Ελειψε η Ευρώπη

Posted on 30 Μαΐου, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές | Ετικέτες: |

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 30/5/2009

Πέρασε και αυτή η «τηλεμαχία» και απ’ ό,τι μου είπαν (ο ίδιος δεν μπόρεσα να δω και να ακούσω) άφησε καλές εντυπώσεις. Οι αρχηγοί των κομμάτων ήταν καλοί και μελετημένοι. Δεν αιφνιδιάστηκαν και δεν στριμώχτηκαν.

Ομως «τηλεμαχία» δεν ήταν. Κανείς δεν βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο έναντι του άλλου, κανείς δεν συνάντησε την αντίρρηση, τον αντίλογο, την αντιπρόταση. Οι απόψεις διατυπώθηκαν παράλληλα, το ίδιο και τα επιχειρήματα, και έλειψε αυτό το «απέναντι» που σε άλλους χώρους συζητήσεων, στη Βουλή ή κατά την ακροαματική διαδικασία στα δικαστήρια, θεωρείται και είναι ο κλοιός της αλήθειας και της ορθότητας. Ηταν σαν μια παράσταση ενώπιον του κοινού χωρίς εσωτερική κίνηση, χωρίς σύγκρουση και χωρίς δραματικότητα. Οι αναφορές των μετέπειτα δελτίων ειδήσεων (αυτές τις είδα και τις άκουσα) δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν σημεία αιχμής, υποθέτω γιατί δεν υπήρχαν.

Δεν ήταν επίσης μια «τηλεμαχία», μια συζήτηση για την Ενωμένη Ευρώπη, όπως θα ταίριαζε ή θα επιβαλλόταν στις ευρωεκλογές. Είναι φυσικό και αναμενόμενο κάθε μορφή εκλογών να φέρνει τη σφραγίδα των εσωτερικών προβλημάτων και αντιθέσεων. Πρυτάνευσαν η οικονομική κρίση, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, οι μετανάστες, τα σκάνδαλα. Οι αρχηγοί απευθύνονταν στο μεγάλο τηλεοπτικό κοινό και του μιλούσαν γι’ αυτά που ήδη γνωρίζει. Του μιλούσαν μάλιστα με το βλέμμα στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές γιατί γνωρίζουν ότι οι ευρωεκλογές, παρά την αυξημένη αποχή που προβλέπεται, θα είναι πρόκριμα των γενικών εκλογών, οποτεδήποτε και αν διεξαχθούν ή ακόμη και αφετηρία πολιτικών εξελίξεων. Οι ευρωεκλογές, βλέπετε, δεν απέκτησαν ακόμη αυτοτέλεια και τη δύναμη να κρίνουν και να αποφασίζουν τα της Ε.Ε. και κατ’ ανάγκην περιορίζονται στα εσωτερικά κάθε χώρας και κυρίως στο ζήτημα της διακυβέρνησης, το οποίο εντούτοις δεν είναι το ζητούμενο στις ευρωεκλογές. Μετά την τηλεμαχία κλονίστηκε ακόμη περισσότερο η πεποίθησή μας ότι τη μεθεπόμενη Κυριακή εκλέγουμε αντιπροσώπους για το Ευρωκοινοβούλιο και όχι την κυβέρνηση της χώρας.

Και όμως πολλά εγνώριζαν και θα μπορούσαν να μας πουν οι αρχηγοί μας για προβλήματα που είναι κοινά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και απαιτούν κοινή αντιμετώπιση. Η οικονομική κρίση, η καταστροφή του περιβάλλοντος, οι μετανάστες, η διακίνηση ναρκωτικών, η εγκληματικότητα είναι φαινόμενα παγκόσμια και ευρωπαϊκά. Η κοινή αντιμετώπιση είναι ίσως ο μόνος δρόμος για να αποκτήσει η Ε.Ε. «κρατική» υπόσταση και εμείς συνείδηση ότι, παρά τις διαφορές μας, ανήκουμε στον ευρύτερο χώρο της, είμαστε «Ευρωπαίοι».

Στην αρχή της οικονομικής κρίσης οι Ευρωπαίοι συζητούσαν μέτρα για την κοινή αντιμετώπισή της. Τώρα όλα δείχνουν ότι τα ισχυρά κράτη – μέλη εγκατέλειψαν αυτούς τους κοινούς ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς και οι χώρες κλείνονται εγωιστικά στον εαυτό τους και στα προβλήματά τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα «πεπραγμένα» [της θητείας του Νικήτα Κακλαμάνη στο Δήμο Αθηναίων]

Posted on 10 Απριλίου, 2009. Filed under: Δήμος Αθηναίων, Κακλαμάνης Νικήτας | Ετικέτες: |

Ο δήμαρχός μας, ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης, γιόρτασε τη συμπλήρωση δύο ετών από την εκλογή του. Εχει τις ολόθερμες ευχές μας. Οργάνωσε συγκεντρώσεις, γεύματα, συναντήσεις με δημοσιογράφους και άλλα που συνηθίζονται σε αυτές τις περιπτώσεις στο πλαίσιο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνιακής πολιτικής, με την καλή έννοια αυτών των όρων, αν υπάρχει. Εξέδωσε και ένα τόμο με τα πεπραγμένα αυτής της διετίας (2007 – 2008). Επικουρικώς δε και ένα τεύχος, σαν περιοδικού μεγάλου σχήματος με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο του τόμου, ακόμη και με τους ίδιους τίτλους κεφαλαίων, σαν ένα συμπλήρωμα του ογκώδους τόμου, προφανώς για να διευκολυνθεί η πληροφόρηση του «μεγάλου κοινού» που συνήθως αποφεύγει τους ογκώδεις τόμους. Θα ήταν επαρχιωτισμός και μεμψιμοιρία να ρωτήσω πόσο στοίχισαν όλα αυτά στον καταχρεωμένο Δήμο της Αθήνας. Στο κάτω κάτω προέχει η πληροφόρηση των δημοτών που σε δύο χρόνια θα κληθούν να ξαναψηφίσουν υπέρ του κ. Νικήτα Κακλαμάνη.

Θα μπορούσα να είχα εντυπωσιασθεί από τις δύο εκδόσεις με το «έργο της διετίας». Πλούσιες φωτογραφίες, πίνακες, νούμερα, στατιστικά στοιχεία, όλα ωραία και πειστικά. Άλλωστε, αγνοώ τα θέματα και ό, τι να μου πει ο δήμαρχος με πείθει.

