτισμό.

Οι εφημερίδες κατέγραψαν τον απολογισμό των υλικών καταστροφών. Είναι εντυπωσιακός, αλλά δεν νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα. Υλικές ζημιές είναι, φαίνονται, καταγράφονται και επουλώνονται. Οι άλλες, οι ηθικές και ψυχολογικές, δεν φαίνονται, δύσκολα καταγράφονται και ακόμη πιο δύσκολα επουλώνονται. Συνήθως δεν επουλώνονται ποτέ, τις ξεπερνάμε και πάμε πιο πέρα, προχωράμε σε κάτι άλλο και μας βασανίζει το ερώτημα τι είναι αυτό «το κάτι άλλο».

Εγιναν προσπάθειες να αναλυθεί η πολιτική και ποιοτική σύνθεση του πλήθους που κατέβηκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενο και του τμήματος εκείνου που επιδόθηκε σε καταστροφές, εμπρησμούς και λεηλασίες. Κυρίως από δημοσιογράφους που ήρθαν σε άμεση επαφή. Ολες οι μαρτυρίες λένε ότι δεν ήταν οι «γνωστοί – άγνωστοι» 150 – 200 κουκουλοφόφοι, που σε κάθε διαμαρτυρία εφορμούν από το φρούριο των Εξαρχείων. Οι κουκουλοφόροι ήταν πολύ περισσότεροι και ποικίλα τα σημεία εξόρμησης. Συμμετείχαν και μετανάστες σε άγνωστο ποσοστό. Εχω πάντοτε εμπιστοσύνη στον κ. Πάνο Σόμπολο, γιατί είναι καλά πληροφορημένος, και τον άκουσα να λέει από τηλεοράσεως ότι αν κρίνει από τις συλλήψεις και προσαγωγές, το ποσοστό των μεταναστών είναι μικρό. Συμμετείχαν όμως και μετανάστες για πλιάτσικο, όπως είναι και φυσικό.

Η ηλικιακή σύνθεση των διαμαρτυρομένων ήταν το άλλο νέο φαινόμενο. Οι ηλικίες ήταν κάτω των είκοσι ετών και εφορμούσαν από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Λιγότερο από τα πανεπιστήμια, όπου κυριαρχούσαν οι παλιοί κουκουλοφόροι ηλικίας 25 – 30 ετών, έμπειροι στον κλεφτοπόλεμο με την προστατευτική κάλυψη του «ασύλου». Εμποροι της οδού Ερμού, που στέκονταν έξω από τα μαγαζιά τους με την ελπίδα ότι θα τα προστατεύσουν, έλεγαν ότι με τους μαθητές μιλούσαν, ήταν γελαστοί και χαρούμενοι, το γλεντούσαν, πετούσαν πέτρες στους «μπάτσους» και έφευγαν τρέχοντας μόλις έπεφταν τα χημικά. Οι μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν στο τμήμα της Ερμού από την Καπνικαρέα και κάτω, από ομάδες σαφώς μεγαλύτερης ηλικίας.

Πιθανά αποτελέσματα

Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τα πολιτικά αποτελέσματα αυτής της μεγάλης αναταραχής. Μερικοί περιμένουν ότι θα συνεχιστεί και θα επιταχυνθεί η πτώση της κυβέρνησης, η οποία πραγματικά, αυτές τις μέρες της αναταραχής, είχε εξαφανιστεί στη σκιά και τη σιωπή του Μαξίμου. (Δεν είναι βέβαιο αν αυτό είναι καλό ή κακό για την ίδια.) Η μεσαία όμως τάξη, και για να αφήσουμε αυτόν τον μάλλον ασαφή όρο, οι άνθρωποι της συνήθους καθημερινότητος, οι επαγγελματίες, οι μικρομαγαζάτορες, οι υπάλληλοι, το πλήθος που κάθε μέρα κυκλοφορεί στην αγορά και προπαντός οι ξετρελαμένοι από την αγωνία γονείς δεν κρύβουν την ενόχληση ή και την αγανάκτηση γι’ αυτήν τη βίαιη διασάλευση της καθημερινότητας. Αποδίδουν μεγάλες ευθύνες στην κυβέρνηση, αλλά και θέλουν (έτσι υποθέτω) από κάπου να πιαστούν και γύρω του να συσπειρωθούν.