Έλα όμως που ένα – δυο ζητήματα της πόλης τυχαίνει να τα γνωρίζω, όπως τα γνωρίζουν και όλοι οι δημότες. Ένα από αυτά είναι τα σκουπίδια, επί το ευγενικότερον τα απορρίμματα και επί το επιστημονικότερον τα στερεά απόβλητα της πόλης. Στα «πεπραγμένα» ο κ. δήμαρχος μάς λέει ότι αγόρασε τόσα απορριμματοφόρα, τοποθέτησε τόσους νέους κάδους με διαφορετικό χρωματισμό, ανάλογα με το είδος των απορριμμάτων… που οφείλουν (οι κάδοι) να δεχθούν, ότι ρύθμισε τα δρομολόγια των απορριμματοφόρων, ώστε να μην ενοχλούνται οι δημότες και άλλα. Για όλα αυτά καμία αντίρρηση.

Κάτω από το σπίτι μου υπάρχουν πέντε – έξι κάδοι. Πριν από δέκα χρόνια υπήρχαν μόνο δύο και επαρκούσαν, τότε τρώγαμε λιγότερα και λιγότερα πετούσαμε. Δεν πρόσεξα ποτέ αν οι σημερινοί κάδοι είναι διαφορετικά χρωματισμένοι, αλλά και δεν χρειάσθηκε να το προσέξω. Ολη η γειτονιά πετάει τα σκουπίδια της εκεί ανάκατα, υπόλοιπα τροφίμων, χαρτιά, υλικά συσκευασίας, τα περισσότερα σε νάιλον σακούλες. Το ίδιο κάνω και εγώ γιατί ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι πρέπει να κάνω διαφορετικά, με τον τρόπο που περιγράφει ο κ. δήμαρχος στα πεπραγμένα. Το ίδιο όμως παρατήρησα ότι συμβαίνει και σε γειτονικές συστάδες κάδων, αλλά και σε όλη την έκταση του Δήμου της Αθήνας. Κάθε μέρα, τα χαράματα, περνάει το απορριμματοφόρο και έτσι ανάκατα τα μαζεύει και τα πολτοποιεί. Διασχίζοντας το Λεκανοπέδιο τα αποθέτει στη χωματερή στα Λιόσια ή στη Φυλή. Στη χωματερή όχι στον ΧΥΤΑ και το ξέρει ο κ. δήμαρχος.

Δεν μιλάμε για την καθαριότητα της πόλης, είναι ένα άλλο πιο σύνθετο θέμα. Μιλάμε για την περισυλλογή των απορριμμάτων που, σε μια πόλη όπως η Αθήνα, πιστεύω ότι είναι η πρώτη φροντίδα του δημάρχου της. Δεν αναφερόμαστε επίσης στη γενικότερη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής. Δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο δήμαρχος της Αθήνας, αλλά φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης.

Ενα άλλο θέμα που συμβαίνει να γνωρίζω, όπως και όλοι οι δημότες, είναι η ασυγκράτητη εξάπλωση των τραπεζοκαθισμάτων σε όλους τους ελεύθερους και κοινόχρηστους χώρους, πεζοδρόμια, δρόμους, πλατείες, πάρκα, παντού. Με την άδεια του δήμου ή χωρίς άδεια, με τα «στραβά του μάτια». Τέλος, να υπενθυμίσω ότι στον Δήμο της Αθήνας υπάγεται και η ζούγκλα του Ψυρρή, του Θησείου, της Πλάκας, της πλατείας Θεάτρου, της Ομόνοιας κ. ά. Δεν είναι τόσο ωραία όλα, όπως περιγράφονται στα «πεπραγμένα». [Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ζητείται βούληση – περί πανεπιστημιακού ασύλου

Posted on 8 Απριλίου, 2009. Filed under: Ασυλο | Ετικέτες: |

Από τον ευρωβουλευτή της Ν.Δ. και πρώην πρύτανη επί δύο θητείες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τον κ. Αντώνη Τρακατέλλη λάβαμε και δημοσιεύουμε την ακόλουθη επιστολή:

Κύριε Καρκαγιάννη
Αν επιχειρήσει κανείς την ανατομία πολλών νοσηρών καταστάσεων στην Ελλάδα θα διαπιστώσει ότι μόνο κατ’ επίφασιν είναι περίπλοκες σε ό, τι αφορά την αντιμετώπισή τους. Κοινώς πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, ακριβώς επειδή δεν έχουμε καλή σχέση με την ανάληψη της ευθύνης. Το αποτέλεσμα είναι η διαιώνιση προβλημάτων, απλών κατ’ ουσίαν, αλλά και στρεβλώσεις, όπως το διαβόητο πολιτικό κόστος, που συνεπικουρούν τη μετάθεση ευθυνών ένθεν κακείθεν.

Τη διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνει με τον πιο δραματικό τρόπο η υπόθεση του ακαδημαϊκού ασύλου. Δραματικό, διότι ουδείς πλέον αμφισβητεί ότι η κατάσταση έφθασε στο μη περαιτέρω, με συνέπειες που διαχέονται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.

Η νομοθεσία περί του ασύλου υπάρχει, τροποποιημένη βάσει της κτηθείσας εμπειρίας. Θα μπορούσε, βεβαίως, να τύχει σαφέστερης διατύπωσης, ώστε η διαδικασία άρσης να είναι απλούστερη και ταχύτερη και η προστασία του λυσιτελής. Γεγονός είναι, ωστόσο, ότι το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στο σκέλος εφαρμογής της νομοθεσίας, προαπαιτούμενο της οποίας είναι η πολιτική βούληση και εκείνη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Και εξηγούμαι:

Προβλέπεται αυτεπάγγελτη επέμβαση της αστυνομίας, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, όταν διαπράττονται ποινικά αδικήματα, όπως η χρήση των χώρων των ιδρυμάτων ως ορμητηρίου για καταστροφές, διακίνηση ουσιών κ. ά. Επομένως, όταν αυτό δεν συμβαίνει, η ευθύνη ανήκει στις αρχές που έχουν τη σχετική αρμοδιότητα.

Σε ό, τι αφορά την ακαδημαϊκή κοινότητα, η ευθύνη της έγκειται στην ομαλή διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ανέχεται την παρακώλυσή της από καταλήψεις τμημάτων, γραφείων διδασκόντων, που συχνά συνοδεύονται από καταστροφές στην υποδομή και βιαιοπραγίες σε βάρος διδασκόντων. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει μέχρι σήμερα, αφού ουδείς εκλήθη να πληρώσει τα σπασμένα και δεν εννοώ μόνο τις καταστροφές αλλά και το εξάμηνο που γίνεται λάστιχο, με δήθεν παράτασή του. Εν προκειμένω, η ευθύνη επιμερίζεται και στο υπουργείο Παιδείας, που αποδέχεται ότι η εκπαιδευτική διαδικασία ενός εξαμήνου, κατ’ ελάχιστον 13 πλήρεις εβδομάδες μαθημάτων, μπορεί να συμπτυχθεί σε ενός μηνός παράταση, στην καλύτερη περίπτωση. Μάλιστα, η σχετική απόφαση προβλέπει, κατά κανόνα, πρόσθετη εξεταστική περίοδο, γεγονός που, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο, αποτελεί ουσιαστικά επιβράβευση. Αν πάψει η υποκρισία και η τακτική του χαϊδέματος, είναι βέβαιο ότι οι δυνάμεις που σήμερα πρωτοστατούν σε αυτές τις ενέργειες θα απομονωθούν.

Το καίριο χτύπημα, όμως, πιστεύω ότι θα δοθεί με την έγκριση εσωτερικού κανονισμού των ιδρυμάτων, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες. Ο κανονισμός προβλέπει δικαιώματα και υποχρεώσεις διδασκόντων και διδασκομένων, περιλαμβανομένων και πειθαρχικών μέτρων, μεταξύ των οποίων η προσωρινή αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας, ακόμη ακόμη και η οριστική διαγραφή.

Εν κατακλείδι, η πρότασή μου δεν διεκδικεί ούτε την καινοτομία ούτε προϋποθέτει οικονομικό κόστος και πρόσθετες ρυθμίσεις. Το μόνο ζητούμενο είναι η βούληση.
Αντωνης Τρακατελλης

Σημείωση: Ο κ. Αντ. Τρακατέλλης αναζητάει τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα κάνουν το λεγόμενο «άσυλο» δεκτό και σεβαστό στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Σε αυτούς τους όρους και τις προϋποθέσεις επικεντρώνεται και η γενικότερη συζήτηση… και άκρη δεν βρίσκει. Επιμένουμε ότι το «άσυλο» είναι ψεύδος και πρόσχημα. Και οι καταλήψεις, ως μορφές πάλης, δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την εκπαιδευτική λειτουργία. Για λόγους ιδεολογικούς (αν η δημοκρατία είναι η κοινή προϋπόθεση όλων των ιδεολογιών) και εκπαιδευτικούς, καθαρή λύση είναι μόνο η άρνηση και η καταδίκη του ασύλου και των καταλήψεων.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δύο περιστατικά [με αστυνομικούς…]

Posted on 21 Μαρτίου, 2009. Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: |

  • Προ ετών, μου συνέβη το εξής «χαριτωμένο» περιστατικό. Ηταν καλοκαίρι, αργά το βράδυ και κάθησα στα επί του πεζοδρομίου τραπέζια μιας ταβέρνας της γειτονιάς μου για να δειπνήσω. Ελάχιστοι οι υπόλοιποι θαμώνες, αλλά μεταξύ αυτών και δύο αστυνομικοί, εν στολή. Σε λίγο πέρασε ένας νεαρός, 15-16 ετών, με «μηχανάκι», η εξάτμιση του οποίου έκανε αρκετό θόρυβο. Κάπου φαίνεται ότι πήγε και σε λίγο ακούσαμε να επιστρέφει από τον ίδιο δρόμο, προκαλώντας τον ίδιο θόρυβο. Τότε σηκώθηκαν οι δύο αστυνομικοί, τον σταμάτησαν και υπέθεσα ότι ήθελαν να του κάνουν σύσταση για τη θορυβώδη εξάτμιση ή να του πάρουν τα στοιχεία και να τον μηνύσουν για διατάραξη της κοινής ησυχίας σε προχωρημένη ώρα. Και θα είχαν απόλυτο δίκαιο. Αντί γι’ αυτό, με έκπληξή μου είδα ότι άρχισαν να τον χτυπούν μανιωδώς με χέρια και με πόδια. Σηκώθηκα από το τραπέζι και είπα, γιατί τον χτυπάτε, μπορείτε να τον συλλάβετε και να τον πάτε στο τμήμα. Τα είπα αυτά ευγενικά και ομολογώ δειλά. Ηταν όμως αρκετά για να στραφούν εναντίον μου και παραλίγο να δείρουν και εμένα. Μου ζήτησαν ταυτότητα, πρόθυμα την έδειξα και κράτησαν τα στοιχεία μου.
  • Σε λίγες μέρες με κάλεσαν στο τμήμα και ο βλοσυρός ο αξιωματικός υπηρεσίας με ρώτησε τι είδα και τι άκουσα. Διηγήθηκα το περιστατικό και είπα αυτά που τώρα γράφω. Από τις ερωτήσεις του αξιωματικού υπηρεσίας κατάλαβα ότι δέκα τουλάχιστον άλλοι μάρτυρες, κυρίως αστυνομικοί, είχαν καταθέσει ότι όχι μόνο δεν ήταν οι αστυνομικοί που έδειραν τον νεαρό, αλλά αντιθέτως ο νεαρός… καθύβρισε και έδειρε τους αστυνομικούς!
  • Αλλά θα σας διηγηθώ και ένα άλλο περιστατικό, πριν από πενήντα και πλέον χρόνια, του οποίου άθελά μου… ανεδείχθην πρωταγωνιστής. Σε κάποια διαδήλωση ένας διαδηλωτής πέταξε τούβλο και χτύπησε κατακέφαλα αστυνομικό. Το τούβλο το έριξαν από τις πίσω γραμμές της διαδήλωσης και σχεδόν όλοι, αστυνομικοί και διαδηλωτές, το είδαμε να περνάει πάνω από τα κεφάλια μας. Με συνέλαβαν αμέσως, την επομένη με πήγαν στο δικαστήριο, δικάστηκα και καταδικάστηκα. Και πώς να μην καταδικασθώ… Τουλάχιστον είκοσι αστυνομικοί, «αυτόπτες» μάρτυρες, βεβαίωσαν ενόρκως ότι με είδαν να κρατάω το τούβλο και να το εκσφενδονίζω κατά του αστυνομικού!
  • Διηγήθηκα αυτά τα δύο περιστατικά για να ρωτήσω: Καλά, η περιύβριση αρχής να κηρυχθεί αυτεπάγγελτο αδίκημα. Ιδιαίτερα ορισμένα συνθήματα εναντίον των αστυνομικών, που δεν θέλω να τα επαναλάβω εδώ, είναι ηλίθια και πραγματικά υβριστικά. Αλλά πώς θα τεκμηριωθεί η διάπραξη του αδικήματος; Εκείνη την κρίσιμη στιγμή οι μάρτυρες είναι συνήθως μόνο διαδηλωτές, κουκουλοφόροι και μη. Από τους πρώτους λογικά δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα βεβαιώσουν ενόρκως την περιύβριση. Οι δεύτεροι μπορεί να θεωρηθούν αξιόπιστοι; Οταν καλούνται να βεβαιώσουν μια πράξη που τους αφορά; Και αν η περιύβριση αναγράφεται σε πανό, ποιος φέρει την ευθύνη, εκείνοι που κρατούν το πανό ή εκείνοι που έγραψαν το σύνθημα;
  • Καταλαβαίνω ότι μετά τα τελευταία επεισόδια το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και η Αστυνομία βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Δέχονται πανταχόθεν πιέσεις και επιθέσεις, συχνά άδικες. Η κριτική που ασκείται απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά στην αποτελεσματικότητα της Αστυνομίας για την περιφρούρηση της ασφάλειας και της περιουσίας των πολιτών. Δεν νομίζω ότι το αυτεπάγγελτο αδίκημα της περιύβρισης αρχής και το «ιδιώνυμο» της κουκούλας θα αυξήσουν σημαντικά την αποτελεσματικότητα, ενώ μπορεί να προκαλέσουν άλλα προβλήματα…
  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η λέξη συναίνεση