Παρά τα ανεκδιήγητα χάλια της, η κυβέρνηση και η κυβερνώσα παράταξη παραμένει ένα σημείο αναφοράς ακόμα και με την αυστηρή κριτική που δέχεται. Προσωπική άποψη είναι ότι πιθανόν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, να σημειωθεί μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από τη Ν.Δ. Αυτό τεκμαίρεται και από τη στάση του ΠΑΣΟΚ που περιορίζεται σε «κεράκια» και αποφεύγει να ρίξει λάδι στη φωτιά της διαμαρτυρίας. Είναι βέβαιο για τη φθορά της κυβέρνησης και επέλεξε την απραξία ως τακτική, φοβούμενο τα λάθη που μπορούν να προκύψουν από την πράξη. Τεκμαίρεται ακόμη από τη σοβαρή και έμπρακτα προσεγμένη στάση της κ. Αλέκας Παπαρήγα του ΚΚΕ. Στις πειθαρχημένες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ΚΚΕ δεν σημειώθηκε το παραμικρό έκτροπο.

Προβληματικοί εμφανίζονται πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ. Μια μερίδα πιστεύει ότι η κατάσταση είναι «επαναστατική» και συνεπάγεται (στη θεωρία τουλάχιστον) την άρνηση και την ανατροπή της συνήθους καθημερινότητας. Ο κ. Α. Τσίπρας ανενδοιάστως επανέλαβε τα λόγια του Μάο Τσετούνγκ «πολλή φασαρία, άρα καλή κατάσταση». Το είπαμε και άλλοτε, η σύγχυση των μεγεθών είναι βαριά αρρώστια. Και ο κ. Αλέκος Αλαβάνος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γραφική αμετροέπειά του. Οι περισσότεροι, όμως, περιμένουν ότι ο ΣΥΝ θα εισπράξει μεγάλο μερίδιο δυσαρέσκειας και θα δει πάλι τα δημοσκοπικά του ποσοστά να ανεβαίνουν. Δεν αποκλείεται, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Το μεγάλο, όμως, πρόβλημα για τον ΣΥΝ είναι ότι δεν ξέρει τι να τα κάνει τα μεγάλα ποσοστά.

Συζητώντας με φίλο, μου έλεγε πως το κακό είναι ότι η κοινωνία μας έχασε τα σταθερά σημεία αναφοράς: τη θρησκεία, την οικογένεια, την εμπιστοσύνη και τον φόβο στο κράτος και στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία, τη συσπείρωση γύρω από ιδεολογίες και κόμματα. Τέλος, και το σημαντικότερο, ότι υπάρχει ένα «γενικό καλό», το «καλό» του τόπου και της πατρίδας, μπροστά στο οποίο υποχωρούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των ατόμων και των ομάδων. Χάθηκε και καταστράφηκε και το σχολείο και κυρίως η αυτοπειθαρχία κάθε προσπάθειας για την κατάκτηση της γνώσης.

Θα πουν μερικοί ότι όλα αυτά τα σταθερά σημεία αναφοράς είναι τα κλασικά στηρίγματα του συντηρητισμού και έχουν υπονομευθεί εδώ και πολλά χρόνια. Εστω! Επιτρέψτε μου, όμως, να πω αυτό που δεν πιστεύω: Δεν πιστεύω πια στη βίαιη επαναστατική ανατροπή του συντηρητισμού. Εχει πολλή βία και πολύ αίμα και αυτό το στοιχείο οδήγησε πάντοτε σε απρόβλεπτες καταστάσεις, που κανείς δεν τις σχεδίασε και κανείς δεν τις θέλησε. Και πολλή ανελευθερία και καταπίεση. Σε όλη την Ιστορία, ακόμη και μέσα στις «επαναστάσεις», ο συντηρητισμός και η αλλαγή ή ανατροπή συνυπήρχαν σε μια πραγματικά διαλεκτική σχέση. Αμήν.

Γονείς και παιδιά

Μπορεί να διαβρώθηκε και να υπονομεύθηκε η οικογένεια, βασικό κύτταρο κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Ο δεσμός, όμως, μεταξύ γονέων και τέκνων δεν καταλύθηκε, γιατί δεν είναι κοινωνικός, είναι κάτι πολύ περισσότερο και ισχυρότερο. Είναι φυσικός, πηγάζει από τη φύση μας. Είναι καιρός να ξαναβρούμε τα παιδιά μας και να ξαναμιλήσουμε μαζί τους. Να μάθουμε τι θέλουν, τι επιδιώκουν, τι ονειρεύονται και τι σκέφτονται για το δικό τους μέλλον. Αν θέλουν να πάνε στα ναρκωτικά, να πάνε. Αν θέλουν να πάνε σε γιουρούσια εμπρησμών και λεηλασιών, να πάνε. Αν θέλουν να αντιταχθούν στο κράτος και στην ανοησία του, ας αντιταχθούν. Αρκεί να το ξέρουν, να έχουν συνείδηση και ευθύνη γι’ αυτό που πάνε να κάνουν. Γι’ αυτό και μόνο πρέπει να ξαναβρούμε τα παιδιά μας, όχι για να τα νουθετήσουμε, αλλά για να τα καταλάβουμε και να μας καταλάβουν, για να τα γνωρίσουμε και να μας γνωρίσουν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...