Posted on 11 Μαρτίου, 2009. Filed under: Συναίνεση | Ετικέτες: |

  • Η συναίνεση είναι μόνο μια λέξη. Χωρίς άλλο περιεχόμενο, εκτός του εννοιολογικού: σημαίνει συγκατάθεση, συμφωνία, συναντίληψη, ενδεχομένως συστράτευση, πιθανότατα αλληλεγγύη. Δεν χρειάζεται άλλη ειδική επένδυση για να είναι λέξη θετική, ελκυστική, αγαθών προθέσεων. Δεν ρωτάμε ποιο είναι το συγκεκριμένο για την κάθε περίπτωση περιεχόμενό της. Μας αρκεί ότι υπάρχει πρόθεση συναίνεσης, έστω για οτιδήποτε.

Αν η λέξη συναίνεση είναι το νέο πολιτικό σύνθημα του πρωθυπουργού, ανεξαρτήτως πολιτικού περιεχομένου, ακόμη και χωρίς κανένα περιεχόμενο, μας προδιαθέτει θετικά. Σκεφτόμαστε, γιατί όχι, καλό είναι να συνενώνουμε τις δυνάμεις μας, εγκαταλείποντας την αντιπαλότητα. Και αν ακόμη πρόκειται για ένα απατηλό σύνθημα, που στόχο έχει να εγκλωβίσει την αντιπολίτευση σε έναν κύκλο απατηλών εντυπώσεων, στην αρχή τουλάχιστον οι εντυπώσεις είναι υπέρ του πρωθυπουργού, λόγω της θετικής αύρας που από μόνη της εκπέμπει η λέξη. Πιστεύω ότι γι’ αυτόν τον λόγο θα είναι το κεντρικό σύνθημα του πρωθυπουργού έναντι του κ. Γ. Παπανδρέου (άλλο, διαφορετικό, έναντι δεν φαίνεται ότι θα υπάρξει) και κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης, υπευθυνότητας και ανευθυνότητας: Οσοι τάσσονται με τη συναίνεση είναι υπεύθυνοι, όσοι εναντίον είναι ανεύθυνοι.

Το σχήμα αυτό ψυχολογικά βολεύει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Ν.Δ., οι οποίοι, παρά την απογοήτευσή τους, δεν αισθάνονται ιδιαίτερο ενθουσιασμό να επιστρέψουν στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να έχει μεσολαβήσει καμιά συνταρακτική αλλαγή σε αυτό το τελευταίο που θα δικαιολογούσε την επάνοδό τους. Νομίζω ότι σε αυτό το λεπτό σημείο βρίσκονται οι ψηφοφόροι: Εκφράζουν στις δημοσκοπήσεις την απογοήτευσή τους από τη Ν.Δ. (είναι φαίνεται το μόνο βέβαιο), υπερψηφίζοντας χωρίς ενθουσιασμό το ΠΑΣΟΚ. Η «συναίνεση» με τον φορμαλισμό της μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς.

Υπάρχει πραγματικά δυνατότητα η συναίνεση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων να αποκτήσει συγκεκριμένο και σταθερό περιεχόμενο;

Η συναίνεση είναι πολιτική, έχει δηλαδή πολιτικούς σκοπούς, είναι όμως και πολιτικός πολιτισμός. Θα έχετε ασφαλώς προσέξει το ύφος του πρωθυπουργού όταν εξήγγειλε από τηλεοράσεως τους «έξι πυλώνες» της συναίνεσης. Εγνώριζε ήδη την αρνητική απάντηση της αντιπολίτευσης. Παρ’ όλα αυτά, ήταν φιλικός και χαμηλών τόνων. Πολλοί πιστέψαμε ότι υποκρίνεται και παίζει το παιχνίδι της «συναίνεσης». Αλλοι ότι, παρά την άρνηση, επιμένει σε αυτή την πολιτική και δεν την εγκαταλείπει επειδή την πιστεύει. Πραγματικά, η συναίνεση ως πολιτική απαιτεί πείσμα και υπομονή. Αν είναι πολιτική και όχι «παγίδα». Ακριβώς την επομένη στη Βουλή, το πρόσωπο του πρωθυπουργού άλλαξε ριζικά. Εγκατέλειψε το φιλικό ύφος, πήρε τη γνωστή «θυμωμένη» έκφραση, επανήλθε στα επίσης γνωστά ρητορικά σχήματα και εξαπέλυσε μύδρους εναντίον του ΠΑΣΟΚ (την υπόλοιπη αντιπολίτευση μάλλον την αγνοεί). Ηταν πλέον φανερό ότι ανεξαρτήτως «πυλώνων», που από έξι θα μπορούσαν να αυξηθούν και σε δεκαέξι, δεν πρόκειται για τη συναίνεση ως πολιτική, αλλά ως σύνθημα. Παρ’ όλα αυτά, σύνθημα από τη φύση του ελκυστικό…

Λέγεται ότι το ζητούμενο είναι η συναίνεση για το αυτονόητο. Αν ήταν έτσι, η κυβέρνηση θα είχε κάθε λόγο να πράξει τα αυτονόητα και να αφήσει την αντιπολίτευση να εκτίθεται με… τα μη αυτονόητα. Αλλά φαίνεται ότι τίποτα στην πολιτική δεν είναι αυτονόητο, ενώ το αυτονόητο δεν είναι πλέον αρκετό για να ξεπεράσουμε μια πολύπλευρη κρίση, όχι μόνο οικονομική. Μια αρχή συναίνεσης θα ήταν να μας πουν την αλήθεια για το πού ακριβώς βρισκόμαστε, χωρίς ρητορισμούς και παραπλανητικά συνθήματα.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 11 Mαρτίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το άμεσο και το απώτερο – με αφορμή του ΚΚΕ

Posted on 28 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: ΚΚΕ, Καπιταλισμός | Ετικέτες: |

Τώρα που έληξαν οι εργασίες του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ και λίγο – πολύ γνωρίζουμε τις αποφάσεις του, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι εκείνο που συσπειρώνει γύρω του στελέχη και οπαδούς, έτσι που σήμερα το κόμμα αυτό να είναι το πιο οργανωμένο τμήμα του ενεργού πολιτικού πληθυσμού. Συχνά μου θυμίζει την κατάσταση του 1941, όταν είχαν διαλυθεί τα πάντα και τότε μια δράκα κομμουνιστών, απομεινάρια των διωγμών ή δραπέτες από τα ξερονήσια της εξορίας τους με τη στάση τους, με την αδιάλλακτη άρνηση κάθε συναλλαγής, συμβιβασμού ή ανοχής του κατακτητή, κατόρθωσαν να συσπειρώσουν πολλούς οπαδούς γύρω τους και προπαντός τους νέους.

Διερωτώμαι, λοιπόν, ποια αδιάλλακτη άρνηση (και αντίστοιχα ποια παραδοχή) λειτουργεί σαν συνεκτική ύλη μεταξύ των οπαδών του ΚΚΕ και ταυτόχρονα σαν άμεση πολιτική προοπτική.

Το Συνέδριο χάραξε μια σαφή πολιτική γραμμή: Αντικαπιταλιστική και ταυτόχρονα αντιμονοπωλιακή και αντιιμπεριαλιστική. Το δεύτερο και τρίτο επίθετο πιθανόν μετριάζουν την αυστηρότητα και την αδιαλλαξία του πρώτου και μας αφήνουν να υποθέσουμε ότι εχθρός άμεσος δεν είναι ο καπιταλισμός στο σύνολό του, αλλά κυρίως ο μονοπωλιακός και ο ιμπεριαλιστικός. Η διαφαινόμενη διάκριση έχει την προϊστορία της στη φιλολογία του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Το ερώτημα είναι όχι αν είναι εφικτή μια νίκη εναντίον του καπιταλισμού, γενικά. Ούτως ή άλλως, η προοπτική αυτή είναι απώτερη. Το ερώτημα είναι αν η κατάλυση του καπιταλισμού (του μείζονος κακού) θεωρείται συμφέρουσα από την «εργατική τάξη». Σήμερα ο καπιταλισμός είναι ο μόνος μηχανισμός παραγωγής και κατανομής του πλούτου. Κρύβει ανισότητες, αδικίες και καταπίεση. Ούτε θα είναι αιώνιος, η παρούσα κρίση πιθανόν να περιγράφει τα όρια της ανάπτυξής του και της αντοχής του. Δεν φαίνεται όμως να είναι άμεσος στόχος για το ΚΚΕ η κατάλυση του καπιταλισμού. Η αντικαπιταλιστική αδιαλλαξία εν τούτοις, τροφοδοτεί το αδιάλλακτο φρόνημα των στελεχών και οπαδών του και προπάντων τις αδιάλλακτες και συχνά παράλογες διεκδικήσεις. Τα δύο τελευταία είναι πράγματι άμεσοι αγωνιστικοί στόχοι.

Και το τελευταίο ερώτημα: Κατάλυση του καπιταλισμού έστω! Αλλά τι θα τον αντικαταστήσει ως σύστημα και μηχανισμό παραγωγής και διανομής του πλούτου; Εδώ είναι που έρχεται το όραμα (ή το φάντασμα) του Στάλιν και του σταλινισμού. Το Συνέδριο αποφάνθηκε τελεσίδικα ότι «οικοδόμηση του σοσιαλισμού» είχαμε μόνο επί Στάλιν. Αμέσως μετά τον θάνατό του άρχισε η παρέκκλιση και ο οπορτουνισμός, μέχρι που φτάσαμε στην ανοιχτή προδοσία και την κατάρρευση του σοσιαλισμού.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι πιστεύουν στο ΚΚΕ πως συνδέουν το άμεσο αγωνιστικό καθήκον με την οραματική προοπτική.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Από την Πόλη έρχομαι και στην κορυφή… Παλαιοκώστας

Posted on 24 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Κυβερνητική απραξία, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

  • Πρώτα να εκφράσω τον θαυμασμό μου για τον Βασίλη Παλαιοκώστα. Οχι τόσο γιατί δυο φορές οργάνωσε στην εντέλεια απόδραση με ελικόπτερο. Αλλά κυρίως γιατί εγκαινίασε νέο στυλ εγκληματικής δραστηριότητας, με λιγότερη βία και περισσότερη ευφυΐα. Δεν διέπραξε ούτε ένα φόνο. Σαν τύπος κακοποιού είναι το ακριβώς αντίθετο του Πάσαρη, ο οποίος χαρακτηριζόταν από μια μάλλον βλακώδη εμμονή και προσήλωση στη βία ώς τα έσχατα.

Για τον Παλαιοκώστα έμαθα ότι εκτός από ευφυής είναι και πονόψυχος, ανοιχτοχέρης που διαθέτει μέρος των κλοπιμαίων σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αυτό εξηγεί, εν μέρει τουλάχιστον, και την ικανότητά του να ζει στην παρανομία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά και οι δύο αποδράσεις του με ελικόπτερο από φυλακή «υψίστης ασφαλείας», δεν είναι μικρό κατόρθωμα. Απαιτείται σθένος, οργάνωση, κυκλοφορία πληροφοριών, συντονισμός και επιχειρησιακή ετοιμότητα. Δηλαδή τα επιτελικά χαρίσματα που συχνά διαπιστώνουμε ότι λείπουν από τις διωκτικές αρχές.

Ας δούμε τώρα την πλευρά των «θυμάτων». Πρώτο «θύμα» είναι η κυβέρνηση και οι «αρμόδιοι» υπουργοί. Αν ρωτήσετε, μα σε τι φταίνε η κυβέρνηση και οι υπουργοί, τι έκαναν ή τι παρέλειψαν πού θα μπορούσε να βοηθήσει ή να ενθαρρύνει τον Παλαιοκώστα στην τολμηρή απόδραση, δεν θα είχα τι να απαντήσω. Οπωσδήποτε όμως δεν είναι και τόσο κολακευτικό για μια κυβέρνηση όταν σημειώνονται τόσο εντυπωσιακές παραβάσεις της νομιμότητας. Ας μην ξαναρχίσουμε πάλι την πρόσφατη συζήτηση περί πολιτικής ευθύνης. Η κυβέρνηση και οι υπουργοί ευθύνονται πολιτικά για οτιδήποτε συμβαίνει επί των ημερών τους, μικρό ή μεγάλο. Και όταν είναι μεγάλο κάποιος αρμόδιος παραιτείται για λόγους ευθιξίας τουλάχιστον.

Μερικοί (μάλλον πολλοί) θα αποδώσουν στην κυβέρνηση και τους υπουργούς, εκτός από τις πολιτικές, και άλλες πιο συγκεκριμένες ευθύνες. Εδώ και αρκετούς μήνες διάχυτες είναι η εντύπωση και σε άλλους η πεποίθηση ότι αυτό που λέμε κράτος και κρατικός μηχανισμός άλλοτε βρίσκεται σε προφανή χαλάρωση και άλλοτε σε παραλυτική αδράνεια. Η αστυνομία δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την παραβατικότητα, οι εφορίες δεν ελέγχουν τους φοροφυγάδες και δεν συγκεντρώνουν χρήματα, «μπαχαλάκηδες» και κουκουλοφόροι περιφέρονται ανενόχλητοι, καταστρέφουν, πυρπολούν και κακοποιούν και όποιος έχει κάποιο αίτημα καταλαμβάνει τις εθνικές οδούς και ταλαιπωρεί τη χώρα. Και τόσα άλλα που θλίβεται κανείς να τα απαριθμήσει. Μέσα, λοιπον, σε αυτό το γενικό μπάχαλο γιατί ένας ευφυής άνθρωπος, όπως ο Παλαιοκώστας δεν θα επωφελούνταν για να οργανώσει απόδραση δικής του έμπνευσης και πατέντας;

Για όλα αυτά η κυβέρνηση και οι υπουργοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Πρώτα – πρώτα για το εμφανές έλλειμμα ενιαίας βούλησης, αποφασιστικότητας και συντονισμού ενεργειών.

Θα σταθώ σε μια «λεπτομέρεια» που άκουσα χθες από σωφρονιστικό υπάλληλο. Οι φυλακές Κορυδαλλού, έλεγε, κτίσθηκαν για να στεγάσουν 650 κρατουμένους. Σήμερα στεγάζουν 2.100. Αυτή η λεπτομέρεια είναι αρκετή για να καταλάβουμε ότι η κατάσταση στον Κορυδαλλό είναι εκτός ελέγχου. Και επίσης αρκετή για να ερμηνεύσει αρκετά φαινόμενα: τις συναλλαγές και τη διαφθορά στις σχέσεις μεταξύ σωφρονιστικών υπαλλήλων, την ευρεία χρήση ναρκωτικών ουσιών, την κυκλοφορία άφθονου «μαύρου χρήματος», τις συνωμοσίες μεταξύ ομάδων τραμπούκων που καταπιέζουν και ληστεύουν τους άλλους κρατουμένους. Και εδώ ο κατάλογος των ανομημάτων είναι εκτενής.

Χρόνια ακούμε προγράμματα αποσυμφόρησης των φυλακών και ξοδεύθηκαν και πολλά χρήματα. Αποσυμφόρηση και διαχωρισμός κρατουμένων στον Κορυδαλλό δεν επιχειρήθηκε ποτέ. Η κράτηση στον Κορυδαλλό είναι για πολλούς προνόμιο που επιλεκτικά απονέμεται από το σύστημα πελατειακών σχέσεων του πολιτικού μας συστήματος. Ομως, σε φυλακές όπως ο Κορυδαλλός ούτε σωφρονισμός ασκείται ούτε αποτελεσματική φύλαξη.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ολοι ξέρουμε…

Posted on 13 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Οικονομία, Παπαδόπουλος Αλέκος, Πολιτική | Ετικέτες: |

Προχθές, ο πρώην υπουργός Οικονομικών, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Στα Βήματα του Εστερνάχ» είπε κάτι που το γνωρίζουμε όλοι και όλοι προσπαθούμε να βολευτούμε με αυτό, αλλά ταυτόχρονα μας εξοργίζει: Οτι κύριος υπαίτιος και υπεύθυνος για τα ελλείμματα και για τη χρόνια οικονομική καχεξία είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα που ιδιοποιείται το κράτος και χρησιμοποιεί τον κρατικό μηχανισμό για να αναπαράγεται το ίδιο και για να αναπαράγει την παθογένειά του.

Θέλετε ένα πραγματικό παράδειγμα; Σε μεγάλο κρατικό οργανισμό το ΠΑΣΟΚ διόρισε 1.200 «δικούς του» ως υπαλλήλους. Ηρθε η Ν.Δ. και διόρισε άλλους 1.500 «δικούς» της χωρίς να απολύσει τους «άλλους» του ΠΑΣΟΚ, αντιθέτως τους μονιμοποίησε και τους έβαλε στο «ψυγείο». Και οι μεν και οι δε πιστεύουν αφελώς ότι αυτοί είναι και θα παραμείνουν «δικοί» τους. Μαύρο φίδι που τους έφαγε! Μόλις οι διοριζόμενοι εξασφαλίσουν τη θέση τους βγάζουν την αγανάκτηση και το μίσος γι’ αυτό το σύστημα που τους «ευεργέτησε» και ταυτόχρονα τους ταπείνωσε αναγκάζοντάς τους να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές. Το παράδειγμα αυτό να το πολλαπλασιάσετε πολλές φορές για να έχετε μια πραγματική εικόνα του φαινομένου που αποκάλυψε ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Λίγες μέρες πριν από τον Αλέκο Παπαδόπουλο, ο σημερινός υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, ο Γιάννης Παπαθανασίου μετά τις επαφές που είχε στις Βρυξέλλες είπε στους δημοσιογράφους με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Μα ήταν ανάγκη να μου πουν στις Βρυξέλλες για τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος; Μήπως εμείς δεν το ξέραμε; Και είναι ανάγκη να μας επιβάλουν καθεστώς επιτήρησης για να υποχρεωθούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει;

Ξέρουμε τι φταίει (μας το είπε ο Αλέκος Παπαδόπουλος, αλλά το ξέραμε και πριν). Ξέρουμε και τι πρέπει να κάνουμε, μας το είπε ο Γιάννης Παπαθανασίου. Τι συμβαίνει και έχουμε παραλύσει όλοι, σαν να μην ξέρουμε ποιο είναι το πρόβλημα και τι πρέπει να κάνουμε; Χθες στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για την οικονομία, κανείς από τους πολιτικούς αρχηγούς δεν μας είπε την αλήθεια (σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε και γιατί) και κανείς δεν μας παρουσίασε ένα συνεπές σχέδιο για το τι πρέπει να κάνουμε. Αντιθέτως, όλοι χρησιμοποιούσαν την προσχηματική γλώσσα που μέσα από την οξύτητα της αντιπαράθεσης ικανοποιούσαν το κομματικό τους ακροατήριο ή το κολάκευαν και ταυτόχρονα το εξαπατούσαν με εξωπραγματικά αιτήματα και απατηλές υποθέσεις. Τόσο αλλοπρόσαλλα και αντιφατικά ώστε το ΚΚΕ που σταθερά πιστεύει ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός και όλα θα διορθωθούν μόνο με τον σοσιαλισμό, να φαίνεται σαν όαση συνέπειας και αφελούς μεν, αλλά συμπαθούς ρομαντισμού. Για την ταμπακέρα, τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος κανείς δεν μας είπε τίποτα.

Αλλά μήπως και εμείς οι πολίτες έχουμε υποστεί ένα είδος μιθριδατισμού και δεν μας ενοχλεί αυτό το πελατειακό δηλητήριο της δημόσιας ζωής; Αλλά όχι μόνο δεν μας ενοχλεί, νομίζουμε ότι μας βολεύει κιόλας. Ολοι μας θέλουμε να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι ή να εξασφαλίσουμε πολυδάπανες κρατικές πρόνοιες και εγγυήσεις για τις επαγγελματικές μας δραστηριότητες. Αν θα προσέξετε τα προγράμματα των κομμάτων είναι σαν να θέλουν να μας προτείνουν ένα αναπαλαιωμένο σοβιετικό σύστημα όπου όλες οι κοινωνικές δραστηριότητες υπάγονται στον έλεγχο του κράτους και διεκπεραιώνονται με υπαλληλικό τρόπο. Αλλα από ιδεολογική εμμονή ή αγκύλωση και άλλα από ψηφοθηρικές σκοπιμότητες.

Ολοι ξέρουμε τι είναι αναγκαίο να γίνει. Κανείς, όμως, δεν τολμάει να το πει και να το αποφασίσει…

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ, 13/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολιτικό τέλμα;

Posted on 10 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Πολιτική | Ετικέτες: |

Δηλαδή, αγαπητοί αναγνώστες, τι μας καλούν να ακούσουμε και να αποδεχθούμε: ότι αυτό το ατελείωτο «κους-κους» μεταξύ υπουργών ή μεταξύ κομματικών στελεχών (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης), οι αλληλοκατηγορίες, οι ύπουλες μπηχτές, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, όλος αυτός ο ευτελισμός που καταλαμβάνει περίοπτη θέση κυρίως στην τηλεόραση, αλλά και σε μερίδα του Τύπου, να πιστέψουμε ότι αυτή είναι η πολιτική μας ζωή; Αυτή είναι η ποιότητά της και αυτό το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης; Αν το πιστέψουμε και το αποδεχθούμε, θα στρέψουμε πάλι την πλάτη στην πολιτική, από αφόρητη ανία, αν όχι για άλλο σοβαρότερο λόγο.

Είχαμε πιστέψει ότι η οικονομική κρίση, με τις μοιραίες επιπτώσεις της σε βασικούς αρμούς της λειτουργίας μιας χώρας, όπως είναι ο παραγωγικός μηχανισμός, η εργασία, η ανεργία, το επίπεδο ζωής, θα μας έκανε να γίνουμε πιο σοβαροί και θα επανέφερε την πολιτική στη θέση της, στο κέντρο της σκηνής, εκεί όπου λαμβάνονται οι πολιτικές αποφάσεις, επικυρώνονται ως νόμοι και καταλήγουν σε πράξεις. Αποφάσεις για τους φόρους, για τα πανεπιστήμια και τα λύκεια, για τα νοσοκομεία και τη δημόσια Υγεία, για τη δημόσια ασφάλεια… Αυτή δεν είναι η δουλειά της πολιτικής και των πολιτικών;

Ισως δεν καταλάβαμε ακόμη το μέγεθος της κρίσης. Οτι δεν μπορούμε να την αποτρέψουμε, όπως το πίστευαν μερικοί πριν από λίγους μήνες, όταν μας βεβαίωναν ότι η οικονομία μας είναι «θωρακισμένη» και δεν έχουμε ανάγκη. Πώς μια χώρα που εξαρτάται τόσο πολύ από τον δανεισμό μπορεί να έχει «θωρακισμένη» οικονομία; Τώρα επικαλούνται τον διεθνή χαρακτήρα της κρίσης, όχι τόσο για να επισημάνουν τη σοβαρότητά της, όσο για να αναζητήσουν δικαιολογία και άλλοθι για δικά μας σφάλματα και ατέλειες, δηλαδή για το χρόνιο έλλειμμα πολιτικής. Την κρίση δεν μπορούμε να την αποτρέψουμε, μπορούμε όμως να τη διαχειρισθούμε, ώστε οι συνέπειές της να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο αρνητικές. Εκεί είναι που χρειάζεται η πολιτική και το σχέδιο.

Πριν από ενάμιση χρόνο ψηφίσαμε και εκλέξαμε πρωθυπουργό και κυβέρνηση. Αναθέσαμε στο ένα κόμμα την ευθύνη της διακυβέρνησης και στα άλλα την ευθύνη του έλεγχου και της κριτικής. Αν η κυβέρνηση νομίζει ότι δεν τα βγάζει πέρα και ότι χρειάζεται ανανέωση της λαϊκής εντολής για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, τότε μάλιστα δικαιούται να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές. Αλλά πρόωρες εκλογές επειδή οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι χάνει έδαφος με την απλή πάροδο του χρόνου, στην πρώτη ευνοϊκή ευκαιρία για να υφαρπάσει μια νέα εντολή; Τι να την κάνει; Αυτή που έχει είναι ακόμη νωπή και το μόνο που απομένει είναι να την ασκήσει με θάρρος, αποφασιστικότητα και σταθερούς προσανατολισμούς. Αλλωστε, όλες οι δημοσκοπήσεις σαφώς δείχνουν ότι οι ερωτώμενοι, με μεγάλη πλειοψηφία, απορρίπτουν τις πρόωρες εκλογές.

Κι όμως. Μια απέραντη εκλογολογία, που σε μεγάλο βαθμό τροφοδοτείται από την ίδια την κυβέρνηση και τους υπουργούς της, μας κατακλύζει από τον περασμένο Σεπτέμβριο και μετά. Αλλά προσέξτε την ποιότητα αυτής της συζήτησης. Δεν μιλάμε για εκλογές για τούτο ή εκείνο τον λόγο ή επειδή υπάρχει μια νέα πολιτική πρόταση, θεωρούμε τις εκλογές απαραίτητες ή απλώς χρήσιμες. Δυστυχώς, νέα πολιτική πρόταση δεν διατυπώνεται ούτε από την κυβέρνηση ούτε από την αντιπολίτευση. Μιλάμε για εκλογές «δοθείσης ευκαιρίας», που μάλλον είναι αδιάφορο αν τις χάσει η κυβέρνηση και τις κερδίσει η αντιπολίτευση ή ακριβώς το αντίστροφο.

Διαβάζοντας τις εύσωμες κυριακάτικες εφημερίδες συνέλαβα τον εαυτό μου να αποφεύγει το πολιτικό ρεπορτάζ και τις πολιτικές αναλύσεις. Από τους τίτλους υποπτευόμουν ότι δεν θα βρω να διαβάσω τίποτα το καινούργιο…

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Mea culpa»

Posted on 7 Φεβρουαρίου, 2009. Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: |

Μερικοί παραξενεύτηκαν που ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα, ομολόγησε δημόσια (μάλιστα σε λαϊκή γλώσσα που δεν ταιριάζει σε έναν πρόεδρο) το λάθος του να επιλέξει ορισμένα πρόσωπα ηθικώς ακατάλληλα για τη θέση για την οποία τα προόριζε. Και ζήτησε συγγνώμη από τους πολίτες των ΗΠΑ.

Το ηθικώς ακατάλληλο είναι έννοια ελαστική, εξαρτάται από τα κριτήρια. Για τα δικά μας κριτήρια, όπου από επίσημα χείλη ακούσαμε και μάθαμε διάφορα έξυπνα κόλπα φοροδιαφυγής, το ηθικώς ακατάλληλο μάλλον δεν έχει εφαρμογή και είναι ανεφάρμοστο. Απομένει να σκεφθούμε τι αξία έχει και κατά πόσο μπορεί πρακτικά να εφαρμοστεί η δημόσια συγγνώμη για λανθασμένες επιλογές μιας κυβέρνησης. Μια φορά ακούσαμε το «mea culpa» και έμεινε παρομοιώδες, όχι τόσο για τη βαρύτητα της ομολογίας όσο για την ελαφρότητα με την οποία ελέχθη.

Την επομένη της ημέρας που ο Ομπάμα ζήτησε συγγνώμη από τον αμερικανικό λαό, στην Ελλάδα ο νέος υπουργός Οικονομίας, ο ευγενής και προσηνής κ. Γιάννης Παπαθανασίου, ανακοίνωσε τα νέα οικονομικά μέτρα, τα οποία ανατρέπουν ισάριθμα μέτρα, τα οποία προ ολίγων μηνών μόνο είχε λάβει και ανακοινώσει ο προηγούμενος υπουργός Οικονομίας (της ίδιας κυβέρνησης), ο κ. Γ. Αλογοσκούφης. Ο νέος υπουργός (και πρώην υφυπουργός) δεν μας είπε ότι εκείνα τα μέτρα του προκατόχου του ήταν λανθασμένα και τα δικά του τώρα είναι ορθά. Αυτό προκύπτει από μόνο του. Και αν έπρεπε να διατυπωθεί κάποια συγγνώμη θα την περιμέναμε από την κυβέρνηση και όχι απλώς από τον υπουργό Οικονομίας.

Το ζήτημα δεν είναι τυπικό. Θα έπρεπε να μας πουν, να γνωρίζουμε και να κρίνουμε και μεις αν και για ποιο λόγο εκείνα τα μέτρα του κ. Αλογοσκούφη που τώρα ανακαλούνται και ανατρέπονται, ήταν λανθασμένα. Αν εξέλιπαν οι ανάγκες που ήθελαν να θεραπεύσουν και τώρα θεωρούνται περιττά ή άχρηστα. Και ακόμη να μάθουμε με ποιο σκεπτικό λαμβάνονται οι κυβερνητικές αποφάσεις για τόσο σοβαρά ζητήματα και με ποιο σκεπτικό ανατρέπονται ως λανθασμένες.

Αυτοκριτική δεν σημαίνει μόνο ότι αναγνωρίζει κάποιος τα λάθη του. Αυτό είναι το ένα σκέλος, όχι το πιο σημαντικό. Το δεύτερο σκέλος είναι σημαντικότερο. Αναλύει για ποιο λόγο, με ποιο σκεπτικό και κυρίως μέσα από ποιες διαδικασίες ή με ποιους μηχανισμούς οδηγήθηκε σε λάθος επιλογές. Ο τελευταίος ανασχηματισμός αποτελούσε μια έμπρακτη αυτοκριτική για ολόκληρη την προηγούμενη κυβερνητική θητεία, σαν μια τεράστια «mea culpa» για ολόκληρο το κυβερνητικό παρελθόν: για την οικονομία, για τη δημόσια ασφάλεια, για την πάταξη της διαφθοράς, για την παιδεία, για τη δημόσια υγεία. Οι νέοι και οι αναβαπτισμένοι υπουργοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα τα ξαναπιάνουν από την αρχή, σχεδόν από «μηδενική βάση». Αλλά χωρίς να ομολογούν ρητώς ότι μέχρι τώρα κάναμε λάθος στις επιλογές προσώπων και πολιτικής. Για τούτο και για ’κείνο το λόγο. Και καθώς αυτό το σκέλος παραμένει αδιευκρίνιστο και σκοτεινό είμαστε επιφυλακτικοί, είναι δύσκολο να πιστέψουμε και να πεισθούμε ότι τα νέα πρόσωπα ή τα αναβαπτισμένα και η νέα πολιτική θα είναι ορθότερη της προηγουμένης και θα οδηγήσει σε θετικά για τη χώρα αποτελέσματα. Γιατί για παράδειγμα η επαναφορά του αφορολογήτου ορίου είναι ορθή ενώ η κατάργησή του ήταν λάθος. Γιατί ο νέος διάλογος για την παιδεία θα είναι ευτυχέστερος των προηγουμένων και, επιτέλους, ύστερα από τόσα χρόνια, θα καταλήξει κάπου.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...